Οι κουμπάρες

Σκούζουν οι πολιτικοί μας πως είναι θύματα εκβιασμών, πως τους καταπιέζει η διαπλοκή (έστω και αν μερικοί εξ’ αυτών ανδρώθηκαν πολιτικά με τη στήριξη των συμφερόντων που βούλιαξαν τη χώρα), πως κάποιοι ανώνυμοι βάζουν συνεχώς τρικλοποδιές στο θεάρεστο έργο που θέλουν να επιτελέσουν. Διαμαρτύρονται και σοβαροί επιχειρηματίες πως δε μπορούν να αναπτυχθούν, πως υπάρχουν διαχρονικά προνομιούχοι κρατικοί προμηθευτές και παράγοντες οι οποίοι αποτρέπουν το άνοιγμα αγορών και την προκοπή της χώρας. «Νέστορες» του Κοινοβουλίου φροντίζουν ενίοτε να κατακεραυνώνουν «καναλάρχες», πάντα με γενικόλογους αφορισμούς, και να εμπλουτίζουν τις ομιλίες τους με υπονοούμενα περί του σκοτεινού ρόλου που διαδραματίζει ακόμα και σήμερα η περίφημη διαπλοκή. Ονόματα δε λέει κανείς, υπολήψεις δεν θίγονται!

Επί χρόνια παίζουν όλοι τις κουμπάρες. Αλλά οι πολιτικοί μας βγαίνουν στο κλαρί μόλις κάποιος υπονοήσει πως, ενίοτε χωρίς δόλο ή επειδή τους ξεγέλασαν οι καλοί τους σύμβουλοι, εξυπηρετούν τα άνομα συμφέροντα τα οποία καταγγέλλουν με κάθε ευκαιρία. Πάντα χρησιμοποιούν και τη γνωστή ρήση του Κ. Σημίτη σύμφωνα με την οποία «όποιος έχει στοιχεία, να τα πάει στον εισαγγελέα», διότι σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό η δημόσια διοίκηση και η Δικαιοσύνη πρέπει απλώς να κάθονται και να περιμένουν τον άνθρωπο με τα ντοκουμέντα! Οσοι, δε, επισημαίνουν πως κάτι μπορεί να πάει στραβά με την τάδε σύμβαση ή τον δείνα κρατικό προμηθευτή είναι όμηροι συμφερόντων και υπάλληλοι εκβιαστών, σε αντίθεση με τις πάλλευκες περιστέρες που κυβέρνησαν τη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες ή τους επιχειρηματίες που ενθυλάκωσαν τα δισεκατομμύρια των δανεικών που καλούμαστε να πληρώσουμε σήμερα.

Το αστείο της υπόθεσης είναι πως τα δήθεν μόνιμα θύματα της διαπλοκής και των εκβιαστών ουδέποτε κατονομάζουν τους δράστες των εγκλημάτων στα οποία αναφέρονται. Συνήθως, μάλιστα, παρελαύνουν από τα τηλεοπτικά / ραδιοφωνικά στούντιο και τις εφημερίδες όσων καταγγέλλουν με υπονοούμενα. Οι περισσότεροι είναι μόνιμοι πελάτες καθώς τους παρέχεται χρόνος και σελίδες για να προβάλουν το τεράστιο έργο τους. Σε περισσότερο δύσκολη θέση βρίσκονται, όμως, οι επιχειρηματίες οι οποίοι παραπονούνται ανεπισήμως πως οι πολιτικοί νομοθετούν για τους λίγους ολιγάρχες σε βάρος των χιλιάδων υγιών εταιρειών. Αφού κατονομάσουν και καταχεριάσουν ανεπισήμως τους τυχερούς αιώνιους προμηθευτές ή μονίμως ωφελούμενους, σε παρακαλούν να μη γράψεις τίποτα, «μόνο γενικές κουβέντες».

Από το συγκεκριμένο γαϊτανάκι βολεύονται όλοι. Κυρίως οι πολιτικοί οι οποίοι επωφελούνται από την ανύπαρκτη διαφάνεια στη διαχείριση δημοσίων συμβάσεων ώστε να εξυπηρετούν τους φίλους και ταυτόχρονα να τους καταγγέλλουν! Την ίδια στιγμή κατακεραυνώνουν και όσους τολμούν να ψελλίσουν πως κάτι συμβαίνει με την τάδε ή την δείνα σύμβαση εκατομμυρίων επειδή δεν πήγαν κατευθείαν στον εισαγγελέα. Καθήκον των υπουργών είναι να διερευνούν για τον τρόπο αξιοποίησης πολύτιμων κρατικών κονδυλίων και να ζητούν απολογισμό και ευθύνες από όσους συμβάλλουν στην σπατάλη. Αντί να ζητούν στοιχεία από τους πολίτες, ας ερευνήσουν τι πραγματικά συμβαίνει σε πλήθος συμβάσεων που σέρνονται. Από άλλους πρέπει να ζητήσουν το λογαριασμό. Και ας πουν επιτέλους και ποιοι είναι η διαπλοκή και ποιοι οι εκβιαστές που τους ταλαιπωρούν.

Δημοσιεύθηκε στη «δημοκρατία”

Please follow and like us:

Το μετρό Θεσσαλονίκης και η «έκρηξη” Μιχ. Χρυσοχοϊδη

Σχεδόν δέκα χρόνια προτού ανακαλύψει το Mega ότι ο υπουργός Υποδομών Μιχ. Χρυσοχοΐδης βάλλεται από τη διαπλοκή και απειλείται από άγνωστους εκβιαστές, κάποιοι είχαν τολμήσει να γράψουν ότι το μετρό Θεσσαλονίκης, που τότε (2005-06) βρισκόταν σε διαγωνιστική διαδικασία, είναι κακοσχεδιασμένο και πανάκριβο. Οσα υποστήριζαν προέρχονταν από στελέχη της Αττικό Μετρό, που έχει την εποπτεία του έργου, και από τη σύγκριση αντίστοιχων μετρό στην Ευρώπη. Ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιάς και η τότε διοίκηση της Αττικό Μετρό απαντούσαν με φρασεολογία αντίστοιχη με αυτή που χρησιμοποίησε την Πέμπτη στη Βουλή ο κ. Χρυσοχοΐδης. Μιλούσαν για «συμφέροντα», «εκβιαστές», «οπαδούς της μιζέριας» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Μάλιστα, επειδή τότε υπήρχαν και πολλά λεφτά, το υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ έβαλε και ολοσέλιδη πληρωμένη καταχώριση στις εφημερίδες υπό τον τίτλο «Η αλήθεια για το μετρό Θεσσαλονίκης», προκειμένου να κατακεραυνώσει τον ατυχή δημοσιογράφο που τόλμησε…

Τα χρόνια πέρασαν και δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν όσοι έγραφαν ότι το έργο σχεδιάστηκε στο γόνατο από την Αττικό Μετρό. Ελαχε, δε, να είναι υπουργός Υποδομών ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης όταν πλέον το χαλί της αδιαφορίας δεν μπορούσε να κρύψει άλλα προβλήματα της μεγάλης εργολαβίας, ο προϋπολογισμός της οποίας φτάνει το 1 δισ. ευρώ. Οταν, μάλιστα, έγινε γνωστό την προηγούμενη εβδομάδα ότι η κοινοπραξία υπό την τεχνική εταιρία ΑΕΓΕΚ (τεχνικός σύμβουλος της κοινοπραξίας είναι η ΑΚΤΩΡ) έστειλε επιστολή με την οποία στην ουσία απειλεί με εγκατάλειψη των εργοταξίων, υπήρξε θόρυβος μεγάλος. Το μετρό έπρεπε να λειτουργεί από το 2012, αλλά σήμερα δεν γνωρίζουμε ούτε το κόστος ούτε τον χρόνο παράδοσης. Επιχειρηματίες που βρίσκονται στην περιοχή των εργοταξίων έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά. Τους είχαν πει ότι η ταλαιπωρία είναι προσωρινή, αλλά έγινε μόνιμη.

Τι έγραψε την Πέμπτη η «δημοκρατία»; Οτι ο υπουργός Υποδομών, όταν ρωτήθηκε, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, σφύριζε αδιάφορα. Απέφυγε να τοποθετηθεί επί της ουσίας για το τι πραγματικά συμβαίνει με τον εργολάβο του μετρό Θεσσαλονίκης, απέφυγε να αναφερθεί στις απαιτήσεις που έχει εγείρει. Εφτασε μέχρι του σημείου να υποστηρίξει, με διάφορες περικοκλάδες, ότι η σύμβαση δεν θα αλλάξει και το έργο θα παραδοθεί στον χρόνο και στο κόστος του! Την ίδια ημέρα, από το βήμα της Βουλής, ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης εκφώνησε δεκάρικο με απίστευτες ύβρεις κατά της «δημοκρατίας» και μισόλογα περί εκβιαστών που θέλουν υπεργολαβίες κ.λπ., χωρίς να κατονομάσει τους διώκτες του. Για το μετρό Θεσσαλονίκης δεν είπε ούτε κουβέντα, γιατί γνωρίζει ότι η τύχη του έργου κρέμεται από μια κλωστή, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον προϋπολογισμό και την πόλη.

Οι πολίτες δεν αγοράζουν πλέον τις ηρωικές δηλώσεις πολιτικών τύπου Μιχ. Χρυσοχοΐδη. Γνωρίζουν, όπως συνέβη και στην περίπτωση της υποθαλάσσιας οδικής αρτηρίας Θεσσαλονίκης και στα έργα των μεγάλων οδικών αξόνων, ότι, εξαιτίας της πολυετούς αδιαφορίας των αρμοδίων, το Δημόσιο δένεται χειροπόδαρα. Στο τέλος και τα έργα δεν γίνονται (είτε μένουν στα χαρτιά είτε ολοκληρώνονται με καθυστερήσεις και πρόσθετο κόστος) και οι εργολάβοι παίρνουν παχυλότατες αποζημιώσεις. Στην περίπτωση της υποθαλάσσιας οδικής αρτηρίας, η σημερινή ηγεσία του υπουργείου Υποδομών άσκησε έφεση σε δικαστική απόφαση με την οποία έχει επιδικαστεί σε κοινοπραξία, στην οποία συμμετέχει και η ΑΚΤΩΡ, ποσό περί τα 70.000.000 ευρώ, επειδή ακυρώθηκε άλλο ένα προκλητικά πρόχειρο έργο. Ουδείς λογοδότησε για το συγκεκριμένο ναυάγιο, όπως ουδείς έχει μέχρι σήμερα κληθεί να εξηγήσει ότι το μετρό Θεσσαλονίκης εκτροχιάστηκε σε χρόνο και σε κόστος.

Στην περίπτωση των μεγάλων οδικών αξόνων, τα πράγματα ήταν περισσότερο πολύπλοκα, με τον κ. Χρυσοχοΐδη και τους συμβούλους του να υποστηρίζουν ότι θα πληρώναμε απίστευτες αποζημιώσεις στις κατασκευαστικές κοινοπραξίες αν δεν άλλαζαν προς όφελός τους συμβάσεις παραχώρησης. Ετσι, το Δημόσιο δέχτηκε να συμβάλει με κάτι δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον στην ολοκλήρωση των έργων. «Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς» είναι η μόνιμη επωδός του υπουργού Υποδομών. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι που θεωρούν ότι δεν μελετήθηκαν επαρκώς οι εναλλακτικές λύσεις και κάποιοι άλλοι οι οποίοι εκτιμούν ότι δεν αποδόθηκαν ευθύνες στους ανθρώπους που έφτιαξαν τις αρχικές συμβάσεις παραχώρησης κατά τέτοιον τρόπο, ώστε οι εργολάβοι και οι τράπεζες να μη χάσουν ούτε ευρώ, ενώ οι φορολογούμενοι να επιβαρυνθούν με δισεκατομμύρια· εκτός αν ο υπουργός Υποδομών θεωρεί ότι πρέπει μονίμως να πληρώνουν οι πολίτες το κόστος της χρεοκοπίας της χώρας και όχι όσοι είχαν αναλάβει τα έργα, με την προσδοκία των παχυλών περιθωρίων που προσφέρουν οι κρατικές συμβάσεις στη χώρα μας. Οταν τα δισεκατομμύρια μοιράζονται ως μαρουλόφυλλα, ο κ. Χρυσοχοΐδης πρέπει να ανέχεται όσους θεωρούν ότι πιθανώς υπήρχαν καλύτερες λύσεις.
Οσο για τα περί εκβιαστών που θέλουν υπεργολαβίες, ο υπουργός Υποδομών είναι προτιμότερο να τους κατονομάσει. Στην αγορά γνωρίζουν σε ποιους αναφέρεται. Γνωρίζουν και σε ποιες καταγγελίες στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην ελληνική Δικαιοσύνη έχει προχωρήσει ο (σχεδόν χρεοκοπημένος) εργολάβος που φωτογραφίζει ο κ. Χρυσοχοΐδης. Ο ίδιος ο υπουργός έχει αφήσει να διαρρεύσουν εδώ και μήνες σε δημοσιογράφους, προκειμένου να αποδείξει ότι είναι σκληρός και ανυποχώρητος.

Πέρα από την ποιότητα του καταγγέλλοντος, υπάρχει και η ουσία των καταγγελιών. Λειτουργεί ή όχι καρτέλ στα δημόσια έργα, με αποτέλεσμα να υπάρξει σοβαρός περιορισμός των εκπτώσεων στους σχετικούς διαγωνισμούς; Το θέμα διερευνάται από την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Θεωρούνται λογικές οι εκπτώσεις του 5%-7% σε δύο τρεις διαγωνισμούς της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, οι οποίοι κατά σύμπτωση μοιράστηκαν μεταξύ των ισχυρών κατασκευαστικών ομίλων; Η σπατάλη δισεκατομμυρίων ευρώ για τις υποδομές του σιδηροδρόμου, ενώ η απόσταση Αθήνα – Θεσσαλονίκη διανύεται σήμερα σε μεγαλύτερο χρόνο έναντι της προηγούμενης δεκαετίας, κάνει πολλούς ανθρώπους καχύποπτους.

Ο κ. Χρυσοχοΐδης είχε την ατυχία να είναι υπουργός σε κυβερνήσεις του «εκσυγχρονισμού», όταν κατέστησαν νόμιμες η διαφθορά και η συναλλαγή στα δημόσια έργα μέσω του περίφημου μαθηματικού τύπου επιλογής αναδόχου. Τότε που υπήρχαν προγράμματα υπολογιστών για το στήσιμο των διαγωνισμών, οι προσφορές γράφονταν με το ίδιο χέρι και χιλιάδες άνθρωποι πλούτισαν όχι επειδή ανέλαβαν έργα, αλλά επειδή συμμετείχαν στο μαγείρεμα του διαγωνισμού. Πιθανώς ο άνθρωπος δεν είχε ακούσει τίποτα. Ομως, όσοι ασχολούνται επί χρόνια με τα δημόσια έργα γνωρίζουν ότι δεν ήρθε η κάθαρση που ευαγγελίζονταν οι κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας. Οι περιπτώσεις του μετρό Θεσσαλονίκης και των οδικών αξόνων αποτελούν περίτρανη απόδειξη.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στην «κυριακάτικη δημοκρατία”

Please follow and like us:

Η Επιτροπή Ανταγωνισμού και οι Εργολάβοι

Για περίπου έξι χρόνια, οι κρατικές υπηρεσίες γνώριζαν πως μέσω του μαθηματικού τύπου οι εργολάβοι αποφάσιζαν πριν από το διαγωνισμό ποιος θα πάρει το έργο. Υπήρχαν οι περίφημοι «συμμετέχοντες” και οι περίφημοι «ενδιαφερόμενοι” (συνήθως ο ενδιαφερόμενος ήταν ένας, οι συμμετέχοντες πολλοί). Στις υπηρεσίες εμφανίζονταν τύποι με σακούλες οι οποίοι κατέθεταν προσφορές με το κιλό, γραμμένες με το ίδιο χέρι. Στόχος να οδηγηθεί ο διαγωνισμός στον εργολάβο που είχε προσυμφωνηθεί. Κάποιος ανώνυμος πληροφοριοδότης μου εκείνη την εποχή (με έπαιρνε τηλέφωνο και με έστελνε έξω από υπηρεσίες για να βλέπω πως συναλάσσονταν οι εργολάβοι) τους αποκαλούσε «αεροπόρους” γιατί είχαν τσάντες σαν αυτές που χρησιμοποιούν οι πιλότοι.

Στην αγορά κυκλοφορούσαν προγράμματα υπολογιστών που επέτρεπαν το μαγείρεμα του διαγωνισμού μέσω μαθηματικού τύπου ώστε να ξέρουν οι άνθρωποι τι προσφορά θα καταθέσουν. Χιλιάδες μηχανικοί (μέλη του ΤΕΕ το οποίο δεν είχε καταλάβει κάτι…) ζούσαν από το στήσιμο των διαγωνισμών. Μπορούσες να βγάλεις 1.000 ευρώ από τη συμμετοχή σε στήσιμο μικρού έργου (ανά εβδομάδα) και εκατομμύρια από τη συμμετοχή σε στήσιμο μεγαλύτερου έργου. Είχαν ιδρυθεί ακόμα και εταιρείες (με μετόχους εργολήπτες συγκεκριμένου συνδέσμου) αντικείμενο των οποίων ήταν η μαζική κατάθεση των προσφορών ώστε να στήνονται οι διαγωνισμοί με χαμηλό κόστος! Μέχρι και υπεράκτια εταιρεία είχαν δημιουργήσει για να μεταφέρονται τα λύτρα.
Χρειάστηκαν περίπου έξι χρόνια μέχρι να καταργηθεί ο μαθηματικός τύπος από τον Γ. Σουφλιά, όχι γιατί ο τελευταίος ήθελε να τον καταργήσει, αλλά γιατί υπήρξε σοβαρή αντίδραση εντός της Ν.Δ.

Ολα αυτά γράφονταν τότε (από ελάχιστους, σχεδόν έναν…) χωρίς η Επιτροπή Ανταγωνισμού και η Δικαιοσύνη να ασχοληθεί σοβαρά. Τώρα μαθαίνουμε πως η Επιτροπή Ανταγωνισμού ετοιμάζει πόρισμα γιατί βρήκε, λέει, στοιχεία. Γράφεται, επίσης, χωρίς να επιβεβαιώνεται, πως η Δικαιοσύνη έχει παρέμβει έπειτα από καταγγελίες για το πως μοιράστηκαν, χειρουργικά, κάποια μεγάλα σιδηροδρομικά έργα. Υποτίθεται πως από πέρυσι έχουν γίνει εξορμήσεις της Επιτροπής στα γραφεία των εργολάβων. Πόσα χρόνια χρειάζεται για το πόρισμα όταν έχει τα στοιχεία για την περίοδο του μαθηματικού τύπου; Εδώ έφτασε μέχρι του σημείου να βγάλει απόφαση για τη μπύρα με στοιχεία δεκαετίας. Γιατί δεν κάνει το ίδιο με το διαρκές σκάνδαλο των δημοσίων έργων;

Please follow and like us:

Πατριώτες

Διάβαζες το όνομα καθηγητή που εγκαταλείπει τη θέση σε ένα από τα πιο γνωστά πανεπιστήμια του κόσμου προκειμένου να εργαστεί σε ελληνικό ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα και έλεγες «μπράβο, είναι πατριώτης, θέλει να προσφέρει». Με τα χρόνια διαπίστωνες πως ο γνωστός καθηγητής δεν είχε εξασφαλίσει μόνο μια θέση επιστρέφοντας στην Ελλάδα: Ηταν ταυτόχρονα σύμβουλος υπουργών, κρατικών οργανισμών, τοπικών αρχόντων και ισχυρών επιχειρηματιών, ενώ μέσω «ερευνητικών κονδυλίων» κατάφερνε να αποκομίζει αμύθητα ποσά. Ηταν αδύνατο να βγάλει τα ίδια χρήματα στη Βρετανία ή στις ΗΠΑ γιατί απλώς δε θα μπορούσε ταυτόχρονα να αμείβεται από τόσους κρατικούς φορείς και να έχει τόσους ιδιώτες «χορηγούς». Χώρια που στον πολιτισμένο κόσμο δεν θα μπορούσε η γυναίκα του ή τα παιδιά του να υπογράφουν συμβάσεις με εταιρείες στις οποίες αναθέτει δουλειές ως επικεφαλής κρατικών οργανισμών. Αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο π.χ. στις ΗΠΑ ο καθηγητής θα αναγκάζονταν να εγκαταλείψει τη δουλειά του και θα κουβαλούσε σε ολόκληρη την καριέρα του τη φήμη του διεφθαρμένου. Εδώ, στη χώρα της χρεοκοπίας, «αποστρατεύεται» μετά δόξης και τιμής, ενώ υπάρχει ακόμα πλήθος πανεπιστημιακών εδρών που μεταβιβάζονται από πατέρα σε τέκνο!

Εβλεπες το βιογραφικό γόνου ισχυρής πολιτικής οικογένειας στο οποίο αναφέρονταν πως σπούδασε σε κορυφαίο αμερικανικό πανεπιστήμιο και πήρε μεταπτυχιακό από ένα άλλο πασίγνωστο ίδρυμα. Στη συνέχεια του βιογραφικού περίμενες να διαβάσεις για τις σπουδαίες θέσεις που ανέλαβε στον ιδιωτικό τομέα αφού είχε τόσα προσόντα. Τι διάβαζες; Πως η πρώτη δουλειά του συμπαθούς επιστήμονα ήταν «Σύμβουλος του Νομάρχη Κορινθίας»! Η δεύτερη δουλειά ήταν επίσης «Σύμβουλος», αλλά κάποιου προέδρου κρατικού οργανισμού στην Αθήνα. Γιατί να εργάζεται ο νέος επιστήμων αφού μπορεί να κάθεται σπίτι και να αμείβεται από δύο – τρεις κρατικές δουλειές; Τα χρήματα στις πολυεθνικές βγαίνουν με κόπο, στην Ελλάδα με πολιτικό μέσο.

Διάβαζες για επιστήμονα (π.χ. γιατρό) που εγκατέλειψε τη θέση σε κορυφαίο νοσοκομείο της Δυτικής Ευρώπης ή της άλλης πλευράς του Ατλαντικού και εκθείαζες πάλι τον πατριωτισμό του. Στη συνέχεια διαπίστωνες πως ο εν λόγω επιστήμονας ενώ στις ΗΠΑ έπρεπε να κάνει μία ή δύο χειρουργικές επεμβάσεις την ημέρα για να λαμβάνει παχυλό μισθό, στη χώρα της χρεοκοπίας αρκούσαν δύο επεμβάσεις το μήνα για να παίρνει περισσότερα από το κρατικό νοσοκομείο (χωρίς να υπολογίζεται το «φακελάκι» που ακόμα καταβάλλουν πολύ ασθενείς). Βέβαια, για να κάνεις καριέρα στην Ελλάδα έπρεπε να μπεις στο κύκλωμα. Γνωρίζω περίπτωση Ελληνα του εξωτερικού που άντεξε μόλις 11 μήνες στη χώρα μας αφού ήταν αδύνατο να εξασφαλίσει τα προς το ζην χωρίς να ταυτιστεί με το διεφθαρμένο σύστημα που είχε πλοκάμια σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης. Ηρθε και σε λίγους μήνες επέστρεψε στην Ελβετία όπου εργάζεται σε κορυφαία θέση.

Ακόμα και σήμερα καταγράφονται τέτοια φαινόμενα, μολονότι βρισκόμαστε στον έκτο χρόνο κρίσης. Ελπίδα θα υπάρξει όταν οι επίορκοι χάσουν κάθε δημόσιο αξίωμα και καταλάβουν πως θα κυκλοφορούν δακτυλοδεικτούμενοι.

Please follow and like us:

«Εχουμε 12 μήνες προθεσμία”

«Εχουμε 12 μήνες προθεσμία” μου έλεγε χθες κυβερνητικό στέλεχος, ένας από τους ανθρώπους που προσπαθούν πραγματικά να σταματήσουν τον πολυετή κατήφορο. Οπως εξηγούσε, η δημοσιονομική προσαρμογή που πέτυχε η χώρα, με αιματηρές θυσίες των πολιτών, έδωσε στην κυβέρνηση παράταση ενός χρόνου για την επίλυση των χρόνιων προβλημάτων που αποτρέπουν τις ξένες (και εγχώριες) επενδύσεις και στραγγαλίζουν όσους θέλουν να δημιουργήσουν.

Με τα μαγικά δημοσιονομικά μεγέθη που ανακοινώνει το υπουργείο Οικονομικών, όπως το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα, απλώς κερδίζεις χρόνο ώστε να ασχοληθείς με άλλες εκκρεμότητες, εξίσου ουσιαστικές για την επιστροφή στην ανάπτυξη. Αν στο επόμενο δωδεκάμηνο, οι υπουργοί που έχουν αναλάβει να δώσουν πραγματικό νόημα στη λέξη Δικαιοσύνη (π.χ. με ταχύτερες αποφάσεις από τα δικαστήρια), να περιορίσουν πραγματικά τη γραφειοκρατία και να «στήσουν» δημόσιες υπηρεσίες που θα βοηθούν ουσιαστικά πολίτες και επιχειρήσεις, συνεχίσουν να πορεύονται με τους ίδιους ρυθμούς, τότε «θα χτυπήσουμε στον τοίχο με ταχύτητα».

Κυβερνητικά στελέχη και επιχειρηματίες που ταξιδεύουν τους τελευταίους μήνες στο εξωτερικό διαπιστώνουν με ικανοποίηση πως η εικόνα της χώρας μας έχει πραγματικά βελτιωθεί. Συναντούν κρατικούς αξιωματούχους και εταιρείες που δείχνουν ουσιαστικό ενδιαφέρον για τη χώρα μας. Σήμερα είναι πολύ πιο εύκολο από το 2010 ή το 2011 να βρεις ανθρώπους που θέλουν να ακούσουν για την Ελλάδα ως επενδυτικό προορισμό. Το γνωρίζουν όσοι ακολουθούν τον πρωθυπουργό στα ταξίδια του και όσοι συμμετέχουν σε συναντήσεις με διάφορες ξένες αποστολές που έρχονται στη χώρα μας.

Ομως, τα προβλήματα αρχίζουν όταν οι ξένοι αξιωματούχοι, που έδειξαν αρχικό ενδιαφέρον για επενδύσεις, χρειαστεί να συνδιαλλαγούν με τον αργοκίνητο (μέχρι παρεξηγήσεως…) κρατικό μηχανισμό και τα ελληνικά υπουργεία. Οσα ταξίδια και αν κάνει ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του ανά τον κόσμο, οι επενδυτές δεν θα έρχονται όταν αντιμετωπίζουν την αδιαφορία και την ανοργανωσιά της δημόσιας διοίκησης και την αδυναμία απονομής δικαιοσύνης (εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος). Μια μελέτη που έχει στα χέρια της η κυβέρνηση δείχνει πως το όφελος από το ξεμπλοκάρισμα περίπου 400.000 αστικών υποθέσεων (προσφυγές κατά επενδύσεων, αντιδικίες μεταξύ επιχειρήσεων, κλπ) στα δικαστήρια μπορεί να είναι της τάξης των 7 δισ. ευρώ.

Οσες ειδικές επιτροπές και αν γίνουν για να προχωρήσει η τάδε ή η δείνα επένδυση, το αποτέλεσμα θα είναι μηδενικό αφού ουδείς τολμά να συγκρουστεί κατά μέτωπο με αυτούς που επιβιώνουν (και ενδεχομένως κερδίζουν περισσότερα) επειδή η Ελλάδα βουλιάζει. Με την καλή εικόνα των δημοσίων οικονομικών, όπως τουλάχιστον την εμφανίζουν τα μαγειρεία της Πλατείας Συντάγματος, έχουμε εξασφαλίσει παράταση 12 μηνών. Αν μέχρι τότε δε συμμαζέψουμε πραγματικά το σημερινό χάλι σε υπουργεία που είναι κρίσιμα για τις επενδύσεις και την ανάπτυξη, οι εξελίξεις θα είναι περισσότερο από δυσάρεστες. Ούτως ή άλλως εξαντλείται καθημερινά το ελάχιστο «λίπος» που έχει απομείνει στις λίγες υγιείς και εξαγωγικές επιχειρήσεις της χώρας. Σύντομα θα περάσουν κι αυτές στη ζώνη του λυκόφωτος.

Μια έκδοση δημοσιεύθηκε σήμερα στη «δημοκρατία”

Please follow and like us:

Δηλώνουν μηνιαίο εισόδημα 1.479 ευρώ και έχουν δόση δανείου 1.701!

ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΙΣΟΔΗΜΑ1

Από την τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ. Ενας πίνακας που κάποιοι θέλουν να κρύψουν 🙂

Please follow and like us:

Ποιος νομίζετε πως διοικεί το υπουργείο Ανάπτυξης;

 

 

Πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν είχαν συλληφθεί στα πράσα υπάλληλοι της Διεύθυνσης Ιδιωτικών Επενδύσεων του υπουργείου Ανάπτυξης καθώς έπαιρναν φακελάκι για να «επιταχύνουν» το φάκελο ξενοδόχου, η τότε υπουργός Αννα Διαμαντοπούλου είχε ανακοινώσει πως θα «ξηλώσει» ολόκληρη την υπηρεσία, πως το «μαχαίρι θα φτάσει μέχρι το κόκκαλο» και άλλα ηχηρά. Από τότε μεσολάβησαν σχεδόν 24 μήνες και δύο – τρεις υπουργοί Ανάπτυξης, ένας έλεγχος από τις υπηρεσίες καταπολέμησης της απάτης της Κομισιόν (OLAF), χωρίς να αλλάξει σχεδόν τίποτα! Η σημερινή κυβέρνηση αποφάσισε και προώθησε αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της υπηρεσίας οι οποίες δεν εφαρμόζονται από τους υπαλλήλους!

 

Προ ημερών η ηγεσία του υπουργείου αντικατέστησε τον διευθυντή που η ίδια είχε διορίσει γιατί δεν εφάρμοζε, με διάφορα προσχήματα, τις αλλαγές που είχαν αποφασιστεί και εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Για παράδειγμα είχε ανακοινωθεί πως δημιουργείται μια εφαρμογή υπολογιστή μέσω της οποίας θα κληρώνονται οι ελεγκτές, δηλαδή οι υπάλληλοι της διεύθυνσης που καλούνται να διασταυρώσουν (με επιτόπιους ελέγχους, κλπ) πως μια επένδυση που επιχορηγείται από το δημόσιο προχωρά κανονικά. Για να περιοριστεί η διαφθορά και να γίνει πιο δύσκολη κάθε συναλλαγή κάτω από το τραπέζι, το πρόγραμμα θα έβγαζε με αυτόματο τρόπο τους δύο – τρεις ελεγκτές μιας επένδυσης. Μολονότι έχει περάσει ένας χρόνος, το απλούστατο πρόγραμμα για τις κληρώσεις παραμένει στα χαρτιά, παρά τις συνεχείς πιέσεις της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου.

 

Ενα ακόμα μέτρο περιορισμού της διαφθοράς είχε θεωρηθεί η επιλογή περίπου 1.000 ελεγκτών από τον ιδιωτικό τομέα οι οποίοι, έναντι αμοιβής για κάθε έλεγχο, θα υποκαθιστούσαν το προσωπικό της υπηρεσίας. Υπενθυμίζεται, πως η Διεύθυνση Ιδιωτικών Επενδύσεων είχε θεωρηθεί πλήρως διαβρωμένη με πλήθος καταγγελιών από επιχειρηματίες που είχαν αναγκαστεί να λαδώσουν ώστε να λάβουν την κρατική χρηματοδότηση και βαρύγδουπων εξαγγελιών από δύο – τρεις υπουργούς Ανάπτυξης. Και όμως! Ενα χρόνο μετά την επιλογή των ελεγκτών, η υπηρεσία δεν τους έχει καλέσει για τα τυπικά, δηλαδή για να υπογράψουν ένα χαρτί («να ορκιστούν» κατά κάποιο τρόπο) και να αρχίσει η συνεργασία.

 

Οσα συμβαίνουν στην αμαρτωλή διεύθυνση του υπουργείου Ανάπτυξης δείχνουν πως έπειτα από δεκαετίες ανεξέλεγκτης δράσης των τρωκτικών που είχαν καταλάβει τα κρατικά κτίρια είναι δύσκολες οι αλλαγές. Ακόμα και όταν οι υπουργοί δηλώνουν πως θα «τα αλλάξουν όλα», δεν αλλάζει τίποτα. Και ως συνήθως οι πολιτικοί διαλέγουν την οδό της μετριοπάθειας: Αντί να ξηλώσουν ολόκληρη την υπηρεσία (όπως είχε εξάλλου εξαγγείλει η κα Διαμαντοπούλου) προτιμούν να παγώσουν τη δραστηριότητά τους. «Αφού εσείς δεν ορκίζετε τους ιδιώτες ελεγκτές και δεν φτιάχνετε το πρόγραμμα για τις ηλεκτρονικές κληρώσεις, τότε εγώ δεν υπογράφω κανέναν έλεγχο που θα γίνει από εσάς» λέγεται πως έχει διαμηνύσει η ηγεσία του υπουργείου στην υπηρεσία. Ολα αυτά τα μαθαίνουμε έπειτα από έξι χρόνια ύφεσης, τρία χρόνια μνημονίου και πολλά χρόνια «μεταρρυθμίσεων» και «πάταξης της διαφθοράς» στο δημόσιο.

 

 

 

 

Please follow and like us:

15 Σεπτεμβρίου 2008: Οταν η ελληνική οικονομία ήταν «θωρακισμένη”

Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2008, πριν από πέντε χρόνια, η κατάρρευση της αμερικανικής εταιρείας Lehman Brothers πυροδότησε τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών. Από τότε γράφτηκαν περισσότερα από 500 βιβλία σε ΗΠΑ και Ευρώπη τα οποία προσπαθούν να εξηγήσουν το τσουνάμι που παρέσυρε, με λίγους μήνες καθυστέρηση, και την ελληνική οικονομία η οποία σύμφωνα με την τότε κυβέρνηση «ήταν θωρακισμένη». Ηταν η εποχή που στην Ελλάδα μοιράζαμε αμέριμνοι, με δανεικά, επιδοτήσεις για την αγορά γερμανικών αυτοκινήτων και γιαπωνέζικων κλιματιστικών, ενώ το καταστροφικό κύμα πλησίαζε προς τις ακτές μας. Λίγο αργότερα ακούστηκε το περίφημο «λεφτά υπάρχουν» του πρώην πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, ο οποίος πριν οδηγήσει τη χώρα στα νύχια του ΔΝΤ μοίραζε επιδόματα «κοινωνικής αλληλεγγύης».

Το κόστος διάσωσης και ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών ανά τον κόσμο μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers υπολογίζεται μεταξύ 3 και 13 τρισεκατομμυρίων δολαρίων (ανάλογα με το τι συνυπολογίζει κάποιος). Τα περισσότερα από τα τρισεκατομμυρία που δαπανήθηκαν βγήκαν από τα κρατικά ταμεία με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος αρκετών κρατών (Ιρλανδία, Ισπανία) να εκτιναχθεί. Αυτό που οι πολιτικοί της Ευρώπης επιμένουν να μας πλασάρουν ως «κρίση δημοσίου χρέους» είναι στην πραγματικότητα μια πολύ καλά καμουφλαρισμένη τραπεζική κρίση που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2008 από τις ΗΠΑ.

Η Ελλάδα, βέβαια, δεν είναι ίδια περίπτωση με την Ιρλανδία ή την Ιταλία. Η πολιτική μας τάξη είχε φροντίσει να βουλιάξει την ελληνική οικονομία αρκετά χρόνια πριν καταρρεύσει η Lehman Brothers. Η «φούσκα» των διεθνών αγορών επέτρεπε στις κυβερνήσεις να εξωραΐζουν την εικόνα και να δανείζονται σε βάρος των επόμενων γενεών. Όταν ήρθε η ώρα του λογαριασμού, όλοι έκαναν τους ανήξερους. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, όλοι συμφωνούν, πάντως, πως χωρίς την κρίση ρευστότητας που πυροδότησε η κατάρρευση του αμερικανικοί οίκου, θα αργούσε η ώρα του λογαριασμού και για την Ελλάδα. Οι διεθνείς επενδυτές θα συνέχιζαν να δίνουν αφειδώς δάνεια στη χώρα μας μέχρι να σκάσει η ωρολογιακή βόμβα στα χέρια κάποιας άλλης κυβέρνησης μερικά χρόνια αργότερα.

Ομως, όσα συνέβησαν στις ΗΠΑ οδήγησαν τους πολιτικούς στην απόφαση να φορτώσουν στις πλάτες των φορολογουμένων τα τρισεκατομμύρια που απαιτήθηκαν για τη διάσωση των τραπεζών. Ετσι εκτοξεύθηκε στα ύψη το δημόσιο χρέος πολλών κρατών της Ευρώπης (όπως η Ιρλανδία) ενώ οι επενδυτές άρχισαν να ανησυχούν για το πως θα πληρωθούν τα χρέη χωρών όπως η Ελλάδα που ήταν ήδη φουσκωμένα. Μέχρι τότε ουδείς ασχολούνταν με τη μικρή Ελλάδα και ουδείς ανησυχούσε για το δημόσιο χρέος της. Η Ιταλία χρωστούσε από χρόνια πολλά περισσότερα, χωρίς να προβληματιστούν «οι αγορές».

Η κατάρρευση της Lehman Brothers ήταν η αρχή του ντόμινο που προκαλεί τόσα δεινά στους πολίτες της Ευρώπης και η αιτία για την πολυετή λιτότητα σε πολλές χώρες. Η Ελλάδα υπέστη τα περισσότερα γιατί οι υπεύθυνοι σφύριζαν αδιάφορα μέχρι την τελευταία στιγμή.

 Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή στη «δημοκρατία”

Please follow and like us:

Εργολάβοι αγαπημένοι

Η ομοβροντία βαρύτατων καταγγελιών, με αναλυτικά στοιχεία ανά διαγωνισμό δημοσίου έργου κατά την τελευταία διετία, προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τους οικονομικούς εισαγγελείς από τον ιδιοκτήτη της τεχνικής εταιρείας Προοδευτική Κ. Κούτλα ήταν η αφορμή για την έρευνα στους ισχυρούς εργολάβους για παραβίαση της νομοθεσίας περί καρτέλ, αλλά και για το μοντέλο επανεκκίνησης των τεσσάρων μεγάλων οδικών αξόνων. Ο κ. Κούτλας αναφέρει τα ονόματα έξι συγκεκριμένων κατασκευαστικών ομίλων ως μέλη ομάδας που καθοδηγεί τους διαγωνισμούς.

Οπως γράφει στην καταγγελία του προς την Κομισιόν ο κ. Κούτλας, «τους τελευταίους 18 μήνες στην Ελλάδα, στον τομέα της εκτέλεσης των δημοσίων έργων, τα περισσότερα έργα μεγάλου προϋπολογισμού ανατίθενται εναλλακτικά σε έναν κύκλο 5 έως 6 συγκεκριμένων εργοληπτικών επιχειρήσεων, οι οποίες μετέχουν στους σχετικούς διαγωνισμούς με κοινοπρακτικά σχήματα που εναλλάσσονται κάθε φορά, ανάλογα με τις σχετικές συνεννοήσεις μεταξύ τους». Και προσθέτει πως «συνεπεία του γεγονότος αυτού είναι να μοιράζονται την εκτέλεση των σημαντικών έργων μεταξύ τους, χωρίς κανένα ουσιαστικό ανταγωνισμό και με ποσοστά εκπτώσεων πολύ μικρά και περαιτέρω συνέπεια την ζημία του ελληνικού δημοσίου και εντεύθεν και της Ευρωπαϊκής Ενωσης…».

Στην ίδια καταγγελία προς την Κομισιόν περιλαμβάνονται και πίνακες με τα 75 σημαντικότερα έργα που ανατέθηκαν το 2011 και το 2012 από το δημόσιο ή φορείς του δημοσίου, συνολικού ύψους άνω του 1,2 δισ. ευρώ. Από τον πίνακα προκύπτει πως τα έργα που ανατέθηκαν στο πρώτο εξάμηνο του 2011 είχαν εκπτώσεις άνω του 40% (πλην δύο). Από το δεύτερο εξάμηνο του 2011 η κατάσταση αλλάζει και τα έργα στα οποία συμμετείχαν οι έξι εταιρείες που ονοματίζει ο κ. Κούτλας ανατέθηκαν με εκπτώσεις από 5,5% έως 17,35%. Το ενδιαφέρον είναι πως κατά την ίδια περίοδο τα έργα στα οποία δεν συμμετείχαν οι έξι ισχυροί όμιλοι ανατέθηκαν με εκπτώσεις από 30% έως 55%. Αναφέρονται διαγωνισμοί της Εγνατίας Οδού οι οποίοι κατά το πρώτο εξάμηνο του 2011 ανατέθηκαν με εκπτώσεις άνω του 40%, ενώ από το δεύτερο εξάμηνο σε διαγωνισμούς της ίδιας κρατικής εταιρείας οι εκπτώσεις περιορίζονται μεταξύ 13,2% και 17,35%.

Οποιος διαβάσει την καταγγελία διαπιστώνει, επίσης, πως η Ελληνική Επιτροπή Ανταγωνισμού (που είχε λάβει νωρίτερα τα ίδια στοιχεία) κινήθηκε κατόπιν παρέμβασης της Κομισιόν στην οποία απευθύνθηκε τελικά ο επιχειρηματίας. Οι καταγγελίες του κ. Κούτλα υποβαθμίζονται από τους πρώην ανταγωνιστές του με το επιχείρημα πως διαμαρτύρεται επειδή δεν του δίνουν υπεργολαβίες ώστε να κρατηθεί στη ζωή η Προοδευτική. Η τελευταία υπήρξε μία εκ των ιστορικών κατασκευαστικών εταιρειών της χώρας, αλλά η δεύτερη γενιά, στην οποία ανήκει ο κ. Κ. Κούτλας, την οδήγησε στη συρρίκνωση. Στη δυσμενή θέση στην οποία βρίσκεται η Προοδευτική αποδίδουν οι ανταγωνιστές τις συνεχείς καταγγελίες, αλλά η αλήθεια των ισχυρισμών του θα εξακριβωθεί από την Επιτροπή Ανταγωνισμού και τις κοινοτικές αρχές που διεξάγουν σχετικές έρευνες.

Το ίδιο ισχύει και για τις καταγγελίες Κούτλα προς τον τότε οικονομικό εισαγγελέα Γρ. Πεπόνη για τις παχυλές αποζημιώσεις που λαμβάνουν οι κοινοπραξίες Ελλήνων και ξένων κατασκευαστών που έχουν αναλάβει τους τέσσερις μεγάλους οδικούς άξονες με συμβάσεις παραχώρησης. Πρόκειται για την Ολυμπία Οδό (Ελευσίνα – Κόρινθος – Πάτρα), Ιόνια Οδός, Αξονας Κεντρικής Ελλάδας και Μαλιακός – Κλειδί, με τις κοινοπραξίες να λαμβάνουν περισσότερα από 300.000.000 ευρώ ως αποζημίωση για μη τήρηση συμβατικών όρων από το δημόσιο. Στις καταγγελίες αναφέρεται πως τα έργα σταμάτησαν με πρωτοβουλία των εργολάβων ακόμα και σε σημεία που δεν υπήρχαν π.χ. προβλήματα με απαλλοτριώσεις. Με βάση τις συμβάσεις παραχώρησης, το κυκλοφοριακό ρίσκο (δηλαδή τα μικρότερα έσοδα από πτώση κυκλοφορίας στους οδικούς άξονες) καθώς και η χρηματοδότηση των έργων πέφτει στους ώμους των κοινοπραξιών, υποστηρίζουν όσοι διαφωνούν με το μοντέλο «επανεκκίνησης» που διαφημίζει το υπουργείο Ανάπτυξης. Τελικά αντί να τηρηθούν οι συμβάσεις παραχώρησης, το ελληνικό δημόσιο καλείται να πληρώσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, ενώ οι εργολήπτες εξακολουθούν να λαμβάνουν περί τα 250.000.000 ετησίως από τα διόδια.

Please follow and like us:

Σπήλαια Διρού 2013: Το Ελληνικό Τουριστικό Προϊόν

Από περίπου 150.000 επισκέπτες ετησίως σήμερα δέχεται περί τους 50.000, ενώ εμφανίζει συνεχώς ζημιογόνες χρήσεις (πέρυσι έφτασαν τις 600.000 ευρώ), με το δελτίο παραπόνων από τους τουρίστες να είναι γεμάτο από γλαφυρές εικόνες απαξίωσης και εγκατάλειψης. Οσα συμβαίνουν στα Σπήλαια Διρού, ένα από τα «κοσμήματα» του φυσικού και τουριστικού πλούτου της χώρας, αποτελούν μικρογραφία της σκανδαλώδους διαχείρισης τουριστικών και κρατικών ακινήτων επί δεκαετίες. Το δυστύχημα είναι, σύμφωνα με καταγγελίες εργαζομένων, πως συνεχίζονται μέχρι και σήμερα από τη διοίκηση της Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ) η οποία προέκυψε από τη συγχώνευση της Εταιρείας Τουριστικών Ακινήτων (ΕΤΑ) και της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου (ΚΕΔ) και διαχειρίζεται κρατική περιουσία αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ.

Αποκορύφωμα του μοντέλου διαχείρισης των Σπηλαίων Διρού από τη σημερινή διοίκηση της ΕΤΑΔ, υπό τον διευθύνοντα σύμβουλο Γρ. Δούνη, είναι η πρόσφατη (30 Μαϊου) επανατοποθέτηση στη θέση του προϊσταμένου υπαλλήλου ο οποίος απουσίαζε και είχε αντικατασταθεί το τελευταίο εξάμηνο επειδή είχε έρθει στα χέρια με υφιστάμενό του. Παρά το γεγονός πως έχει κατατεθεί και μήνυση από τον υπάλληλο που δέχθηκε την επίθεση, από τη διοικητική εξέταση της ΕΤΑΔ δεν επεβλήθη καμία ποινή στον προϊστάμενο και με απόφαση του κ. Δούνη επανατοποθετήθηκε στην ίδια θέση, μολονότι κατά το παρελθόν είχε εμπλακεί ξανά σε αντίστοιχους καυγάδες. Για παράδειγμα, στις 23/4/2009 είχε φτάσει στο γραφείο του τότε προέδρου της ΕΤΑ αναφορά επισκέπτη σύμφωνα με την οποία ο προϊστάμενος, ο αδελφός του και ο πατέρας του (όλοι τότε υπάλληλοι των Σπηλαίων Διρού!) είχαν εμπλακεί σε καυγά με εκτόξευση καφέδων, καρεκλών και άλλων αντικειμένων.

Η επανατοποθέτηση του κ. Παν. Γεωργακούνια στη θέση του προϊσταμένου από τον κ. Δούνη έγινε μάλιστα όταν λίγες ημέρες πριν τον καυγά με τον υφιστάμενό του είχε λάβει δύο επιστολές από την αρμόδια διευθύντρια της ΕΤΑΔ για αναφορές τουριστών περί της εικόνας των Σπηλαίων Διρού. Στις 25/9/2012 η διευθύντρια διαχείρισης της ΕΤΑΔ Σοφ. Φαλτσέτα στέλνει στον κ. Γεωργακούνια επιστολή με την οποία του μεταφέρει «έντονα παράπονα που δέχθηκε η διοίκηση της εταιρείας από επισκέπτες των Σπηλαίων, σύμφωνα με τα οποία φέρεται ότι, η εικόνα που παρουσιάζει το προσωπικό της μονάδας προς τρίτους είναι κάκιστη». Η ίδια του επισημαίνει πως «κατά την αυτοψία που πραγματοποιήθηκε από κλιμάκιο της κεντρικής υπηρεσίας» διαπιστώθηκε «η ελλιπής τήρηση των κανόνων ασφαλείας στις λέμβους» με τις οποίες ξεναγούνται οι επισκέπτες στα Σπήλαια! Λίγες ημέρες νωρίτερα (στις 10 Σεπτεμβρίου), η κα Φαλτσέτα είχε στείλει αναφορά στο γραφείο του κ. Δούνη με την οποία τον ειδοποιούσε για θέματα «όπως η ασφαλής μετακίνηση και κυκλοφορία των λέμβων, η διαφύλαξη της ασφάλειας των επισκεπτών», κλπ, με βάση καταγγελία ξεναγού.

Στην καταγγελία της ξεναγού, όπως και σε πολλές άλλες που έχει στα χέρια της η «κυριακάτικη δημοκρατία» περιγράφεται με γλαφυρότητα ο τρόπος λειτουργίας των Σπηλαίων Διρού. Η ξεναγός συνόδευε μια μικρή ομάδα αμερικανών τουριστικών πρακτόρων και ανάμεσα στα άλλα αξιοθέατα ήθελε να τους δείξει και τα Σπήλαια. Οπως γράφει, «αν και βέβαια πληρώσαμε το πανάκριβο εισιτήριο, η επίσκεψή μας ήταν μια εξευτελιστική εμπειρία. Αρχίζω από την πρώτη επαφή με την ομάδα των βαρκάρηδων / οδηγών ξαπλωμένων εδώ και εκεί σαν ξεβρασμένες φώκιες, βαριούνται να κουνηθούν απαντώντας σε κάθε ερώτηση με χυδαίους αστεϊσμούς και αναίδεια χωρίς όριο». Η ίδια κατήγγειλε πως οι βαρκάρηδες δεν έβαλαν τα σωσίβια στους επισκέπτες, όπως προβλέπεται καθώς και πως τα δρομολόγια σταμάτησαν πολύ νωρίτερα από το τέλος του ωραρίου!

Οι επισκέπτες μεταφέρουν απίστευτες εικόνες όπως οι αγώνες ταχύτητας που δίνουν οι λεμβούχοι με αποτέλεσμα η επίσκεψη στα Σπήλαια να μετατρέπεται σε αγωνιώδη προσπάθεια παραμονής του επισκέπτη εντός της βάρκας! Μια κάτοικος της Σπάρτης γράφει: «Απαράδεκτο. Εχουμε μια φοβερή πολιτιστική κληρονομιά και την σπαταλάμε με αυτό τον τρόπο». Η ίδια περιγράφει πως ο λεμβούχος πήγαινε τόσο γρήγορα που προσπέρασε τον προηγούμενο! Τα έγγραφα (από την εσωτερική αλληλογραφία της ΕΤΑΔ και τις καταγγελίες επισκεπτών) που έχει στα χέρια της η «κυριακάτικη δημοκρατία» εμφανίζουν μια εικόνα που προσβάλλει την Ελλάδα ως τουριστικό προορισμό. Κάποιοι εκ των 38 υπαλλήλων των Σπηλαίων δηλώνουν αγανακτισμένοι από την εικόνα της παρακμής. Υποστηρίζουν πως στο παρελθόν υπήρχαν σοβαρά προβλήματα κακοδιαχείρισης (το ίδιο εισιτήριο πωλούνται δύο και τρεις φορές) τα οποία έχουν αντιμετωπιστεί. Κάποια άλλα φαινόμενα (όπως μία βάρκα που εξαφανίστηκε…) δεν έχουν αντιμετωπιστεί, επισημαίνουν.

 Δημοσιεύθηκε χθες στην «κυριακάτικη δημοκρατία”

Please follow and like us: