Ιδιωτικοποιήσεις σε Γερμανία και Ελλάδα

Η ζημιά που υπέστη το γερμανικό δημόσιο από τους αετονύχηδες κατά τη διάρκεια του κολοσσιαίου προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων εταιρειών της πρώην Ανατολικής Γερμανίας υπολογίζεται σε περίπου πέντε δισ. ευρώ. Οπως είπε, σε μια πρόσφατη ημερίδα του ΙΟΒΕ και του Konrad-Adenauer-Stiftung (KAS), ο Γερμανός καθηγητής Werner Karl Becker, οι επιτήδειοι εφάρμοζαν διάφορα κόλπα για να αρπάξουν την περιουσία των υπό κρατικοποίηση εταιρειών και στη συνέχεια να τις κλείσουν. Σε 180 τέτοιες περιπτώσεις είχαν εμπλακεί οι διωκτικές αρχές της Γερμανίας καθώς οι εργαζόμενοι έβλεπαν το νέο ιδιοκτήτη να κλέβει την εταιρεία και να τους αφήνει στο δρόμο.

Τι θα συμβεί άραγε με το ελληνικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, το μεγαλύτερο που βρίσκεται σήμερα σε εξέλιξη σε ολόκληρο τον κόσμο και αφορά οργανισμούς (από τράπεζες μέχρι βιομηχανίες) που απασχολούν περί το 25% του εργατικού δυναμικού της χώρας; Οι Γερμανοί ξέρουν πως τα έσοδα θα είναι πολύ λιγότερα από τα αναμενόμενα και ας πιέζει συνεχώς η τρόικα για πωλήσεις κρατικής περιουσίας. Τα έσοδα από το γερμανικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων με τις 12.363 εταιρείες, που υλοποιήθηκε μέσω του ειδικού οργανισμού Treuhandanstalt, ήταν περί τα 30 δισ. ευρώ, ενώ τα χρέη των επιχειρήσεων που πωλήθηκαν (τα οποία βάρυναν το δημόσιο) ήταν 100 δισ. ευρώ.

Οπως, μάλιστα, είπε ο κ. Becker, μόνο το 13% των εταιρειών που πώλησε η Treuhandanstalt πήγε σε ξένους επενδυτές, ενώ οι υπόλοιπες έμειναν σε γερμανικά χέρια. Δηλαδή σε μια πολύ καλύτερη περίοδο για τις διεθνείς αγορές, οι ξένοι επενδυτές απείχαν από τη Γερμανία (είτε επειδή δεν ήθελαν να επενδύσουν, είτε επειδή δεν του άφησαν να επενδύσουν…). Σήμερα, σε μια πολύ πιο δύσκολη συγκυρία, η Ελλάδα απολογείται γιατί δε βρίσκει πρόθυμους ξένους επενδυτές.

Μόνο το μέγεθος του ελληνικού προγράμματος (το μεγαλύτερο στον κόσμο) δείχνει τις προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση και η διοίκηση του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ). Η τελευταία αποφάσισε να κρυφτεί πίσω από την κυβέρνηση, αλλά τον τελευταίο καιρό είναι μονίμως εκτεθειμένη. Οι καθυστερήσεις της δημόσιας διοίκησης δε μπορούν να αποτελούν άλλοθι όταν χρυσοπληρώνεις δεκάδες συμβούλους. Ούτε μπορείς συνεχώς να επικαλείσαι τις εκκρεμότητες με ευθύνη του δημοσίου κατά την παράδοση πρόχειρων σχεδίων πώλησης εταιρειών ή ακινήτων.

Οσο θα προχωρά το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, τόσο θα αυξάνονται οι πιέσεις προς τη χώρα από συμφέροντα που βρίσκονται εντός ή εκτός των συνόρων, όπως δείχνει και η περίπτωση της ΔΕΠΑ. Η γερμανική εμπειρία των ιδιωτικοποιήσεων δείχνει πως ακόμα και σε ένα καλοκουρδισμένο δημόσιο βρίσκουν τρύπες οι επιτήδειοι. Φανταστείτε τι μπορεί να συμβεί στην Ελλάδα με τη μεγάλη παράδοση διαφθοράς. Εταιρείες θα πωληθούν έναντι πινακίου φακής, άλλες εταιρείες θα πωληθούν και θα κλείσουν αφού αποψιλωθούν από ακίνητα ή εργοστάσια, κλπ. Μοναδικό αντίδοτο στους αετονύχηδες είναι η διαφάνεια την οποία διακηρύσσουν, αλλά δυσκολεύονται να εφαρμόσουν στο ΤΑΙΠΕΔ.

Please follow and like us:

Πως γλιτώνουν φόρους τα Starbucks, η Amazon και η Google

Διαβάστε εσείς οι μισθωτοί και υποψήφιοι για φορολόγηση με συντελεστή 45% τι φόρους πληρώνουν στη Βρετανία οι τρεις κολοσσοί. Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από έκθεση επιτροπής του Βρετανικού Κοινοβουλίου που δόθηκε στη δημοσιότητα τις τελευταίες ώρες.

«Starbucks told us that it has made a loss for 14 of the 15 years it has been operating in the UK, but in 2006 it made a small profit.[19] We found it difficult to believe that a commercial company with a 31% market share by turnover, with a responsibility to its shareholders and investors to make a decent return, was trading with apparent losses for nearly every year of its operation in the UK.[20] This was inconsistent with claims the company was making in briefings to its shareholders that the UK business was successful and it was making 15% profits in the UK.[21] Starbucks was not prepared to breakdown the 4.7% payment for intellectual property (which was 6% until recently) that the UK company pays to the Netherlands based company.[22] The Committee was sceptical that the 20% mark-up that the Netherlands based company pays to the Swiss based company on its coffee buying operations, with a further mark up before it sells to the UK, is reasonable .[23] Starbucks agreed that it had a special tax arrangement with the Netherlands that made it attractive to locate business there, which the Dutch authorities asked Starbucks to hold in confidence, and that Switzerland offers a very competitive tax rate.[24] In addition, there is an inter-company loan between the US Starbucks business and the UK Starbucks business over a period of time with the interest rate set at higher rate than any similar loan we have seen.[25] We suspect that all these arrangements are devices to remove profits from the UK to these areas with lower tax.[26

At the hearing we were frustrated with the representative from Amazon, who we found evasive and unprepared to answer legitimate questions on the company’s structure and the true location of its economic activity.[27]Amazon has subsequently provided this information.[28] Amazon has a reported turnover of £207 million for 2011 for its UK company (Amazon.co.uk), on which it has shown a tax expense of only £1.8 million, however it shows a European-wide turnover of €9.1 billion for its Luxembourg based company (Amazon EU Sarl) and a tax of €8.2 million.[29] Amazon.co.uk is a service company in the UK providing services to Amazon EU Sarl for which it receives payment.[30] That company is owned by a holding company, which is a subsidiary of Amazon’s group companies.[31] Amazon subsequently provided a copy of the unaudited accounts for Amazon Europe Holding Technologies S.C.S for 2011 showing a profit of €301.8 million and no tax payments.[32] Amazon also provided information showing that for 2011, £3.35 billion of sales were from the UK, 25% of all international sales outside the USA.[33] Yet Amazon has over 15,000 staff in the UK, invoices UK customers from the UK, hires UK staff in the UK, has inventory physically in the UK for UK customers and to all intents and purposes has the majority of its economic activity in the UK, rather than in Luxembourg, but pays virtually no corporation tax in the UK.[34] Amazon has received an assessment from the French tax authorities which it disputes.[35]

10. Google explained in its responses that it minimised tax within the letter of the law and that low tax areas or tax havens influenced where it located its group companies.[36]The vast majority of Google’s non-USA sales are billed in Ireland.[37] Google makes money from business to business advertising, adverts which can be targeted to the UK website and to UK Google users[38]. In the UK, Google Ltd recorded revenues of £396 million in 2011, from Google Ireland, but paid corporation tax of only £6 million.[39] Google Ireland paid for the services provided by the 1,300 staff in the UK.[40] Google had approximately 700 staff who undertake marketing work in the UK as part of their activities, but only 200 of Google’s Irish staff of 3,000 were involved in marketing Google in the UK.[41]

11. Google accepted that profits should be taxed in the jurisdictions where the economic activity generating those profits occurred[42] but it asserted that its underlying economic activity arose from the innovative software technology underlying its Google search engine generated by the US company.[43] Google also confirmed that it had an entity based in Bermuda to protect its intellectual property.[44] We consider that the company undermined its own argument since it remits its non-USA profits (including from the UK) not to the USA but to Bermuda and therefore may be depriving the USA of legitimate tax revenue as well as the UK.[45] Subsequently, Google told us that there were no outstanding issues with HMRC about Google UK’s accounts. HMRC is currently carrying out a review of the tax returns filed by Google UK for 2005-11 inclusive and Google told us this is standard practice and that it is co-operating fully with that review.[46]

UPDATE

Οπως διαβάζω στο Euro2day, η Starbucks ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι μπορεί να πληρώσει ως και 20 εκατ. βρετανικές λίρες σε φόρους το 2013-14, καθώς παρουσίασε σχέδια για την αλλαγή των λογιστικών της πρακτικών. «Δεσμευόμαστε ότι θα προτείνουμε να πληρώσουμε ένα σημαντικό ποσό σε εταιρικούς φόρους το 2013 και 2014, ανεξάρτητα από το αν η εταιρεία μας θα είναι κερδοφόρα αυτά τα χρόνια» δήλωσε ο managing director της Srarbucks στη Βρετανία, Kris Engskov.
«Ακόμα κάνουμε κάποιους υπολογισμούς, αλλά πιστεύουμε ότι θα πληρώσουμε ή θα προπληρώσουμε περίπου 10 εκατ. βρετανικές λίρες σε κάθε ένα από τα επόμενα δύο έτη» σημείωσε.

Please follow and like us:

Το αυτονόητο ως μεταρρύθμιση

Οι πολιτικοί μας μπορεί έχουν πλήθος ελατωμμάτων, αλλά διαθέτουν ένα μεγάλο ταλέντο: Αρπάζουν το αυτονόητο, το συσκευάζουν σε μπουκαλάκια με φανταχτερό περυτίλιγμα και μας το πλασσάρουν ως μεταρρύθμιση, καινοτομία και πρωτοπορία. Ενίοτε στα ίδια μπουκαλάκια στριμώχνουν αναχρονιστικες ιδέες μαζί με σκοπιμότητες και το υλικό χρωματίζεται με μια δόση βαρύγδουπης εξαγγελίας ώστε να καλυφθούν και όσοι εξυπηρετούνται από τη ρύθμιση.

Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι το σχέδιο περί δημιουργίας "Εταιρείας Ειδικού Σκοπού" με το επταμελές διοικητικό συμβούλιο η οποία θα αναλάβει την αξιοποίηση της παραλιακής ζώνης μεταξύ Σουνίου και Φαλήρου. Ο υφυπουργός Ανάπτυξης Νότης Μηταράκης το πλάσαρε ως "διεθνώς κατοχυρωμένο εργαλείο" και παρασύρθηκε ακόμα και ο πρωθυπουργός. Βέβαια το "εργαλείο" χρησιμοποιείται όταν δεν υπάρχουν ήδη 5 – 6 κρατικές εταιρείες ή ειδικές υπηρεσίες που ασχολούνται με το ίδιο θέμα… Κατά τον κ. Μηταράκη ο διορισμός 5 – 7 κομματικών φίλων στο Δ.Σ. της "Εταιρείας Ειδικού Σκοπού" είναι μεταρρύθμιση, επειδή αναγκάστηκε να δεσμευθεί πως θα εργάζονται "αμμισθί".

Το ίδιο συμβαίνει με αρκετές από τις υπόλοιπες εξαγγελίες του υπουργείου Ανάπτυξης & Υποδομών, οι πολυπληθείς σύμβουλοι του οποίου διοργανώνουν 2 – 3 συνεντεύξεις την εβδομάδα για να παρουσιάσουν πρωτοβουλίες που προωθούνται επί χρόνια ή άλλες αυτονόητες κινήσεις για τη στήριξη της αγοράς και των επενδύσεων. Ενίοτε, επειδή οι πρωτοβουλίες εξαγγέλονται βιαστικά, ξαναεξαγγέλονται στην επόμενη συνέντευξη μέχρι κάποια στιγμή να καλυφθούν από τη σκόνη των νέων μεταρρυθμίσεων. Μεταρρύθμιση αποκαλείται στην Ελλαδα του 2012 αυτό που εφαρμόζεται στην υπόλοιπη Ευρώπη εδώ και δεκαετίες.

Εχουν, βέβαια, και ένα ελαφρυντικό στο υπουργείο: Η υστέρηση της χώρας είναι τέτοια που μας λείπουν ακόμα και τα αυτονόητα. Δεκτόν, αρκεί να μην τους δίνουμε – μέσω της ομοβροντίας εξαγγελιών και συνεντεύξεων – το χαρακτήρα επανάστασης. Επιπλέον, μήπως είναι προτιμότερο να επικεντρωθούμε στην εφαρμογή των εξαγγελθέντων αντί να χάνουμε χρόνο στην προετοιμασία τς επόμενης εξαγγελίας μιας αυτονόητης ρύθμισης;

Πάρτε, για παράδειγμα, την πρόσφατη διαρροή του υπουργείου σύμφωνα με την οποία θα παραχωρείται πενταετής άδεια παραμονής σε όσους αγοράζουν ακίνητα αξίας άνω των 300.000 ευρώ. Υποτίθεται πως στοχεύει στην προσέλκυση επενδυτών και τη στήριξη της αγοράς παραθεριστικής κατοικίας. Ομως, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν συγκροτήματα παραθεριστικών κατοικιών στην Ελλάδα, το θεσμικό πλαίσιο που είχε ανακοινώσει συνοδεία πυροτεχνημάτων η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου Τουρισμού ουδέποτε λειτούργησε και οι σύμβουλοι του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων ετοιμάζουν νέο νομοθέτημα.

Με μικρό περιορισμό των βαρύγδουπων εξαγγελιών τα υπουργεία μπορούν να επικεντρωθούν στο κυρίως έργο τους που είναι η δημιουργία περιβάλλοντος που θα ευνοεί πραγματικά τις επενδύσεις. Από νομοθετήματα χορτάσαμε, όπως προκύπτει από το νέο νόμο για τις «στρατηγικές επενδύσεις» που ετοιμάζουν στο υπουργείο Ανάπτυξης με το οποίο αλλάζει νομοσχέδιο που είχε ψηφιστεί προ διετίας. Τώρα είναι η ώρα για πράξεις.

Please follow and like us:

Deals στο σιδηρόδρομο: Βαγόνια έχουμε, γραμμές δεν έχουμε!

Ηρθε η χθεσινή συμφωνία μεταξύ της κινεζικής Cosco και της αμερικανικής Hewlett-Packard (HP) για τη μετατροπή του λιμανιού του Πειραιά σε πύλη εισόδου των προϊόντων του τεχνολογικού κολοσσού στην Ευρώπη για να θυμηθούμε την τραγωδία του ελληνικού σιδηροδρόμου. Στη συμφωνία συμμετείχε και η ΤΡΑΙΝΟΣΕ τα τραίνα της οποίας θα μεταφέρουν τα προϊόντα της HP από τον Πειραιά – που θα φτάνουν με τα πλοία της Cosco – προς τις υπόλοιπες αγορές της Ευρώπης. Πρόκειται σαφώς για μια θετική κίνηση, αλλά όποιος ασχοληθεί περισσότερο με το τι πραγματικά συμβαίνει στον ελληνικό σιδηρόδρομο μάλλον θα μελαγχολήσει.

Επειτα από δύο δεκαετίες κατά τις οποίες δαπανήθηκαν περισσότερα από 10 δισ. ευρώ οι ελληνικοί σιδηρόδρομοι βρίσκονται σε πρωτόγονη κατάσταση, ειδικά στον τομέα των εμπορευματικών μεταφορών που θεωρείται ταχέως αναπτυσσόμενος. Η γραμμή του ΟΣΕ προς την δυτική πύλη της χώρας, το λιμάνι της Πάτρας, δεν πρόκειται να ολοκληρωθεί πριν το …2025 καθώς οι εργολαβίες ανατίθενται, αλλά ακυρώνονται η μία μετά την άλλη.

Οσο για τη σιδηροδρομική γραμμή προς την Θεσσαλονίκη, στις αρχές της εβδομάδας πραγματοποιήθηκε ο διαγωνισμός για άλλη μία εργολαβία – σκούπα με τις οποίες επιχειρείται το ξέπλυμα παλαιών αμαρτιών. Ουδείς πιστεύει πως οι εργασίες στη συγκεκριμένη εργολαβία (τμήμα Τιθορέα – Δομοκός) θα ολοκληρωθούν το 2015, όπως προβλέπει η σύμβαση που θα υπογράψουν οι τρεις μεγαλύτεροι κατασκευαστικοί όμιλοι της χώρας (ΑΚΤΩΡ, J&P ΑΒΑΞ και ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ) με συνεργάτη τη Siemens. Μέχρι τότε ο στόχος για Αθήνα – Θεσσαλονίκη σε 3,5 ώρες θα παραμένει στα χαρτιά.

Η κυβέρνηση υπενθύμισε προχθές πως έπειτα από περίπου 10 χρόνια θα ολοκληρωθεί εντός του επόμενου μήνα η σύνδεση του λιμανιού Πειραιά με τον σιδηρόδρομο. Δεν είχε, βέβαια, κανένα λόγο να υπενθυμίζει πως επί δεκαετία προσπαθεί ο ΟΣΕ ανεπιτυχώς να δημιουργήσει σταθμό εμπορευματοκιβωτίων (container) στο Θριάσιο. Οι διαγωνισμοί προκηρύσσονται, ακυρώνονται, επαναπροκυρήσσονται και η ζωή συνεχίζεται. Ετσι, την ώρα που η ΤΡΑΙΝΟΣΕ καλείται να διακινήσει σημαντικό όγκο container της HP (κάποιοι λένε πως θα διπλασιαστεί το μεταφορικό της έργο στον τομέα των εμπορευμάτων) δε διαθέτουμε ούτε σύγχρονη σιδηροδρομική γραμμή, ούτε εμπορευματικό κέντρο.

Οι μόνοι που κέρδισαν από τις δύο δεκαετίες σπατάλης για το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι οι επίορκοι του ΟΣΕ, οι εργολάβοι και οι μελετητές. Κάποιοι θυμούνται πως προ τετραετίας, όταν έρχονταν οι Κινέζοι στον Πειραιά οι τότε υπεύθυνοι έβαζαν ρήτρες για μεταφορά συγκεκριμένου αριθμού φορτίου μέσω του λιμανιού από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ με την ελπίδα πως θα λειτουργήσουν ως μοχλός πίεσης ώστε να ολοκληρωθούν εγκαίρως τα έργα. Βγήκαν γελασμένοι και ακόμα περιμένουμε.

Η συμφωνία Cosco – HP δείχνει, πάντως, πως ευκαιρίες υπάρχουν και θα αυξηθούν στην περίπτωση που αυτή τη φορά προχωρήσουν με πρόγραμμα τα έργα αναβάθμισης του σιδηροδρομικού δικτύου. Ο,τι δεν έκαναν τόσα χρόνια οι Ελληνες, ανέλαβαν να το κάνουν οι Κινέζοι…

Please follow and like us:

Καύσιμα: Αδιαφορία με ανυπολόγιστο κόστος

Η εφαρμογή του συστήματος καταγραφής εισροών / εκροών στα πρατήρια καυσίμων και στα διυλιστήρια είχε αποφασιστεί το 2009 όταν στο υπουργείο Ανάπτυξης ήταν ο Κ. Χατζηδάκης. Εξαγγέλθηκε και πάλι από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ το 2010 και το 2011, ενώ στις αρχές του 2012 υπήρξε και σχετικός νόμος, με πρόσθετα μέτρα για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου, από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Σήμερα, ο κ. Χατζηδάκης, ο οποίος είναι και πάλι στο τιμόνι του υπουργείου Ανάπτυξης, εξήγγειλε πως από τον Απρίλιο του 2013 το σύστημα εισροών / εκροών θα λειτουργεί, αλλά μόνο στα πρατήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Θα χρειαστούν περίπου άλλοι 12 μήνες μέχρι την πλήρη λειτουργία του σε ολόκληρη την Ελλάδα και τη διασύνδεση με το κεντρικό σύστημα της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων (ΓΓΠΣ). Δηλαδή θα απαιτηθούν περί τα πέντε χρόνια για τη λειτουργία ενός συστήματος που θεωρείται σημαντικό όπλο για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου, όταν στη γειτονική Βουλγαρία χρειάστηκαν μόνο πέντε μήνες! Μέσα σε λιγότερο από ένα εξάμηνο το αντίστοιχο σύστημα στη Βουλγαρία είχε λειτουργήσει με τα έσοδα του προϋπολογισμού να αυξάνονται κατά μισό δισεκατομμύριο ευρώ από τους πρώτους μήνες εφαρμογής.

Με τον ίδιο τρόπο (της πλήρους αδιαφορίας) αντιμετωπίστηκαν από την πολιτεία και τα άλλα μέτρα για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου. Τα περισσότερα περιλαμβάνονταν στο νόμο που ψηφίστηκε στις αρχές του χρόνου, αλλά οι αρμόδιοι ξέχασαν να εκδώσουν τις σχετικές υπουργικές αποφάσεις. Η εγκατάσταση συστημάτων εντοπισμού (GPS) στα βυτιοφόρα προβλέπονταν από τον ίδιο νόμο, αλλά σήμερα μάθαμε από τον υφυπουργό Οικονομικών Γ. Μαυραγάνη πως πρόσφατα συστάθηκε η επιτροπή για τις τεχνικές προδιαγραφές! Το ίδιο ισχύει και για τους ιχνηθέτες, δηλαδή τις ειδικές χημικές ουσίες με τις οποίες θα χρωματίζονται τα καύσιμα ώστε να αποφεύγεται το λαθρεμπόριο (ειδικά με το ναυτιλιακό πετρέλαιο). Τώρα συστάθηκε η επιτροπή για τις προδιαγραφές!

Επρεπε να χρεοκοπήσει η χώρα, να συζητάμε επί μήνες για το αν θα κόψουμε ή όχι τα 30 ευρώ από τη σύνταξη του ΟΓΑ για να αποφασίσει η πολιτική μας τάξη πως έπρεπε να μπει τέλος στο λαθρεμπόριο καυσίμων. Το παράδειγμα της Βουλγαρίας δείχνει πως το ελληνικό δημόσιο θα μπορούσε να είχε έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων από την εφαρμογή των συστημάτων καταπολέμησης του λαθρεμπορίου. Ετσι δεν θα ασχολούμαστε επί τόσες εβδομάδες με το επίδομα γάμου ή την επικείμενη περικοπή του επιδόματος ανεργίας. Η αδιαφορία δεν αποτελεί αδίκημα για τους πολιτικούς μας.

Please follow and like us:

«Ανάπτυξη»: Η νέα καραμέλα

Η μαγική λέξη «ανάπτυξη» συνοδεύει σχεδόν κάθε πρόταση υπουργού ή άλλου πολιτικού παράγοντα τους τελευταίους μήνες. Εχει υποκαταστήσει δύο άλλες μαγικές λέξεις της προηγούμενης 30ετίας: τους «διορισμούς» και τα «κονδύλια». Το πρόβλημα είναι πως οι πολιτικοί μας νομίζουν πως όσο εύκολα διόριζαν στο δημόσιο, άλλο τόσο εύκολα θα προσφέρουν απλόχερα στους πολίτες την «ανάπτυξη». Ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το γεγονός πως δεν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι ανάπτυξη γιατί εδώ και δεκαετίες η Ελλάδα αναπτύσσονταν μέσω της κατανάλωσης και των δανεικών. Στην πραγματικότητα έχανε συνεχώς έδαφος στη διεθνή μάχη για την ανταγωνιστικότητα, αλλά η πλαστή ευημερία που προσέφεραν τα δάνεια, η φοροδιαφυγή και η προκλητική αφαίμαξη δημοσίων πόρων επέτρεπε στους πολιτικούς να κυκλοφορούν καταχειροκροτούμενοι σε λαϊκές και τοπικά πανηγύρια.

Ανάπτυξη σημαίνει πως το κράτος πρέπει να κινητοποιήσει τρεις μηχανές: Τον κρατικό μηχανισμό, τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και τις τράπεζες. Ο κρατικός μηχανισμός είναι κλινικά νεκρός εδώ και δεκαετίες, αλλά τα τελευταία χρόνια η κατάστασή του έχει χειροτερεύσει. Ποιος θα ζητήσει από τους δημοσίους υπαλλήλους να εργαστούν όταν η πλειοψηφία των ενσυνείδητων εργαζομένων βλέπει τις περικοπές να πέφτουν επί δικαίων και αδίκων; Οταν διαπιστώνει πως ακόμα και μετά τη χρεοκοπία υπάρχουν στελέχη που διατηρούν αργομισθίες και προνόμια. Οταν δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτα για να περιοριστεί η πολυνομία, η γραφειοκρατία και η σύγχυση αρμοδιοτήτων. Οταν εμφανίζεται ως μεταρρύθμιση η σύσταση νέων ανωνύμων εταιρειών (με επταμελή διοικητικά συμβούλια!) οι οποίες θα λειτουργούν παράλληλα με νέες κρατικές υπηρεσίες, υποτίθεται για να επιταχύνουν επενδύσεις. Οταν ο υφυπουργός Ανάπτυξης ανακοινώνει με περισσή μεγαλοπρέπεια τη χρηματοδότηση «πίστας αγώνων αυτοκινήτου» (αγνώστων προδιαγραφών) και γελάει ολόκληρη η Ευρώπη.

Η ανάπτυξη συνδέεται με την ύπαρξη σαφούς σχεδίου ώστε να αποφεύγεται η διάθεση σπάνιων πόρων σε εταιρείες πρώην δημάρχων ή πρώην πολιτικών όπως συμβαίνει στην περίπτωση της «πίστας Formula 1». Τέτοιο σχέδιο προς το παρόν δεν υπάρχει γιατί οι περισσότεροι από τους αρμοδίους για την κατάρτισή του – εξαιτίας της πολυετούς παρουσίας στην ελληνική πολιτική σκηνή – έχουν ξεχάσει τι σημαίνει «βάζω κάτι να δουλέψει». Μέχρι τώρα πίστευαν πως η έκδοση μιας εγκυκλίου (το πολύ μιας υπουργικής απόφασης!) είναι αρκετή για να «αυξηθούν οι εξαγωγές», να αυξηθεί η απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων ή να ξεκινήσουν τα εκατοντάδες βαλτωμένα έργα ανά την Ελλάδα. Έτσι, ακόμα και για στοιχειώδεις πρωτοβουλίες της δημόσιας διοίκησης έχουν εκδοθεί δεκάδες εγκύκλιοι, υπουργικές αποφάσεις και ενίοτε 2 – 3 αντικρουόμενοι νόμοι.

Για να υπάρξει η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται οι πολιτικοί μας πρέπει οι τρεις μηχανές να αρχίσουν να δουλεύουν. Σήμερα και οι τρεις έχουν ξεμείνει από καύσιμα: Το καύσιμο που χρειάζεται το δημόσιο είναι η πολιτική βούληση για ουσιαστική αλλαγή στο μοντέλο λειτουργίας, ο ιδιωτικός τομέας χρειάζεται νέο, ξεκάθαρο, πλαίσιο λειτουργίας και ρευστότητα, ενώ οι τράπεζες θα παραμένουν «ζωνταντές – νεκρές» όσο συνεχίζονται τα παζάρια με τους δανειστές. Μέχρι τότε θα έχουμε χορτάσει «ανάπτυξη»…

Please follow and like us:

Ο παράνομος και ο «νόμιμος» πλουτισμός

Σε αρκετές χώρες του πολιτισμένου κόσμου, οι υποθέσεις διαφθοράς πολιτικών ή επιχειρηματιών γίνονται γνωστές τη νύχτα που οι διωκτικές αρχές θα κάνουν έφοδο στα σπίτια, στα γραφεία και στα εξοχικά των εμπλεκομένων. Η έφοδος σημαίνει πως έχουν «δέσει» την υπόθεση και αναζητούν πρόσθετα στοιχεία για τη δράση αυτών που άπλωσαν το χέρι τους στο δημόσιο ταμείο. Στην Ελλάδα ακολουθούμε τον ανάποδο δρόμο: Πρώτα γίνεται διαρροή 20 – 30 ονομάτων (ενίοτε τυχαίων), στη συνέχεια στοχοποιούνται δύο – τρεις συνήθεις ύποπτοι και αφήνεται η υπόθεση να «σέρνεται». Στο μεσοδιάστημα έχουν διαταχθεί και δύο – τρεις «Επείγουσες Προκαταρκτικές Εξετάσεις» ώστε να σιγουρευτούν οι πολίτες πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη το συντομότερο δυνατό. Πέντε – έξι χρόνια μετά, η υπόθεση και η κοινωνία πλημμυρίζει με νέες λίστες, νέες υποθέσεις, οι οποίες φτάνουν μέχρι τους τηλεοπτικούς δέκτες, αλλά ουδέποτε στο ακροατήριο…

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται σε κάθε σοβαρή υπόθεση διαφθοράς με την οποία ασχολήθηκε η πολιτική μας τάξη τα τελευταία χρόνια. Από τον περίφημο «μαθηματικό τύπο» μέσω του οποίου στήνονταν επί χρόνια οι διαγωνισμοί δημοσίων έργων μέχρι μεγάλες αναθέσεις κρατικών προμηθειών σε άμυνα, σιδηροδρόμους, τυχερά παιχνίδια, κλπ. Τώρα βέβαια είναι στριμωγμένοι καθώς οι δανειστές τους έχουν πάρει χαμπάρι και ζητούν «αίμα». Γι’ αυτό και παίζεται σε συνέχειες το σήριαλ με τις εταιρείες και τα ακίνητα του Ακη Τσοχατζόπουλου (αλήθεια πότε θα πάει στο ακροατήριο αυτή η υπόθεση;), γι’ αυτό και διαβάζουμε κάθε ημέρα για τη «λίστα των 30 πολιτικών», γι’ αυτό και υπάρχουν διαρροές συγκεκριμένων ονομάτων.

Οσοι ασχολούνται αποκλειστικά με το αν ο τάδε ή ο δείνα πολιτικός εμπλέκεται ή όχι σε υποθέσεις ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, κλπ, ξεχνούν πως η πολιτική μας τάξη μπορούσε επί δεκαετίες να πλουτίζει νομίμως! Μέσω διορισμών ολόκληρης της οικογένειας στο δημόσιο, μέσω προκλητικών επιδομάτων (π.χ. για συμμετοχή σε επιτροπές), μέσω της διαπλοκής με τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, μπορούσες μέσα σε 5 – 10 χρόνια να φτιάξεις μια ολόκληρη περιουσία. Αλλοι, που δεν είχαν την τύχη να «τρουπώσουν», χρειάζεται να «οργώνουν» την ελληνική και διεθνή αγορά επί χρόνια για να έχουν τις ίδιες καταθέσεις!

Μαζί με τη στήριξη της Δικαιοσύνης, ώστε να εντοπιστούν και να τιμωρηθούν τα αρπακτικά, χρειάζονται και οι αλλαγές στη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος προκειμένου να περιοριστεί ο «νόμιμος» πλουτισμός των ημετέρων, σε βάρος του κρατικού ταμείου.

Δημοσιεύθηκε χθες στην "κυριακάτικη δημοκρατία"

Please follow and like us:

Καρούζος: Κολοσσός στα …δάνεια

​Την ίδια στιγμή που ο επιχειρηματίας Γ. Καρούζος εμφανίζονταν ως κολοσσός των κατασκευών και των ακινήτων, οι εταιρείες του είχαν ελάχιστα έσοδα, σχεδόν ποτέ δεν είχαν κέρδη και πάντα ήταν «φορτωμένες» με απίστευτα δάνεια. Επιπλέον, σχεδόν καμία από τις περίπου 10 εταιρείες που ίδρυσε την τελευταία δεκαετία δε δημοσίευσε περισσότερο από έναν ισολογισμό! Η υποτιθέμενη «ναυαρχίδα» του ομίλου, η Carouzos Construction δημοσίευσε μόνο τον πρώτο ισολογισμό (το 2008) από τον οποίο προκύπτει πως με ίδια κεφάλαια μόλις 60.000 ευρώ είχε εξασφαλίσει δάνεια 7.000.000 ευρώ και είχε ζημιές άνω του ενός εκατομμυρίου. Εκτοτε χάθηκαν τα ίχνη της. Ο τζίρος της εταιρείας μόλις που άγγιζε τα 6.000.000 ευρώ, αν και ο λογιστής που υπέγραψε τον ένα και μοναδικό δημοσιευμένο ισολογισμό δηλώνει πως είχε κύκλο εργασιών «εκατοντάδων εκατομμυρίων»!

​Μόνο έναν ισολογισμό δημοσίευσε και η Carouzos Development από τον οποίο προκύπτει πως είχε λάβει δάνεια περί τα 16.000.000 ευρώ, είχε έσοδα μόλις 900.000 ευρώ και μικρές ζημιές. Σχεδόν ανενεργή ήταν η Καρούζος Properties μια άλλη επιχείρηση που είχε ενταχθεί στον όμιλο του επιχειρηματία τα ίχνη της οποίας, επίσης χάθηκαν μετά το 2008, ενώ ανύπαρκτη ήταν και η εταιρεία συμμετοχών «Εϊ Ουάν» η οποία είχε ιδρυθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Πολύ μεγάλο δάνειο, σε σύγκριση με την εικόνα που εμφανίζει στον (ένα και μοναδικό) ισολογισμό είχε και η Karouzos Marathonos. Με μηδενικό τζίρο και ζημιές περί τα 2.000.000 ευρώ είχε καταφέρει να εξασφαλίσει δάνειο 22.000.000 ευρώ, με «αντίκρυσμα» τα ακίνητα που διέθετε. Στα δύο πρώτα χρόνια λειτουργίας της είχε καταφέρει αν συσσωρεύσει υποχρεώσεις κοντά στα 30.000.000 ευρώ!

​Το μοντέλο στο οποίο βασίστηκε ο επιχειρηματίας ήταν απλό: Επαιρνε δάνεια και αγόραζε ακίνητα με την προοπτική των υπεραξιών που δεν ήλθαν καθώς από το 2008 η ελληνική αγοράreal estate άρχισε να βουλιάζει. Το εντυπωσιακό είναι πως οι τράπεζες του έδιναν δάνεια μολονότι οι εταιρείες του σπανίως εξέδιδαν ισολογισμούς και ήταν «φορτωμένες» με τεράστιες υποχρεώσεις. Οσοι πιστεύουν πως άφησε σοβαρό ίχνος στην αγορά ακινήτων δεν γνωρίζουν πως η παρουσία του κράτησε όσο και η «φούσκα» του φθηνού τραπεζικού δανεισμού. Πέντε – έξι χρόνια δηλαδή.

Δημοσιεύεται σήμερα στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Please follow and like us:

Τραπεζίτες: Πως αλλάζουν οι καιροί

Για πολλούς αιώνες, το επάγγελμα του τραπεζίτη ήταν εξαιρετικά υψηλού ρίσκου, όσο διαπλεκόμενος ή ισχυρός και αν ήσουν. Εκείνες τις εποχές δεν είχε καμία εφαρμογή ο κανόνας «πολύ μεγάλος για να καταρρεύσει» (too big to fail) που γνωρίζουν από πρώτο χέρι οι φορολογούμενοι της Ευρώπης και των ΗΠΑ οι οποίοι κλήθηκαν τα τελευταία χρόνια να διασώσουν κολοσσούς του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Οι τραπεζίτες από τη Φλωρεντία που χρηματοδότησαν τους πολέμους του Εδουάρδου του Α’, όπως οι Frescobaldi και οι Ricciardi ή του Εδουάρδου του Γ’ όπως οι Peruzzi και οι Bardi, χρεοκόπησαν με συνοπτικές διαδικασίες όταν ο αγγλικός θρόνος αποφάσισε να μην πληρώσει τα δάνεια. Οι χρεοκοπημένοι Frescobaldi χρειάστηκε, μάλιστα, να «φύγουν νύχτα» από την Αγγλία για να γλιτώσουν το κεφάλι τους. Το 1345 έπεσε θύμα του θρόνου και η πανίσχυρη φλωρεντινή οικογένεια των Peruzzi.

Οταν δανείζεις τους γαλαζοαίματους της Ευρώπης δε μπορείς να ζητήσεις πίσω τα χρήματά σου στην περίπτωση που αποφασίσουν να μην πληρώσουν… Το 1556, όταν ο Φίλιππος ο Β’ διαδέχθηκε τον Κάρολο Ε’ στο θρόνο της Ισπανίας αποφάσισε να μην αποπληρώσει τα μεγάλα δάνεια που είχε λάβει ο πανίσχυρος πατέρας του. Ενα χρόνο μετά η Ισπανία χρεοκόπησε, όπως συνέβη και το 1560, με αποτέλεσμα να καταρρεύσουν οι πανίσχυρες οικογένειες Βαυαρών τραπεζιτών, οι Fugger και οι Welser. Πάντα, όμως, υπήρχαν πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν το θρόνο: Το ρόλο των Βαυαρών ως πιστωτές των Αψβούργων, που κυβερνούσαν πλέον την Ισπανία, ανέλαβαν οι Γενοβέζοι τραπεζίτες οι οποίοι υπέστησαν πανωλεθρία. Η Ισπανία χρεοκόπησε το 1575, το 1596, το 1607, το 1627, το 1647, το 1652, το 1660 και το 1662!

Η τύχη του πανίσχυρου Nicolas Fouquet, οικονομικού συμβούλου του Λουδοβίκου XIV, αποτελεί μια ακόμα απόδειξη για το τεράστιο ρίσκο που κουβαλούσαν όσοι ασχολούνταν με το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ο 22χρονος Λουδοβίκος, κυριευμένος από τη ζήλεια για τη χλιδή μέσα στην οποία ζούσε ο Fouquet, διέταξε να συλληφθεί τον Αύγουστο του 1661. Καταδικάστηκε σε θάνατο, η ποινή μετετράπη από τον βασιλιά σε ισόβια και πέθανε στη φυλακή 20 χρόνια αργότερα. Ο πύργος του, το Vaux-le-Vicomte, θυμίζει στους σύγχρονους τραπεζίτες την άνοδο και την απότομη πτώση του κραταιού αξιωματούχου.

Σήμερα, όμως, οι εποχές έχουν αλλάξει: Τα στοιχεία για το «ξεφόρτωμα» των ελληνικών ομολόγων πριν το «κούρεμα» του χρέους δείχνουν πως οι σύγχρονοι Frescobaldi και Fugger δε χάνουν με τίποτα! Η μεγάλη καθυστέρηση του PSI, το οποίο στην ουσία μεταφέρει τον κίνδυνο χρεοκοπίας από τις τράπεζες στις πλάτες των φορολογουμένων, έγινε για να σιγουρευτούν οι ισχυροί της Ευρώπης πως τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα θα χάσουν τα λιγότερα δυνατά. Ηδη οι εφημερίδες πλημμυρίζουν από τις φήμες για νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους το οποίο δεν θα πληρώσουν οι τραπεζίτες, αλλά οι πολίτες της Γηραιάς Ηπείρου. Πως αλλάζουν οι καιροί.

Please follow and like us:

Κροκοδείλια δάκρυα

Περίπου 250.000.000 ευρώ ετησίως χάνουν τα ασφαλιστικά ταμεία από την καταβολή συντάξεων σε ανθρώπους που δεν τις δικαιούνται, είτε πρόκειται για δήθεν αναπήρους, είτε για συγγενείς συνταξιούχων που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια, είτε απλά για θρασύτατους απατεώνες που εκμεταλλεύονται την έλλειψη τεχνολογικών συστημάτων και τη διαφθορά. Το νούμερο δεν είναι αυθαίρετο: προκύπτει από τον πρόχειρο κατάλογο των μέτρων 11,5 δισεκ. που ετοιμάζεται να ανακοινώσει η κυβέρνηση προκειμένου να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών μας. Διαβάζοντας τον σχετικό κατάλογο διαπιστώνει κάποιος πως αν οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριετίας είχαν πιέσει τις διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων να προχωρήσουν ταχύτερα τους ελέγχους για τις παράνομες συντάξεις, το δημόσιο θα είχε εξοικονομήσει περί τα 750.000.000 ευρω. Ετσι, σήμερα δεν θα συζητούσαμε για νέα μείωση στις απολαβές των χαμηλοσυνταξιούχων ή για κατάργηση των δώρων Πάσχα και Χριστουγέννων.
Αν η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου ασχολούνταν με κάτι περισσότερο από την απλή ψήφιση εκατοντάδων νομοσχεδίων (τα οποία ουδέποτε εφαρμόστηκαν) και εάν η κυβέρνηση Παπαδήμου έκανε κάτι περισσότερο από το στρογγύλεμα των μεταρρυθμίσεων για να μη στεναχωρηθεί η πελατεία του πολιτικού συστήματος, σήμερα δεν θα συζητούσαμε για τον εφιάλτη των μαζικών περικοπών, ύψους 11,5 δισεκ. ευρω. Το ίδιο θα είχε συμβεί αν ο Ευαγγ. Βενιζέλος, που ως υπουργός Οικονομικών είχε στηρίξει το νέο μνημόνιο με τις αιματηρές περικοπές, είχε προχωρήσει σταδιακά στην εφαρμογή του από την περασμένη Ανοιξη. Τώρα ο εμπνευστής των περικοπών (ή σιωπηλός παρατηρητής του σχεδίου της τρόικας) εμφανίζεται ως προστάτης «των αδυνάτων».
Αποδεικνύεται πως οι πολίτες πληρώνουν την υποκριτική στάση που τήρησε στα σχεδόν πέντε χρόνια της κρίσης η πολιτική μας τάξη. Η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή διαλαλούσε το 2008 τα περί «ισχυρής οικονομίας» που θα έμενε αλώβητη από τη διεθνή κρίση, ο Γ. Παπανδρέου μοίραζε το 2009 «επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης» (περί το ένα δισεκ. που καλούνται σήμερα να επιστρέψουν τα ρημαγμένα ελληνικά νοικοκυριά) και η κυβέρνηση Παπαδήμου άφηνε για τους επόμενους τις δύσκολες αποφάσεις για την κομματική πελατεία στο δημόσιο.
Τώρα που ήρθε η ώρα του λογαριασμού, όλοι εμφανίζονται συντετριμμένοι με το εύρος της αιματοχυσίας. Οι πλέον υποκριτές σχεδόν κλαίνε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες με την ελπίδα πως οι ψηφοφόροι θα τους επιβραβεύσουν στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Οι πολίτες γνωρίζουν, όμως, πως πληρώνουν πανάκριβα τις καθυστερήσεις τις τελευταίας τριετίας. Και δεν τις πληρώνουν μόνο μέσω των εκτάκτων μέτρων, αλλά και της πλήρους κατάρρευσης του ιδιωτικού τομέα που σήκωσε μέχρι σήμερα το βάρος της προσαρμογής. Οι πολιτικοί που διαχειρίστηκαν την κρίση δεν δικαιούνται να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις νέες απώλειες των συνταξιούχων, το μαχαίρι στα επιδόματα και τις περικοπές επί δικαίων και αδίκων. Αν είχαν προχωρήσει εγκαίρως στο συμμάζεμα του δημοσίου, των ασφαλιστικών ταμείων, κλπ δεν θα σπεύδαμε σήμερα ικέτες στο Βερολίνο και τις άλλες ευρωπαικές πρωτεύουσες.

Please follow and like us: