Πως οι εξελίξεις στην ΕΛΛΑΚΤΩΡ κρίνουν το μέλλον του κατασκευαστικού κλάδου

Μέχρι το τέλος του μήνα λέγεται πως θα έχουν δρομολογηθεί οι όποιες μετοχικές αλλαγές στην κορυφή της ΕΛΛΑΚΤΩΡ, του ισχυρότερου κατασκευαστικού ομίλου της χώρας που αντιμετωπίζει τα τελευταία χρόνια σοβαρή διοικητική κρίση. Στην αγορά κατασκευών θεωρούν πως από την πορεία που θα πάρουν οι εξελίξεις στην ΕΛΛΑΚΤΩΡ θα εξαρτηθεί και το μέλλον του κατασκευαστικού κλάδου στην Ελλάδα.

Τα σενάρια, όπως εξηγούν, είναι δύο: Στην περίπτωση που επικρατήσουν οι αδελφοί Αναστάσιος και Δημήτρης Καλλιτσάντσης, η ΕΛΛΑΚΤΩΡ θα σταματήσει να «κυνηγάει το ανεκτέλεστο υπόλοιπο, διεκδικώντας ακόμα και ζημιογόνες συμβάσεις». Η παρουσία του ομίλου στον τομέα των δημοσίων έργων θα περιοριστεί ενώ θα καταβληθεί προσπάθεια περαιτέρω ενίσχυσης σε τομείς που δεν αντιμετωπίζουν τους γνωστούς κύκλους της κατασκευαστικής δραστηριότητας (ενέργεια, παραχωρήσεις, κλπ).

Πρόκειται για άποψη που στηρίζεται στη σκληρή πραγματικότητα. Ακόμα και το 2016, όταν κορυφώθηκαν οι εργασίες για την ολοκλήρωση των μεγάλων οδικών αξόνων, ο κατασκευαστικός βραχίονας της ΕΛΛΑΚΤΩΡ ήταν ζημιογόνος. Οπως ζημιογόνος είναι εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Να γιατί παρακολουθούμε και τη γνωστή μάχη για την τύχη της θυγατρικής ΕΛΛΤΕΧΝ Ανεμος καθώς οι τράπεζες και η μία πλευρά πιέζει για πώληση – εξπρές.

Αν επικρατήσει, όμως, η πλευρά του Δημήτρη Κούτρα (και του Λεωνίδα Μπόμπολα) τότε οι εξελίξεις θα είναι εντελώς διαφορετικές, επισημαίνουν οι ίδιες πηγές. Ο κ. Κούτρας δεν έχει κρύψει τις προθέσεις του για ένα νέο γύρο συγχωνεύσεων στην κορυφή του κλάδου ώστε να περιοριστεί ο «κίνδυνος αφελληνισμού» που διακρίνει. Έχει μιλήσει δημοσίως για τον συγκεκριμένο κίνδυνο και ταυτόχρονα οι εξελίξεις ωφελούν την περαιτέρω συγκέντρωση.

Είναι κοινό μυστικό μεταξύ των ισχυρών κατασκευαστών πως κάποιοι από τους ανταγωνιστές τους έχουν αντιληφθεί ότι τα δημόσια έργα «τελικά είναι δύσκολο σπορ που δεν αφήνει και πολλά κέρδη». «Δεν είναι τυχαίο που και οι τρεις ισχυροί όμιλοι επιχείρησαν τα τελευταία χρόνια να επεκταθούν σε άλλους τομείς ώστε να αποφύγουν την εξαιρετικά δυσάρεστη εμπειρία της περιόδου 2005 – 2008» προσθέτουν. Την περίοδο των ισχνών αγελάδων που κράτησε από το τέλος των ολυμπιακών έργων μέχρι την έναρξη των έργων κατασκευής των οδικών αξόνων με συμβάσεις παραχώρησης.

Τώρα ο κλάδος έχει εισέλθει σε μια αντίστοιχη περίοδο καθώς η κατασκευή των οδικών αξόνων ολοκληρώθηκε και – παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του υπουργού Υποδομών Χρήστου Σπίρτζη τα νέα μεγάλα έργα βρίσκονται σε αρχικό στάδιο. Οι γνωρίζοντες θεωρούν πως ακόμα και αν υπογραφούν εντός του 2018 κάποιες συμβάσεις (νέο αεροδρόμιο στο Καστέλι Ηρακλείου, νότιο τμήμα Αξονα Κεντρικής Ελλάδος, κ.α.) τα έργα δεν πρόκειται να ξεκινήσουν πριν από το δεύτερο εξάμηνο του 2019.

Και η πρώτη περίοδος «ξηρασίας», μετά το τέλος των ολυμπιακών έργων, είχε έρθει σε μια περίοδο που οι ισχυροί εργολάβοι είχαν αρκετό λίπος ενώ η ελληνική οικονομία αναπτύσσονταν με έναν από τους ταχύτερους ρυθμούς στην Ευρωζώνη.

H «ξηρασία» βρίσκει σήμερα τους περισσότερους από τους μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους γονατισμένους, εν μέσω εσωτερικών έριδων και υψηλών χρεών, και την οικονομία να προσπαθεί να βγει στο ξέφωτο.

Ο εμφύλιος στην κορυφή ορισμένων ομίλων θα οδηγήσει σύντομα σε εξελίξεις (κάποιοι περιμένουν τις ετήσιες τακτικές γενικές συνελεύσεις, κάποιοι θεωρούν πως θα υπάρξουν πρωτοβουλίες ακόμα νωρίτερα), πιθανώς και σε συγχωνεύσεις. Η παρουσία των ξένων ομίλων στην εγχώρια αγορά δημοσίων έργων θα ενισχυθεί αναγκαστικά εξαιτίας των νέων συμβάσεων παραχώρησης οι οποίες είναι μονόδρομος σε μια περίοδο άδειων κρατικών ταμείων. Το ανησυχητικό για τους παλαίμαχους ισχυρούς εργολάβους είναι η είσοδος διεθνών ομίλων στο μετοχικό κεφάλαιο κάποιων εισηγμένων εταιρειών. Μπορεί σήμερα να είναι παθητικοί μέτοχοι, αλλά ποιος εξασφαλίζει στην ελληνική πλευρά πως σύντομα δεν θα βρεθούν στη θέση του μετόχου μειοψηφίας;

Κάποιες από τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες, όπως το σχέδιο για κατασκευή νέων έργων με παράλληλη επέκταση των υφιστάμενων συμβάσεων παραχώρησης, θα προσφέρει, πάντως, κάποιες ανάσες. Για να προχωρήσει, όμως, θα χρειαστεί να περάσει το υπουργείο Υποδομών από τη μηχανή του κιμά που λειτουργεί στις Βρυξέλλες (βλέπε Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού, τη γνωστή DG Comp.). Η θετική αντιμετώπιση του σχεδίου που ανακοίνωσε ο Χρ. Σπίρτζης δείχνει, όμως, πως η αγορά το περιμένει. Όμως, η τύχη των μεγάλων ομίλων, των περισσότερων εξ΄αυτών τουλάχιστον, θα κριθεί από τη μάχη στην ΕΛΛΑΚΤΩΡ.

Please follow and like us:

Μια ενδιαφέρουσα μεταγραφή στο Υπερταμείο

Στα ψιλά των εφημερίδων πέρασε πρόσφατα μια σημαντική μεταγραφή: Ο (τέως;) οικονομικός διευθυντής του ομίλου Folli Follie Φραγκίσκος Γρατσώνης εγκατέλειψε τη θέση την οποία είχε αναλάβει το 2013 για να τοποθετηθεί στο υπερταμείο, τη γνωστή Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας (ΕΕΣΥΠ). Ο κ. Γρατσώνης, όπως ανακοίνωσε προ ημερών η διοίκηση της ΕΕΣΥΠ τοποθετήθηκε ως μη εκτελεστικό μέλος του διοικητικού συμβουλίου του υπερταμείου. Ο οικονομικός διευθυντής της Folli Follie δεν απέφυγε, πάντως, το τρέξιμο για τον όμιλο, σε μια περίοδο που η αμερικανική εταιρεία QCM υποστηρίζει πως υπάρχουν σημαντικά θέματα παραπληροφόρησης των επενδυτών π.χ. για το δίκτυο καταστημάτων και ενώ εκκρεμεί ο εξονυχιστικός έλεγχος των οικονομικών της εισηγμένης. Η διοίκηση της τελευταίας από την πρώτη στιγμή έχει υποστηρίξει πως τα στοιχεία της QCM είναι ψευδή. Πάντως ήδη βρίσκεται σε εξέλιξη έλεγχος στα βιβλία της εταιρείας ώστε να διαπιστωθεί αν ευσταθούν οι καταγγελίες των Αμερικανών για «φούσκωμα» οικονομικών αποτελεσμάτων και του δικτύου πωλήσεων.

Σύμφωνα με το επίσημο βιογραφικό, που έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της ΕΕΣΥΠ ο κ. Γρατσώνης, «γεννήθηκε το 1967. Είναι πτυχιούχος Οικονομικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο Αθηνών και έχει MBA από το Πανεπιστήμιο Leonard Stern School of Business της Νέας Υόρκης. Έχει μακρά και ποικίλη διοικητική εμπειρία – τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο – στην επιχειρηματική δραστηριότητα, στη χρηματοoικονομική και στην επενδυτική τραπεζική. Μεταξύ των ανώτερων θέσεων τις οποίες κατείχε περιλαμβάνονται οι εξής: CFO για τον όμιλο Folie Folie (2013 – σήμερα), ανώτατο τραπεζικό στέλεχος στην Credit Agricole / Εμπορική Τράπεζα (2007 – 2013). Έχει επίσης εργαστεί στην BNP Paribas και τη Citibank στους τομείς των εταιρικών επενδύσεων και της θεσμικής τραπεζικής. Οι τομείς εμπειρίας του περιλαμβάνουν στρατηγικές εταιρικές επενδύσεις, χρηματοοικονομικά, έλεγχο και διαχείριση κινδύνων».

 

Please follow and like us:

Σχεδόν δέκα χρόνια για την «εξυγίανση» της Ektasis

Εξάμηνη παράταση, μέχρι τα μέσα Ιανουαρίου 2018, έδωσε προ ημερών το Πρωτοδικείο Αθηνών στη διαδικασία εξυγίανσης της εταιρείας ακινήτων Ektasis Development. Η τελευταία, που παρουσίαζε ραγδαία ανάπτυξη κατά την προηγούμενη δεκαετία, κατέρρευσε το 2009 και από τότε αναζητείται σανίδα σωτηρίας καθώς εξακολουθεί να διατηρεί αξιόλογο χαρτοφυλάκιο ακινήτων.

Στις αρχές του έτους είχαν, μάλιστα, κυκλοφορήσει φήμες σύμφωνα με τις οποίες οι πιστώτριες τράπεζες εξέταζαν πρόταση του βρετανικού fund Spinnaker, οι οποίες δεν είχαν επιβεβαιωθεί. Το αίτημα για παράταση της διαδικασίας εξυγίανσης δείχνει, πάντως, πως οι τράπεζες δεν έχουν σηκώσει τα χέρια.

Η εταιρεία, που ελέγχεται από την οικογένεια Παν. Ευθυμίου, παρουσίασε το 2015 (σύμφωνα με τον τελευταίο δημοσιευμένο ισολογισμό) έσοδα που αγγίζουν τα έξι εκατομμύρια ευρώ από ενοίκια. Οι δανειακές υποχρεώσεις της Ektasis Development προσεγγίζουν σήμερα τα 107 εκατ. ευρώ, με τις συνολικές υποχρεώσεις κοντά στα 150 εκατ. ευρώ. Με βάση τον ίδιο ισολογισμό, η αναπόσβεστη αξία των ακινήτων της προσέγγιζε στα τέλη του 2015 τα 65 εκατ. ευρώ. Στον όμιλο της Ektasis Development ανήκει και η εταιρεία Abstract Ακινήτων.

Όταν κατέρρευσε, το 2009, η εταιρεία διέθετε χαρτοφυλάκιο 36 ακινήτων, η συνολική αξία των οποίων είχε αποτιμηθεί κοντά στα 330 εκατ. ευρώ. Ταυτόχρονα, όμως, είχε συνολικές τραπεζικές υποχρεώσεις 252 εκατ. ευρώ, με κύριους πιστωτές σήμερα τη Eurobank και την Alpha Bank. Από τότε, αρκετά ακίνητα έχουν παραχωρηθεί, με σημαντική μείωση των δανειακών της υποχρεώσεων, οι οποίες, όπως προαναφέρθηκε, παραμένουν υψηλές, κοντά στα 107 εκατ. ευρώ.

Στελέχη της αγοράς real estate υποστηρίζουν πως υπάρχει πράγματι ενδιαφέρον για το χαρτοφυλάκιο ακινήτων της Ektasis. Προϋπόθεση αποτελεί, όμως, το κούρεμα των δανείων της εταιρείας. Οι ίδιοι υποστηρίζουν πως το σίριαλ με την εταιρεία της οικογένειας Ευθυμίου δεν είναι εξαίρεση. Εδώ και χρόνια προωθείται η «εξυγίανση» της μεγαλύτερης ελληνικής εταιρείας εμπορικών ακινήτων, της Μπ. Βωβός Διεθνής Τεχνική, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει αποδώσει καρπούς η προσπάθεια.

Η βελτίωση του επενδυτικού κλίματος συμβάλλει, πάντως, στην ενίσχυση του ενδιαφέροντος ξένων αλλά και εγχώριων επενδυτών για αξιόλογα ακίνητα, όπως δείχνουν και οι κινήσεις των τελευταίων μηνών, κυρίως στον τουριστικό κλάδο.

Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή στο Euro2day.gr

Please follow and like us:

Οι βαθιές ρίζες της διαμάχης Ιράν – Σαουδικής Αραβίας

Εκείνο το μεσημέρι της 10ης Μουχαράμ του 61 (10 Οκτωβρίου, του πρώτου μήνα του ισλαμικού ημερολογίου, του 680), ο Χουσεϊν, ο δεύτερος γιος του Αλί (ανιψιού και γαμπρού του Μωάμεθ), ήταν ο μοναδικός πολεμιστής που είχε απομείνει ζωνταντός στο στρατόπεδό του, ενώ τον είχαν περικυκλώσει οι στρατιώτες των Ομεϋάδων, του χαλίφη της Συρίας. Ο Χουσεϊν, αφού αποχαιρέτησε γυναίκες και παιδιά, ανέβηκε στο πανέμορφο άλογό του, τον Lahik («ο Διώκτης») και όρμησε πάνω στους εχθρούς.

Τα βέλη έπεφταν βροχή πάνω στον καβαλάρη και το άλογο αλλά ο Χουσεϊν συνέχιζε απτόητος τρέποντας σε φυγή το αντίπαλο πεζικό. Τελικά ένα βέλος τον έριξε στο έδαφος και όταν οι εχθροί του βαρέθηκαν 33 πληγές από μαχαίρια και σπαθιά ήταν στο σώμα του. Ο μαρτυρικός του θάνατος συνοδεύθηκε και από το ποδοπάτημα των αλόγων του ιππικού των Ομεϋάδων μέχρι το σώμα του πέμπτου και τελευταίου Ahl al-Kisa («Ανθρώπων του Μανδύα») να γίνει ένα με την έρημο της Καρμπάλα.

Το μαρτύριο του εγγονού του Μωάμεθ γιορτάζεται από τους Σιίτες την ιερή ημέρα της Ασούρα, στις 10 Μουχαράμ. Και οι Σουνίτες γιορτάζουν την ίδια ημέρα αλλά κάτι άλλο: την Εξοδο των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο. Οι λεπτομέρειες με τα Πάθη του Χουσεϊν θυμίζουν τα Πάθη του Χριστού: Πως ο Lahik αφού βούτηξε το κεφάλι του στο αίμα του αφέντη επέστρεψε καλπάζοντας στις σκηνές των γυναικόπαιδων με δάκρυα στα μάτια. Πως δύο περιστέρια, αφού βούτηξαν τα φτερά τους στο αίμα του Χουσεϊν, πέταξαν προς τη Μέκκα και τη Μεδίνα ώστε οι άνθρωποι που θα τα δουν να γνωρίζουν τι συνέβη και να αρχίσει το πένθος.

Ο θάνατος του Χουσεϊν αποτελεί ξεχωριστό γεγονός για τους Σιίτες και την απαρχή της μεγάλης ρήξης στο Ισλάμ. Το πρώτο σχίσμα είχε, όμως, συμβεί σχεδόν 25 χρόνια νωρίτερα όταν ο Αλί αποφάσισε από την πρώτη ημέρα πως δεν θα έφερε τον τίτλο του Χαλίφη. Θεωρούσε πως είχε ατιμαστεί από τον Οθμάν, τον τρίτο χαλίφη μετά τον Μωάμεθ και ιδρυτή της δυναστείας των Ομεϋάδων. Ετσι, επέλεξε τον τίτλο του Ιμάμη («αυτού που καθοδηγεί») όταν στις 16 Ιουνίου του 656 οι οπαδοί τού τον επέβαλλαν ως διάδοχο του Οθμάν αν και θεωρούσαν πως από την πρώτη στιγμή έπρεπε να διαδεχθεί τον Μωάμεθ. Ανάμεσα στις δύο λέξεις – Χαλίφης και Ιμάμης – θα αναπτυχθούν δύο παράλληλοι κόσμοι πολιτικής και θεολογίας, οι κόσμοι των Σουνιτών και των Σιιτών Μουσουλμάνων.

Ο Αλί είναι και ο μοναδικός που θεωρείται νόμιμος διάδοχος του Προφήτη. Ομως ενώ οι Σουνίτες τον αναγνωρίζουν ως τον τέταρτο Χαλίφη, τον τελευταίο από τους τέσσερις rashidun (τους «ορθά καθοδηγούμενους») οι Σιίτες δεν θα αναγνωρίσουν ποτέ το χαλιφάτο, ούτε και τους τρεις πρώτους διαδόχους (Αμπού Μπακρ, Ομάρ, Οθμάν). Θεωρούν πως ο Αλί ήταν και πάντα θα είναι ο νόμιμος διάδοχος του Προφήτη ο οποίος είχε αποφασίσει να του δώσει το χρίσμα το οποίο αυτός θα μεταβίβαζε στα παιδιά του, τα τελευταία στα δικά τους παιδιά, κ.ο.κ. Σουνίτες και Σιίτες δεν διαφωνούν για το τι συνέβη τον 7ο αιώνα, αλλά στο τι σημαίνει και έτσι έχουμε σήμερα δύο διαφορετικές εκδόσεις (χαντίθ) της ίδιας ιστορίας.

Η αιωνόβια διαμάχη Σιιτών και Σουνιτών αποτυπώνεται στην τύχη που είχε το τέμενος της Καρμπάλα, στις όχθες του Ευφράτη: Εχει καταστραφεί (μερικώς ή σχεδόν ολοσχερώς) περισσότερες από 10 φορές, την πρώτη επί του δεύτερου Αβασσίδη χαλίφη Abu Ja’far Abdallah ibn Muhammad al-Mansur και τελευταία φορά το 1991 όταν οι Σιίτες ξεσηκώθηκαν εναντίον του Σαντάμ Χουσεϊν.Οι βομβιστικές επιθέσεις – αυτοκτονίας είναι, επίσης, συχνότατες: Μέσα στο πρώτο πενθήμερο του Φεβρουαρίου του 2012 είχαν γίνει κοντά στο τέμενος τρεις επιθέσεις αυτοκτονίας με περισσότερους από 100 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες.

Μπορεί η πολιτική / θρησκευτική διαμάχη Σιιτών και Σουνιτών να έχει διάρκεια αιώνων, αλλά οι συχνές παρεμβάσεις των ισχυρών του πλανήτη στη Μέση Ανατολή ήταν αυτές που δημιούργησαν το αντιδυτικό κλίμα που χαρακτηρίζει τις τελευταίες δεκαετίες και τα δύο μεγάλα παρακλάδια του Ισλάμ. Ομως οι ακραίες εκφάνσεις της διαμάχης με τη Δύση, με τις τυφλές τρομοκρατικές επιθέσεις και όσα βλέπουμε να συμβαίνουν στο αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος, συνδέονται με κάτι άλλο: Με την Ιρανική Επανάσταση στα τέλη της δεκαετίας του ’70 που ανάγκασε το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας να αναζητήσει «πυροσβεστικά μέτρα». Δεν ήθελε να αντιγράψουν οι Σουνίτες, τους «εξτρεμιστές Σιίτες» που έριξαν τον Σάχη της Περσίας και να στραφούν εναντίον της βασιλικής οικογένειας.

Ετσι, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 βρήκε τη λύση: Να χρηματοδοτεί τον ισλαμικό εξτρεμισμό εκτός των δικών της συνόρων ώστε να περιορίζει τις επιπτώσεις στο εσωτερικό της χώρας. Ετσι κατέστη κύριος εξαγωγέας του ακραίου βαχαμπισμού που δεν έχει σαν στόχο μόνο τους Δυτικούς, αλλά και τους Σιίτες Μουσουλμάνους καθως δεν ήθελε να δει την «Αναγέννηση των Σιιτών» που κατά πολλούς έφερνε η Ιρανική Επανάσταση.
Ολα ήταν ωραία μέχρι τη στιγμή που το Ιράν άρχισε να βγαίνει από τη διεθνή απομόνωση δεκαετιών. Το σχέδιο των Σαουδαράβων πήγαινε ρολόι, αλλά εσχάτως βλέπει την Τεχεράνη να κάνει πρωτοφανή ανοίγματα με τη Δύση, με την οποία φαίνεται να συντάσσεται κατά του Ισλαμικού Κράτους.

Οσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια μεταξύ Σαουδικής Αραβία και Ιράν δείχνουν πως κορυφώνεται μια διαμάχη για το ποιος θα ηγηθεί του Ισλαμικού Κόσμου. Οπως ο Αλί βρήκε τραγικό θάνατο από το δηλητήριο των ανθρώπων του κυβερνήτη της Συρίας και επίδοξου χαλίφη Μουαουίγια (Μωαβίας Α’), σήμερα ξαναζωντανεύει μπροστά στα μάτια μας μια προαιώνια έχθρα.

Το είχα γράψει παλαιότερα και είχε δημοσιευθεί στο Euro2day.gr

Πολύτιμα στοιχεία αντλήθηκαν από το βιβλίο «After the prophet: the epic story of the Shia-Sunni split in Islam» του Lesley Hazleton.

Please follow and like us:

Οι «κομμένες κεφαλές»

«Αυτήν την στιγμήν (ώρα 10) μοί παρεσχέθη η κάτωθι πληροφορία: Την 6/9/ 54 αφίχθη ενταύθα με Αιγυπτιακόν διαβατήριον ο Αιγύπτιος Χατζηανδρέας Ιωάννης. Εις το Αεροδρόμιον εδήλωσεν ότι θα καταλύση εις το ξενοδοχείον Αthenee Palace επί της οδού Κολοκοτρώνη αριθμ.1 Είναι υπάλληλος της Εταιρείας Δερμάτων Χαλκούση εδρεούσης εν Αλεξανδρεία και συγγραφεύς. Εις το ανωτέρω ξενοδοχείον δεν κατέλυσεν αλλά διέμεινεν επ΄ ολίγας ημέρας εις το σπίτι του κομμουνιστού συγγραφέως Καζαντζάκη εν Αιγίνη και έπειτα εις το σπίτι της κυρίας Καράλη, ηθοποιού εν Μαγκουφάνα. […] Χθες εδήλωσεν εις γνωστόν του πρόσωπον ότι θα εγκαθίστατο εις το ξενοδοχείον Αthenee Palace. Ούτος έχει συγγράψει το βιβλίο «Ύπνος του θεριστή» καθαρώς κομμουνιστικόν του οποίου δέκα (10) αντίτυπα ευρίσκονται εις την βιτρίναν του Βιβλιοπωλείου Παπαδημητρίου επί της οδού Λυκούργου αρ.10. Χρησιμοποιεί το ψευδώνυμον «Τσίρκας Στρατής» (…)».

Πρόκειται για τμήμα από το περιεχόμενο του απόρρητου φακέλου κοινωνικών φρονημάτων του συγγραφέα της τριλογίας «Ακυβέρνητες Πολιτείες» Στρατή Τσίρκα, το οποίο παρουσίασε προ εβδομάδων το ΑΠΕ – ΜΠΕ. Βέβαια, ο Στρατής Τσίρκας θα διαγραφεί λίγα χρόνια αργότερα από εκείνη την επίσκεψη στην Αθήνα, που κατέγραψαν με τόση λεπτομέρεια οι ρουφιάνοι (μέσα σε 120 λέξεις καρφώνει πέντε ανθρώπους ο αθεόφοβος!) του τότε καθεστώτος. Το ΚΚΕ τον διέγραψε από την Κομματική Οργάνωση Αλεξάνδρειας για τις «κομμένες κεφαλές», όπως χαρακτήριζε, στο πρώτο μυθιστόρημα της τριλογίας («Η Λέσχη»), τα ανώτερα κομματικά στελέχη που απλώς επαναλαμβάνουν το ίδιο ποίημα, έχοντας ενίοτε χάσει κάθε σχέση με τη λογική και την πραγματικότητα.

Περισσότερες από πέντε δεκαετίες πέρασαν από την έκδοση της «Λέσχης» και οι «κομμένες κεφαλές» βρίσκονται σήμερα στη διακυβέρνηση της χώρας, κάτι που ούτε ο Τσίρκας δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Η σχέση τους με την πραγματικότητα της κοινωνίας και της οικονομίας μπορεί να περιγραφεί με μία λέξη: Καμία! Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το αστείο, δήθεν αριστερό, αφήγημα το οποίο επαναλαμβάνουν με κάθε ευκαιρία οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ; Ανθρωποι οι οποίοι από τη μία εμφανίζονται να θέλουν συμφωνία με τους δανειστές (και μνημόνιο, είτε λέγεται τρίτο ή 3+) και από την άλλη αδυνατούν (ή δεν θέλουν) να εφαρμόσουν τα συμφωνηθέντα!

Επειδή, μάλιστα, αρκετοί εξ’ αυτών ανήκουν στη γνωστή συνωμοταξία των ανεπάγγελτων αιώνιων πολιτικών στελεχών έχουν ένα και μόνο στόχο: Τη συνεχή διαβούλευση ώστε να εξακολουθήσει το άρμεγμα του κρατικού ταμείου. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός πως μιλούν για ρήξη, αλλά στο τέλος συμφωνούν, προκειμένου στη συνέχεια να μην υλοποιήσουν τα συμφωνηθέντα, να εκβιάσουν (χωρίς να καταλαβαίνουν πως δεν έχουν τέτοια περιθώρια), ώστε στο τέλος να ξανασυμφωνήσουν, κ.ο.κ.

Μια κυβέρνηση που δηλώνει πως θέλει να βγάλει τη χώρα από το επταετές τέλμα πρέπει να αποτελείται από στελέχη που σχεδόν δεν κοιμούνται! Που καταστρώνουν και εφαρμόζουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος. Είτε σε συμφωνία με τους δανειστές, είτε χωρίς συμφωνία με τους δανειστές. Είτε με ευρώ, είτε εκτός ευρώ. Ας εξηγήσουν τέλος πάντων ποιο είναι το σχέδιό τους, εκτός από το ροκάνισμα του άδειου κρατικού ταμείου. Και ας έχουν το πολιτικό θάρρος να αναλάβουν το ρίσκο της εφαρμογής του.

Η πικρή αλήθεια είναι πως ούτε είχαν, ούτε έχουν κάποιο σχέδιο. Η Νέα Εξουσία που προσπαθούν να χτίσουν είναι χειρότερη από το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης του οποίου αποτέλεσαν δομικό στοιχείο ως πανεπιστημιακό, συνδικαλιστικό και μηντιακό κατεστημένο. Ο Chris Hedges στο βιβλίο του «Ο Θάνατος της Προοδευτικής Τάξης» (The Death of the Liberal Class) εξηγεί με γλαφυρό τρόπο πως η soft Αριστερά τύπου Συνασπισμού, τώρα ΣΥΡΙΖΑ, οδήγησε στην πνευματική εξαχρείωση και στην οικονομική εξαθλίωση της μεσαίας τάξης των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα, οι άνθρωποι της ίδιας σχολής σκέψης κατάφεραν μέσα σε λίγους μήνες να ροκανίσουν τα λίγα αποθέματα ελπίδας που είχαν απομείνει σε όσους τους ψήφισαν, απογοητευμένοι από τους δήθεν πεφωτισμένους φίλους της Ευρώπης που κυβερνούσαν στα πρώτα χρόνια της κρίσης παίρνοντας τα ρέστα τους.

Please follow and like us:

Κανείς δεν ήξερε για το «καρτέλ» των εργολάβων

Επί σχεδόν έξι χρόνια, την περίοδο που εφαρμόστηκε ο περίφημος μαθηματικός τύπος επιλογής αναδόχου στα δημόσια έργα, οι προσφορές στους περισσότερους διαγωνισμούς γράφονταν με το ίδιο χέρι, χωρίς να κάνουν τίποτα τα υπουργεία, οι άλλοι κρατικοί φορείς, οι εκπρόσωποι του Τεχνικού Επιμελητηρίου (ΤΕΕ) και τα άλλα μέλη των επιτροπών αξιολόγησης, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κλπ.

Μόνο μία από τις μεγάλες εφημερίδες (η «Καθημερινή») και ένας δημοσιογράφος (η αφεντομουτσουνάρα μου, εργαζόμενος τότε στο Φάληρο) έγραφαν για όσα συμβαίνουν στους διαγωνισμούς εκείνη τη λαμπρή περίοδο του «εκσυγχρονισμού» που η χώρα κάλπαζε προς «τη σύγκλιση» με την πλούσια Ευρώπη! Στην πραγματικότητα πήγαινε καρφί για τη χρεοκοπία.

Με την προχθεσινή της ανακοίνωση, η Επιτροπή Ανταγωνισμού παραδέχθηκε πως χρειάστηκε σχεδόν δύο δεκαετίες για να διαπιστώσει το προφανές: Για πολλά χρόνια οι εργολάβοι, όχι μόνο οι ισχυροί αλλά και στα μικρότερα έργα, είχαν χωριστεί σε «συμμετέχοντες» και «ενδιαφερόμενους». Οι «συμμετέχοντες» απλώς κατέθεταν προσφορές ώστε μέσω του μαθηματικού τύπου να πάρει το έργο ο «ενδιαφερόμενος»!

Η απαξίωση του κλάδου είχε φτάσει μέχρι του σημείου να κατατίθενται οι προσφορές, ακόμα και σε σακούλες σκουπιδιών από έναν εργολάβο με τις υπηρεσίες να σφυρίζουν αδιάφορα. Εταιρείες συγκεκριμένης κατηγορίας του εργοληπτικού πτυχίου είχαν μάλιστα ιδρύσει και κοινή επιχείρηση, με αντικείμενο την «παραγωγή των προσφορών»! Στο ΦΕΚ ίδρυσης της εταιρείας, στο Δ.Σ. της οποίας συμμετείχαν στελέχη τεχνικών εταιρειών, αναφέρονταν ως αντικείμενο η «παραγωγή φωτοτυπιών», κλπ.

Είναι, επίσης, γνωστές οι καταγγελίες που είχαν γίνει στη Βουλή, χωρίς να επιβεβαιωθούν, περί υπεράκτιας εταιρείας που χρησιμοποιούνταν ώστε να μοιράζεται το περίφημο «κολόκουρο», η αμοιβή στις εταιρείες που συμμετείχαν ώστε να πάρει το έργο κάποια συγκεκριμένη.

Η Επιτροπή εξέτασε και καταγγελίες για προσυμφωνημένες προσφορές των τεχνικών εταιρειών τα τελευταία χρόνια, μετά την κατάργηση του μαθηματικού τύπου. Επειδή δε γνωστοποίησε λεπτομέρειες των ευρημάτων της, είναι άγνωστο αν εντόπισε κάτι συγκεκριμένο.

Στην αγορά κατασκευών δε χρειάζονταν το πόρισμα της Επιτροπής Ανταγωνισμού για να καταλάβουν πως η εκτεταμένη διαφθορά οδήγησε τελικά στην καταστροφή του κατασκευαστικού κλάδου ο οποίος τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει σωρευτικές ζημιές που αγγίζουν τα 2,5 δισ. ευρώ. Χρειάστηκε, βέβαια, και η μεσολάβηση των περίφημων συγχωνεύσεων στις αρχές της δεκαετίας του 2000 που οδήγησαν στη δημιουργία θνησιγενών ομίλων οι περισσότεροι από τους οποίους βούλιαξαν μέσα σε 2 – 3 χρόνια.

Μάλιστα, μεταξύ των περίπου 45 ελληνικών και ξένων εταιρειών (περιλαμβάνεται ακόμα και μια …πρώην τράπεζα, η Αγροτική!) που εγκαλεί η Επιτροπή Ανταγωνισμού υπάρχουν και πολλές επιχειρήσεις που έχουν κλείσει ή είναι σχεδόν κλειστές (όπως η ΕΡΓΑΣ του Γιώργου Μπατατούδη, η ΑΤΤΙΚΑΤ του Παναγιώτη Πανούση) ή είναι στην ουσία εταιρείες – σφραγίδες.

Την περίοδο της ευμάρειας και του μαθηματικού τύπου, ουδείς είχε συμφέρον να παρέμβει. Τώρα οι ρημαγμένοι από την κρίση κατασκευαστικοί όμιλοι κινδυνεύουν με πρόστιμα τα οποία θα τις οδηγήσουν σε οριστικό λουκέτο.

Η καθυστερημένη, κατά σχεδόν 20 χρόνια, παρέμβαση της Επιτροπής Ανταγωνισμού έγινε μετά από καταγγελία στην Ευρωπαϊκή Ενωση εργολάβου που σήμερα έχει βγει εκτός αγοράς. Η Επιτροπή, κλιμάκια της οποίας πραγματοποίησαν προ τριετίας εφόδους σε γραφεία τεχνικών εταιρειών, αξιοποίησε όμως τον Κωνσταντίνο Στέγγο του ομίλου Τεχνική Ολυμπιακή που «κελάηδησε» ώστε να αποφύγει τα πρόστιμα, αν επιβληθούν.

Οι διοικήσεις των τεχνικών εταιρειών υποστηρίζουν πως αδίκως κατηγορούνται καθώς το ελληνικό θεσμικό πλαίσιο στα δημόσια έργα στην ουσία επιβάλλει τις συνεργασίες. Εδώ και μήνες ζητούν από την κυβέρνηση νομοθετική ρύθμιση ώστε να αντιμετωπίσουν το πόρισμα της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Σε διαφορετική περίπτωση έχουν επισημάνει πως «θα παραδώσουν τα κλειδιά» των εταιρειών τους που απασχολούν χιλιάδες εργαζόμενους.
Όλα θα κριθούν από την ενδεχόμενη νομοθετική ρύθμιση και τις τελικές αποφάσεις της Επιτροπής. Η ακρόαση των εταιρειών έχει προγραμματιστεί για τις 21 Ιουλίου.

Μία μικρότερη έκδοση του κειμένου δημοσιεύθηκε σήμερα στη «δημοκρατία»

Please follow and like us:

Ο θρίαμβος του λαϊκισμού

Food-engineering-degree-could-revolutionise-industry

Είχα ασχοληθεί και στο παρελθόν με τις διάφορες «αγωνιστικές» κινητοποιήσεις κατά ξένων επιχειρήσεων που διαθέτουν μονάδες παραγωγής στην Ελλάδα οι οποίες αποτελούν εύκολο στόχο διαφόρων. Ως ένα από τα θύματα του κύματος καθυστερήσεων πληρωμών, που δεν φαίνεται να απασχολεί κάποιον στην κυβέρνηση, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την επιστολή που μου έστειλε ένας αναγνώστης και τη δημοσιεύω (μαζί με τις σχετική εισαγωγή για να ευλογάμε τα γένια μας!). Νομίζω πως εξηγεί γιατί πρέπει να σκεφτόμαστε δύο φορές πριν βάλουμε στο στόχαστρο τις ξένες επιχειρήσεις με παραγωγική δραστηριότητα στην Ελλάδα. Ενας από τους λόγους είναι και το ότι αποτελούν εργοδότες συνεπείς στην καταβολή μισθών.

Η επιστολή

Αγαπητέ κύριε Κόλλια,

Διαβάζω το μπλογκ σας και τα άρθρα σας, που ξεφεύγουν από τις ευκολομάσητες αναλύσεις και κινούνται κόντρα στο θρίαμβο που έχει πετύχει ο λαϊκισμός. Αν δεν είναι έξω από τις αρχές σας, θα σας παρακαλούσα να φιλοξενήσετε με τη μορφή της επιστολής στο μπογκ σας, το παρακάτω σημείωμά μου

Ευχαριστώ εκ των προτέρων

Ν.Κ

Εργαζόμενος στη βιομηχανία

‘Μισθός 300 ευρώ’ και η αλήθεια που πονάει

Κατά καιρούς εμφανίζεται ένα κύμα δημοσιεύσεων σε επαρχιακά κυρίως sites και μπλογκς, που αναφέρεται σε ένα άρθρο του Βήματος του 2013, που είχε ένα ρεπορτάζ με τίτλο ‘Οι 11 πολυεθνικές που ζητούν να πέσουν οι μισθοί στα 300 ευρώ’. (Δείτε σε αυτό το λινκ ένα από αυτά τα άρθρα).

Δεν με απασχολεί τόσο που τόχαν διαψεύσει τότε όλες οι εταιρείες που αναφέρονται, οι οποίες κατά το ΒΗΜΑ , είχαν υποβάλει το αίτημα σε συνάντηση με τον τότε Υπουργό Χατζηδάκη. Όλοι που είχαν πάρει μέρος σε εκείνη τη συνάντηση το είχαν διαψεύει, αλλά αυτό δεν εμποδίζει κάθε 3-4 μήνες, ακόμα και αν έχουν περάσει 2,5 χρόνια, να εμφανίζει ένα νέο κύμα αναδημοσίευσης εκείνου του αστήριχτου άρθρου.

Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι το πάθημα ενός πολύ στενού συγγενικού μου προσώπου. Δούλευε σε μια από αυτές τις πολυεθνικές που κατά τα δημοσιεύματα, είχαν ζητήσει να κατέβουν οι μισθοί στα 300 ευρώ και παρότι ανειδίκευτη εργαζόμενη έπαιρνε πολύ περισσότερα, δηλ μεγαλύτερο μισθό απότι έλεγε ο νόμος. Έκανε μετά την επιλογή το 2013 να φύγει από την πολυεθνική και να πάει να εργαστεί σε μια μικρότερη εταιρεία που της έδινε 50 ευρώ παραπάνω το μήνα. Σε λίγο καιρό όμως άρχισε η εταιρεία αυτή να καθυστερεί τις πληρωμές και να της ζητάει να δουλεύει πολλές υπερωρίες, χωρίς να τις πληρώνεται. Μετά λίγο καιρό την απέλυσε, χωρίς να της καταβάλει ποτέ την αποζημίωση. Είναι στα δικαστήρια και θα δούμε πότε θα βρει άκρη.

Μετά από αυτό, η ανάγκη την οδήγησε να πιάσει μια ευκαιριακή δουλειά, όπου παίρνει 300 ευρώ, με εργασιακές συνθήκες που δεν μπορώ να περιγράψω.

Με δύο λόγια θέλω να πω ότι είναι πολύ επιφανειακή και επικίνδυνη η μόδα να χτυπάμε τις ξένες εταιρείες που έχουν εργοστάσια στην Ελλάδα. Οι μεγάλες εταιρείες, ειδικά οι ξένες, είναι πάντοτε τυπικές και δεν διανοούνται να παραβιάσουν την εργατική νομοθεσία, γιατί αυτό θα τους κάνει ζημιά.  Όποιοι έχουμε δουλέψει σε τέτοιες επιχειρήσεις γνωρίζουμε ότι αποφεύγουν να προκαλούν με αιτήματα για μείωση αμοιβών που θα ξεσηκώσουν τον κόσμο, θα κάνουν κακό στη φήμη τους και θα απομακρύνουν τους καταναλωτές.

Δεν είμαι φίλος των πολυεθνικών, ούτε πολιτικά ούτε σαν εργαζόμενος. Αντίθετα είμαι φανατικά υπέρ του να ελέγχονται αυστηρά για το πώς φορολογούνται και τη συνέπειά τους στο να κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα. Είμαι μέλος σωματείου πολυεθνικής και στηρίζω τη διοίκησή του, όταν διεκδικεί καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας.

Θεωρώ όμως πολύ επικίνδυνη την ευκολία που έχουν πολλά ενημερωτικά σάιτς, που κάνουν επιθέσεις στις εταιρείες αυτές με πληροφορίες που δεν στέκουν. Τέτοιες επιθέσεις δημιουργούν κλίμα που μπορεί να σπρώξει κάποιες από αυτές να περιορίσουν τις παραγωγικές δραστηριότητες τους στην Ελλάδα ή εμποδίζει άλλες να χτίσουν καινούργια εργοστάσια.

Θάθελα και εγώ ιδανικά να έχουν όλα τα εργοστάσια έλληνες ιδιοκτήτες. Όποιος όμως έχει δουλέψει έστω και ένα μήνα στη βιομηχανία ξέρει πως αυτό είναι εξωπραγματικό. Πολλοί Ελληνες επιχειρηματίες πήραν την απόφαση να πουλήσουν τις εταιρείες τους. Επειδή θέλω να μειωθεί η ανεργία και όσοι βρίσκουν δουλειά να αντιμετωπίζουν αξιοπρεπείς εργασιακές συνθήκες, θεωρώ ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στην κριτική που κάνουμε στις πολυεθνικές που έχουν εργοστάσια στην Ελλάδα. Μας αρέσει, δεν μας αρέσει είναι οι εργοδότες που θα προτιμούσαν αρκετοί Έλληνες που ψάχνουν για μια αξιοπρεπή δουλειά, με προοπτικές σταθερότητας και με μέγεθος που μπορεί να αξιοποιήσει τους τόσους πολλούς πτυχιούχους και έμπειρους εργαζόμενους που έχουν βρεθεί χωρίς απασχόληση.

Please follow and like us:

Αυτό το email έλαβαν οι υπάλληλοι κρατικής υπηρεσίας χθες

«Η αυτοί ή Εμείς» αναφέρει η επιστολή που έλαβαν χθες οι υπάλληλοι μιας κρατικής υπηρεσίας. Δεν γνωρίζω τον αποστολέα, υποθέτω πως είναι μία συνδικαλιστική παράταξη:

Subject: Αυτή είναι η πρόταση των δανειστών που κανάλια και αντιπολίτευση ισχυρίζονται ότι αποσύρθηκε -Tο ΟΧΙ της Αξιοπρέπειας, της Δημοκρατίας, της ΖΩΗΣ – Σήμερα στις 7.30 μ.μ. στο Σύνταγμα
Importance: High

Συνάδελφοι,

Σας προωθούμε τον ηλεκτρονικό σύνδεσμο της εφημερίδας Αυγή www.avgi.gr προκειμένου να ενημερωθείτε για το περιεχόμενο της πρότασης των δανειστών που κανάλια και αντιπολίτευση ισχυρίζονται ότι αποσύρθηκε καθώς επίσης και τον ηλεκτρονικό σύνδεσμο https://left.gr/news/ohi-tis-axioprepeias-tis-dimokratias-tis-zois-deytera-730-mm-sto-syntagma στον οποίο μεταξύ άλλων θεμάτων αναρτάται και το κάλεσμα προς τον ελληνικό λαό για την συμμετοχή του στην σημερινή μεγάλη συγκέντρωση στις 7.30 μ.μ. στο Σύνταγμα με το σύνθημα «Να τους σταματήσουμε με το ΟΧΙ της Αξιοπρέπειας – της Δημοκρατίας – της Ζωής».

Καλούμε όσους είναι αποφασισμένοι και περήφανοι συνεχιστές των ιστορικών αγώνων του Έθνους μας να συμμετέχουν στην σημερινή συγκέντρωση για να δηλώσουν το «Όχι» ……που σημάνει ότι η Ελλάδα είναι μια κυρίαρχη χώρα, ο λαός της μπορεί να αποφασίζει για το μέλλον του, να αμφισβητήσει τη λιτότητα και να επιλέξει ένα διαφορετικό δρόμο. Με το περήφανο «Όχι» ο ελληνικός λαός θα ισχυροποιήσει τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη. Με το περήφανο «Όχι» ο ελληνικός λαός θα δώσει φωνή σε όλους τους λαούς της Ευρώπης……..

Όπως τότε, που ο Γέρος του Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, βλέποντας τις θυσίες και τους αγώνες των Ελλήνων, να πηγαίνουν χαμένοι, από την μάστιγα των «προσκυνημένων» (στα απομνημονεύματά του ο Κολοκοτρώνης μάλιστα σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου»), αντέτεινε το ιστορικό «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!» και «ξαναζωντάνεψε» την ετοιμοθάνατη Επανάσταση.

Αυτές τις κρίσιμες ώρες να τους σταματήσουμε με το μεγάλο ΟΧΙ του λαού μας.

ή αυτοί ή εμείς»

Please follow and like us:

Μια ιστορία «νομισματικής μεταρρύθμισης»

Σχεδόν δύο χρόνια μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο Στάλιν, έπειτα από σχεδιασμό μηνών, προχώρησε στη λεγόμενη «νομισματική μεταρρύθμιση» και στην υποτιθέμενη κατάργηση των γνωστών κουπονιών για αγορά προϊόντων, σχέδιο που κόστισε δισεκατομμύρια ρούβλια στον ήδη γονατισμένο από τον πόλεμο σοβιετικό λαό. Μέσα σε μια νύχτα, μεταξύ 14 και 15 Δεκεμβρίου 1947, οι πολίτες της ΕΣΣΔ έχασαν αρκετά λεφτά αφού για κάθε δέκα παλαιά ρούβλια που κατείχαν πήραν ένα νέο ρούβλι.

Η απόφαση για την ανταλλαγή είχε ληφθεί μία ημέρα νωρίτερα, στις 13 Δεκεμβρίου του 1947, από το Πολίτμπιρο, το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Προέβλεπε ένα περισσότερο πολύπλοκο σύστημα για τις καταθέσεις: Οσοι είχαν στην τράπεζα λιγότερα από 3.000 ρούβλια δεν θα έχαναν τίποτα. Οσοι είχαν καταθέσει από 3.000 έως 10.000 ρούβλια πήραν δύο νέα ρούβλια για κάθε τρία παλαιά. Για καταθέσεις άνω των 10.000 ευρώ η σχέση ανταλλαγής ήταν ένα νέο ρούβλι για κάθε δύο παλαιά.

Η απόφαση του Πολίτμπιρο είχε μια πολύ μεγάλη εισαγωγή στην οποία υποτίθεται πως εξηγούσε τους λόγους της «νομισματικής μεταρύθμισης». Στόχος ήταν, όπως αναφέρονταν, να πληγούν «κερδοσκοπικά στοιχεία τα οποία έχουν συσσωρεύσει μεγάλο πλούτο». Επρόκειτο φυσικά για ψέμα ολκής, όπως αναφέρει και ο ιστορικός Oleg V. Khlevniuk στην τελευταία βιογραφία του Στάλιν, αφού οι εύποροι της Σοβιετικής Ενωσης ήταν σε θέση να μετατρέψουν τα ρούβλια σε άλλες μορφές επένδυσης ώστε να αποφύγουν το «κούρεμα». Ιδιαίτερη αναφορά γίνονταν και στις μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν «τα λαϊκά στρώματα» στις καπιταλιστικές χώρες του πλανήτη. Ο ίδιος ο Στάλιν είχε παρέμβει στο τελικό κείμενο της απόφασης για να προσθέσει πως επρόκειτο για «την τελευταία θυσία» του Σοβιετικού λαού.

Για να γίνει η ανταλλαγή παλαιών με νέα ρούβλια είχε προηγηθεί προετοιμασία μηνών, υπό άκρα μυστικότητα. Για παράδειγμα, τα νέα χαρτονομίσματα και κέρματα αφού τυπώθηκαν δεν διανεμήθηκαν σε καταστήματα της Gosbank αλλά σε ειδικές αποθήκες που είχαν δημιουργηθεί σε ολόκληρη τη Σοβιετική Ενωση. Όταν ήρθε η ώρα της ανταλλαγής, παράλληλα με τα υποκαταστήματα της Gosbank λειτούργησαν και 46.000 ανταλλακτήρια στα οποία εργάστηκαν 170.000 άνθρωποι, σύμφωνα με τον Khlevniuk.
Όμως η μυστικότητα δεν ήταν αρκετή για να διατηρήσει την ψυχραιμία μεταξύ του πληθυσμού. Οι φήμες φούντωσαν όταν οι μισθοί και οι συντάξεις για το δεύτερο 15θημερο του Νοεμβρίου καταβλήθηκαν νωρίτερα. Χωρίς να γνωρίζουν λεπτομέρειες του σχεδίου οι πολίτες άρχισαν να μετατρέπουν τα ρούβλια σε αγορές καταναλωτικών προϊόντων, κοσμημάτων ή άλλων πολυτελών ειδών με αξία μεταπώλησης.

Στις 29 Νοεμβρίου ο υπουργός Εσωτερικών Υποθέσεων Sergei Kruglov ενημέρωσε τον Στάλιν πως οι καταναλωτές στριμώχνονταν στα καταστήματα για να αγοράσουν πράγματα και στις τράπεζες για να σηκώσουν τα λεφτά τους. Τα ράφια άρχισαν να αδειάζουν ενώ ακόμα και αντικείμενα που μέχρι πρόσφατα δεν είχαν ζήτηση άρχισαν να πωλούνται. Σύντομα ήταν δύσκολο να βρεις έπιπλα, ενώ οι καταναλωτές αγόραζαν γούνες, ρολόγια, χρυσαφικά, πιάνα, κλπ. Την επόμενη ημέρα ο Kruglov ενημέρωσε τον Στάλιν πως εκατοντάδες πολίτες είχαν συγκεντρωθεί έξω από τα καταστήματα της Μόσχας από νωρίς το πρωί.

Κάτοικοι από γειτονικές περιοχές εφορμούσαν στα τραπεζικά υποκαταστήματα με τις ουρές να πλησιάζουν τους 500 ανθρώπους. Ηδη τα περισσότερα καταστήματα είχαν κλείσει με το επιχείρημα της εξάντλησης των αποθεμάτων ή της ανακαίνισης (!) ενώ όσα παρέμεναν ανοικτά είχαν κρύψει π.χ. τα χρυσαφικά. Ορισμένα είχαν κλείσει επειδή πράγματι δεν είχαν πλέον τι να πωλήσουν.

Στις 2 Δεκεμβρίου η κατάσταση δεν είχε αλλάξει. Απλώς οι πολίτες, που δε μπορούσαν να βρουν καταναλωτικά προϊόντα, είχαν πλέον στραφεί στα μουσικά όργανα, κλπ. Κατάστημα που πωλούσε έξι πιάνα το χρόνο είδε να αγοράζονται 11 μέσα σε δύο ημέρες! Η έλλειψη βιομηχανικών προϊόντων έστρεψε τους Σοβιετικούς προς την αγορά τροφίμων μακράς διαρκείας όπως λουκάνικα, κονσέρβες, καραμέλες, ζάχαρη και τσάι. Αμέσως εκδόθηκε εντολή ώστε να φύγουν από τα ράφια τα συγκεκριμένα προϊόντα! Τα εστιατόρια ήταν γεμάτα από πελάτες που ήθελαν να δαπανήσουν τα ρούβλια τους τα οποία σύντομα θα είχαν ούτως ή άλλως ελάχιστη αξία.

Το ενδιαφέρον, γράφει ο Khlevniuk, ήταν το γεγονός πως οι Αρχές δεν προχώρησαν σε αυστηρά αστυνομικά μέτρα για τον περιορισμό του φαινομένου. Από τις αρχές Δεκεμβρίου είχε παρατηρηθεί αύξηση των μικροκαταθέσεων καθώς οι πολίτες μοίραζαν τα λεφτά τους σε λογαριασμούς με μικρότερα ποσά ώστε να μη χάσουν από τη σχέση ανταλλαγής (ή να χάσουν τα λιγότερα).

Όταν στις 2 Ιανουαρίου 1948 ο Στάλιν έλαβε την έκθεση για το αποτέλεσμα της «νομισματικής μεταρρύθμισης» αναφέρονταν πως από τα 59 δισ. ρούβλια που βρίσκονταν σε κυκλοφορία, τώρα είχαν μείνει μόλις τέσσερα. Οι καταθέσεις σε αποταμιευτικούς λογαριασμούς είχαν περιοριστεί από 18,6 σε 15 δισεκατομμύρια. Η μείωση των τιμών ακόμα και σε προϊόντα πρώτης ανάγκης δεν ακολούθησε τη σχέση ανταλλαγής στο ρούβλι. Η υποχώρηση περιορίστηκε 83% της προηγούμενης τιμής (όταν η σχέση ανταλλαγής ήταν ένα νέο ρούβλι για δέκα παλαιά) με την αγοραστική δύναμη των καταναλωτών να έχει στην ουσία εξανεμιστεί.

Στην ίδια βιογραφία του Στάλιν περιλαμβάνεται και ένα γράμμα από ρωσική πόλη, μετά τη «νομισματική μεταρρύθμιση», σύμφωνα με το οποίο: «Σήμερα είναι η έκτη ημέρα στη σειρά που η γυναίκα μου περίμενε στην ουρά για ψωμί από τις δύο το πρωί μέχρι τις δέκα, αλλά, δυστυχώς, και τις έξι ημέρες γύρισε στο σπίτι χωρίς ψωμί».

Please follow and like us:

Οι κουμπάρες

Σκούζουν οι πολιτικοί μας πως είναι θύματα εκβιασμών, πως τους καταπιέζει η διαπλοκή (έστω και αν μερικοί εξ’ αυτών ανδρώθηκαν πολιτικά με τη στήριξη των συμφερόντων που βούλιαξαν τη χώρα), πως κάποιοι ανώνυμοι βάζουν συνεχώς τρικλοποδιές στο θεάρεστο έργο που θέλουν να επιτελέσουν. Διαμαρτύρονται και σοβαροί επιχειρηματίες πως δε μπορούν να αναπτυχθούν, πως υπάρχουν διαχρονικά προνομιούχοι κρατικοί προμηθευτές και παράγοντες οι οποίοι αποτρέπουν το άνοιγμα αγορών και την προκοπή της χώρας. «Νέστορες» του Κοινοβουλίου φροντίζουν ενίοτε να κατακεραυνώνουν «καναλάρχες», πάντα με γενικόλογους αφορισμούς, και να εμπλουτίζουν τις ομιλίες τους με υπονοούμενα περί του σκοτεινού ρόλου που διαδραματίζει ακόμα και σήμερα η περίφημη διαπλοκή. Ονόματα δε λέει κανείς, υπολήψεις δεν θίγονται!

Επί χρόνια παίζουν όλοι τις κουμπάρες. Αλλά οι πολιτικοί μας βγαίνουν στο κλαρί μόλις κάποιος υπονοήσει πως, ενίοτε χωρίς δόλο ή επειδή τους ξεγέλασαν οι καλοί τους σύμβουλοι, εξυπηρετούν τα άνομα συμφέροντα τα οποία καταγγέλλουν με κάθε ευκαιρία. Πάντα χρησιμοποιούν και τη γνωστή ρήση του Κ. Σημίτη σύμφωνα με την οποία «όποιος έχει στοιχεία, να τα πάει στον εισαγγελέα», διότι σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό η δημόσια διοίκηση και η Δικαιοσύνη πρέπει απλώς να κάθονται και να περιμένουν τον άνθρωπο με τα ντοκουμέντα! Οσοι, δε, επισημαίνουν πως κάτι μπορεί να πάει στραβά με την τάδε σύμβαση ή τον δείνα κρατικό προμηθευτή είναι όμηροι συμφερόντων και υπάλληλοι εκβιαστών, σε αντίθεση με τις πάλλευκες περιστέρες που κυβέρνησαν τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες ή τους επιχειρηματίες που ενθυλάκωσαν τα δισεκατομμύρια των δανεικών που καλούμαστε να πληρώσουμε σήμερα.

Το αστείο της υπόθεσης είναι πως τα δήθεν μόνιμα θύματα της διαπλοκής και των εκβιαστών ουδέποτε κατονομάζουν τους δράστες των εγκλημάτων στα οποία αναφέρονται. Συνήθως, μάλιστα, παρελαύνουν από τα τηλεοπτικά / ραδιοφωνικά στούντιο και τις εφημερίδες όσων καταγγέλλουν με υπονοούμενα. Οι περισσότεροι είναι μόνιμοι πελάτες καθώς τους παρέχεται χρόνος και σελίδες για να προβάλουν το τεράστιο έργο τους. Σε περισσότερο δύσκολη θέση βρίσκονται, όμως, οι επιχειρηματίες οι οποίοι παραπονούνται ανεπισήμως πως οι πολιτικοί νομοθετούν για τους λίγους ολιγάρχες σε βάρος των χιλιάδων υγιών εταιρειών. Αφού κατονομάσουν και καταχεριάσουν ανεπισήμως τους τυχερούς αιώνιους προμηθευτές ή μονίμως ωφελούμενους, σε παρακαλούν να μη γράψεις τίποτα, «μόνο γενικές κουβέντες».

Από το συγκεκριμένο γαϊτανάκι βολεύονται όλοι. Κυρίως οι πολιτικοί οι οποίοι επωφελούνται από την ανύπαρκτη διαφάνεια στη διαχείριση δημοσίων συμβάσεων ώστε να εξυπηρετούν τους φίλους και ταυτόχρονα να τους καταγγέλλουν! Την ίδια στιγμή κατακεραυνώνουν και όσους τολμούν να ψελλίσουν πως κάτι συμβαίνει με την τάδε ή την δείνα σύμβαση εκατομμυρίων επειδή δεν πήγαν κατευθείαν στον εισαγγελέα. Καθήκον των υπουργών είναι να διερευνούν για τον τρόπο αξιοποίησης πολύτιμων κρατικών κονδυλίων και να ζητούν απολογισμό και ευθύνες από όσους συμβάλλουν στην σπατάλη. Αντί να ζητούν στοιχεία από τους πολίτες, ας ερευνήσουν τι πραγματικά συμβαίνει σε πλήθος συμβάσεων που σέρνονται. Από άλλους πρέπει να ζητήσουν το λογαριασμό. Και ας πουν επιτέλους και ποιοι είναι η διαπλοκή και ποιοι οι εκβιαστές που τους ταλαιπωρούν.

Δημοσιεύθηκε στη «δημοκρατία»

Please follow and like us: