Οι «κομμένες κεφαλές»

«Αυτήν την στιγμήν (ώρα 10) μοί παρεσχέθη η κάτωθι πληροφορία: Την 6/9/ 54 αφίχθη ενταύθα με Αιγυπτιακόν διαβατήριον ο Αιγύπτιος Χατζηανδρέας Ιωάννης. Εις το Αεροδρόμιον εδήλωσεν ότι θα καταλύση εις το ξενοδοχείον Αthenee Palace επί της οδού Κολοκοτρώνη αριθμ.1 Είναι υπάλληλος της Εταιρείας Δερμάτων Χαλκούση εδρεούσης εν Αλεξανδρεία και συγγραφεύς. Εις το ανωτέρω ξενοδοχείον δεν κατέλυσεν αλλά διέμεινεν επ΄ ολίγας ημέρας εις το σπίτι του κομμουνιστού συγγραφέως Καζαντζάκη εν Αιγίνη και έπειτα εις το σπίτι της κυρίας Καράλη, ηθοποιού εν Μαγκουφάνα. […] Χθες εδήλωσεν εις γνωστόν του πρόσωπον ότι θα εγκαθίστατο εις το ξενοδοχείον Αthenee Palace. Ούτος έχει συγγράψει το βιβλίο «Ύπνος του θεριστή» καθαρώς κομμουνιστικόν του οποίου δέκα (10) αντίτυπα ευρίσκονται εις την βιτρίναν του Βιβλιοπωλείου Παπαδημητρίου επί της οδού Λυκούργου αρ.10. Χρησιμοποιεί το ψευδώνυμον «Τσίρκας Στρατής» (…)».

Πρόκειται για τμήμα από το περιεχόμενο του απόρρητου φακέλου κοινωνικών φρονημάτων του συγγραφέα της τριλογίας «Ακυβέρνητες Πολιτείες» Στρατή Τσίρκα, το οποίο παρουσίασε προ εβδομάδων το ΑΠΕ – ΜΠΕ. Βέβαια, ο Στρατής Τσίρκας θα διαγραφεί λίγα χρόνια αργότερα από εκείνη την επίσκεψη στην Αθήνα, που κατέγραψαν με τόση λεπτομέρεια οι ρουφιάνοι (μέσα σε 120 λέξεις καρφώνει πέντε ανθρώπους ο αθεόφοβος!) του τότε καθεστώτος. Το ΚΚΕ τον διέγραψε από την Κομματική Οργάνωση Αλεξάνδρειας για τις «κομμένες κεφαλές», όπως χαρακτήριζε, στο πρώτο μυθιστόρημα της τριλογίας («Η Λέσχη»), τα ανώτερα κομματικά στελέχη που απλώς επαναλαμβάνουν το ίδιο ποίημα, έχοντας ενίοτε χάσει κάθε σχέση με τη λογική και την πραγματικότητα.

Περισσότερες από πέντε δεκαετίες πέρασαν από την έκδοση της «Λέσχης» και οι «κομμένες κεφαλές» βρίσκονται σήμερα στη διακυβέρνηση της χώρας, κάτι που ούτε ο Τσίρκας δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Η σχέση τους με την πραγματικότητα της κοινωνίας και της οικονομίας μπορεί να περιγραφεί με μία λέξη: Καμία! Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το αστείο, δήθεν αριστερό, αφήγημα το οποίο επαναλαμβάνουν με κάθε ευκαιρία οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ; Ανθρωποι οι οποίοι από τη μία εμφανίζονται να θέλουν συμφωνία με τους δανειστές (και μνημόνιο, είτε λέγεται τρίτο ή 3+) και από την άλλη αδυνατούν (ή δεν θέλουν) να εφαρμόσουν τα συμφωνηθέντα!

Επειδή, μάλιστα, αρκετοί εξ’ αυτών ανήκουν στη γνωστή συνωμοταξία των ανεπάγγελτων αιώνιων πολιτικών στελεχών έχουν ένα και μόνο στόχο: Τη συνεχή διαβούλευση ώστε να εξακολουθήσει το άρμεγμα του κρατικού ταμείου. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός πως μιλούν για ρήξη, αλλά στο τέλος συμφωνούν, προκειμένου στη συνέχεια να μην υλοποιήσουν τα συμφωνηθέντα, να εκβιάσουν (χωρίς να καταλαβαίνουν πως δεν έχουν τέτοια περιθώρια), ώστε στο τέλος να ξανασυμφωνήσουν, κ.ο.κ.

Μια κυβέρνηση που δηλώνει πως θέλει να βγάλει τη χώρα από το επταετές τέλμα πρέπει να αποτελείται από στελέχη που σχεδόν δεν κοιμούνται! Που καταστρώνουν και εφαρμόζουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος. Είτε σε συμφωνία με τους δανειστές, είτε χωρίς συμφωνία με τους δανειστές. Είτε με ευρώ, είτε εκτός ευρώ. Ας εξηγήσουν τέλος πάντων ποιο είναι το σχέδιό τους, εκτός από το ροκάνισμα του άδειου κρατικού ταμείου. Και ας έχουν το πολιτικό θάρρος να αναλάβουν το ρίσκο της εφαρμογής του.

Η πικρή αλήθεια είναι πως ούτε είχαν, ούτε έχουν κάποιο σχέδιο. Η Νέα Εξουσία που προσπαθούν να χτίσουν είναι χειρότερη από το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης του οποίου αποτέλεσαν δομικό στοιχείο ως πανεπιστημιακό, συνδικαλιστικό και μηντιακό κατεστημένο. Ο Chris Hedges στο βιβλίο του «Ο Θάνατος της Προοδευτικής Τάξης» (The Death of the Liberal Class) εξηγεί με γλαφυρό τρόπο πως η soft Αριστερά τύπου Συνασπισμού, τώρα ΣΥΡΙΖΑ, οδήγησε στην πνευματική εξαχρείωση και στην οικονομική εξαθλίωση της μεσαίας τάξης των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα, οι άνθρωποι της ίδιας σχολής σκέψης κατάφεραν μέσα σε λίγους μήνες να ροκανίσουν τα λίγα αποθέματα ελπίδας που είχαν απομείνει σε όσους τους ψήφισαν, απογοητευμένοι από τους δήθεν πεφωτισμένους φίλους της Ευρώπης που κυβερνούσαν στα πρώτα χρόνια της κρίσης παίρνοντας τα ρέστα τους.

Το υπερ-ταμείο και τα μαθήματα από τις ιδιωτικοποιήσεις στη Γερμανία

Η γερμανική πλευρά φέρεται να πίεσε για τη δημιουργία ενός μεγάλου υπερ-ταμείου κρατικής περιουσίας προς πώληση, την ίδια στιγμή που ένας γερμανικός όμιλος, η Fraport, επωφελείται με την απόκτηση ενός από τα λίγα «φιλέτα», τα ελληνικά περιφερειακά αεροδρόμια.

Ομως, το μοντέλο που ακολούθησε το Βερολίνο στις αρχές τις δεκαετίας του ’90 με τις αποκρατικοποιήσεις, μέσω της περίφημης Treuhandastalt (Treuhand) αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει ο Vladimiro Giacche, πρόεδρος του ιταλικού Centro Europa Ricerche (CER), με άρθρο του στην τελευταία έκδοση του «Βαρομέτρου Ιδιωτικοποιήσεων». Το «Βαρόμετρο» (Privatisation Barometer) εκδίδεται κάθε χρόνο από το ιταλικό Fondazione Eni Enrico Mattei (FEEM) σε συνεργασία με την εταιρεία συμβούλων / ελεγκτών KPMG.

Ο Giacche προ διετίας κυκλοφόρησε ένα βιβλίο («Anschluss, η προσάρτηση: Η ενοποίηση της Γερμανίας και το μέλλον της Ευρώπης) με το οποίο αποδομεί λεπτομερώς τον μύθο της επιτυχημένης ενοποίησης και υποστηρίζει πως η οικονομική πολιτική της Γερμανίας μετά το 1989 υπήρξε καταστροφική για την παραγωγική βάση και τον κοινωνικό ιστό της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.

Με το άρθρο επικεντρώνεται στις ιδιωτικοποιήσεις της περιόδου 1990 – 94 μέσω της Treuhand και επισημαίνει πως α). ο μεγάλος αριθμός περιουσιακών στοιχείων που πωλούνταν ταυτόχρονα οδήγησε σε κατάρρευση τιμών και σε ξεπούλημα, β). οι πωλήσεις κρατικών περιουσιακών στοιχείων έγιναν χωρίς ουσιαστικό έλεγχο από τους πολίτες, γ). πως οι Γερμανοί οι οποίοι πιέζουν σήμερα για ανοικτούς διαγωνισμούς κατάφεραν την περίοδο 1990 – 1994, μέσω κλειστών διαδικασιών, να πωλήσουν το 87% των περιουσιακών στοιχείων σε Δυτικογερμανούς επιχειρηματίες και επιχειρήσεις, δ). πως διασώθηκαν ή πωλήθηκαν μόνο όσες εταιρείες της πρώην Ανατολικής Γερμανίας δεν ανταγωνίζονταν επιχειρήσεις της Δυτικής, όπως παραδέχθηκε και στέλεχος της Treuhand στο πλαίσιο της εξεταστικής επιτροπής που συστήθηκε το 1993 με απόφαση του Γερμανικού Κοινοβουλίου, ε). πως δεν υπήρξε ουσιαστικός έλεγχος των ιδιωτών που απέκτησαν την κρατική περιουσία με αποτέλεσμα ενώ είχαν υπάρξει δεσμεύσεις για επενδύσεις 200 δισ. μάρκα (100 δισ. ευρώ) τελικά πραγματοποιήθηκαν μόλις 10 δισ. μάρκα (5 δισ. ευρώ)!

Ο Giacche, ο οποίος δηλώνει πως δεν είναι αντι-Γερμανός αλλά ασκεί σκληρή κριτική στην οικονομική πολιτική του Βερολίνου, υποστηρίζει στο άρθρο πως η Treuhand κατείχε μεταξύ 1990 και 1994 (οπότε και έκλεισε) 8.500 εργοστάσια και άλλες επιχειρήσεις της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, 20.000 καταστήματα, 7.500 εστιατόρια, 900 βιβλιοπωλεία, 1.854 φαρμακεία, 30.700.000 στρέμματα γης και δασικών εκτάσεων και άλλα ακίνητη περιουσία 25 δισεκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων. Ενας στους δύο εργαζομένους στην πρώην Ανατολική Γερμανία εργάζονταν στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις.

Οταν ιδρύθηκε η Treuhand είχε αναφερθεί πως τα περιουσιακά της στοιχεία προσέγγιζαν κατ’ εκτίμηση τα 600 δισ. μάρκα (300 δισ. ευρώ). Ομως, όταν στις 31 Δεκεμβρίου 1994 έκλεισε ο οργανισμός ιδιωτικοποιήσεων υπολογίστηκε πως είχε συσσωρεύσει ζημιές 256 δισ. μάρκων (128 δισ. ευρώ) με τον Ιταλό οικονομολόγο να υποστηρίζει πως η συνολική ζημιά από τη δραστηριότητά της έφτασε τα 900 δισ. μάρκα (450 δισ. ευρώ), χωρίς να στηρίξει τον παραγωγικό ιστό της πρώην Ανατολικής Γερμανίας ο οποίος και διαλύθηκε.

Στο άρθρο επισημαίνεται πως τα αποτελέσματα της Treuhand ήταν πενιχρά έως αρνητικά επειδή ο ιδρυτικός της νόμος ανέφερε πως «η κρατική περιουσία πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί». Συνεπώς δόθηκε περισσότερο βάρος στην πώληση επιχειρήσεων, κλπ, και όχι στην αναδιάρθρωση ή διάσωσή τους. Ετσι, κατά τον Giacche, πωλήθηκαν έναντι πινακίου φακής (αφού ήταν προβληματικές) και επιχειρήσεις οι οποίες θα μπορούσαν να διασωθούν αν υπήρχε σχέδιο. Οπως γράφει, «σε πολλές περιπτώσεις υπήρχαν δύο εναλλακτικές: το εσπευσμένο λουκέτο ή η εσπευσμένη ιδιωτικοποίηση».

Ενα άλλο ενδιαφέρον σημείο του άρθρου επικενρώνεται στον τρόπο με τον οποίο ιδιωτικοποιήθηκαν οι χιλιάδες επιχειρήσεις και ακίνητα που ήταν στο χαρτοφυλάκιο της Treuhand. Οπως επισημαίνεται, οι περισσότερες έγιναν με «ιδιωτική τοποθέτηση» και όχι με διαγωνισμούς. Ετσι η Treuhand κατάφερε να πωλήσει το 87% των περιουσιακών της στοιχείων σε γερμανικούς ομίλους ή επιχειρηματίες. Από την άλλη πλευρά, όμως, η συγκεκριμένη στρατηγική περιόρισε τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις και επέτρεψε να αναπτυχθούν φαινόμενα διαφθοράς. Για παράδειγμα, στελέχη του υποκαταστήματος της Treuhand στη Χάλλε (τη μεγαλύτερη πόλη στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξωνίας- ‘Ανχαλτ) είχε δημιουργήσει συμμαχία με γνωστούς εγκληματίες με στόχο την ενθυλάκωση κρατικών περιουσιακών στοιχείων. Το 1994 ο τότε υπουργός Οικονομικών Waigel, απαντώντας σε σχετική ερώτηση στο Γερμανικό Κοινοβούλιο, είχε υποστηρίξει πως η ζημιά λόγω της δράσης εγκληματιών στις ιδιωτικοποιήσεις έφτασε το 1,5 δισ. ευρώ, ενώ άλλοι την ανεβάζουν σήμερα στα 12,5 δισ. ευρώ.

Η βιασύνη στην πώληση της κρατικής περιουσίας έπαιξε, επίσης, εξαιρετικά αρνητικό ρόλο κατά τον Giacche. Υπενθυμίζει τις δηλώσεις της Birgit Breuel (διαδέχθηκε στην προεδρία της Treuhand τον Detlev Karsten Rohwedder που δολοφονήθηκε από αγνώστους την 1η Απριλίου 1991) σύμφωνα με τις οποίες: «Μέσα σε μόλις τέσσερις μήνες πωλήσαμε περίπου 1.000 εταιρείες. Η κα Θάτσερ (σ.σ. η πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας) πώλησε μόλις 25 εταιρείες σε δύο χρόνια και η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση χρειάζεται έναν χρόνο για να πωλήσει μία εταιρεία». Τα υψηλά μπόνους που έλαβαν τα στελέχη της Treuhand με την επίτευξη συγκεκριμένου αριθμού ιδιωτικοποιήσεων οδήγησαν τελικά σε μαζικές πωλήσεις και χαμηλές τιμές, υποστηρίζει ο ίδιος αναλυτής.

Δημοσιεύθηκε στη «Δημοκρατία»

Ο θρίαμβος του λαϊκισμού

Food-engineering-degree-could-revolutionise-industry

Είχα ασχοληθεί και στο παρελθόν με τις διάφορες «αγωνιστικές» κινητοποιήσεις κατά ξένων επιχειρήσεων που διαθέτουν μονάδες παραγωγής στην Ελλάδα οι οποίες αποτελούν εύκολο στόχο διαφόρων. Ως ένα από τα θύματα του κύματος καθυστερήσεων πληρωμών, που δεν φαίνεται να απασχολεί κάποιον στην κυβέρνηση, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την επιστολή που μου έστειλε ένας αναγνώστης και τη δημοσιεύω (μαζί με τις σχετική εισαγωγή για να ευλογάμε τα γένια μας!). Νομίζω πως εξηγεί γιατί πρέπει να σκεφτόμαστε δύο φορές πριν βάλουμε στο στόχαστρο τις ξένες επιχειρήσεις με παραγωγική δραστηριότητα στην Ελλάδα. Ενας από τους λόγους είναι και το ότι αποτελούν εργοδότες συνεπείς στην καταβολή μισθών.

Η επιστολή

Αγαπητέ κύριε Κόλλια,

Διαβάζω το μπλογκ σας και τα άρθρα σας, που ξεφεύγουν από τις ευκολομάσητες αναλύσεις και κινούνται κόντρα στο θρίαμβο που έχει πετύχει ο λαϊκισμός. Αν δεν είναι έξω από τις αρχές σας, θα σας παρακαλούσα να φιλοξενήσετε με τη μορφή της επιστολής στο μπογκ σας, το παρακάτω σημείωμά μου

Ευχαριστώ εκ των προτέρων

Ν.Κ

Εργαζόμενος στη βιομηχανία

‘Μισθός 300 ευρώ’ και η αλήθεια που πονάει

Κατά καιρούς εμφανίζεται ένα κύμα δημοσιεύσεων σε επαρχιακά κυρίως sites και μπλογκς, που αναφέρεται σε ένα άρθρο του Βήματος του 2013, που είχε ένα ρεπορτάζ με τίτλο ‘Οι 11 πολυεθνικές που ζητούν να πέσουν οι μισθοί στα 300 ευρώ’. (Δείτε σε αυτό το λινκ ένα από αυτά τα άρθρα).

Δεν με απασχολεί τόσο που τόχαν διαψεύσει τότε όλες οι εταιρείες που αναφέρονται, οι οποίες κατά το ΒΗΜΑ , είχαν υποβάλει το αίτημα σε συνάντηση με τον τότε Υπουργό Χατζηδάκη. Όλοι που είχαν πάρει μέρος σε εκείνη τη συνάντηση το είχαν διαψεύει, αλλά αυτό δεν εμποδίζει κάθε 3-4 μήνες, ακόμα και αν έχουν περάσει 2,5 χρόνια, να εμφανίζει ένα νέο κύμα αναδημοσίευσης εκείνου του αστήριχτου άρθρου.

Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι το πάθημα ενός πολύ στενού συγγενικού μου προσώπου. Δούλευε σε μια από αυτές τις πολυεθνικές που κατά τα δημοσιεύματα, είχαν ζητήσει να κατέβουν οι μισθοί στα 300 ευρώ και παρότι ανειδίκευτη εργαζόμενη έπαιρνε πολύ περισσότερα, δηλ μεγαλύτερο μισθό απότι έλεγε ο νόμος. Έκανε μετά την επιλογή το 2013 να φύγει από την πολυεθνική και να πάει να εργαστεί σε μια μικρότερη εταιρεία που της έδινε 50 ευρώ παραπάνω το μήνα. Σε λίγο καιρό όμως άρχισε η εταιρεία αυτή να καθυστερεί τις πληρωμές και να της ζητάει να δουλεύει πολλές υπερωρίες, χωρίς να τις πληρώνεται. Μετά λίγο καιρό την απέλυσε, χωρίς να της καταβάλει ποτέ την αποζημίωση. Είναι στα δικαστήρια και θα δούμε πότε θα βρει άκρη.

Μετά από αυτό, η ανάγκη την οδήγησε να πιάσει μια ευκαιριακή δουλειά, όπου παίρνει 300 ευρώ, με εργασιακές συνθήκες που δεν μπορώ να περιγράψω.

Με δύο λόγια θέλω να πω ότι είναι πολύ επιφανειακή και επικίνδυνη η μόδα να χτυπάμε τις ξένες εταιρείες που έχουν εργοστάσια στην Ελλάδα. Οι μεγάλες εταιρείες, ειδικά οι ξένες, είναι πάντοτε τυπικές και δεν διανοούνται να παραβιάσουν την εργατική νομοθεσία, γιατί αυτό θα τους κάνει ζημιά.  Όποιοι έχουμε δουλέψει σε τέτοιες επιχειρήσεις γνωρίζουμε ότι αποφεύγουν να προκαλούν με αιτήματα για μείωση αμοιβών που θα ξεσηκώσουν τον κόσμο, θα κάνουν κακό στη φήμη τους και θα απομακρύνουν τους καταναλωτές.

Δεν είμαι φίλος των πολυεθνικών, ούτε πολιτικά ούτε σαν εργαζόμενος. Αντίθετα είμαι φανατικά υπέρ του να ελέγχονται αυστηρά για το πώς φορολογούνται και τη συνέπειά τους στο να κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα. Είμαι μέλος σωματείου πολυεθνικής και στηρίζω τη διοίκησή του, όταν διεκδικεί καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας.

Θεωρώ όμως πολύ επικίνδυνη την ευκολία που έχουν πολλά ενημερωτικά σάιτς, που κάνουν επιθέσεις στις εταιρείες αυτές με πληροφορίες που δεν στέκουν. Τέτοιες επιθέσεις δημιουργούν κλίμα που μπορεί να σπρώξει κάποιες από αυτές να περιορίσουν τις παραγωγικές δραστηριότητες τους στην Ελλάδα ή εμποδίζει άλλες να χτίσουν καινούργια εργοστάσια.

Θάθελα και εγώ ιδανικά να έχουν όλα τα εργοστάσια έλληνες ιδιοκτήτες. Όποιος όμως έχει δουλέψει έστω και ένα μήνα στη βιομηχανία ξέρει πως αυτό είναι εξωπραγματικό. Πολλοί Ελληνες επιχειρηματίες πήραν την απόφαση να πουλήσουν τις εταιρείες τους. Επειδή θέλω να μειωθεί η ανεργία και όσοι βρίσκουν δουλειά να αντιμετωπίζουν αξιοπρεπείς εργασιακές συνθήκες, θεωρώ ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στην κριτική που κάνουμε στις πολυεθνικές που έχουν εργοστάσια στην Ελλάδα. Μας αρέσει, δεν μας αρέσει είναι οι εργοδότες που θα προτιμούσαν αρκετοί Έλληνες που ψάχνουν για μια αξιοπρεπή δουλειά, με προοπτικές σταθερότητας και με μέγεθος που μπορεί να αξιοποιήσει τους τόσους πολλούς πτυχιούχους και έμπειρους εργαζόμενους που έχουν βρεθεί χωρίς απασχόληση.

Αυτό το email έλαβαν οι υπάλληλοι κρατικής υπηρεσίας χθες

«Η αυτοί ή Εμείς» αναφέρει η επιστολή που έλαβαν χθες οι υπάλληλοι μιας κρατικής υπηρεσίας. Δεν γνωρίζω τον αποστολέα, υποθέτω πως είναι μία συνδικαλιστική παράταξη:

Subject: Αυτή είναι η πρόταση των δανειστών που κανάλια και αντιπολίτευση ισχυρίζονται ότι αποσύρθηκε -Tο ΟΧΙ της Αξιοπρέπειας, της Δημοκρατίας, της ΖΩΗΣ – Σήμερα στις 7.30 μ.μ. στο Σύνταγμα
Importance: High

Συνάδελφοι,

Σας προωθούμε τον ηλεκτρονικό σύνδεσμο της εφημερίδας Αυγή www.avgi.gr προκειμένου να ενημερωθείτε για το περιεχόμενο της πρότασης των δανειστών που κανάλια και αντιπολίτευση ισχυρίζονται ότι αποσύρθηκε καθώς επίσης και τον ηλεκτρονικό σύνδεσμο https://left.gr/news/ohi-tis-axioprepeias-tis-dimokratias-tis-zois-deytera-730-mm-sto-syntagma στον οποίο μεταξύ άλλων θεμάτων αναρτάται και το κάλεσμα προς τον ελληνικό λαό για την συμμετοχή του στην σημερινή μεγάλη συγκέντρωση στις 7.30 μ.μ. στο Σύνταγμα με το σύνθημα «Να τους σταματήσουμε με το ΟΧΙ της Αξιοπρέπειας – της Δημοκρατίας – της Ζωής».

Καλούμε όσους είναι αποφασισμένοι και περήφανοι συνεχιστές των ιστορικών αγώνων του Έθνους μας να συμμετέχουν στην σημερινή συγκέντρωση για να δηλώσουν το «Όχι» ……που σημάνει ότι η Ελλάδα είναι μια κυρίαρχη χώρα, ο λαός της μπορεί να αποφασίζει για το μέλλον του, να αμφισβητήσει τη λιτότητα και να επιλέξει ένα διαφορετικό δρόμο. Με το περήφανο «Όχι» ο ελληνικός λαός θα ισχυροποιήσει τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη. Με το περήφανο «Όχι» ο ελληνικός λαός θα δώσει φωνή σε όλους τους λαούς της Ευρώπης……..

Όπως τότε, που ο Γέρος του Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, βλέποντας τις θυσίες και τους αγώνες των Ελλήνων, να πηγαίνουν χαμένοι, από την μάστιγα των «προσκυνημένων» (στα απομνημονεύματά του ο Κολοκοτρώνης μάλιστα σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου»), αντέτεινε το ιστορικό «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!» και «ξαναζωντάνεψε» την ετοιμοθάνατη Επανάσταση.

Αυτές τις κρίσιμες ώρες να τους σταματήσουμε με το μεγάλο ΟΧΙ του λαού μας.

ή αυτοί ή εμείς»

Τα ρεκόρ του κ. Νίκου Δένδια

Μέσα σε διάστημα λίγων εβδομάδων, ο υπουργός Ανάπτυξης Νίκος Δένδιας απειλεί να καταρρίψει δύο ρεκόρ: Το ρεκόρ ραδιοφωνικών / τηλεοπτικών εμφανίσεων που είχε ως υπουργός ο κ. Αδωνις Γεωργιάδης και το ρεκόρ αναβολών στην εφαρμογή εξαγγελιών.

Εκ πρώτης όψεως φαντάζει λογική η συνεχής παρουσία του κ. Δένδια, ενός από τα πλέον αξιόλογα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, σε μια δύσκολη περίοδο για την κυβέρνηση. Από την άλλη πλευρά, τα θέματα τα οποία έχει ανοικτά ο υπουργός Ανάπτυξης, και κυρίως το «καυτό» ζήτημα των «κόκκινων δανείων», είναι αρκετά σοβαρά για να αποτελούν αντικείμενο καθημερινής σεναριολογίας η οποία επιτείνεται από τις συνεχείς δηλώσεις γενικού περιεχομένου.

Επιπλέον, η εφαρμογή κάποιων άλλων εξαγγελιών, όπως η έναρξη λειτουργίας του αναπτυξιακού ταμείου ή το σχέδιο για την ίδρυση αναπτυξιακής τράπεζας, κ.α., είναι αρκετά σύνθετη υπόθεση. Συνεπώς οι βιαστικές ανακοινώσεις για το χρόνο έναρξης δανειοδοτήσεων από το αναπτυξιακό ταμείο (τον Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο, τον Νοέμβριο, κ.ο.κ.) λειτουργούν τελικά αρνητικά για την κυβερνητική προσπάθεια.
Φαίνεται πως στον κ. Δένδια έχει ανατεθεί ο δύσκολος ρόλος διατήρησης του θετικού κλίματος που διαμορφώθηκε μετά την πολύ καλή τουριστική περίοδο μέσω των συνεχών παρεμβάσεων. Εμφανίζεται, επίσης, ως ο κύριος εκφραστής της υπεύθυνης προσπάθειας που δηλώνει πως καταβάλλει η κυβέρνηση έναντι των ανέξοδων εξαγγελιών της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε μια περίοδο όξυνσης της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Οι συνεχείς εμπλοκές και τα πολύμηνα παζάρια με την τρόικα για τη ρύθμιση των «κόκκινων δανείων» αποδεικνύει πως στο υπουργείο Ανάπτυξης βιάστηκαν. Επιχείρησαν, επίσης, να βάλουν όλα τα αυγά στο ίδιο καλάθι, με μια συνολική ρύθμιση, που δεν έγινε δεκτή από τους δανειστές. Και ενώ στην αρχή υπήρχε μια θολή έστω εικόνα για τις κυβερνητικές προθέσεις, η επικοινωνιακή ομοβροντία που ακολούθησε οδήγησε την αγορά σε πλήρη σύγχυση.

Τώρα σχεδόν κανείς δε μπορεί να καταλάβει πως ακριβώς θα προχωρήσουν οι σχετικές ρυθμίσεις. Και οι μακροσκελείς ανακοινώσεις με το περιεχόμενο των καθημερινών δηλώσεων του αρμόδιου υπουργού στα media ή τις απανωτές ομιλίες σε συνέδρια και λοιπές εκδηλώσεις έχουν οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο. Κυκλοφορεί πλήθος παραλλαγών ανάλογα με το πώς «μεταφράζει» κάποιος τις τοποθετήσεις του κ. Δένδια. Σήμερα, στην τελευταία ραδιοτηλεοπτική του εμφάνιση, υποστήριξε πως αυτός είναι έτοιμος αλλά απομένει το τελικό ΟΚ από τρόικα και υπουργείο Οικονομικών. Ολα δείχνουν πως είναι θέμα ωρών.

Επιπλέον, εκτός από τη ρύθμιση δανείων, το υπουργείο έχει ανοικτά εξίσου σοβαρά «μέτωπα» όπως η ταχεία αξιοποίηση των κονδυλίων του επόμενου ΕΣΠΑ, η εφαρμογή των μέτρων μείωσης της γραφειοκρατίας στις επιχειρήσεις (έχουν εξαγγελθεί πέντε – έξι φορές…), η ενίσχυση της καινοτομίας ή ο νέος αναπτυξιακός νόμος που έχει «παγώσει» από την περασμένη άνοιξη. Πιθανώς και την εξειδίκευση του Εθνικού Αναπτυξιακού Σχεδίου που ανακοινώθηκε προεκλογικά και έκτοτε ξεχάστηκε.

Κείμενο απελπισμένου

 

 

Από μια πρόσφατη έρευνα της αμερικανίδας Doris Graber, εκ των γνωστότερων αναλυτών στο χώρο των μέσων ενημέρωσης, προέκυψε ένα συμπέρασμα το οποίο εξηγεί πολλά στο χώρο των ελληνικών και διεθνών media. Η Graber βρήκε πως όταν οι ειδήσεις (των τηλεοπτικών σταθμών, εφημερίδων, κλπ) επικεντρώνονται σε συγκεκριμένα «σοβαρά κοινωνικά προβλήματα» τότε οι άνθρωποι έχουν την τάση να σκέφτονται με ποιον τρόπο θα λυθούν αυτά τα προβλήματα, να συζητούν, κλπ. Αντίθετα, όταν οι ειδήσεις επικεντρώνονται στο πολιτικό παιχνίδι με γενικολογίες (του τύπου «τι εννοούσε ο Ευαγγ. Βενιζέλος…», «τι κρύβει η δήλωση Μέρκελ», κλπ) τότε οι πολίτες είτε δεν αντιδρούν καθόλου, είτε καταλαμβάνονται από αισθήματα παραίτησης, αφού νιώθουν πως η διαμάχη είναι κάτι που δε μπορούν να ελέγξουν.

 

Η έρευνα της Graber, που αναφέρεται στο εξαιρετικό βιβλίο «Informing the News» του καθηγητή του Πανεπιστημίου Χαρβαρντ Thomas Patterson, εξηγεί γιατί τα τηλεοπτικά δελτία έχουν στην ουσία καταργήσει τα ρεπορτάζ για τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών, για τις επιπτώσεις της κρίσης σε εκατοντάδες χιλιάδες υποθέσεις. Αντί για έρευνες και ρεπορτάζ των κοινωνικών επιπτώσεων της κρίσης, ο τηλεοπτικός χρόνος γεμίζει με τους «παραθυράκηδες» οι οποίοι, ως νέες Πυθίες, εξηγούν στον απελπισμένο πολίτη «τι εννούσε η Μέρκελ» και γιατί «ο Βενιζέλος καθυστέρησε δέκα λεπτά στο ραντεβού» με κάποιον άλλον επίσημο. Ο απελπισμένος τηλεθεατής απλώς επιλέγει τον πρωθιερέα ή την πρωθιέρεια του γούστου του αφού η θεματολογία είναι σχεδόν η ίδια σε σχεδόν όλα τα τηλεοπτικά κανάλια.

 

Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και οι περισσότερες εφημερίδες, με τα νούμερα από τις κυκλοφορίες να αποκαλύπτουν εικόνα πλήρους απαξίωσης και τους δημοσιογράφους να θεωρούνται «ηχεία ανούσιας πολιτικολογίας και παραπληροφόρησης». Πολλοί προφήτες θεωρούν, μάλιστα, δεδομένο το θάνατο του Τύπου, αφού στην εποχή του Διαδικτύου όλοι μπορούν να είναι δημοσιογράφοι και εκδότες. Ολοι επισκεπτόμαστε καθημερινά κάποιες ιστοσελίδες (αρκετές από τις οποίες δηλώνουν «εναλλακτικές» ώστε να διαφοροποιηθούν από τα παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης) γνωστών ή άγνωστων αναλυτών προκειμένου να ενημερωθούμε. Κάποιοι, μάλιστα, ορκίζονται πως ουδέποτε επισκέπτονται παραδοσιακά μέσα, αλλά ενημερώνονται μόνο από τα «εναλλακτικά». Οι πλέον προχωρημένοι θεωρούν πως σύντομα η «δημοσιογραφία των πολιτών» θα υποκαταστήσει τους παραδοσιακούς δημοσιογράφους.

 

Διαφορετική άποψη έχουν, όμως, έγκυροι παρατηρητές των media, όπως ο Thomas Patterson. Οπως εξηγεί στο βιβλίο του, «για πρώτη φορά έχουμε πρόσβαση σε τόσο μεγάλη ποσότητα πληροφορίας, αλλά ταυτόχρονα για πρώτη φορά έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη από πληροφόρηση που βασίζεται σε πραγματικά στοιχεία και όχι σε φημολογία και σκοπιμότητες». Προσθέτει πως «η αξιόπιστη πληροφόρηση για την καθημερινότητά μας γίνεται ένα ολοένα και πιο σπάνιο προϊόν και η «δημοσιογραφία των πολιτών» δε μπορεί να μας την παρέχει σε καθημερινή βάση». Ο ίδιος, βέβαια, τονίζει πως για να επιβιώσει η δημοσιογραφία και οι δημοσιογράφοι πρέπει να ξεφύγουν από το σημερινό σπιράλ του θανάτου που δημιουργεί η ακατάσχετη φλυαρία, η πολιτικολογία και η προπαγάνδα. Θα επιβιώσουν όσοι προσφέρουν, μέσω της γνώσης, την καλύτερη προσέγγιση με βάση πραγματικά γεγονότα και περιστατικά και όχι όσοι χαϊδεύουν αυτιά με θεωρίες συνωμοσίας.

 

Κάποιοι πιθανώς θα έχουν ήδη αγανακτήσει διαβάζοντας όσα υποστηρίζει ο Patterson, αλλά μια απλή περιήγηση στο Διαδίκτυο μπορεί να τους πείσει. Η περίφημη μπλογκόσφαιρα είναι κυρίως χώρος ανταλλαγής απόψεων ή υποστήριξης διαφόρων θέσεων / θεωριών και όχι συλλογής πρωτογενών πληροφοριών και έρευνας. Δεν το δείχνουν μόνο οι έρευνες από αμερικανικά και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, το καταλαβαίνει όποιος περιηγείται καθημερινά στο Διαδίκτυο. Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και τα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα (social media) όπως το Facebook και το Twitter. Το έγκυρο αμερικανικό Pew Institute έχει ασχοληθεί επισταμένα με τα social media και οι έρευνές του δείχνουν πως η πλειοψηφία των μηνυμάτων αφορά προσωπικά δεδομένα και πληροφορίες. Μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό αναφέρεται σε κοινωνικά ή πολιτικά ζητήματα.

 

Οσοι αμφισβητούν τη δυνατότητα της «δημοσιογραφίας των πολιτών» να απαντήσει στην ανάγκη των πολιτών για έγκυρη ενημέρωση δε στηρίζουν το σημερινό μοντέλο των «τηλεπαραθύρων», του παραμάγαζου της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, της φημολογίας και του lifestyle. Αναλυτές όπως ο Patterson εξηγούν πως ο σημερινός «θόρυβος» από την ομοβροντία πληροφοριών δεν είναι τυχαίος. Ενίοτε ο «θόρυβος» παράγεται με στόχο να προκαλέσει σύγχυση και να συμβάλλει στην παραπληροφόρηση των πολιτών. Γι’ αυτό και επί σχεδόν έξι χρόνια αδυνατούμε να συμφωνήσουμε στις αιτίες που οδήγησαν στη χρεοκοπία και στην καταστροφή της χώρας. Γι’ αυτό και ενώ βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού, αδυνατούμε να συμφωνήσουμε σε πρωτοβουλίες για τη διάσωση της Ελλάδας. Τα media παράγουν καθημερινά 5 – 10 εκδοχές της πραγματικότητας και ο καθείς διαλέγει αυτή που τον βολεύει.

 

Η πολυετής απαξίωση των μέσων ενημέρωσης δυσκολεύει πρωτοβουλίες που γίνονται στο χώρο, από ανθρώπους καλών προθέσεων. Ολοι τοποθετούνται στο ίδιο τσουβάλι και πίσω από κάθε αναλυτή αναζητείται ο «διαπλεκόμενος» που τον χρηματοδοτεί. Η κατάσταση χειροτερεύει από τους ανώνυμους «σχολιαστές» των κοινωνικών δικτύων που μπορούν άνετα να σου φορτώσουν και το προπατορικό αμάρτημα χωρίς να μπορείς να αμυνθείς. Αλλά και τους βασιλιάδες του copy / paste τους «επιχειρηματίες» του Διαδικτύου που ζουν παρασιτικά αντιγράφοντας τη δουλειά δημοσιογράφων από εφημερίδες, ενημερωτικά portals ή blogs. Ορισμένοι από αυτούς θεωρούν πως αφού δηλώνουν «aggregators» μπορούν να κλέβουν άνετα τη δουλειά άλλων.

 

Γι’ αυτό, όσοι βιάζονται να καταδικάσουν τα παραδοσιακά μέσα, ας ρίξουν μια δεύτερη ματιά στην καθημερινή σοδειά πληροφόρησης. Οι πρωτογενείς ειδήσεις και οι μεγάλες έρευνες εξακολουθούν να παράγονται από τις εφημερίδες, παρά τη χαμηλή κυκλοφορία και τα πενιχρά διαφημιστικά έσοδα σε σύγκριση με το παρελθόν. Αυτές τις ειδήσεις ή έρευνες ανακυκλώνουν την υπόλοιπη ημέρα τα μπλογκς και τα κοινωνικά δίκτυα. Φυσικά και γίνονται σοβαρές αποκαλύψεις από μεμονωμένους χρήστες ή ομαδικές πρωτοβουλίες στα κοινωνικά δίκτυα. Αποτελούν, όμως, σταγόνα στον ωκεανό.

 

Κόντρα στην άποψη σύμφωνα με την οποία οι πολίτες καταναλώνουν εύπεπτες και σύντομες ειδήσεις, έρευνες στις ΗΠΑ δείχνουν πως μεγαλύτερη επισκεψιμότητα και επιρροή στο κοινό του Διαδικτύου έχουν οι μεγάλες έρευνες και τα εκτενή πρωτογενή ρεπορτάζ για κοινωνικά ζητήματα. Δηλαδή αυτό που κάνουν ακόμα και σήμερα οι εφημερίδες (και οι ενημερωτικές ιστοσελίδες του Διαδικτύου που λειτουργούν με βάση το μοντέλο μιας εφημερίδας), έστω και αν πρέπει να αυξήσουν την ποιότητα και την ποσότητα.

 

 

Ποιος νομίζετε πως διοικεί το υπουργείο Ανάπτυξης;

 

 

Πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν είχαν συλληφθεί στα πράσα υπάλληλοι της Διεύθυνσης Ιδιωτικών Επενδύσεων του υπουργείου Ανάπτυξης καθώς έπαιρναν φακελάκι για να «επιταχύνουν» το φάκελο ξενοδόχου, η τότε υπουργός Αννα Διαμαντοπούλου είχε ανακοινώσει πως θα «ξηλώσει» ολόκληρη την υπηρεσία, πως το «μαχαίρι θα φτάσει μέχρι το κόκκαλο» και άλλα ηχηρά. Από τότε μεσολάβησαν σχεδόν 24 μήνες και δύο – τρεις υπουργοί Ανάπτυξης, ένας έλεγχος από τις υπηρεσίες καταπολέμησης της απάτης της Κομισιόν (OLAF), χωρίς να αλλάξει σχεδόν τίποτα! Η σημερινή κυβέρνηση αποφάσισε και προώθησε αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της υπηρεσίας οι οποίες δεν εφαρμόζονται από τους υπαλλήλους!

 

Προ ημερών η ηγεσία του υπουργείου αντικατέστησε τον διευθυντή που η ίδια είχε διορίσει γιατί δεν εφάρμοζε, με διάφορα προσχήματα, τις αλλαγές που είχαν αποφασιστεί και εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Για παράδειγμα είχε ανακοινωθεί πως δημιουργείται μια εφαρμογή υπολογιστή μέσω της οποίας θα κληρώνονται οι ελεγκτές, δηλαδή οι υπάλληλοι της διεύθυνσης που καλούνται να διασταυρώσουν (με επιτόπιους ελέγχους, κλπ) πως μια επένδυση που επιχορηγείται από το δημόσιο προχωρά κανονικά. Για να περιοριστεί η διαφθορά και να γίνει πιο δύσκολη κάθε συναλλαγή κάτω από το τραπέζι, το πρόγραμμα θα έβγαζε με αυτόματο τρόπο τους δύο – τρεις ελεγκτές μιας επένδυσης. Μολονότι έχει περάσει ένας χρόνος, το απλούστατο πρόγραμμα για τις κληρώσεις παραμένει στα χαρτιά, παρά τις συνεχείς πιέσεις της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου.

 

Ενα ακόμα μέτρο περιορισμού της διαφθοράς είχε θεωρηθεί η επιλογή περίπου 1.000 ελεγκτών από τον ιδιωτικό τομέα οι οποίοι, έναντι αμοιβής για κάθε έλεγχο, θα υποκαθιστούσαν το προσωπικό της υπηρεσίας. Υπενθυμίζεται, πως η Διεύθυνση Ιδιωτικών Επενδύσεων είχε θεωρηθεί πλήρως διαβρωμένη με πλήθος καταγγελιών από επιχειρηματίες που είχαν αναγκαστεί να λαδώσουν ώστε να λάβουν την κρατική χρηματοδότηση και βαρύγδουπων εξαγγελιών από δύο – τρεις υπουργούς Ανάπτυξης. Και όμως! Ενα χρόνο μετά την επιλογή των ελεγκτών, η υπηρεσία δεν τους έχει καλέσει για τα τυπικά, δηλαδή για να υπογράψουν ένα χαρτί («να ορκιστούν» κατά κάποιο τρόπο) και να αρχίσει η συνεργασία.

 

Οσα συμβαίνουν στην αμαρτωλή διεύθυνση του υπουργείου Ανάπτυξης δείχνουν πως έπειτα από δεκαετίες ανεξέλεγκτης δράσης των τρωκτικών που είχαν καταλάβει τα κρατικά κτίρια είναι δύσκολες οι αλλαγές. Ακόμα και όταν οι υπουργοί δηλώνουν πως θα «τα αλλάξουν όλα», δεν αλλάζει τίποτα. Και ως συνήθως οι πολιτικοί διαλέγουν την οδό της μετριοπάθειας: Αντί να ξηλώσουν ολόκληρη την υπηρεσία (όπως είχε εξάλλου εξαγγείλει η κα Διαμαντοπούλου) προτιμούν να παγώσουν τη δραστηριότητά τους. «Αφού εσείς δεν ορκίζετε τους ιδιώτες ελεγκτές και δεν φτιάχνετε το πρόγραμμα για τις ηλεκτρονικές κληρώσεις, τότε εγώ δεν υπογράφω κανέναν έλεγχο που θα γίνει από εσάς» λέγεται πως έχει διαμηνύσει η ηγεσία του υπουργείου στην υπηρεσία. Ολα αυτά τα μαθαίνουμε έπειτα από έξι χρόνια ύφεσης, τρία χρόνια μνημονίου και πολλά χρόνια «μεταρρυθμίσεων» και «πάταξης της διαφθοράς» στο δημόσιο.

 

 

 

 

Glory Days

Τότε που δεν ασχολούμαστε με αυτά τα μεγέθη, αλλά ακούγαμε διάφορα …νούμερα. Εξι χρόνια μετά, τα ίδια νούμερα μας λένε πως δεν πρέπει να αλλάξει τίποτα

Glory Days1Glory Days2Glory Days3Glory Days4

 

Πιστοποίηση γνώσεων από το δημόσιο σχολείο

Για τις περισσότερες από τις (πολύ λίγες) θέσεις εργασίας που δημιουργούνται στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα απαιτείται πιστοποιητικό επάρκειας στην πληροφορική, όπως και αντίστοιχο πιστοποιητικό γνώσης ξένης γλώσσας. Και στις δύο περιπτώσεις, οι νέοι που διεκδικούν αυτές τις θέσεις εργασίας πρέπει να διαθέτουν πιστοποιητικά από ιδιωτικούς φορείς. Την ίδια στιγμή που η κρίση αναγκάζει πολλούς γονείς να κόβουν ακόμα και τα απαραίτητα για να εξασφαλίσουν την εκπαίδευση των παιδιών τους, αποφεύγουμε να συζητήσουμε ουσιαστικά για το ρόλο του δημόσιου σχολείου. Μήπως το πιστοποιητικό επάρκειας στην πληροφορική να το παίρνει ο μαθητής που θα τελειώνει την Τρίτη Λυκείου από το δημόσιο σχολείο; Γιατί πρέπει σήμερα να επιβαρύνονται με σημαντικά ποσά ώστε να αποδείξουν πως γνωρίζουν τα στοιχειώδη στο Word ή στο Excel;

Αντί λοιπόν να συζητάμε για το αν η Πληροφορική θα είναι πανελλαδικώς εξεταζόμενο μάθημα (όπως πρέπει να είναι σε μια εποχή ραγδαίων τεχνολογικών εξελίξεων), ας εφαρμόσουμε το κατάλληλο πρόγραμμα ώστε μαζί με το απολυτήριο Λυκείου, οι μαθητές να παίρνουν και ένα πιστοποιητικό επαρκούς γνώσης στο χειρισμό υπολογιστών; Υποτίθεται πως η πληροφορική είναι στη διδακτέα ύλη από το δημοτικό. Πως πιστοποιούνται οι γνώσεις που παρέχουν στους μαθητές οι δάσκαλοι και οι καθηγητές; Σε ποιους λογοδοτούν οι τελευταίοι για τη δουλειά τους στα 12 χρόνια του δημοτικού και του γυμνασίου; Σε κανέναν…

Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τις ξένες γλώσσες. Τόσο το υπουργείο Παιδείας, όσο και η ΟΛΜΕ (η οποία έχει εξαγγείλει και κινητοποιήσεις δήθεν για τη «διάλυση της δημόσιας παιδείας») αποφεύγουν να συζητήσουν για την ταμπακιέρα. Στη χώρα της υποκρισίας, θεωρείται λογικό να παίρνει ένα παιδί το πρώτο πιστοποιητικό γνώσης της Αγγλικής (το γνωστό Lower) από το φροντιστήριο και όχι από το δημόσιο σχολείο. Ας κάνουν εκατοντάδες ώρες διδασκαλίας (από την πρώτη δημοτικού πλέον), τα παιδιά χωρίς φροντιστήριο δεν έχουν καμία τύχη στις ξένες γλώσσες.

Δεν αναρωτήθηκε ποτέ η ΟΛΜΕ για ποιο λόγο πληρώνουν οι φορολογούμενοι χιλιάδες καθηγητές ξένων γλωσσών όταν προσφέρουν ελάχιστα και τα παιδιά σπεύδουν στα φροντιστήρια για να πάρουν τα σχετικά πιστοποιητικά. Και οι αρμόδιοι στην κυβέρνηση δεν σκέφτηκαν πως πρέπει κάποια στιγμή να λογοδοτούν οι καθηγητές για τις υπηρεσίες που παρέχουν. Το Lower έπρεπε να αποτελεί τμήμα της δημόσιας εκπαίδευσης και να παρέχεται από το δημόσιο σχολείο. Από προσωπική πείρα γνωρίζω πως ένα παιδί της πρώτης δημοτικού θα μάθει πέντε – δέκα λέξεις Αγγλικά ολόκληρη τη σχολική χρονιά στο δημόσιο σχολείο, ενώ αν ξεκινήσει φροντιστήριο θα τελειώσει μισό βιβλίο! Χωρίς κανένας να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Αντί να συζητούμε για τα αυτονόητα (όπως προκύπτει από την απίστευτη απόφαση για «έξωση» της πληροφορικής από το Λύκειο) ας προσπαθήσουμε να αναβαθμίσουμε ουσιαστικά το δημόσιο σχολείο. Χωρίς επιπλέον κόστος, αφού ήδη πληρώνουμε εκατομμύρια ευρώ.

Δημοσιεύθηκε στη «δημοκρατία» την Πέμπτη 5/9/2013