Το σχέδιο «αυτόματος πιλότος»

Ενα από τα μόνιμα επιχειρήματα όσων θέλουν να σκέφτονται θετικά, ενίοτε χωρίς συγκεκριμένο λόγο, είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα «δεν είναι Αργεντινή ή Βουλγαρία», αλλά έχει τεράστια περιθώρια ανάπτυξης σε τουρισμό, αγροτικό τομέα, κλπ. Συνεπώς, σύντομα η χώρα θα μεγαλουργήσει, χωρίς να απαιτούνται σοβαρές παρεμβάσεις αφού αυτομάτως «η νέα γενιά» θα εκμεταλλευτεί τα συγκεκριμένα περιθώρια και θα επενδύσει προς αυτή την κατεύθυνση. Ο Wolfgang Munchau, αρθρογράφος των Financial Times, υπενθύμιζε στις αρχές της εβδομάδας πως τα ίδια έλεγαν και στο Ντιτρόιτ πριν από 70 χρόνια… Μόνο που το πάλαι ποτέ κέντρο της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας δεν επέστρεψε ποτέ στην ανάπτυξη, ενώ ο πληθυσμός του περιορίστηκε κατά 50% τις τελευταίες δεκαετίες. Τα ίδια έλεγαν και στην Αργεντινή πριν από περίπου 80 – 100 χρόνια.

Αυτό που αποφεύγει να εξηγήσει η πολιτική μας τάξη είναι πως κανείς δε μας χρωστάει ανάπτυξη. Η δική μας κοινωνία πρέπει να βρει το μοντέλο που θα της επιτρέψει να ανακτήσει το χαμένο πλούτο και να δημιουργήσει αποθέματα για τις επόμενες γενιές. Για να αξιοποιήσουμε τα περιθώρια που πράγματι υπάρχουν π.χ. σε τουρισμό ή αγροτικό τομέα απαιτείται σχέδιο και κοινωνικές συμμαχίες. Η χώρα που πανηγυρίζει επειδή υποδέχεται 17 εκατομμύρια τουρίστες (σχεδόν τους μισούς από το Παρίσι και λίγο περισσότερους από τη Βιέννη…) δε μπορεί να ελπίζει σε πολλά. Απαιτείται σχέδιο ώστε να βελτιωθούν οι υποδομές (από τους αρχαιολογικούς χώρους μέχρι τα ξενοδοχεία και τα περιφερειακά αεροδρόμια) και κοινωνικές συμμαχίες ώστε να επιτραπούν νέες τουριστικές επενδύσεις (π.χ. παραθεριστικές κατοικίες) που θα ενισχύσουν τα έσοδα και το προφίλ του προϊόντος, πέρα από το «ήλιος και θάλασσα». Σήμερα τα μικροσυμφέροντα σε πολλές τουριστικές περιοχές εμποδίζουν κάθε κίνηση που θα μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες. Πλουτίζουν επειδή η χώρα μένει πίσω.

Το ίδιο ισχύει και στον αγροτικό τομέα: Δε μπορούμε να ελπίζουμε σε πολλά μόνο από την αύξηση της παραγωγής ντομάτας ή φρούτων. Απαιτούνται, όπως δείχνει η εμπειρία του ελληνικού ελαιολάδου, επενδύσεις σε τυποποιημένα, ποιοτικά και επώνυμα προϊόντα που μπορούν να «χτυπήσουν» το διεθνή ανταγωνισμό. Ολες οι μελέτες αυτό λένε, αλλά εμείς περιμένουμε την εγκύκλιο…

Κάποτε υπήρχε ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων

Τώρα που τελείωσε – κάπως απότομα λόγω αποπομπής Στ. Σταυρίδη – το πανηγύρι για τη συμφωνία πώλησης του ΟΠΑΠ και η πραγματικότητα επιστρέφει αμείλικτη από τις καλοκαιρινές διακοπές, στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν τους δανειστές που έρχονται με άγριες διαθέσεις το Σεπτέμβριο. Τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις αποτέλεσαν το «μαξιλάρι» του σχεδίου χρηματοδότησης της χώρας και την τελευταία τριετία έχουν γίνει ελατήριο. Ξεκίνησαν από το απίστευτο ποσό των 50 δισ. στην πενταετία (αυτό το νούμερο χρειάζονταν οι σεφ της τρόικας για να φαίνεται βιώσιμο το χρέος) και προσγειώθηκαν στα 20 δισ. ενώ κάθε τρίμηνο αλλάζουν οι στόχοι προς τα κάτω.

Κάθε φορά που αλλάζει το μνημόνιο μπαίνει και ένα νέο νούμερο ως στόχος εσόδων από ιδιωτικοποιήσεις και έτσι βγαίνει η εξίσωση του «βιώσιμου» ελληνικού χρέους. Οταν ο στόχος δεν επιτυγχάνεται, όπως όλοι γνώριζαν από την αρχή, η Ελλάδα εγκαλείται και μπαίνει ένα άλλο νούμερο, περισσότερο ρεαλιστικό, κ.ο.κ. Δε χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για γνωρίζει πως σοβαροί επενδυτές από το δυτικό κόσμο δύσκολα θα έρχονταν σε μια χώρα η οποία βρίσκεται ακόμα μεταξύ σφύρας και άκμονος. Το αποδεικνύει και το προφίλ των περισσότερων από όσους συμμετέχουν στους διαγωνισμούς του ΤΑΙΠΕΔ. Ούτε πρέπει να είναι ειδικός για να προβλέψει πως με αυτό το κλίμα η Ελλάδα δύσκολα θα πετύχει καλές τιμές κατά την πώληση πολύτιμων περιουσιακών στοιχείων, ακόμα και οργανισμών που έχουν μονοπωλιακή θέση στην αγορά τους.

Εχουμε φτάσει στο σημείο να ανεχόμαστε δηλώσεις (π.χ. Ρώσων αξιωματούχων) σύμφωνα με τις οποίες η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, το μονοπώλιο στις σιδηροδρομικές μεταφορές, κοστίζει μόλις 30.000.000 ευρώ! Για τόσο χαμηλό τίμημα είναι προτιμότερο η εταιρεία να παραμείνει στο δημόσιο. Κάποιοι θα αρχίσουν να ψελλίζουν για τις επενδύσεις που δήθεν θα κάνουν οι ιδιώτες επενδυτές, ενώ γνωρίζουν πως στις περισσότερες περιπτώσεις (το δείχνει και η διεθνής εμπειρία) θα κάνουν το αντίθετο: Περικοπές και αποψίλωση των εταιρειών που αγοράζουν με στόχο το γρήγορο κέρδος. Αφού «φορτώσουν» την εταιρεία με τα δάνεια που πήραν για την εξαγορά της, στη συνέχεια υποστηρίζουν πως δεν έχουν κέρδη και εξαγγέλλουν αυξήσεις τιμολογίων.

Ακόμα και η μοναδική ελπίδα που είχε η χώρα για επενδύσεις, μέσω της παραχώρησης ακινήτων – φιλέτων ανά την Ελλάδα, σκοντάφτει στη χρόνια αδιαφορία (απαιτούνται μήνες για το «ξεκαθάρισμα» των ακινήτων από καταπατητές, κλπ) και στα μικροσυμφέροντα. Εδώ εντοπίστηκε ολόκληρο πεντάστερο ξενοδοχείο εντός εκτάσεων που πρόκειται να παραχωρηθεί από το ΤΑΙΠΕΔ σε ιδιώτες. Σε μια άλλη περίπτωση έχουν κτιστεί εκατοντάδες κατοικίες εντός παραλιακής κρατικής έκτασης, χωρίς να ασχοληθούν οι αρμόδιοι επί δεκαετίες. Με φωτογραφικές αποφάσεις, υπουργοί και τοπικοί άρχοντες παραχωρούσαν σε φίλους και γνωστούς την εκμετάλλευση πολύτιμων εκτάσεων.

Το πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων δε βγαίνει. Ούτε σε επίπεδο εσόδων, ούτε σε επίπεδο επενδύσεων. Απλώς θα αποτελέσει το άλλοθι για νέα μέτρα από το φθινόπωρο.

Οι μισθοί σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα – Θα το πιάσετε το υπονοούμενο :)

IMF8Από την «αυτοκριτική» έκθεση του ΔΝΤ

Δύο γραφήματα που δείχνουν πόσο μακριά από τις προβλέψεις ΔΝΤ πήγε η ύφεση και η ανεργία

Οι προβλέψεις για το ΑΕΠ…

IMF6…και για την ανεργία

IMF7Προσφορά το τρίτο γράφημα που δείχνει πως και οι προβλέψεις για έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις ήταν επίσης στο γόνατο

IMF9

 

Τα ελληνικά νοικοκυριά βουλιάζουν υπό το βάρος των χρεών

Δανεισμός ΝοικοκυριώνΑπό τη σημερινή μελέτη του ΟΟΣΑ

Και το 2014 θα διατηρήσουμε την πρωτιά στην ανεργία σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ

ΑΝΕΡΓΙΑΑπό τη σημερινή μελέτη του οργανισμού