Μερικά νουμεράκια για το φόρο ακινήτων

Οι φόροι που πλήρωσαν οι ιδιοκτήτες ακινήτων το 2005 έφταναν τα 548.000.000 ευρώ, ενώ το 2010 είχαν περιοριστεί στα 487.000.000 ευρώ παρά το γεγονός πως κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας οι τιμές στις κατοικίες είχαν διπλασιαστεί. Ομως, από την εποχή της προνομιακής φορολογικής μεταχείρισης των ακινήτων, όταν οι μισθωτοί καλούνταν να σηκώσουν τεράστιο βάρος στη δήθεν «θωρακισμένη» ελληνική οικονομία, φτάσαμε σήμερα στο άλλο άκρο. Την τελευταία τετραετία οι φόροι που καλούνται να πληρώσουν οι ιδιοκτήτες ακινήτων σχεδόν οκταπλασιάστηκαν!
Από τα μόλις 487.000.000 του 2010, φέτος προβλέπεται πως η φορολογία επί της ακίνητης περιουσίας θα αποφέρει στο δημόσιο ταμείο (μέσω διαφόρων μορφών όπως το περίφημο χαράτσι, το Τέλος Ακίνητης Περιουσίας, κλπ) περί τα 3,2 δισ. ευρώ. Οσα δηλαδή κλήθηκαν να πληρώσουν οι φορολογούμενοι την περίοδο 2005 – 2010 καλούνται να τα πληρώσουν φέτος σε έναν χρόνο! Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη αν αναλογιστεί κανείς πως εκατομμύρια ιδιοκτήτες ακινήτων είναι σήμερα άνεργοι ή ημιαπασχολούμενοι ή έχουν καταστραφεί οικονομικά επειδή έκλεισαν τα καταστήματά τους και οι επιχειρήσεις τους. Επιπλέον εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα είναι στα αζήτητα με τους ιδιοκτήτες να υπερφορολογούνται για περιουσία η οποία δεν τους προσφέρει έσοδα, αλλά τους προκαλεί ζημιά.

Τώρα διαπιστώνουν και οι ιδιοκτήτες ακινήτων πως η πολιτική μας τάξη προτίμησε τον εύκολο δρόμο. Αντί να επικεντρωθεί στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής ώστε να αυξηθούν τα κρατικά έσοδα και να περιοριστούν οι σημερινές αδικίες (όπου μεταξύ των πλουσιότερων Ελλήνων εμφανίζονται μισθωτοί και συνταξιούχοι) αποφάσισαν να τα πάρουν από αυτούς που δεν μπορούν να τα κρύψουν. Από όσους έχουν μισθούς, συντάξεις και ακίνητα. Ετσι, έπειτα από σχεδόν έξι χρόνια κρίσης, η φοροδιαφυγή βρίσκεται σχεδόν στα ίδια επίπεδα (πάρτε για παράδειγμα τους οδηγούς ταξί που δίνουν απόδειξη μόνο αν τους παρακαλέσεις…) και στο υπουργείο Οικονομικών επαναλαμβάνουν το ίδιο αστείο ποίημα περί αντιμετώπισης του φαινομένου.

Η άγρια φορολόγηση των ακινήτων έρχεται σε μια περίοδο που η Ελλάδα αναζητεί ξένους επενδυτές με κύριο όπλο την τεράστια ακίνητη περιουσία του δημοσίου. Και η υπερφορολόγηση είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Η άλλη πλευρά είναι οι συχνές αλλαγές στη φορολογία, οι συνεχείς εκπλήξεις και τα ατελείωτα πειράματα των μαθητευόμενων μάγων της Πλατείας Συντάγματος.

Ενας ξένος (ή Ελληνας) επενδυτής μπορεί να συμβιβαστεί με την υψηλή φορολόγηση αν θεωρεί πως από το ακίνητο που αγοράζει θα βγάλει πολύ περισσότερα. Αδυνατεί, όμως, να συμβιβαστεί με τις (σχεδόν ετήσιες) αλλαγές της φορολογικής νομοθεσίας, με τις διαρροές περί τόσων συντελεστών, με τις φαιδρές εξισώσεις που κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια, υποτίθεται για να περιορίσουν τα βάρη από τους αδύνατους. Εκτός από εκατοντάδες νόμους, υπουργικές αποφάσεις και εγκυκλίους για την αντιμετώπισης της διαφθοράς και της αδιαφάνειας, τα τελευταία χρόνια εκδόθηκαν και αντίστοιχες αποφάσεις για την απλοποίηση της φορολογικής νομοθεσίας με το ίδιο, μηδενικό, αποτέλεσμα.

Please follow and like us:

Για τους φορολογικούς συντελεστές

«Είμαι κατά των φόρων και υποστηρίζω την άποψη για μηδέν φόρους» δήλωνε χθες σε τηλεοπτικό σταθμό ένας από τους οπαδούς της δήθεν «ελεύθερης οικονομίας» και της πλήρους ιδιωτικοποίησης κάθε τομέα του δημοσίου. Ο ίδιος, βέβαια, διαμαρτύρονταν λίγο αργότερα για τα προβλήματα με την αστυνόμευση, τη «διάλυση της υγείας» και ένα σωρό άλλες αμαρτίες του δημοσίου. Κανείς δεν τον ρώτησε από που θα βρει το κράτος τα έσοδα για να χρηματοδοτήσει την αστυνομία, την πυροσβεστική ή την υγεία. Από τους φόρους φυσικά. Από τους ίδιους φόρους που στηρίζουν την ιδιωτική επιχειρηματική δραστηριότητα γιατί χρηματοδοτούν την προστασία της περιουσίας των οπαδών της «ελεύθερης οικονομίας» ή γιατί «αιμοδοτούν» τις τράπεζες, χρηματοδοτούν τα τελωνεία μέσω των οποίων εξάγουν προϊόντα οι υγιείς εταιρείες, κ.ο.κ.

Συνεπώς, όταν ο Μίλτον Φρίντμαν έγραφε πως «κάθε μείωση φόρου είναι καλή» μας έλεγε «πως το φθηνότερο ξενοδοχείο είναι και το καλύτερο”, όπως γράφει ένας από τους πολλούς εχθρούς του… Οι φόροι δεν είναι εξ’ ορισμού κακοί, ούτε η χαμηλή φορολογία είναι απαραίτητα καλύτερη από την υψηλή για τους πολίτες. Ενας χαμηλός ή υψηλός φορολογικός συντελεστής δε σημαίνει τίποτα από μόνος του. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η ποιότητα των υπηρεσιών που απολαμβάνουν οι πολίτες από το δημόσιο έναντι των φόρων που καταβάλλουν. Γι’ αυτό και οι Σκανδιναβοί δε διαμαρτύρονται για τον φορολογικό συντελεστή του 40% και 50% και γι’ αυτό οι γείτονες Βούλγαροι που εμφανίζονται να έχουν «χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές» δεν είναι ο τελευταίος παράδεισος επί της Γης. Για τον ίδιο λόγο που τα φθηνότερα ξενοδοχεία δεν είναι και τα καλύτερα, έτσι και οι χώρες με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές δεν είναι οι πλέον ανταγωνιστικές, ούτε προσφέρουν τις καλύτερες υπηρεσίες προς τους επενδυτές ή τους πολίτες τους.

Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας αντιμετωπίζει σήμερα την οργή των πολιτών όχι μόνο εξαιτίας του παράλογα υψηλού συντελεστή φορολόγησης (που ευτυχώς πήρε πίσω η κυβέρνηση) ή των κεφαλικών φόρων που προτείνουν ως εναλλακτικές λύσεις οι μαθητευόμενοι μάγοι της Πλατείας Συντάγματος. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυβέρνησης είναι πως οι πολίτες γνωρίζουν πως όσο ψηλά και αν πάει ο συντελεστής δεν θα βελτιωθούν οι υπηρεσίες που απολαμβάνουν από το κράτος. Εδώ και δεκαετίες τα έσοδα από τους φόρους (και όχι μόνο) στηρίζουν τους πελάτες των πολιτικών γραφείων και όχι τα κρατικά νοσοκομεία ή τα σχολεία. Τα τελευταία χρόνια οι φόροι πολλαπλασιάστηκαν, αλλά οι υπηρεσίες υγείας και η εκπαίδευση διαλύονται, παρά τον αγώνα που κάνουν αρκετοί φιλότιμοι υπάλληλοι.

Η κυβέρνηση πρέπει παράλληλα με τους πειραματισμούς για το ύψος των φορολογικών συντελεστών να κινηθεί άμεσα ώστε να εξασφαλίσει πως το δημόσιο παρέχει αντίστοιχου επιπέδου υπηρεσίες. Με καθυστέρηση δεκαετιών, να περιορίσει τη δράση όσων απομυζούν τα χρήματα των φορολογουμένων ώστε να περισσέψει και τίποτα για τα νοσοκομεία ή τα σχολεία.

Please follow and like us: