Πιστοποίηση γνώσεων από το δημόσιο σχολείο

Για τις περισσότερες από τις (πολύ λίγες) θέσεις εργασίας που δημιουργούνται στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα απαιτείται πιστοποιητικό επάρκειας στην πληροφορική, όπως και αντίστοιχο πιστοποιητικό γνώσης ξένης γλώσσας. Και στις δύο περιπτώσεις, οι νέοι που διεκδικούν αυτές τις θέσεις εργασίας πρέπει να διαθέτουν πιστοποιητικά από ιδιωτικούς φορείς. Την ίδια στιγμή που η κρίση αναγκάζει πολλούς γονείς να κόβουν ακόμα και τα απαραίτητα για να εξασφαλίσουν την εκπαίδευση των παιδιών τους, αποφεύγουμε να συζητήσουμε ουσιαστικά για το ρόλο του δημόσιου σχολείου. Μήπως το πιστοποιητικό επάρκειας στην πληροφορική να το παίρνει ο μαθητής που θα τελειώνει την Τρίτη Λυκείου από το δημόσιο σχολείο; Γιατί πρέπει σήμερα να επιβαρύνονται με σημαντικά ποσά ώστε να αποδείξουν πως γνωρίζουν τα στοιχειώδη στο Word ή στο Excel;

Αντί λοιπόν να συζητάμε για το αν η Πληροφορική θα είναι πανελλαδικώς εξεταζόμενο μάθημα (όπως πρέπει να είναι σε μια εποχή ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων), ας εφαρμόσουμε το κατάλληλο πρόγραμμα ώστε μαζί με το απολυτήριο Λυκείου, οι μαθητές να παίρνουν και ένα πιστοποιητικό επαρκούς γνώσης στο χειρισμό υπολογιστών; Υποτίθεται πως η πληροφορική είναι στη διδακτέα ύλη από το δημοτικό. Πως πιστοποιούνται οι γνώσεις που παρέχουν στους μαθητές οι δάσκαλοι και οι καθηγητές; Σε ποιους λογοδοτούν οι τελευταίοι για τη δουλειά τους στα 12 χρόνια του δημοτικού και του γυμνασίου; Σε κανέναν…

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τις ξένες γλώσσες. Τόσο το υπουργείο Παιδείας, όσο και η ΟΛΜΕ (η οποία έχει εξαγγείλει και κινητοποιήσεις δήθεν για τη «διάλυση της δημόσιας παιδείας») αποφεύγουν να συζητήσουν για την ταμπακιέρα. Στη χώρα της υποκρισίας, θεωρείται λογικό να παίρνει ένα παιδί το πρώτο πιστοποιητικό γνώσης της Αγγλικής (το γνωστό Lower) από το φροντιστήριο και όχι από το δημόσιο σχολείο. Ας κάνουν εκατοντάδες ώρες διδασκαλίας (από την πρώτη δημοτικού πλέον), τα παιδιά χωρίς φροντιστήριο δεν έχουν καμία τύχη στις ξένες γλώσσες.

Δεν αναρωτήθηκε ποτέ η ΟΛΜΕ για ποιο λόγο πληρώνουν οι φορολογούμενοι χιλιάδες καθηγητές ξένων γλωσσών όταν προσφέρουν ελάχιστα και τα παιδιά σπεύδουν στα φροντιστήρια για να πάρουν τα σχετικά πιστοποιητικά. Και οι αρμόδιοι στην κυβέρνηση δεν σκέφτηκαν πως πρέπει κάποια στιγμή να λογοδοτούν οι καθηγητές για τις υπηρεσίες που παρέχουν. Το Lower έπρεπε να αποτελεί τμήμα της δημόσιας εκπαίδευσης και να παρέχεται από το δημόσιο σχολείο. Από προσωπική πείρα γνωρίζω πως ένα παιδί της πρώτης δημοτικού θα μάθει πέντε – δέκα λέξεις Αγγλικά ολόκληρη τη σχολική χρονιά στο δημόσιο σχολείο, ενώ αν ξεκινήσει φροντιστήριο θα τελειώσει μισό βιβλίο! Χωρίς κανένας να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Αντί να συζητούμε για τα αυτονόητα (όπως προκύπτει από την απίστευτη απόφαση για «έξωση» της πληροφορικής από το Λύκειο) ας προσπαθήσουμε να αναβαθμίσουμε ουσιαστικά το δημόσιο σχολείο. Χωρίς επιπλέον κόστος, αφού ήδη πληρώνουμε εκατομμύρια ευρώ.

Δημοσιεύθηκε στη «δημοκρατία» την Πέμπτη 5/9/2013

Please follow and like us:

Το σχέδιο «αυτόματος πιλότος»

Ενα από τα μόνιμα επιχειρήματα όσων θέλουν να σκέφτονται θετικά, ενίοτε χωρίς συγκεκριμένο λόγο, είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα «δεν είναι Αργεντινή ή Βουλγαρία», αλλά έχει τεράστια περιθώρια ανάπτυξης σε τουρισμό, αγροτικό τομέα, κλπ. Συνεπώς, σύντομα η χώρα θα μεγαλουργήσει, χωρίς να απαιτούνται σοβαρές παρεμβάσεις αφού αυτομάτως «η νέα γενιά» θα εκμεταλλευτεί τα συγκεκριμένα περιθώρια και θα επενδύσει προς αυτή την κατεύθυνση. Ο Wolfgang Munchau, αρθρογράφος των Financial Times, υπενθύμιζε στις αρχές της εβδομάδας πως τα ίδια έλεγαν και στο Ντιτρόιτ πριν από 70 χρόνια… Μόνο που το πάλαι ποτέ κέντρο της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας δεν επέστρεψε ποτέ στην ανάπτυξη, ενώ ο πληθυσμός του περιορίστηκε κατά 50% τις τελευταίες δεκαετίες. Τα ίδια έλεγαν και στην Αργεντινή πριν από περίπου 80 – 100 χρόνια.

Αυτό που αποφεύγει να εξηγήσει η πολιτική μας τάξη είναι πως κανείς δε μας χρωστάει ανάπτυξη. Η δική μας κοινωνία πρέπει να βρει το μοντέλο που θα της επιτρέψει να ανακτήσει το χαμένο πλούτο και να δημιουργήσει αποθέματα για τις επόμενες γενιές. Για να αξιοποιήσουμε τα περιθώρια που πράγματι υπάρχουν π.χ. σε τουρισμό ή αγροτικό τομέα απαιτείται σχέδιο και κοινωνικές συμμαχίες. Η χώρα που πανηγυρίζει επειδή υποδέχεται 17 εκατομμύρια τουρίστες (σχεδόν τους μισούς από το Παρίσι και λίγο περισσότερους από τη Βιέννη…) δε μπορεί να ελπίζει σε πολλά. Απαιτείται σχέδιο ώστε να βελτιωθούν οι υποδομές (από τους αρχαιολογικούς χώρους μέχρι τα ξενοδοχεία και τα περιφερειακά αεροδρόμια) και κοινωνικές συμμαχίες ώστε να επιτραπούν νέες τουριστικές επενδύσεις (π.χ. παραθεριστικές κατοικίες) που θα ενισχύσουν τα έσοδα και το προφίλ του προϊόντος, πέρα από το «ήλιος και θάλασσα». Σήμερα τα μικροσυμφέροντα σε πολλές τουριστικές περιοχές εμποδίζουν κάθε κίνηση που θα μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες. Πλουτίζουν επειδή η χώρα μένει πίσω.

Το ίδιο ισχύει και στον αγροτικό τομέα: Δε μπορούμε να ελπίζουμε σε πολλά μόνο από την αύξηση της παραγωγής ντομάτας ή φρούτων. Απαιτούνται, όπως δείχνει η εμπειρία του ελληνικού ελαιολάδου, επενδύσεις σε τυποποιημένα, ποιοτικά και επώνυμα προϊόντα που μπορούν να «χτυπήσουν» το διεθνή ανταγωνισμό. Ολες οι μελέτες αυτό λένε, αλλά εμείς περιμένουμε την εγκύκλιο…

Please follow and like us:

Κάποτε υπήρχε ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων

Τώρα που τελείωσε – κάπως απότομα λόγω αποπομπής Στ. Σταυρίδη – το πανηγύρι για τη συμφωνία πώλησης του ΟΠΑΠ και η πραγματικότητα επιστρέφει αμείλικτη από τις καλοκαιρινές διακοπές, στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν τους δανειστές που έρχονται με άγριες διαθέσεις το Σεπτέμβριο. Τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις αποτέλεσαν το «μαξιλάρι» του σχεδίου χρηματοδότησης της χώρας και την τελευταία τριετία έχουν γίνει ελατήριο. Ξεκίνησαν από το απίστευτο ποσό των 50 δισ. στην πενταετία (αυτό το νούμερο χρειάζονταν οι σεφ της τρόικας για να φαίνεται βιώσιμο το χρέος) και προσγειώθηκαν στα 20 δισ. ενώ κάθε τρίμηνο αλλάζουν οι στόχοι προς τα κάτω.

Κάθε φορά που αλλάζει το μνημόνιο μπαίνει και ένα νέο νούμερο ως στόχος εσόδων από ιδιωτικοποιήσεις και έτσι βγαίνει η εξίσωση του «βιώσιμου» ελληνικού χρέους. Οταν ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, όπως όλοι γνώριζαν από την αρχή, η Ελλάδα εγκαλείται και μπαίνει ένα άλλο νούμερο, περισσότερο ρεαλιστικό, κ.ο.κ. Δε χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για γνωρίζει πως σοβαροί επενδυτές από το δυτικό κόσμο δύσκολα θα έρχονταν σε μια χώρα η οποία βρίσκεται ακόμα μεταξύ σφύρας και άκμονος. Το αποδεικνύει και το προφίλ των περισσότερων από όσους συμμετέχουν στους διαγωνισμούς του ΤΑΙΠΕΔ. Ούτε πρέπει να είναι ειδικός για να προβλέψει πως με αυτό το κλίμα η Ελλάδα δύσκολα θα πετύχει καλές τιμές κατά την πώληση πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων, ακόμα και οργανισμών που έχουν μονοπωλιακή θέση στην αγορά τους.

Εχουμε φτάσει στο σημείο να ανεχόμαστε δηλώσεις (π.χ. Ρώσων αξιωματούχων) σύμφωνα με τις οποίες η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, το μονοπώλιο στις σιδηροδρομικές μεταφορές, κοστίζει μόλις 30.000.000 ευρώ! Για τόσο χαμηλό τίμημα είναι προτιμότερο η εταιρεία να παραμείνει στο δημόσιο. Κάποιοι θα αρχίσουν να ψελλίζουν για τις επενδύσεις που δήθεν θα κάνουν οι ιδιώτες επενδυτές, ενώ γνωρίζουν πως στις περισσότερες περιπτώσεις (το δείχνει και η διεθνής εμπειρία) θα κάνουν το αντίθετο: Περικοπές και αποψίλωση των εταιρειών που αγοράζουν με στόχο το γρήγορο κέρδος. Αφού «φορτώσουν» την εταιρεία με τα δάνεια που πήραν για την εξαγορά της, στη συνέχεια υποστηρίζουν πως δεν έχουν κέρδη και εξαγγέλλουν αυξήσεις τιμολογίων.

Ακόμα και η μοναδική ελπίδα που είχε η χώρα για επενδύσεις, μέσω της παραχώρησης ακινήτων – φιλέτων ανά την Ελλάδα, σκοντάφτει στη χρόνια αδιαφορία (απαιτούνται μήνες για το «ξεκαθάρισμα» των ακινήτων από καταπατητές, κλπ) και στα μικροσυμφέροντα. Εδώ εντοπίστηκε ολόκληρο πεντάστερο ξενοδοχείο εντός εκτάσεων που πρόκειται να παραχωρηθεί από το ΤΑΙΠΕΔ σε ιδιώτες. Σε μια άλλη περίπτωση έχουν κτιστεί εκατοντάδες κατοικίες εντός παραλιακής κρατικής έκτασης, χωρίς να ασχοληθούν οι αρμόδιοι επί δεκαετίες. Με φωτογραφικές αποφάσεις, υπουργοί και τοπικοί άρχοντες παραχωρούσαν σε φίλους και γνωστούς την εκμετάλλευση πολύτιμων εκτάσεων.

Το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων δε βγαίνει. Ούτε σε επίπεδο εσόδων, ούτε σε επίπεδο επενδύσεων. Απλώς θα αποτελέσει το άλλοθι για νέα μέτρα από το φθινόπωρο.

Please follow and like us:

Το δημόσιο χρέος τα τελευταία 150 χρόνια

SovBonds1Ωραίο γράφημα από σημερινή Wall Street Journal (επίσης)

 

Please follow and like us:

Οι μισθοί σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα – Θα το πιάσετε το υπονοούμενο :)

IMF8Από την «αυτοκριτική» έκθεση του ΔΝΤ

Please follow and like us:

Και μερικά άλλα γραφηματάκια που μάζεψα από έκθεση ΔΝΤ

IMF1IMF2IMF3IMF4IMF5

Please follow and like us:

Δύο γραφήματα που δείχνουν πόσο μακριά από τις προβλέψεις ΔΝΤ πήγε η ύφεση και η ανεργία

Οι προβλέψεις για το ΑΕΠ…

IMF6…και για την ανεργία

IMF7Προσφορά το τρίτο γράφημα που δείχνει πως και οι προβλέψεις για έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις ήταν επίσης στο γόνατο

IMF9

 

Please follow and like us:

Τα πλούσια νοικοκυριά του πλανήτη ανά χώρα

Maintaining_Momentum_Ex4_lg_tcm80-135313Από μελέτη της Boston Consulting Group

Please follow and like us:

Κατά τα άλλα, γινόμαστε «πιο ανταγωνιστικοί»…

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ1Από τη σημερινή μελέτη του ΟΟΣΑ

Please follow and like us:

Τα ελληνικά νοικοκυριά βουλιάζουν υπό το βάρος των χρεών

Δανεισμός ΝοικοκυριώνΑπό τη σημερινή μελέτη του ΟΟΣΑ

Please follow and like us: