Για τους φορολογικούς συντελεστές

«Είμαι κατά των φόρων και υποστηρίζω την άποψη για μηδέν φόρους» δήλωνε χθες σε τηλεοπτικό σταθμό ένας από τους οπαδούς της δήθεν «ελεύθερης οικονομίας» και της πλήρους ιδιωτικοποίησης κάθε τομέα του δημοσίου. Ο ίδιος, βέβαια, διαμαρτύρονταν λίγο αργότερα για τα προβλήματα με την αστυνόμευση, τη «διάλυση της υγείας» και ένα σωρό άλλες αμαρτίες του δημοσίου. Κανείς δεν τον ρώτησε από που θα βρει το κράτος τα έσοδα για να χρηματοδοτήσει την αστυνομία, την πυροσβεστική ή την υγεία. Από τους φόρους φυσικά. Από τους ίδιους φόρους που στηρίζουν την ιδιωτική επιχειρηματική δραστηριότητα γιατί χρηματοδοτούν την προστασία της περιουσίας των οπαδών της «ελεύθερης οικονομίας» ή γιατί «αιμοδοτούν» τις τράπεζες, χρηματοδοτούν τα τελωνεία μέσω των οποίων εξάγουν προϊόντα οι υγιείς εταιρείες, κ.ο.κ.

Συνεπώς, όταν ο Μίλτον Φρίντμαν έγραφε πως «κάθε μείωση φόρου είναι καλή» μας έλεγε «πως το φθηνότερο ξενοδοχείο είναι και το καλύτερο», όπως γράφει ένας από τους πολλούς εχθρούς του… Οι φόροι δεν είναι εξ’ ορισμού κακοί, ούτε η χαμηλή φορολογία είναι απαραίτητα καλύτερη από την υψηλή για τους πολίτες. Ενας χαμηλός ή υψηλός φορολογικός συντελεστής δε σημαίνει τίποτα από μόνος του. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η ποιότητα των υπηρεσιών που απολαμβάνουν οι πολίτες από το δημόσιο έναντι των φόρων που καταβάλλουν. Γι’ αυτό και οι Σκανδιναβοί δε διαμαρτύρονται για τον φορολογικό συντελεστή του 40% και 50% και γι’ αυτό οι γείτονες Βούλγαροι που εμφανίζονται να έχουν «χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές» δεν είναι ο τελευταίος παράδεισος επί της Γης. Για τον ίδιο λόγο που τα φθηνότερα ξενοδοχεία δεν είναι και τα καλύτερα, έτσι και οι χώρες με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές δεν είναι οι πλέον ανταγωνιστικές, ούτε προσφέρουν τις καλύτερες υπηρεσίες προς τους επενδυτές ή τους πολίτες τους.

Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας αντιμετωπίζει σήμερα την οργή των πολιτών όχι μόνο εξαιτίας του παράλογα υψηλού συντελεστή φορολόγησης (που ευτυχώς πήρε πίσω η κυβέρνηση) ή των κεφαλικών φόρων που προτείνουν ως εναλλακτικές λύσεις οι μαθητευόμενοι μάγοι της Πλατείας Συντάγματος. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυβέρνησης είναι πως οι πολίτες γνωρίζουν πως όσο ψηλά και αν πάει ο συντελεστής δεν θα βελτιωθούν οι υπηρεσίες που απολαμβάνουν από το κράτος. Εδώ και δεκαετίες τα έσοδα από τους φόρους (και όχι μόνο) στηρίζουν τους πελάτες των πολιτικών γραφείων και όχι τα κρατικά νοσοκομεία ή τα σχολεία. Τα τελευταία χρόνια οι φόροι πολλαπλασιάστηκαν, αλλά οι υπηρεσίες υγείας και η εκπαίδευση διαλύονται, παρά τον αγώνα που κάνουν αρκετοί φιλότιμοι υπάλληλοι.

Η κυβέρνηση πρέπει παράλληλα με τους πειραματισμούς για το ύψος των φορολογικών συντελεστών να κινηθεί άμεσα ώστε να εξασφαλίσει πως το δημόσιο παρέχει αντίστοιχου επιπέδου υπηρεσίες. Με καθυστέρηση δεκαετιών, να περιορίσει τη δράση όσων απομυζούν τα χρήματα των φορολογουμένων ώστε να περισσέψει και τίποτα για τα νοσοκομεία ή τα σχολεία.

Please follow and like us:

Ελληνική Δημόσια Διοίκηση 2013 Edition

Στην τύχη του έχει εγκαταλειφθεί το δημόσιο, την ίδια στιγμή που καλείται να σηκώσει το βάρος της διάσωσης και ανόρθωσης της χώρας. Ακόμα και οργανισμοί που μπορούν να διαδραματίσουν καίριο ρόλο στην αύξηση των εσόδων του δημοσίου θυμίζουν σήμερα μαυσωλεία με παρκαρισμένους υπαλλήλους οι οποίοι περιμένουν τη συνταξιοδότηση. Δίπλα στους συνήθως 50ρηδες υπαλλήλους εξακολουθούν να λειτουργούν ανενόχλητα τα κυκλώματα που απομυζούν το κρατικό ταμείο. Την ίδια ώρα που υπουργοί προσπαθούν να βγάλουν «από τη μύγα ξύγγι», κλείνουν τα μάτια στα φαινόμενα κακοδιοίκησης, ενώ συνεχίζουν τη μακρά παράδοση ανοχής στη διαφθορα.
Πάρτε για παράδειγμα όσα συνέβησαν με υπάλληλο κρατικού οργανισμού που ανήκει εδώ και μήνες στη δικαιοδοσία του ΤΑΙΠΕΔ. Συνελήφθη επ´ αυτοφώρω να χρηματίζεται προκειμένου να εξυπηρετήσει ιδιώτες. Αντί η υπηρεσία να προχωρήσει στην απόλυσή της, αποφάσισε να συστήσει επιτροπή η οποία διεξάγει εδώ και μήνες Ενορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) μολονότι η υπάλληλος πιάστηκε στα πράσα. Στην επιτροπή συμμετέχει και η προϊσταμένη της στην ίδια υπηρεσία. Η υπάλληλος αντί της απόλυσης κατάφερε προ εβδομάδων να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα με δόξα και τιμή, παίρνοντας και τους επιπλέον μισθούς που προβλέπει η νομοθεσία!
Η υπόθεση διαφθοράς με τη συγκεκριμένη υπάλληλο είναι παρωνυχίδα μπροστά στα όσα συμβαίνουν επί δεκαετίες στην ίδια υπηρεσία. Και όμως, εξακολουθεί να λειτουργεί χωρίς οργανόγραμμα, μολονότι έπρεπε να έχει καταρτισθεί από τον περασμένο Μάρτιο, επειδή συγχωνεύθηκε με άλλον οργανισμό. Αλλά πως να γίνει οργανόγραμμα όταν το προσωπικό της αποτελείται κυρίως από διευθυντές και τμηματάρχες, ενώ απουσιάζουν οι απλοί υπάλληλοι.
Πρόσφατα, μετά από ένα επεισόδιο ξυλοδαρμού σε παράρτημα του ιδίου οργανισμού στην Πελοπόννησο «ξηλώθηκε» ο τοπικός διευθυντής που ήρθε στα χέρια με υπάλληλό του. Ποιος τον αντικατέστησε; Κανείς. Ανατέθηκε στον διευθυντή Θεσσαλονίκης να ασκεί παράλληλα τα ίδια καθήκοντα για το παράρτημα στην περιοχή της Πελοποννήσου! Οσο για τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι προμήθειες, δε θυμίζει σε τίποτα όσα ακούμε καθημερινά για «νοικοκύρεμα» στο δημόσιο: Λίγες εβδομάδες πριν την πιλοτική έναρξη των ηλεκτρονικών προμηθειών στο δημόσιο, ο συγκεκριμένος οργανισμός δεν έχει επίσημο κατάλογο προμηθευτών. Ούτε, βέβαια, δημοσιεύει αποφάσεις στη «Διαύγεια» γιατί έχει αυτοεξαιρεθεί, με απόφαση του δικού του νομκού συμβούλου!
Ετσι η διοίκηση μπορεί να προσλαμβάνει χωρίς πολλές διατυπώσεις διάφορους συμβούλους. Οι σύμβουλοι, τουλάχιστον οι πλέον φιλότιμοι εξ´ αυτών, κανουν τη δουλειά ώστε να αφήνουν το προσωπικό στην ησυχία του. Οσοι υπάλληλοι προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους βλέπουν τους κόπους τους να πηγαίνουν χαμένοι. Η διοίκηση έχει αφήσει τον οργανισμό στον αυτόματο πιλότο, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα. Και ας χάνονται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και ας είναι εμφανής η παρουσία των τρωκτικών.
Πρόκειται για μόνο μία περίπτωση δημόσιας υπηρεσίας που εξακολουθεί να λειτουργεί με το παλιό καλό μοντέλο «ο,τι βρέξει, ας κατεβάσει». Οι ελπίδες της χώρας λιγοστεύουν όσο δεν αλλάζει το δημόσιο.

Please follow and like us:

Οι κύριοι «Εχω μία Ιδέα»

Μια πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ για την κατάσταση στην ελληνική δημόσια διοίκηση επιβεβαιώνει, με αριθμούς, πολλά από αυτά που γνωρίζουν οι πολίτες από την καθημερινή επαφή τους με κρατικές υπηρεσίες και οργανισμούς. Οι αναλυτές του διεθνούς οργανισμού διαπίστωσαν πως περίπου το 35% των εκροών (των σημειωμάτων, αλληλογραφίας, μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, κλπ) κάθε γενικής διεύθυνσης του δημοσίου αφορά σε μελέτες από εξωτερικούς συνεργάτες και επέκταση των συγκεκριμένων μελετών! Δηλαδή, σχεδόν ένα στα τρία έγγραφα που παράγει η κρατική γραφειοκρατία συνδέεται με την ανάθεση μελετών σε φίλους και γνωστούς. Πρόκειται για τους κυρίους «’Εχω μια ιδέα» οι οποίοι κυκλοφορούν ακόμα στα γραφεία διοικητών, υπουργών, κλπ και δηλώνουν έτοιμοι να προσφέρουν στην πατρίδα. Έχουν «μία ιδέα» η οποία συνήθως κοστολογείται από 3.000 έως 15.000 ευρώ καθώς μέχρι του συγκεκριμένου ποσού η ανάθεση μπορεί να γίνει χωρίς πολλές διατυπώσεις.

Οι κύριοι «Έχω μια ιδέα» δεν πτοούνται από την οικονομική κρίση, κυρίως επειδή η τρικομματική κυβέρνηση συμβάλλει στην καλλιέργεια προσδοκιών για τα τρωκτικά ολόκληρου του πολιτικού φάσματος. Εκτός από τους διαδρόμους των υπουργείων και των δημοσίων οργανισμών, συναντώνται στα καφέ της Βαλαωρίτου και του Κολωνακίου, πάντα κατά τις εργάσιμες ώρες. Εξηγούν «την ιδέα» στους φίλους τους από το δημόσιο και επιχειρηματολογούν για το χαμηλό κόστος (πάντα μέχρι 15.000 ευρώ) με το οποίο την παραχωρούν στη φτωχή πατρίδα. Μεταξύ μας, ουδόλως τους ενδιαφέρει η εφαρμογή της ιδέας τους. Αυτό που τους «καίει» είναι τα 15.000 ευρώ.

Από την ίδια έκθεση του ΟΟΣΑ, που δείχνει πως οι συνήθως άχρηστες μελέτες απορροφούσαν μεγάλο ποσοστό ενέργειας και χρήματος του δημοσίου, προκύπτει πως η εφαρμογή πολιτικών, η αξιολόγηση και ο συντονισμός αποτελούν εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό της γραφειοκρατίας που παράγουν καθημερινά τα ελληνικά υπουργεία. Την ίδια στιγμή που ένα στα τρία έγγραφα αφορούν σε μελέτες αμφιβόλου εφαρμογής σε εξωτερικούς συνεργάτες, το ποσοστό εγγράφων που συνδέεται με αξιολογήσεις υπαλλήλων ή πρωτοβουλιών του δημοσίου ανέρχεται σε μόλις 2%. Πόσο πιστεύετε πως ήταν το 2010 το ποσοστό χαρτούρας που αφορά σε έργο που παρήχθη από ομάδες εργασίας ή άλλες πρωτοβουλίες συντονισμού της κρατικής μηχανής; Μόλις 1%.

Οποιος διαβάσει με προσοχή την έκθεση του ΟΟΣΑ θα καταλάβει πως χωρίς «επανάσταση» στον τρόπο λειτουργίας του δημοσίου δεν υπάρχει ελπίδα. Θα διαπιστώσει, επίσης, πως η απροθυμία του πολιτικού συστήματος να τα βάλει με την κομματική πελατεία που καταλαμβάνει σήμερα τα γραφεία στις δημόσιες υπηρεσίες, κοστίζει δισεκατομμύρια ευρώ στους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, αλλά και τους πολλούς δημοσίους υπαλλήλους που προσπαθούν για την ανόρθωση της χώρας. Μεγάλο τμήμα των περικοπών που πέφτουν σήμερα επί δικαίους και αδίκους θα είχε αποφευχθεί, αν τα τελευταία τρία χρόνια οι κυβερνήσεις προχωρούσαν σε ουσιαστικές αλλαγές στο δημόσιο. Αλλά ποιος θα τα βάλει με τους κυρίους «Έχω μια ιδέα»;

Δημοσιεύθηκε χθες στη «δημοκρατία»

Please follow and like us: