Η φάμπρικα με τα κρατικά κονδύλια για την «καινοτομία” και «επιχειρηματικότητα”

Μια νέα βιομηχανία μεσαζόντων, αετονύχηδων και αεριτζήδων δημιουργείται μέσω των τεράστιων κοινοτικών κονδυλίων που δαπανώνται για την ενίσχυση της καινοτομίας και της επιχειρηματικότητας στη χώρα μας. Εξαιτίας του πρόχειρου σχεδιασμού, του πελατειακού κράτους, της ανάγκης για απορρόφηση κοινοτικών πόρων και της δράσης τρωκτικών σε τμήματα του κρατικού μηχανισμού όπως η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ακυρώνεται η σοβαρή προσπάθεια που καταβάλλεται από πολλούς ανθρώπους για χρηματοδότηση νέων επιχειρηματιών που αναπτύσσουν προϊόντα ή υπηρεσίες για τη διεθνή αγορά.
Είναι κοινό μυστικό σε στελέχη που ασχολούνται με την υπόθεση πως από τα περίπου 100.000.000 ευρώ κρατικού χρήματος που θα δαπανηθεί στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ για την «καινοτομία και την επιχειρηματικότητα» λιγότερο από το 20% θα φτάσει στους νέους επιχειρηματίες που διψούν για κεφάλαια προκειμένου να αναπτύξουν την ιδέα τους. Το 80% χάνεται σε σεμινάρια, δήθεν «θερμοκοιτίδες», εκδηλώσεις «ενίσχυσης καινοτομίας» από δήμους, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Επιμελητήρια, συνδέσμους επιχειρήσεων και Πανεπιστήμια καθώς και σε άλλες ενέργειες επικοινωνιακού περιεχομένου. Κάποια από τα χρήματα έγιναν κατά το πρόσφατο παρελθόν πολυώροφα κτίρια Ενώσεων που επιδοτούνται επί χρόνια, χωρίς κανείς να εξετάζει την αποτελεσματικότητα των σεμιναρίων / συνεδρίων και άλλων παρεμβάσεων στις οποίες σπαταλώνται δεκάδες εκατομμύρια ευρώ από πολύτιμους κρατικούς πόρους.
Στην Ελλάδα μπορεί να δυσκολευόμαστε ως οικονομία να χρηματοδοτήσουμε με αρχικό κεφάλαιο (το λεγόμενο seed capital, κεφάλαιο σποράς) περισσότερες από 15 – 20 νέες επιχειρήσεις το χρόνο, αλλά διαθέτουμε: Δύο–τρεις συλλόγους «νέων επιχειρηματιών» ή «νεοφυών επιχειρήσεων», πολλούς «προέδρους και αντιπροέδρους» που συνδιαλέγονται με τους αρμόδιους υπουργούς εκπροσωπώντας μόνο τους εαυτούς και μερικούς επιδοτούμενους φίλους, «Ζώνες Καινοτομίας» που δεν λειτουργούν, «θερμοκοιτίδες» (incubators) αμφίβολης αποτελεσματικότητας από δήμους ή ιδιωτικές εταιρείες με δημόσιο χρήμα. Απίστευτα κρατικά κονδύλια δαπανώνται για εκδηλώσεις, «διαγωνισμούς καινοτομίας» («εμείς σας δίνουμε το βραβείο, εσείς να πάτε να βρείτε τα λεφτά» από την αγορά), ημερίδες, συνέδρια, παρουσιάσεις.
Ενώ όλοι συμφωνούν για την ανάγκη συμμετοχής του δημοσίου, μέσω κρατικών πόρων, στην ενίσχυση της καινοτομίας, ελάχιστοι θεωρούν αποτελεσματικό το σημερινό μοντέλο διασπάθισης πόρων από δήθεν «απόστολους της καινοτομίας». Επισημαίνεται, για παράδειγμα, πως παρά τον ορυμαγδό των κρατικών χρημάτων για «ενίσχυση καινοτομίας», των εξαγγελιών για δημιουργία δικτύων «ατύπων επενδυτών» (των λεγόμενων angels, δηλαδή ιδιωτών που επενδύουν σε καινοτόμες επιχειρήσεις) τα αποτελέσματα είναι πενιχρά. Μάλιστα, σύμφωνα με στοιχεία του ΙΟΒΕ, η δραστηριότητα των angels κινείται πτωτικά τα τελευταία χρόνια. Ενώ το 2007, περίπου το 53% των επενδυτών δήλωνε πως χρηματοδότησε «συναδέλφους, φίλους, γείτονες ή αγνώστους με καλή ιδέα», το αντίστοιχο ποσοστό το 2012 είχε περιοριστεί σε μόλις 28%.
Οσοι ζητούν αλλαγή του σημερινού μοντέλου στήριξης των νέων επιχειρήσεων, ώστε τα τεράστια κρατικά κεφάλαια να πηγαίνουν σε αυτούς που τα έχουν πραγματικά ανάγκη, δηλαδή τους νέους επιχειρηματίες, επισημαίνουν και κάτι άλλο. Τα τελευταία χρόνια μαθαίνουμε μόνο για νέες επιχειρηματικές ιδέες από το χώρο του Διαδικτύου γεγονός που αποτελεί δείγμα της αδυναμίας πρόσβασης των νέων ανθρώπων σε αρχικά κεφάλαια (seed capital). «Μαθαίνουμε μόνο για εφαρμογές στο Διαδίκτυο και στις κινητές συσκευές επειδή μια τέτοια εφαρμογή δεν απαιτεί σημαντικά κεφάλαια» λέει ο Ευαγγ. Αχιλλόπουλος, επικεφαλής της «Ομάδας Θεσμικών Παρεμβάσεων» του Ελληνικού Συνδέσμου Νέων Επιχειρηματιών (ΕΣΥΝΕ). «Ο νεαρός αγοράζει έναν υπολογιστή και αναπτύσσει την εφαρμογή χωρίς να χρειάζεται κεφάλαια» προσθέτει.
Αντίθετα δεν βλέπουμε να χρηματοδοτούνται καινοτόμες ιδέες σε άλλους τομείς (πέραν του Διαδικτύου) επειδή απαιτούνται σημαντικά αρχικά κεφάλαια. Εκτός και αν παραδεχθούμε πως δεν διαθέτουμε μηχανικούς, γιατρούς ή άλλους επιστήμονες που καινοτομούν. Αλλά «οι ιδέες τους απαιτούν σημαντικά υψηλότερα κεφάλαια έναντι των εφαρμογών Διαδικτύου και γι’ αυτό μένουν στα χαρτιά».
Κορυφαίο παράδειγμα διάθεσης κονδυλίων που αφορούν «ενίσχυση επιχειρηματικότητας / καινοτομίας» για άσχετους σκοπούς αποτελούν τα περίπου 27.000.000 ευρώ του δήμου Αθηναίων. Τα περισσότερα μεταφέρονται σε οργανισμούς/φορείς/υπηρεσίες εντός του δήμου, οι οποίοι υποτίθεται κοπιάζουν για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας. Περί τα δύο εκατομμύρια ευρώ (!) διατίθενται για τη δημιουργία «θερμοκοιτίδας» στην οποία θα στεγάζονται νέες επιχειρήσεις, όταν δεκάδες επιχειρηματίες αδυνατούν να εξασφαλίσουν τα 30.000–40.000 ευρώ που απαιτούνται για το ξεκίνημα μιας επιχειρηματικής ιδέας.
Ενδεικτικό είναι επίσης ότι πολλά χρήματα παίρνει το Οικονομικό Πανεπιστήμιο και λιγότερα π.χ. το Γεωπονικό ή άλλα πανεπιστήμια που δεν παίρνουν καθόλου όπως το Πολυτεχνείο που εξ’ αντικειμένου θα μπορούσαν να αναπτύξουν και να μεταφέρουν τεχνογνωσία καλύτερα και σε περισσότερους τομείς από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο (σ.σ. Δεν λέμε να μην παίρνει χρήματα το ΟΠΑ, αλλά κάποια άλλα πρέπει να παίρνουν περισσότερα).
Με άλλα λόγια το αρμόδιο για την καινοτομία και την διαχείριση των πόρων υπουργείο Ανάπτυξης εκχωρεί χρήματα για την ανάπτυξη σε μη αρμόδιους φορείς και κυρίως δήμους. Είναι αστείο παγκοσμίως ο δήμος να κάνει clusters. Στο δήμο Αθηναίων απαντούν πως η γενική κατανομή των πόρων είχε αποφασιστεί εδώ και χρόνια. Αλλά το ίδιο κάνει και ο ΣΕΒ, ο οποίος αντί να χρηματοδοτεί την καινοτομία, παίρνει ο ίδιος χρήματα από το ΕΣΠΑ για να «κινητοποιήσει» start-ups.

 

Προς το παρόν η Ελλάδα διαθέτει περιορισμένο αριθμό «θερμοκοιτίδων» που προσφέρουν πραγματικές υπηρεσίες στις νέες εταιρείες που στεγάζουν (κάποιες εξ αυτών χρωστούν το νοίκι…). Φυσικά και δεν προσφέρουν κεφάλαια, δηλαδή αυτό που πραγματικά ζητούν σήμερα οι νέοι επιχειρηματίες αφού ούτως ή άλλως δεν είναι τέτοιος ο ρόλος τους. Γι’ αυτό και κάποιοι αναρωτιούνται μήπως κάποιο ικανό ποσοστό των επιδοτήσεων προς σοβαρές πρωτοβουλίες όπως η «Ελληνική Πρωτοβουλία Τεχνολογικών Συνεργατικών Σχηματισμών» Coralia έπρεπε να πηγαίνει πως άμεση χρηματοδότηση των εταιρειών που στεγάζει. Οι ίδιοι τονίζουν πως σοβαρές προσπάθειες στον τομέα των incubators, κυρίως με ιδιωτική χρηματοδότηση, όπως η metavallon (κύριος υποστηρικτής είναι το Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος) δεν λύνουν την ανάγκη των νέων εταιρειών για χρηματοδότηση.
Ακόμα και στελέχη του κρατικού μηχανισμού που ασχολούνται με την υπόθεση παραδέχονται τη σπατάλη πόρων σε «συμβουλές» και εκδηλώσεις. Επισημαίνουν πως σε μια συνάντηση με Ελληνες κυβερνητικούς αξιωματούχους ο ιδρυτής του ισραηλινού κρατικού επενδυτικού κεφαλαίου «ΥΟΖΜΑ Fund of Funds» Elrich Yigal είχε προειδοποιήσει: «Για να υπάρξει ουσιαστική ενίσχυση της καινοτομίας πρέπει να δημιουργούνται να χρηματοδοτούνται με seed capital εκατοντάδες νέες εταιρείες το χρόνο. Αν δεν το καταφέρετε, καλύτερα να πάτε σε μια παραλία για μαύρισμα». Το Ισραήλ θεωρείται το απόλυτο παράδειγμα ουσιαστικής συμμετοχής του κράτους στη χρηματοδότηση και ενίσχυση της καινοτομίας και ήδη συνεργάζεται με το υπουργείο Ανάπτυξης για τον καθορισμό της ελληνικής στρατηγικής για την καινοτομία.
«Προς το παρόν εμείς πανηγυρίζουμε επειδή λειτουργούν στη χώρα περί τους 50 – 60 επενδυτές που χρηματοδοτούν γύρω στις 15 με 20 επιχειρήσεις το χρόνο, κυρίως από τον τομέα των εφαρμογών Διαδικτύου» λένε άνθρωποι που παρακολουθούν χρόνια την προσπάθεια δημιουργία καινοτόμων εταιρειών στην Ελλάδα. Οι ίδιοι παραδέχονται πως μέσω του ΕΣΠΑ (πρόγραμμα Jeremie) δημιουργήθηκαν «κουτιά» με κεφάλαια από επενδυτικές εταιρείες που συνέβαλλαν στη χρηματοδότηση αρκετών μικρών επιχειρήσεων. Επιμένουν, όμως, πως τόσο ο αριθμός των νέων εταιρειών που λαμβάνουν χρηματοδότηση είναι μικρός και πως συνήθως δίνονται μικρά ποσά γιατί δεν υπάρχουν «κουτιά» με κεφάλαια σοβαρού μεγέθους. Περισσεύουν, πάντως, οι «μέντορες», οι «σύμβουλοι» και οι «πρόεδροι»… Ενας από τους «προέδρους» διεκδικεί πανευρωπαϊκό ρόλο παρά το γεγονός πως τα μέλη του συνδέσμου έχουν περιοριστεί από περίπου 18 σε …τέσσερα.
Μια πρόσφατη εξαγγελία αρκεί για να καταλάβει κάποιος πως ακριβώς βλέπουν κάποιοι σε κυβέρνηση και Τοπική Αυτοδιοίκηση την ενίσχυση της καινοτομίας, σε μια περίοδο που ακόμα και μεγάλες επιχειρήσεις αδυνατούν να βρουν νέα κεφάλαια. Προ ημερών ανακοινώθηκε από τον υπουργό Μακεδονίας και Θράκης Θ. Καράογλου πως στην «νεκρή ζώνη» που ονομάζεται «Αλεξάνδρεια Ζώνη Καινοτομίας» στη Θεσσαλονίκη, θα δημιουργηθεί «θερμοκοιτίδα ιδεών» ενώ προωθείται και το «Thessaloniki Innovation Camp», πάντα με κοινοτικά κονδύλια, με τη συνδρομή της Γενικής Γραμματείας Ερευνας και Τεχνολογίας (ΓΓΕΤ). Ο δε υπουργός Μακεδονίας υποστήριξε πως η «Ζώνη Καινοτομίας» χρειάζεται τουλάχιστον 100 – 150 στρέμματα» πιθανώς γιατί ουδείς του εξήγησε πως άλλες είναι οι προτεραιότητες ενίσχυσης της καινοτομίας, σε μια περίοδο δημοσιονομικής στενότητας. «Μέσω της κατασκευής κτιρίων και αγοράς εκτάσεων απορροφώνται ταχύτερα τα κοινοτικά κονδύλια χωρίς να πονοκεφαλιάζουν οι αρμόδιοι», επισημαίνουν όσοι διάβασαν με δέος την απαίτηση για δεκάδες στρέμματα ενίσχυσης της καινοτομίας.
Η φάμπρικα της καινοτομίας δίνει προς το παρόν (κρατικό) χρήμα σε αρκετούς παράγοντες οι οποίοι προσφέρουν συμβουλές με το αζημίωτο σε φιλόδοξους επιχειρηματίες, με αποτέλεσμα να περιορίζονται τα κεφάλαια προς χρηματοδότηση καινοτόμων ιδεών. Μοντέλα για τον περιορισμό των μεσαζόντων έχουν προταθεί στην κυβέρνηση, χωρίς προς το παρόν να έχουν περιοριστεί το ποσοστό κονδυλίων του ΕΣΠΑ που οδεύει προς σεμινάρια, συνέδρια και διαγωνισμούς καινοτομίας. Μια λύση είναι η δημιουργία ενός περισσότερο «δημοκρατικού» μηχανισμού αξιολόγησης των νέων ιδεών από καινοτόμους επιχειρηματίες λένε όσοι έχουν εντοπίσει τις αδυναμίες του σημερινού μοντέλου. Με μικρότερη εμπλοκή «επιτροπών αξιολόγησης» του δημοσίου, λιγότερο χρήμα για «συμβουλάτορες» και άμεση χρηματοδότηση των νέων ανθρώπων που ασφυκτιούν.

 

Θετικά παραδείγματα

 

Εκτός από την αύξηση των επενδύσεων σε νέες επιχειρήσεις, έστω και αν η προσπάθεια καλύπτεται κάτω από το βάρος της κακοδιαχείρισης με τα κοινοτικά κονδύλια για έρευνα και καινοτομία, υπάρχουν και πολλά φωτεινά παραδείγματα. Πρόκειται για εξελίξεις που δείχνουν πως η κρίση κινητοποιεί δυνάμεις οι οποίες μέχρι σήμερα είτε βρίσκονταν σε πολυετή νάρκη, είτε καλύπτονταν από το πέπλο της δήθεν ισχυρής οικονομίας. Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι το ειδικό μεταπτυχιακό (i-MBA) του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών το οποίο κατέκτησε το Βραβείο Καινοτομίας 2013 του διεθνούς οργανισμού πιστοποίησης αντίστοιχων προγραμμάτων (Association of MBAs’ – ΑΜΒΑ) για το καινοτόμο πρόγραμμα σπουδών σε προηγμένες ηλεκτρονικές δεξιότητες (e-skills curriculum) που προσφέρει στους φοιτητές του.
Οπως εξηγεί ο διευθυντής του ΜΒΑ International, Καθηγητής Γιώργος Ιωάννου, το καινοτόμο χαρακτηριστικό του προγράμματος εντάχθηκε τον Σεπτέμβριο του 2012 και «συμβαδίζει με τις πιο σύγχρονες τάσεις στον χώρο της εκπαίδευσης στελεχών. Προσφέρεται 100% μέσω Διαδικτύου και δημιουργεί αξία στους φοιτητές του προγράμματος, προετοιμάζοντάς τους για περισσότερα από 20 νέα επαγγέλματα της Ψηφιακής Οικονομίας, ενώ παράλληλα ενισχύει τις ηλεκτρονικές δεξιότητές τους, ώστε να μπορούν να προωθούν τις επιχειρήσεις τους στο Internet». Οι φοιτητές έχουν πρόσβαση σε μαθήματα για ειδικότητες με αυξημένη ζήτηση στο χώρο του Διαδικτύου, ενώ παράλληλα αλληλεπιδρούν με καθηγητές και άλλους φοιτητές και παρακολουθούν εκπαιδευτικά προγράμματα με τις τελευταίες εξελίξεις στην αγορά εργασίας.
Στην ιστορία μιας μικρής εταιρείας που ετοιμάζεται να επεκταθεί στις ΗΠΑ, της Locish, αποτυπώνεται, επίσης, η Ελλάδα που αλλάζει και που εκμεταλλεύεται τον απανταχού Ελληνισμό. Η εταιρεία αναπτύσσει μια εφαρμογή για κινητά τηλέφωνα η οποία προσφέρει στους χρήστες την δυνατότητα να ζητούν και να λαμβάνουν προτάσεις, από άτομα με παρόμοιο γούστο και στυλ διασκέδασης, σχετικά με μέρη όπου μπορούν να απολαύσουν το γεύμα ή το ποτό τους. Ιδρύθηκε από έναν πρώην δημόσιο υπάλληλο (ο Αλέξης Χριστοδούλου ήταν επί χρόνια καθηγητής πληροφορικής σε δημόσια σχολεία) και τον Γρηγόρη Ζωντανό, που είχε τολμήσει από πολύ μικρή ηλικία να μπεί στο επιχειρείν. Οι ιδρυτές της Locish πήγαν στην Silicon Valley της Καλιφόρνια, τον παράδεισο της παγκόσμιας καινοτομίας και βρήκαν όχι έναν, αλλά τρεις, Ελληνοαμερικανούς επιχειρηματίες πρόθυμους να επενδύσουν στην ιδέα τους. Πρόκειται για τους Θάνο Τριάντ, Τζ. Παπαδόπουλο και Αργύρη Ζύμνη (που έγινε εκατομμυριούχος επειδή πώλησε τη δική του εταιρεία στο Twitter) οι οποίοι αποφάσισαν να στηρίξουν την επιχείρηση των 8 εργαζομένων από την Αθήνα.
Χάρη στη στήριξη των Ελληνοαμερικανών, οι δύο ιδρυτές της Locish κατάφεραν να πάρουν περί τα 820.000 δολάρια (με συμμετοχή και δύο επενδυτικών εταιρειών από την Ελλάδα, των Odyssey Jeremy Partners και Jeremy Open Fund II) ώστε να αναβαθμίσουν την εφαρμογή και ετοιμάζουν απόβαση στις ΗΠΑ. Ουδείς γνωρίζει αν θα καταφέρουν να κατακτήσουν την αμερικανική αγορά, αλλά τουλάχιστον προσπάθησαν. Και οι δύο μας είπαν πως η κατάσταση έχει βελτιωθεί για τους νέους επιχειρηματίες στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, βασιζόμενοι στη δική τους θετική εμπειρία.
Επενδυτικά οχήματα όπως το Openfund έχουν στηρίξει και επιχειρηματικές πρωτοβουλίες με σοβαρό στίγμα στη διεθνή αγορά, όπως το Taxibeat υπό τον Νίκο Δρανδάκη, και ενδιαφέρουσες προσπάθειες όπως η workable, κ.α.

 

Μια έκδοση του κειμένου δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία”

Please follow and like us:

«Εξυπνοι μετρητές” ΔΕΗ: Τα νέα ψηφιακά

Σχεδόν τρεις δεκαετίες από την εποχή (1981) που ξεκινούσε η πολυετής κόντρα για τα ψηφιακά κέντρα του ΟΤΕ, ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι από την Ελλάδα και την Ευρώπη ετοιμάζονται να δώσουν μια νέα ομηρική μάχη με έπαθλο που ξεπερνά το ένα δισεκατομμύριο ευρώ. Πρόκειται για τους διαγωνισμούς που αφορούν την αντικατάσταση των γνωστών «ρολογιών» της ΔΕΗ ανά την Ελλάδα, από «έξυπνους ψηφιακούς μετρητές» ο πρώτος από τους οποίους θα ξεκινήσει εντός των προσεχών εβδομάδων και θα έχει προϋπολογισμό περί τα 40.000.000 – 45.000.000 ευρώ. Στο παρασκήνιο, σχεδόν όλοι οι μεγάλοι όμιλοι από τους χώρους της ενέργειας, της τεχνολογίας και των κατασκευών ετοιμάζονται για τη σκληρή κόντρα που θα κρίνει ποιος θα αναλάβει τις νέες συμβάσεις.
Εκτός από τους «συνήθεις υπόπτους» όπως η Intracom (κατά πληροφορίες ήδη εκπαιδεύει τεχνικούς), η Siemens, ο όμιλος Κοπελούζου, η ΕΛΛΑΚΤΩΡ, κλπ, το παιχνίδι των «έξυπνων μετρητών» ετοιμάζονται να μπουν και νέα ονόματα. Για παράδειγμα, ο πρώην διευθύνων σύμβουλος της Vodafone Ελλάδος Γιώργος Κορωνιάς, μέσω δύο εταιρειών (της Meazon και της Inaccess) φέρεται να έχει τοποθετηθεί γερά στην αγορά ενόψει των διαγωνισμών. Στην Inaccess, εκτός από τον Γ. Κορωνιά συμμετέχει και ο πρόεδρος της Quest Συμμετοχών Θεόδωρος Φέσσας ο οποίος αναλαμβάνει από τις αρχές Μαϊου και τη θέση του προέδρου του ΣΕΒ. Η Meazon και η Inaccess έχουν λάβει τα τελευταία χρόνια κεφάλαια άνω των 7.000.000 ευρώ από εταιρείες επιχειρηματικών συμμετοχών (private equity).
Στο παιχνίδι μπαίνουν και πανίσχυροι ενεργειακοί όμιλοι της Ευρώπης που έχουν αναπτύξει συστήματα και τεχνολογίες διαχείρισης των «έξυπνων μετρητών». Ισχυρή παρουσία και εμπειρία στο συγκεκριμένο τομέα έχουν η ιταλική ENEL, η ισπανική Iberdrola, η ERDF που διαχειρίζεται το δίκτυο χαμηλής τάσης στη Γαλλία, η αμερικανική Echelon Corporation κ.α. Οι ενεργειακοί όμιλοι συνεργάζονται με κατασκευαστές εξοπλισμού όπως η Siemens, η γαλλική Sagem, αλλά και η ιαπωνική Toshiba η οποία εξαγόρασε το 2011 τον όμιλο Landis+Gyr μια από τις μονάδες του οποίου ανά τον κόσμο λειτουργεί στην Κόρινθο.
Με βάση κοινοτική οδηγία το 80% από τα περίπου 7.500.000 «ρολόγια» ηλεκτρικού ρεύματος που λειτουργούν σήμερα στη χώρα πρέπει μέχρι το 2020 να έχει αντικατασταθεί με «έξυπνα» συστήματα μέτρησης τα οποία θα επιτρέπουν στο ΔΕΔΔΗΕ, τη θυγατρική της ΔΕΗ που διαχειρίζεται τα δίκτυα χαμηλής τάσης, να καταγράφει την κατανάλωση εξ αποστάσεως, σε εταιρείες όπως η ΔΕΗ να προσφέρουν διαφορετικά τιμολόγια εντός του 24ωρου και στους καταναλωτές να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή πόσα θα πληρώσουν για ηλεκτρικό ρεύμα.
Οσοι παρακολουθούν την υπόθεση με τους «έξυπνους μετρητές» υποστηρίζουν πως η μάχη θα κριθεί σε δύο επίπεδα: Πρώτον, στο μοντέλο χρηματοδότησης που θα επιλεγεί γιατί είναι δύσκολο να βρεθεί το ένα δισεκατομμύριο ευρώ που απαιτείται για την επένδυση και δεύτερον, στο τεχνολογικό πρότυπο που θα υιοθετηθεί καθώς ανά την Ευρώπη υπάρχουν διαφορετικά συστήματα. Πριν από λίγες ημέρες ο επικεφαλής του ΔΕΔΔΗΕ Κ. Κόλλιας παρέδωσε στον υφυπουργό Ενέργειας Μάκης Παπαγεωργίου μελέτη της εταιρείας συμβούλων Accenture για τις εναλλακτικές λύσεις χρηματοδότησης του έργου.
Το περιεχόμενο της μελέτης είναι επτασφράγιστο μυστικό, αλλά στην αγορά επισημαίνουν πως η κυβέρνηση δεν έχει και πολλά περιθώρια. Τα βασικά σενάρια είναι τρία, με το πρώτο να προβλέπει την ιδιωτικοποίηση του ΔΕΔΔΗΕ και τον ιδιώτη επενδυτή να αναλαμβάνει τη χρηματοδότηση του μεγάλου έργου εγκατάστασης των «έξυπνων μετρητών». Στην Ευρώπη υπάρχουν παραδείγματα ιδιωτικοποίησης εταιρειών όπως ο ΔΕΔΔΗΕ που ελέγχουν τα δίκτυα χαμηλής τάσης, αλλά και πρόσφατα παραδείγματα κρατικοποίησης τέτοιων εταιρειών όπως συνέβη στο Βερολίνο (στη Γερμανία λειτουργούν βέβαια περισσότεροι από 300 μικροί ΔΕΔΔΗΕ). Το δεύτερο σενάριο προβλέπει την υλοποίηση του έργου μέσω Σύμπραξης Ιδιωτικού και Δημοσίου Τομέα (ΣΔΙΤ). Δηλαδή ο ΔΕΔΔΗΕ θα συνεργαστεί με ιδιώτη ο οποίος θα αναλάβει τμήμα της χρηματοδότησης, θα εγκαταστήσει τους «έξυπνους μετρητές» και θα αναλάβει τη διαχείριση του συστήματος για κάποια χρόνια. Το τρίτο σενάριο και το πλέον δύσκολα εφαρμόσιμο, προβλέπει τη χρηματοδότηση του έργου από κοινοτικά κονδύλια και δάνεια που θα πάρει η ΔΕΗ ή ο ΔΕΔΔΗΕ από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ).
Σκληρή μάχη θα γίνει και για την τεχνολογία που θα υιοθετηθεί καθώς υπάρχουν διαφορετικές πλατφόρμες ανά την Ευρώπη. Οι δύο βασικές τεχνολογίες μετάδοσης των δεδομένων είναι η PLC (μετάδοση μέσω του υφιστάμενου δικτύου ηλεκτρικού ρεύματος) και η GPRS (μετάδοση μέσω δικτύων κινητής τηλεφωνίας), αλλά υπάρχει πλήθος παραλλαγών στα πρωτόκολλα επικοινωνίας. Στην Ευρώπη έχουν επενδυθεί μέχρι σήμερα περί τα τέσσερα δισ. ευρώ σε εγκαταστάσεις «έξυπνων μετρητών», ενώ στην Ιταλία και στη Σουηδία έχει ολοκληρωθεί η τοποθέτηση της πρώτης γενιάς και τώρα ετοιμάζονται για μετρητές δεύτερης γενιάς.
Ο Κωνσταντίνος Ανδρεάδης, Διευθυντής του κλάδου μετρήσεων του ΔΕΔΔΗΕ, είχε αναφέρει σε πρόσφατη παρουσίαση πως μέχρι το 2020 θα έχουν δαπανηθεί ανά την Ευρώπη περί τα 30 δισ. ευρώ για εγκατάσταση περίπου 180.000.000 «έξυπνων μετρητών». Η ENEL έχει πλέον «έξυπνους» μετρητές σε 36.000.000 πελάτες στην Ιταλία και τώρα προωθεί την εγκατάσταση του ίδιου συστήματος σε 13.000.000 πελάτες της θυγατρικής Endesa στην Ισπανία. Διαφορετικό τεχνολογικό πρότυπο χρησιμοποιεί η ισπανική Iberdrola η οποία προωθεί την εγκατάσταση 11.000.000 «έξυπνων μετρητών».

 
Ο διαγωνισμός για το πιλοτικό έργο

Ο ΔΕΔΔΗΕ προχωρά σε προκήρυξη διαγωνισμού για το «Πιλοτικό Σύστημα Έξυπνης Μέτρησης» που αφορά στην εγκατάσταση των πρώτων 160.000 «έξυπνων μετρητών» σε καταναλωτές των Περιφερειών Ξάνθης, Λέσβου (Λέσβος, Λήμνος, Αγ. Ευστράτιος) και Λευκάδας, καθώς και σε αστικό δείγμα των περιοχών Αττικής (7.000 μετρητές) και Θεσσαλονίκης (3.000 μετρητές), με προθεσμία ολοκλήρωσης εντός του 2015. Το πιλοτικό έργο, που θα προκηρυχθεί σύντομα, θα έχει προϋπολογισμό μεταξύ 40.000.000 και 45.000.000 ευρώ, σύμφωνα με στελέχη της εταιρείας. Θα δοκιμαστούν και οι δύο τεχνολογίες μετάδοσης (μέσω δικτύου ΔΕΗ και μέσω δικτύων κινητής τηλεφωνίας), ενώ όσοι τυχεροί συμμετέχουν στο πρόγραμμα θα έχουν τη δυνατότητα να εγκαταστήσουν οθόνες στο σπίτι τους ώστε να βλέπουν πόσα θα πληρώσουν για ηλεκτρικό ρεύμα ανά πάσα στιγμή, την ημερήσια κατανάλωση, κλπ. Ταυτόχρονα μέσω εφαρμογών για κινητά τηλέφωνα και άλλες φορητές συσκευές θα μπορούν να ενημερώνονται για την κατανάλωση από όπου και αν βρίσκονται.

 

Ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία” (μαζί με Χρ. Ιωάννου)

Please follow and like us:

Η Επιτροπή Ανταγωνισμού και οι Εργολάβοι

Για περίπου έξι χρόνια, οι κρατικές υπηρεσίες γνώριζαν πως μέσω του μαθηματικού τύπου οι εργολάβοι αποφάσιζαν πριν από το διαγωνισμό ποιος θα πάρει το έργο. Υπήρχαν οι περίφημοι «συμμετέχοντες” και οι περίφημοι «ενδιαφερόμενοι” (συνήθως ο ενδιαφερόμενος ήταν ένας, οι συμμετέχοντες πολλοί). Στις υπηρεσίες εμφανίζονταν τύποι με σακούλες οι οποίοι κατέθεταν προσφορές με το κιλό, γραμμένες με το ίδιο χέρι. Στόχος να οδηγηθεί ο διαγωνισμός στον εργολάβο που είχε προσυμφωνηθεί. Κάποιος ανώνυμος πληροφοριοδότης μου εκείνη την εποχή (με έπαιρνε τηλέφωνο και με έστελνε έξω από υπηρεσίες για να βλέπω πως συναλάσσονταν οι εργολάβοι) τους αποκαλούσε «αεροπόρους” γιατί είχαν τσάντες σαν αυτές που χρησιμοποιούν οι πιλότοι.

Στην αγορά κυκλοφορούσαν προγράμματα υπολογιστών που επέτρεπαν το μαγείρεμα του διαγωνισμού μέσω μαθηματικού τύπου ώστε να ξέρουν οι άνθρωποι τι προσφορά θα καταθέσουν. Χιλιάδες μηχανικοί (μέλη του ΤΕΕ το οποίο δεν είχε καταλάβει κάτι…) ζούσαν από το στήσιμο των διαγωνισμών. Μπορούσες να βγάλεις 1.000 ευρώ από τη συμμετοχή σε στήσιμο μικρού έργου (ανά εβδομάδα) και εκατομμύρια από τη συμμετοχή σε στήσιμο μεγαλύτερου έργου. Είχαν ιδρυθεί ακόμα και εταιρείες (με μετόχους εργολήπτες συγκεκριμένου συνδέσμου) αντικείμενο των οποίων ήταν η μαζική κατάθεση των προσφορών ώστε να στήνονται οι διαγωνισμοί με χαμηλό κόστος! Μέχρι και υπεράκτια εταιρεία είχαν δημιουργήσει για να μεταφέρονται τα λύτρα.
Χρειάστηκαν περίπου έξι χρόνια μέχρι να καταργηθεί ο μαθηματικός τύπος από τον Γ. Σουφλιά, όχι γιατί ο τελευταίος ήθελε να τον καταργήσει, αλλά γιατί υπήρξε σοβαρή αντίδραση εντός της Ν.Δ.

Ολα αυτά γράφονταν τότε (από ελάχιστους, σχεδόν έναν…) χωρίς η Επιτροπή Ανταγωνισμού και η Δικαιοσύνη να ασχοληθεί σοβαρά. Τώρα μαθαίνουμε πως η Επιτροπή Ανταγωνισμού ετοιμάζει πόρισμα γιατί βρήκε, λέει, στοιχεία. Γράφεται, επίσης, χωρίς να επιβεβαιώνεται, πως η Δικαιοσύνη έχει παρέμβει έπειτα από καταγγελίες για το πως μοιράστηκαν, χειρουργικά, κάποια μεγάλα σιδηροδρομικά έργα. Υποτίθεται πως από πέρυσι έχουν γίνει εξορμήσεις της Επιτροπής στα γραφεία των εργολάβων. Πόσα χρόνια χρειάζεται για το πόρισμα όταν έχει τα στοιχεία για την περίοδο του μαθηματικού τύπου; Εδώ έφτασε μέχρι του σημείου να βγάλει απόφαση για τη μπύρα με στοιχεία δεκαετίας. Γιατί δεν κάνει το ίδιο με το διαρκές σκάνδαλο των δημοσίων έργων;

Please follow and like us:

Κείμενο απελπισμένου

 

 

Από μια πρόσφατη έρευνα της αμερικανίδας Doris Graber, εκ των γνωστότερων αναλυτών στο χώρο των μέσων ενημέρωσης, προέκυψε ένα συμπέρασμα το οποίο εξηγεί πολλά στο χώρο των ελληνικών και διεθνών media. Η Graber βρήκε πως όταν οι ειδήσεις (των τηλεοπτικών σταθμών, εφημερίδων, κλπ) επικεντρώνονται σε συγκεκριμένα «σοβαρά κοινωνικά προβλήματα» τότε οι άνθρωποι έχουν την τάση να σκέφτονται με ποιον τρόπο θα λυθούν αυτά τα προβλήματα, να συζητούν, κλπ. Αντίθετα, όταν οι ειδήσεις επικεντρώνονται στο πολιτικό παιχνίδι με γενικολογίες (του τύπου «τι εννοούσε ο Ευαγγ. Βενιζέλος…», «τι κρύβει η δήλωση Μέρκελ», κλπ) τότε οι πολίτες είτε δεν αντιδρούν καθόλου, είτε καταλαμβάνονται από αισθήματα παραίτησης, αφού νιώθουν πως η διαμάχη είναι κάτι που δε μπορούν να ελέγξουν.

 

Η έρευνα της Graber, που αναφέρεται στο εξαιρετικό βιβλίο «Informing the News» του καθηγητή του Πανεπιστημίου Χαρβαρντ Thomas Patterson, εξηγεί γιατί τα τηλεοπτικά δελτία έχουν στην ουσία καταργήσει τα ρεπορτάζ για τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών, για τις επιπτώσεις της κρίσης σε εκατοντάδες χιλιάδες υποθέσεις. Αντί για έρευνες και ρεπορτάζ των κοινωνικών επιπτώσεων της κρίσης, ο τηλεοπτικός χρόνος γεμίζει με τους «παραθυράκηδες» οι οποίοι, ως νέες Πυθίες, εξηγούν στον απελπισμένο πολίτη «τι εννούσε η Μέρκελ» και γιατί «ο Βενιζέλος καθυστέρησε δέκα λεπτά στο ραντεβού» με κάποιον άλλον επίσημο. Ο απελπισμένος τηλεθεατής απλώς επιλέγει τον πρωθιερέα ή την πρωθιέρεια του γούστου του αφού η θεματολογία είναι σχεδόν η ίδια σε σχεδόν όλα τα τηλεοπτικά κανάλια.

 

Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και οι περισσότερες εφημερίδες, με τα νούμερα από τις κυκλοφορίες να αποκαλύπτουν εικόνα πλήρους απαξίωσης και τους δημοσιογράφους να θεωρούνται «ηχεία ανούσιας πολιτικολογίας και παραπληροφόρησης». Πολλοί προφήτες θεωρούν, μάλιστα, δεδομένο το θάνατο του Τύπου, αφού στην εποχή του Διαδικτύου όλοι μπορούν να είναι δημοσιογράφοι και εκδότες. Ολοι επισκεπτόμαστε καθημερινά κάποιες ιστοσελίδες (αρκετές από τις οποίες δηλώνουν «εναλλακτικές» ώστε να διαφοροποιηθούν από τα παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης) γνωστών ή άγνωστων αναλυτών προκειμένου να ενημερωθούμε. Κάποιοι, μάλιστα, ορκίζονται πως ουδέποτε επισκέπτονται παραδοσιακά μέσα, αλλά ενημερώνονται μόνο από τα «εναλλακτικά». Οι πλέον προχωρημένοι θεωρούν πως σύντομα η «δημοσιογραφία των πολιτών» θα υποκαταστήσει τους παραδοσιακούς δημοσιογράφους.

 

Διαφορετική άποψη έχουν, όμως, έγκυροι παρατηρητές των media, όπως ο Thomas Patterson. Οπως εξηγεί στο βιβλίο του, «για πρώτη φορά έχουμε πρόσβαση σε τόσο μεγάλη ποσότητα πληροφορίας, αλλά ταυτόχρονα για πρώτη φορά έχουμε τόσο μεγάλη ανάγκη από πληροφόρηση που βασίζεται σε πραγματικά στοιχεία και όχι σε φημολογία και σκοπιμότητες». Προσθέτει πως «η αξιόπιστη πληροφόρηση για την καθημερινότητά μας γίνεται ένα ολοένα και πιο σπάνιο προϊόν και η «δημοσιογραφία των πολιτών» δε μπορεί να μας την παρέχει σε καθημερινή βάση». Ο ίδιος, βέβαια, τονίζει πως για να επιβιώσει η δημοσιογραφία και οι δημοσιογράφοι πρέπει να ξεφύγουν από το σημερινό σπιράλ του θανάτου που δημιουργεί η ακατάσχετη φλυαρία, η πολιτικολογία και η προπαγάνδα. Θα επιβιώσουν όσοι προσφέρουν, μέσω της γνώσης, την καλύτερη προσέγγιση με βάση πραγματικά γεγονότα και περιστατικά και όχι όσοι χαϊδεύουν αυτιά με θεωρίες συνωμοσίας.

 

Κάποιοι πιθανώς θα έχουν ήδη αγανακτήσει διαβάζοντας όσα υποστηρίζει ο Patterson, αλλά μια απλή περιήγηση στο Διαδίκτυο μπορεί να τους πείσει. Η περίφημη μπλογκόσφαιρα είναι κυρίως χώρος ανταλλαγής απόψεων ή υποστήριξης διαφόρων θέσεων / θεωριών και όχι συλλογής πρωτογενών πληροφοριών και έρευνας. Δεν το δείχνουν μόνο οι έρευνες από αμερικανικά και ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, το καταλαβαίνει όποιος περιηγείται καθημερινά στο Διαδίκτυο. Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και τα λεγόμενα κοινωνικά δίκτυα (social media) όπως το Facebook και το Twitter. Το έγκυρο αμερικανικό Pew Institute έχει ασχοληθεί επισταμένα με τα social media και οι έρευνές του δείχνουν πως η πλειοψηφία των μηνυμάτων αφορά προσωπικά δεδομένα και πληροφορίες. Μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό αναφέρεται σε κοινωνικά ή πολιτικά ζητήματα.

 

Οσοι αμφισβητούν τη δυνατότητα της «δημοσιογραφίας των πολιτών» να απαντήσει στην ανάγκη των πολιτών για έγκυρη ενημέρωση δε στηρίζουν το σημερινό μοντέλο των «τηλεπαραθύρων», του παραμάγαζου της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας, της φημολογίας και του lifestyle. Αναλυτές όπως ο Patterson εξηγούν πως ο σημερινός «θόρυβος» από την ομοβροντία πληροφοριών δεν είναι τυχαίος. Ενίοτε ο «θόρυβος» παράγεται με στόχο να προκαλέσει σύγχυση και να συμβάλλει στην παραπληροφόρηση των πολιτών. Γι’ αυτό και επί σχεδόν έξι χρόνια αδυνατούμε να συμφωνήσουμε στις αιτίες που οδήγησαν στη χρεοκοπία και στην καταστροφή της χώρας. Γι’ αυτό και ενώ βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού, αδυνατούμε να συμφωνήσουμε σε πρωτοβουλίες για τη διάσωση της Ελλάδας. Τα media παράγουν καθημερινά 5 – 10 εκδοχές της πραγματικότητας και ο καθείς διαλέγει αυτή που τον βολεύει.

 

Η πολυετής απαξίωση των μέσων ενημέρωσης δυσκολεύει πρωτοβουλίες που γίνονται στο χώρο, από ανθρώπους καλών προθέσεων. Ολοι τοποθετούνται στο ίδιο τσουβάλι και πίσω από κάθε αναλυτή αναζητείται ο «διαπλεκόμενος» που τον χρηματοδοτεί. Η κατάσταση χειροτερεύει από τους ανώνυμους «σχολιαστές» των κοινωνικών δικτύων που μπορούν άνετα να σου φορτώσουν και το προπατορικό αμάρτημα χωρίς να μπορείς να αμυνθείς. Αλλά και τους βασιλιάδες του copy / paste τους «επιχειρηματίες” του Διαδικτύου που ζουν παρασιτικά αντιγράφοντας τη δουλειά δημοσιογράφων από εφημερίδες, ενημερωτικά portals ή blogs. Ορισμένοι από αυτούς θεωρούν πως αφού δηλώνουν «aggregators” μπορούν να κλέβουν άνετα τη δουλειά άλλων.

 

Γι’ αυτό, όσοι βιάζονται να καταδικάσουν τα παραδοσιακά μέσα, ας ρίξουν μια δεύτερη ματιά στην καθημερινή σοδειά πληροφόρησης. Οι πρωτογενείς ειδήσεις και οι μεγάλες έρευνες εξακολουθούν να παράγονται από τις εφημερίδες, παρά τη χαμηλή κυκλοφορία και τα πενιχρά διαφημιστικά έσοδα σε σύγκριση με το παρελθόν. Αυτές τις ειδήσεις ή έρευνες ανακυκλώνουν την υπόλοιπη ημέρα τα μπλογκς και τα κοινωνικά δίκτυα. Φυσικά και γίνονται σοβαρές αποκαλύψεις από μεμονωμένους χρήστες ή ομαδικές πρωτοβουλίες στα κοινωνικά δίκτυα. Αποτελούν, όμως, σταγόνα στον ωκεανό.

 

Κόντρα στην άποψη σύμφωνα με την οποία οι πολίτες καταναλώνουν εύπεπτες και σύντομες ειδήσεις, έρευνες στις ΗΠΑ δείχνουν πως μεγαλύτερη επισκεψιμότητα και επιρροή στο κοινό του Διαδικτύου έχουν οι μεγάλες έρευνες και τα εκτενή πρωτογενή ρεπορτάζ για κοινωνικά ζητήματα. Δηλαδή αυτό που κάνουν ακόμα και σήμερα οι εφημερίδες (και οι ενημερωτικές ιστοσελίδες του Διαδικτύου που λειτουργούν με βάση το μοντέλο μιας εφημερίδας), έστω και αν πρέπει να αυξήσουν την ποιότητα και την ποσότητα.

 

 

Please follow and like us:

Ασκήσεις φθηνού πατριωτισμού από Χρυσοχοϊδη

Στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) παραμένει το δικαίωμα αξιοποίησης των μελλοντικών εσόδων του δημοσίου από τυχόν επέκταση των συμβάσεων της Αττικής Οδού και της ζεύξης Ρίου – Αντιρρίου, τα μελλοντικά έσοδα από τους πέντε οδικούς άξονες που εκτελούνται με συμβάσεις παραχώρησης, καθώς και τα μελλοντικά έσοδα από την παραχώρηση της Εγνατίας Οδού. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως σχεδόν κάθε εβδομάδα ο υπουργός Υποδομών Μιχ. Χρυσοχοϊδης εξαγγέλλει, όπως έπραξε και την Παρασκευή, πως «οι συμβάσεις βγαίνουν από το ΤΑΙΠΕΔ».
Πριν επαναλάβει τις ασκήσεις φτηνού πατριωτισμού, ο κ. Χρυσοχοϊδης  πρέπει να διαβάσει την απόφαση της διυπουργικής επιτροπής αποκρατικοποιήσεων που και ο ίδιος υπογράφει (να μην την πατήσει, όπως είχε ομολογήσει πως είχε πάθει με το πρώτο μνημόνιο το οποίο δεν είχε διαβάσει…) γιατί όποιος τη διαβάσει καταλαβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Ο υπουργός Υποδομών δεν έχει διαβάσει και τον ιδρυτικό νόμο του ΤΑΙΠΕΔ σύμφωνα με τον οποίο όσα περιουσιακά στοιχεία περάσουν στο Ταμείο, δε μπορούν να επιστραφούν, αλλά μόνο να πωληθούν.
Με την απόφαση της διυπουργικής επιτροπής αποκρατικοποιήσεων, που ελήφθη στις 28 Νοεμβρίου, ουσιαστικά τροποποιούνται παλαιότερες ρυθμίσεις για τα έσοδα από τους πέντε οδικούς άξονες (Ολυμπια Οδός, Μαλιακός – Κλειδί, Ιονια Οδός και Αξονας Κεντρικής Ελλάδας και Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα). Προβλέπεται, δηλαδή, πως το ΤΑΙΠΕΔ θα μπορεί να συζητήσει για έσοδα από τους οδικούς άξονες αφού καλυφθούν οι απαιτήσεις που προβλέπουν οι αναμορφωμένες συμβάσεις παραχώρησης που κατατέθηκαν στη Βουλή την Παρασκευή. Στις νέες συμβάσεις περιλαμβάνεται η ρήτρα του «μηχανισμού ανακύκλωσης» των εσόδων από διόδια. Με βάση τη συγκεκριμένη ρήτρα, το δημόσιο και το ΤΑΙΠΕΔ θα έχουν λαμβάνειν μόνο αφού εξασφαλιστούν οι δαπάνες κατασκευής και λειτουργίας των δρόμων, πληρωθούν τα δάνεια και αφού οι παραχωρησιούχοι πάρουν το κέρδος που προβλέπουν οι συμβάσεις.
Να και η απόφαση της Διυπουργικής Επιτροπής η οποία σύμφωνα με τον κ. Χρυσοχοϊδης «βγάζει τους οδικούς άξονες από το ΤΑΙΠΕΔ”. Για πατριωτικούς λόγους πάντα.

ΟΔΙΚΟΙ ΑΞΟΝΕΣ

Please follow and like us:

Ποιος νομίζετε πως διοικεί το υπουργείο Ανάπτυξης;

 

 

Πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν είχαν συλληφθεί στα πράσα υπάλληλοι της Διεύθυνσης Ιδιωτικών Επενδύσεων του υπουργείου Ανάπτυξης καθώς έπαιρναν φακελάκι για να «επιταχύνουν» το φάκελο ξενοδόχου, η τότε υπουργός Αννα Διαμαντοπούλου είχε ανακοινώσει πως θα «ξηλώσει» ολόκληρη την υπηρεσία, πως το «μαχαίρι θα φτάσει μέχρι το κόκκαλο» και άλλα ηχηρά. Από τότε μεσολάβησαν σχεδόν 24 μήνες και δύο – τρεις υπουργοί Ανάπτυξης, ένας έλεγχος από τις υπηρεσίες καταπολέμησης της απάτης της Κομισιόν (OLAF), χωρίς να αλλάξει σχεδόν τίποτα! Η σημερινή κυβέρνηση αποφάσισε και προώθησε αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της υπηρεσίας οι οποίες δεν εφαρμόζονται από τους υπαλλήλους!

 

Προ ημερών η ηγεσία του υπουργείου αντικατέστησε τον διευθυντή που η ίδια είχε διορίσει γιατί δεν εφάρμοζε, με διάφορα προσχήματα, τις αλλαγές που είχαν αποφασιστεί και εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Για παράδειγμα είχε ανακοινωθεί πως δημιουργείται μια εφαρμογή υπολογιστή μέσω της οποίας θα κληρώνονται οι ελεγκτές, δηλαδή οι υπάλληλοι της διεύθυνσης που καλούνται να διασταυρώσουν (με επιτόπιους ελέγχους, κλπ) πως μια επένδυση που επιχορηγείται από το δημόσιο προχωρά κανονικά. Για να περιοριστεί η διαφθορά και να γίνει πιο δύσκολη κάθε συναλλαγή κάτω από το τραπέζι, το πρόγραμμα θα έβγαζε με αυτόματο τρόπο τους δύο – τρεις ελεγκτές μιας επένδυσης. Μολονότι έχει περάσει ένας χρόνος, το απλούστατο πρόγραμμα για τις κληρώσεις παραμένει στα χαρτιά, παρά τις συνεχείς πιέσεις της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου.

 

Ενα ακόμα μέτρο περιορισμού της διαφθοράς είχε θεωρηθεί η επιλογή περίπου 1.000 ελεγκτών από τον ιδιωτικό τομέα οι οποίοι, έναντι αμοιβής για κάθε έλεγχο, θα υποκαθιστούσαν το προσωπικό της υπηρεσίας. Υπενθυμίζεται, πως η Διεύθυνση Ιδιωτικών Επενδύσεων είχε θεωρηθεί πλήρως διαβρωμένη με πλήθος καταγγελιών από επιχειρηματίες που είχαν αναγκαστεί να λαδώσουν ώστε να λάβουν την κρατική χρηματοδότηση και βαρύγδουπων εξαγγελιών από δύο – τρεις υπουργούς Ανάπτυξης. Και όμως! Ενα χρόνο μετά την επιλογή των ελεγκτών, η υπηρεσία δεν τους έχει καλέσει για τα τυπικά, δηλαδή για να υπογράψουν ένα χαρτί («να ορκιστούν» κατά κάποιο τρόπο) και να αρχίσει η συνεργασία.

 

Οσα συμβαίνουν στην αμαρτωλή διεύθυνση του υπουργείου Ανάπτυξης δείχνουν πως έπειτα από δεκαετίες ανεξέλεγκτης δράσης των τρωκτικών που είχαν καταλάβει τα κρατικά κτίρια είναι δύσκολες οι αλλαγές. Ακόμα και όταν οι υπουργοί δηλώνουν πως θα «τα αλλάξουν όλα», δεν αλλάζει τίποτα. Και ως συνήθως οι πολιτικοί διαλέγουν την οδό της μετριοπάθειας: Αντί να ξηλώσουν ολόκληρη την υπηρεσία (όπως είχε εξάλλου εξαγγείλει η κα Διαμαντοπούλου) προτιμούν να παγώσουν τη δραστηριότητά τους. «Αφού εσείς δεν ορκίζετε τους ιδιώτες ελεγκτές και δεν φτιάχνετε το πρόγραμμα για τις ηλεκτρονικές κληρώσεις, τότε εγώ δεν υπογράφω κανέναν έλεγχο που θα γίνει από εσάς» λέγεται πως έχει διαμηνύσει η ηγεσία του υπουργείου στην υπηρεσία. Ολα αυτά τα μαθαίνουμε έπειτα από έξι χρόνια ύφεσης, τρία χρόνια μνημονίου και πολλά χρόνια «μεταρρυθμίσεων» και «πάταξης της διαφθοράς» στο δημόσιο.

 

 

 

 

Please follow and like us:

15 Σεπτεμβρίου 2008: Οταν η ελληνική οικονομία ήταν «θωρακισμένη”

Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2008, πριν από πέντε χρόνια, η κατάρρευση της αμερικανικής εταιρείας Lehman Brothers πυροδότησε τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών. Από τότε γράφτηκαν περισσότερα από 500 βιβλία σε ΗΠΑ και Ευρώπη τα οποία προσπαθούν να εξηγήσουν το τσουνάμι που παρέσυρε, με λίγους μήνες καθυστέρηση, και την ελληνική οικονομία η οποία σύμφωνα με την τότε κυβέρνηση «ήταν θωρακισμένη». Ηταν η εποχή που στην Ελλάδα μοιράζαμε αμέριμνοι, με δανεικά, επιδοτήσεις για την αγορά γερμανικών αυτοκινήτων και γιαπωνέζικων κλιματιστικών, ενώ το καταστροφικό κύμα πλησίαζε προς τις ακτές μας. Λίγο αργότερα ακούστηκε το περίφημο «λεφτά υπάρχουν» του πρώην πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, ο οποίος πριν οδηγήσει τη χώρα στα νύχια του ΔΝΤ μοίραζε επιδόματα «κοινωνικής αλληλεγγύης».

Το κόστος διάσωσης και ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών ανά τον κόσμο μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers υπολογίζεται μεταξύ 3 και 13 τρισεκατομμυρίων δολαρίων (ανάλογα με το τι συνυπολογίζει κάποιος). Τα περισσότερα από τα τρισεκατομμυρία που δαπανήθηκαν βγήκαν από τα κρατικά ταμεία με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος αρκετών κρατών (Ιρλανδία, Ισπανία) να εκτιναχθεί. Αυτό που οι πολιτικοί της Ευρώπης επιμένουν να μας πλασάρουν ως «κρίση δημοσίου χρέους» είναι στην πραγματικότητα μια πολύ καλά καμουφλαρισμένη τραπεζική κρίση που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2008 από τις ΗΠΑ.

Η Ελλάδα, βέβαια, δεν είναι ίδια περίπτωση με την Ιρλανδία ή την Ιταλία. Η πολιτική μας τάξη είχε φροντίσει να βουλιάξει την ελληνική οικονομία αρκετά χρόνια πριν καταρρεύσει η Lehman Brothers. Η «φούσκα» των διεθνών αγορών επέτρεπε στις κυβερνήσεις να εξωραΐζουν την εικόνα και να δανείζονται σε βάρος των επόμενων γενεών. Όταν ήρθε η ώρα του λογαριασμού, όλοι έκαναν τους ανήξερους. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, όλοι συμφωνούν, πάντως, πως χωρίς την κρίση ρευστότητας που πυροδότησε η κατάρρευση του αμερικανικοί οίκου, θα αργούσε η ώρα του λογαριασμού και για την Ελλάδα. Οι διεθνείς επενδυτές θα συνέχιζαν να δίνουν αφειδώς δάνεια στη χώρα μας μέχρι να σκάσει η ωρολογιακή βόμβα στα χέρια κάποιας άλλης κυβέρνησης μερικά χρόνια αργότερα.

Ομως, όσα συνέβησαν στις ΗΠΑ οδήγησαν τους πολιτικούς στην απόφαση να φορτώσουν στις πλάτες των φορολογουμένων τα τρισεκατομμύρια που απαιτήθηκαν για τη διάσωση των τραπεζών. Ετσι εκτοξεύθηκε στα ύψη το δημόσιο χρέος πολλών κρατών της Ευρώπης (όπως η Ιρλανδία) ενώ οι επενδυτές άρχισαν να ανησυχούν για το πως θα πληρωθούν τα χρέη χωρών όπως η Ελλάδα που ήταν ήδη φουσκωμένα. Μέχρι τότε ουδείς ασχολούνταν με τη μικρή Ελλάδα και ουδείς ανησυχούσε για το δημόσιο χρέος της. Η Ιταλία χρωστούσε από χρόνια πολλά περισσότερα, χωρίς να προβληματιστούν «οι αγορές».

Η κατάρρευση της Lehman Brothers ήταν η αρχή του ντόμινο που προκαλεί τόσα δεινά στους πολίτες της Ευρώπης και η αιτία για την πολυετή λιτότητα σε πολλές χώρες. Η Ελλάδα υπέστη τα περισσότερα γιατί οι υπεύθυνοι σφύριζαν αδιάφορα μέχρι την τελευταία στιγμή.

 Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή στη «δημοκρατία”

Please follow and like us:

Ναι! Στην «ελεύθερη αγορά” οι καλοί προκόβουν

«I. F. Stone, perhaps more than any journalist in the twentieth century, lived a life dedicated to the values Day and Macdonald held out as the only hope for real transformation. Stone, born and raised by Russian immigrants in Philadelphia, was one of the most famous reporters in the nation by the end of World War II. He was a regular on television news programs and had easy access to those in power. He traveled with underground Jewish survivors of the Nazi Holocaust on leaky transports to British-occupied Palestine and wrote a series of reports that dramatically boosted the circulation of the New York newspaper PM. He covered the war for Israeli independence. And he was a confidant of many in the administration of Franklin Roosevelt.

And then, challenging President Harry Truman’s loyalty program and the establishment of NATO, Stone disappeared from public view and was swallowed up in the hysteria over communism. He became a nonperson. He began an address to a rally against the hydrogen bomb in February 1950 with the words “FBI agents and fellow subversives”15 He was soon under daily FBI surveillance. His passport was not renewed. And he was blacklisted as a reporter. Even the Nation, the centerpiece of the liberal intelligentsia, would not give him a job. He was forty-four and wrote that such actions made him “feel for the moment like a ghost.”16

Stone gathered up a few stalwarts from his old magazine and newspaper audience—although not enough to cover expenses—and launched a newsletter in 1953 called I. F. Stone’s Weekly. Stone did what the muckrakers did before the war, but rather than write for huge mass weeklies, he self-published his work in his basement «Stone’s work exposed the damage done to journalism by mass culture. The stories that Stone broke were ignored by most organizations. It was Stone who punctured the Johnson administration’s assertion that U.S. ships had been attacked in the Gulf of Tonkin. He pointed out that “one bullet embedded in one destroyer hull is the only proof we have been able to muster that the . . . attacks took place.”17 In an appendix of a State Department white paper meant to justify an expansion of the war, he found that in the months between June 1962 and January 1964 only 179 of approximately 7,500 weapons captured from the Vietcong had come from the Soviet bloc. The remainder, ninety-five percent, came from U.S. arms provided to the South Vietnamese.

He did this reporting while shut out of the big news conferences and confidential background briefings given to well-placed Washington reporters. The establishment reporters, he conceded, knew things he did not, but “a lot of what they know isn’t true.”18 What those journalists called objectivity “usually is seeing things the way everybody else sees them,”19 Stone said. By the time he closed the weekly nearly two decades later, it «had seventy thousand subscribers, and he had become a journalistic icon.

Stone was that curious hybrid of intellectual and journalist. He was as conversant in theater, art, literature, poetry, and the classics—he knew Latin and mastered Greek at the end of his life to write a book on the trial of Socrates—as he was in the intricacies of the New Deal, the permanent war economy, and the labor movement. His fierce independence and razor-sharp intellect, like George Orwell’s, often made him a scourge to the liberal class as well as the right. He detested orthodoxy. He consistently stood on the side of those who would have remained unheard without him. He may have been a supporter of Israel, but he had the courage to write in 1949 that Deir Yassin, an Arab village attacked in 1948 by Zionist paramilitary, who killed more than one hundred residents, was a village “whose Arabs were massacred by Irgunists with biblical ferocity, a shameful page in the history of the Jewish war of liberation.”20 American Jewish organizations offered to promote his book on the war for Israeli independence if he deleted one sentence calling for a binational Arab-Jewish state made up of Palestine and Trans-Jordan. He refused. The book languished in obscurity.»

Chris, Hedges: «Death of the Liberal Class”

Please follow and like us: