Πατριώτες

Διάβαζες το όνομα καθηγητή που εγκαταλείπει τη θέση σε ένα από τα πιο γνωστά πανεπιστήμια του κόσμου προκειμένου να εργαστεί σε ελληνικό ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα και έλεγες «μπράβο, είναι πατριώτης, θέλει να προσφέρει». Με τα χρόνια διαπίστωνες πως ο γνωστός καθηγητής δεν είχε εξασφαλίσει μόνο μια θέση επιστρέφοντας στην Ελλάδα: Ηταν ταυτόχρονα σύμβουλος υπουργών, κρατικών οργανισμών, τοπικών αρχόντων και ισχυρών επιχειρηματιών, ενώ μέσω «ερευνητικών κονδυλίων» κατάφερνε να αποκομίζει αμύθητα ποσά. Ηταν αδύνατο να βγάλει τα ίδια χρήματα στη Βρετανία ή στις ΗΠΑ γιατί απλώς δε θα μπορούσε ταυτόχρονα να αμείβεται από τόσους κρατικούς φορείς και να έχει τόσους ιδιώτες «χορηγούς». Χώρια που στον πολιτισμένο κόσμο δεν θα μπορούσε η γυναίκα του ή τα παιδιά του να υπογράφουν συμβάσεις με εταιρείες στις οποίες αναθέτει δουλειές ως επικεφαλής κρατικών οργανισμών. Αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο π.χ. στις ΗΠΑ ο καθηγητής θα αναγκάζονταν να εγκαταλείψει τη δουλειά του και θα κουβαλούσε σε ολόκληρη την καριέρα του τη φήμη του διεφθαρμένου. Εδώ, στη χώρα της χρεοκοπίας, «αποστρατεύεται» μετά δόξης και τιμής, ενώ υπάρχει ακόμα πλήθος πανεπιστημιακών εδρών που μεταβιβάζονται από πατέρα σε τέκνο!

Εβλεπες το βιογραφικό γόνου ισχυρής πολιτικής οικογένειας στο οποίο αναφέρονταν πως σπούδασε σε κορυφαίο αμερικανικό πανεπιστήμιο και πήρε μεταπτυχιακό από ένα άλλο πασίγνωστο ίδρυμα. Στη συνέχεια του βιογραφικού περίμενες να διαβάσεις για τις σπουδαίες θέσεις που ανέλαβε στον ιδιωτικό τομέα αφού είχε τόσα προσόντα. Τι διάβαζες; Πως η πρώτη δουλειά του συμπαθούς επιστήμονα ήταν «Σύμβουλος του Νομάρχη Κορινθίας»! Η δεύτερη δουλειά ήταν επίσης «Σύμβουλος», αλλά κάποιου προέδρου κρατικού οργανισμού στην Αθήνα. Γιατί να εργάζεται ο νέος επιστήμων αφού μπορεί να κάθεται σπίτι και να αμείβεται από δύο – τρεις κρατικές δουλειές; Τα χρήματα στις πολυεθνικές βγαίνουν με κόπο, στην Ελλάδα με πολιτικό μέσο.

Διάβαζες για επιστήμονα (π.χ. γιατρό) που εγκατέλειψε τη θέση σε κορυφαίο νοσοκομείο της Δυτικής Ευρώπης ή της άλλης πλευράς του Ατλαντικού και εκθείαζες πάλι τον πατριωτισμό του. Στη συνέχεια διαπίστωνες πως ο εν λόγω επιστήμονας ενώ στις ΗΠΑ έπρεπε να κάνει μία ή δύο χειρουργικές επεμβάσεις την ημέρα για να λαμβάνει παχυλό μισθό, στη χώρα της χρεοκοπίας αρκούσαν δύο επεμβάσεις το μήνα για να παίρνει περισσότερα από το κρατικό νοσοκομείο (χωρίς να υπολογίζεται το «φακελάκι» που ακόμα καταβάλλουν πολύ ασθενείς). Βέβαια, για να κάνεις καριέρα στην Ελλάδα έπρεπε να μπεις στο κύκλωμα. Γνωρίζω περίπτωση Ελληνα του εξωτερικού που άντεξε μόλις 11 μήνες στη χώρα μας αφού ήταν αδύνατο να εξασφαλίσει τα προς το ζην χωρίς να ταυτιστεί με το διεφθαρμένο σύστημα που είχε πλοκάμια σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης. Ηρθε και σε λίγους μήνες επέστρεψε στην Ελβετία όπου εργάζεται σε κορυφαία θέση.

Ακόμα και σήμερα καταγράφονται τέτοια φαινόμενα, μολονότι βρισκόμαστε στον έκτο χρόνο κρίσης. Ελπίδα θα υπάρξει όταν οι επίορκοι χάσουν κάθε δημόσιο αξίωμα και καταλάβουν πως θα κυκλοφορούν δακτυλοδεικτούμενοι.

«Εχουμε 12 μήνες προθεσμία»

«Εχουμε 12 μήνες προθεσμία» μου έλεγε χθες κυβερνητικό στέλεχος, ένας από τους ανθρώπους που προσπαθούν πραγματικά να σταματήσουν τον πολυετή κατήφορο. Οπως εξηγούσε, η δημοσιονομική προσαρμογή που πέτυχε η χώρα, με αιματηρές θυσίες των πολιτών, έδωσε στην κυβέρνηση παράταση ενός χρόνου για την επίλυση των χρόνιων προβλημάτων που αποτρέπουν τις ξένες (και εγχώριες) επενδύσεις και στραγγαλίζουν όσους θέλουν να δημιουργήσουν.

Με τα μαγικά δημοσιονομικά μεγέθη που ανακοινώνει το υπουργείο Οικονομικών, όπως το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα, απλώς κερδίζεις χρόνο ώστε να ασχοληθείς με άλλες εκκρεμότητες, εξίσου ουσιαστικές για την επιστροφή στην ανάπτυξη. Αν στο επόμενο δωδεκάμηνο, οι υπουργοί που έχουν αναλάβει να δώσουν πραγματικό νόημα στη λέξη Δικαιοσύνη (π.χ. με ταχύτερες αποφάσεις από τα δικαστήρια), να περιορίσουν πραγματικά τη γραφειοκρατία και να «στήσουν» δημόσιες υπηρεσίες που θα βοηθούν ουσιαστικά πολίτες και επιχειρήσεις, συνεχίσουν να πορεύονται με τους ίδιους ρυθμούς, τότε «θα χτυπήσουμε στον τοίχο με ταχύτητα».

Κυβερνητικά στελέχη και επιχειρηματίες που ταξιδεύουν τους τελευταίους μήνες στο εξωτερικό διαπιστώνουν με ικανοποίηση πως η εικόνα της χώρας μας έχει πραγματικά βελτιωθεί. Συναντούν κρατικούς αξιωματούχους και εταιρείες που δείχνουν ουσιαστικό ενδιαφέρον για τη χώρα μας. Σήμερα είναι πολύ πιο εύκολο από το 2010 ή το 2011 να βρεις ανθρώπους που θέλουν να ακούσουν για την Ελλάδα ως επενδυτικό προορισμό. Το γνωρίζουν όσοι ακολουθούν τον πρωθυπουργό στα ταξίδια του και όσοι συμμετέχουν σε συναντήσεις με διάφορες ξένες αποστολές που έρχονται στη χώρα μας.

Ομως, τα προβλήματα αρχίζουν όταν οι ξένοι αξιωματούχοι, που έδειξαν αρχικό ενδιαφέρον για επενδύσεις, χρειαστεί να συνδιαλλαγούν με τον αργοκίνητο (μέχρι παρεξηγήσεως…) κρατικό μηχανισμό και τα ελληνικά υπουργεία. Οσα ταξίδια και αν κάνει ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του ανά τον κόσμο, οι επενδυτές δεν θα έρχονται όταν αντιμετωπίζουν την αδιαφορία και την ανοργανωσιά της δημόσιας διοίκησης και την αδυναμία απονομής δικαιοσύνης (εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος). Μια μελέτη που έχει στα χέρια της η κυβέρνηση δείχνει πως το όφελος από το ξεμπλοκάρισμα περίπου 400.000 αστικών υποθέσεων (προσφυγές κατά επενδύσεων, αντιδικίες μεταξύ επιχειρήσεων, κλπ) στα δικαστήρια μπορεί να είναι της τάξης των 7 δισ. ευρώ.

Οσες ειδικές επιτροπές και αν γίνουν για να προχωρήσει η τάδε ή η δείνα επένδυση, το αποτέλεσμα θα είναι μηδενικό αφού ουδείς τολμά να συγκρουστεί κατά μέτωπο με αυτούς που επιβιώνουν (και ενδεχομένως κερδίζουν περισσότερα) επειδή η Ελλάδα βουλιάζει. Με την καλή εικόνα των δημοσίων οικονομικών, όπως τουλάχιστον την εμφανίζουν τα μαγειρεία της Πλατείας Συντάγματος, έχουμε εξασφαλίσει παράταση 12 μηνών. Αν μέχρι τότε δε συμμαζέψουμε πραγματικά το σημερινό χάλι σε υπουργεία που είναι κρίσιμα για τις επενδύσεις και την ανάπτυξη, οι εξελίξεις θα είναι περισσότερο από δυσάρεστες. Ούτως ή άλλως εξαντλείται καθημερινά το ελάχιστο «λίπος» που έχει απομείνει στις λίγες υγιείς και εξαγωγικές επιχειρήσεις της χώρας. Σύντομα θα περάσουν κι αυτές στη ζώνη του λυκόφωτος.

Μια έκδοση δημοσιεύθηκε σήμερα στη «δημοκρατία»

Δηλώνουν μηνιαίο εισόδημα 1.479 ευρώ και έχουν δόση δανείου 1.701!

ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΙΣΟΔΗΜΑ1

Από την τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ. Ενας πίνακας που κάποιοι θέλουν να κρύψουν 🙂

Ποιος νομίζετε πως διοικεί το υπουργείο Ανάπτυξης;

 

 

Πριν από περίπου δύο χρόνια, όταν είχαν συλληφθεί στα πράσα υπάλληλοι της Διεύθυνσης Ιδιωτικών Επενδύσεων του υπουργείου Ανάπτυξης καθώς έπαιρναν φακελάκι για να «επιταχύνουν» το φάκελο ξενοδόχου, η τότε υπουργός Αννα Διαμαντοπούλου είχε ανακοινώσει πως θα «ξηλώσει» ολόκληρη την υπηρεσία, πως το «μαχαίρι θα φτάσει μέχρι το κόκκαλο» και άλλα ηχηρά. Από τότε μεσολάβησαν σχεδόν 24 μήνες και δύο – τρεις υπουργοί Ανάπτυξης, ένας έλεγχος από τις υπηρεσίες καταπολέμησης της απάτης της Κομισιόν (OLAF), χωρίς να αλλάξει σχεδόν τίποτα! Η σημερινή κυβέρνηση αποφάσισε και προώθησε αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας της υπηρεσίας οι οποίες δεν εφαρμόζονται από τους υπαλλήλους!

 

Προ ημερών η ηγεσία του υπουργείου αντικατέστησε τον διευθυντή που η ίδια είχε διορίσει γιατί δεν εφάρμοζε, με διάφορα προσχήματα, τις αλλαγές που είχαν αποφασιστεί και εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Για παράδειγμα είχε ανακοινωθεί πως δημιουργείται μια εφαρμογή υπολογιστή μέσω της οποίας θα κληρώνονται οι ελεγκτές, δηλαδή οι υπάλληλοι της διεύθυνσης που καλούνται να διασταυρώσουν (με επιτόπιους ελέγχους, κλπ) πως μια επένδυση που επιχορηγείται από το δημόσιο προχωρά κανονικά. Για να περιοριστεί η διαφθορά και να γίνει πιο δύσκολη κάθε συναλλαγή κάτω από το τραπέζι, το πρόγραμμα θα έβγαζε με αυτόματο τρόπο τους δύο – τρεις ελεγκτές μιας επένδυσης. Μολονότι έχει περάσει ένας χρόνος, το απλούστατο πρόγραμμα για τις κληρώσεις παραμένει στα χαρτιά, παρά τις συνεχείς πιέσεις της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου.

 

Ενα ακόμα μέτρο περιορισμού της διαφθοράς είχε θεωρηθεί η επιλογή περίπου 1.000 ελεγκτών από τον ιδιωτικό τομέα οι οποίοι, έναντι αμοιβής για κάθε έλεγχο, θα υποκαθιστούσαν το προσωπικό της υπηρεσίας. Υπενθυμίζεται, πως η Διεύθυνση Ιδιωτικών Επενδύσεων είχε θεωρηθεί πλήρως διαβρωμένη με πλήθος καταγγελιών από επιχειρηματίες που είχαν αναγκαστεί να λαδώσουν ώστε να λάβουν την κρατική χρηματοδότηση και βαρύγδουπων εξαγγελιών από δύο – τρεις υπουργούς Ανάπτυξης. Και όμως! Ενα χρόνο μετά την επιλογή των ελεγκτών, η υπηρεσία δεν τους έχει καλέσει για τα τυπικά, δηλαδή για να υπογράψουν ένα χαρτί («να ορκιστούν» κατά κάποιο τρόπο) και να αρχίσει η συνεργασία.

 

Οσα συμβαίνουν στην αμαρτωλή διεύθυνση του υπουργείου Ανάπτυξης δείχνουν πως έπειτα από δεκαετίες ανεξέλεγκτης δράσης των τρωκτικών που είχαν καταλάβει τα κρατικά κτίρια είναι δύσκολες οι αλλαγές. Ακόμα και όταν οι υπουργοί δηλώνουν πως θα «τα αλλάξουν όλα», δεν αλλάζει τίποτα. Και ως συνήθως οι πολιτικοί διαλέγουν την οδό της μετριοπάθειας: Αντί να ξηλώσουν ολόκληρη την υπηρεσία (όπως είχε εξάλλου εξαγγείλει η κα Διαμαντοπούλου) προτιμούν να παγώσουν τη δραστηριότητά τους. «Αφού εσείς δεν ορκίζετε τους ιδιώτες ελεγκτές και δεν φτιάχνετε το πρόγραμμα για τις ηλεκτρονικές κληρώσεις, τότε εγώ δεν υπογράφω κανέναν έλεγχο που θα γίνει από εσάς» λέγεται πως έχει διαμηνύσει η ηγεσία του υπουργείου στην υπηρεσία. Ολα αυτά τα μαθαίνουμε έπειτα από έξι χρόνια ύφεσης, τρία χρόνια μνημονίου και πολλά χρόνια «μεταρρυθμίσεων» και «πάταξης της διαφθοράς» στο δημόσιο.

 

 

 

 

15 Σεπτεμβρίου 2008: Οταν η ελληνική οικονομία ήταν «θωρακισμένη»

Στις 15 Σεπτεμβρίου του 2008, πριν από πέντε χρόνια, η κατάρρευση της αμερικανικής εταιρείας Lehman Brothers πυροδότησε τη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών. Από τότε γράφτηκαν περισσότερα από 500 βιβλία σε ΗΠΑ και Ευρώπη τα οποία προσπαθούν να εξηγήσουν το τσουνάμι που παρέσυρε, με λίγους μήνες καθυστέρηση, και την ελληνική οικονομία η οποία σύμφωνα με την τότε κυβέρνηση «ήταν θωρακισμένη». Ηταν η εποχή που στην Ελλάδα μοιράζαμε αμέριμνοι, με δανεικά, επιδοτήσεις για την αγορά γερμανικών αυτοκινήτων και γιαπωνέζικων κλιματιστικών, ενώ το καταστροφικό κύμα πλησίαζε προς τις ακτές μας. Λίγο αργότερα ακούστηκε το περίφημο «λεφτά υπάρχουν» του πρώην πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, ο οποίος πριν οδηγήσει τη χώρα στα νύχια του ΔΝΤ μοίραζε επιδόματα «κοινωνικής αλληλεγγύης».

Το κόστος διάσωσης και ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών ανά τον κόσμο μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers υπολογίζεται μεταξύ 3 και 13 τρισεκατομμυρίων δολαρίων (ανάλογα με το τι συνυπολογίζει κάποιος). Τα περισσότερα από τα τρισεκατομμυρία που δαπανήθηκαν βγήκαν από τα κρατικά ταμεία με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος αρκετών κρατών (Ιρλανδία, Ισπανία) να εκτιναχθεί. Αυτό που οι πολιτικοί της Ευρώπης επιμένουν να μας πλασάρουν ως «κρίση δημοσίου χρέους» είναι στην πραγματικότητα μια πολύ καλά καμουφλαρισμένη τραπεζική κρίση που ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2008 από τις ΗΠΑ.

Η Ελλάδα, βέβαια, δεν είναι ίδια περίπτωση με την Ιρλανδία ή την Ιταλία. Η πολιτική μας τάξη είχε φροντίσει να βουλιάξει την ελληνική οικονομία αρκετά χρόνια πριν καταρρεύσει η Lehman Brothers. Η «φούσκα» των διεθνών αγορών επέτρεπε στις κυβερνήσεις να εξωραΐζουν την εικόνα και να δανείζονται σε βάρος των επόμενων γενεών. Όταν ήρθε η ώρα του λογαριασμού, όλοι έκαναν τους ανήξερους. Σήμερα, πέντε χρόνια μετά, όλοι συμφωνούν, πάντως, πως χωρίς την κρίση ρευστότητας που πυροδότησε η κατάρρευση του αμερικανικοί οίκου, θα αργούσε η ώρα του λογαριασμού και για την Ελλάδα. Οι διεθνείς επενδυτές θα συνέχιζαν να δίνουν αφειδώς δάνεια στη χώρα μας μέχρι να σκάσει η ωρολογιακή βόμβα στα χέρια κάποιας άλλης κυβέρνησης μερικά χρόνια αργότερα.

Ομως, όσα συνέβησαν στις ΗΠΑ οδήγησαν τους πολιτικούς στην απόφαση να φορτώσουν στις πλάτες των φορολογουμένων τα τρισεκατομμύρια που απαιτήθηκαν για τη διάσωση των τραπεζών. Ετσι εκτοξεύθηκε στα ύψη το δημόσιο χρέος πολλών κρατών της Ευρώπης (όπως η Ιρλανδία) ενώ οι επενδυτές άρχισαν να ανησυχούν για το πως θα πληρωθούν τα χρέη χωρών όπως η Ελλάδα που ήταν ήδη φουσκωμένα. Μέχρι τότε ουδείς ασχολούνταν με τη μικρή Ελλάδα και ουδείς ανησυχούσε για το δημόσιο χρέος της. Η Ιταλία χρωστούσε από χρόνια πολλά περισσότερα, χωρίς να προβληματιστούν «οι αγορές».

Η κατάρρευση της Lehman Brothers ήταν η αρχή του ντόμινο που προκαλεί τόσα δεινά στους πολίτες της Ευρώπης και η αιτία για την πολυετή λιτότητα σε πολλές χώρες. Η Ελλάδα υπέστη τα περισσότερα γιατί οι υπεύθυνοι σφύριζαν αδιάφορα μέχρι την τελευταία στιγμή.

 Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή στη «δημοκρατία»

Εργολάβοι αγαπημένοι

Η ομοβροντία βαρύτατων καταγγελιών, με αναλυτικά στοιχεία ανά διαγωνισμό δημοσίου έργου κατά την τελευταία διετία, προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τους οικονομικούς εισαγγελείς από τον ιδιοκτήτη της τεχνικής εταιρείας Προοδευτική Κ. Κούτλα ήταν η αφορμή για την έρευνα στους ισχυρούς εργολάβους για παραβίαση της νομοθεσίας περί καρτέλ, αλλά και για το μοντέλο επανεκκίνησης των τεσσάρων μεγάλων οδικών αξόνων. Ο κ. Κούτλας αναφέρει τα ονόματα έξι συγκεκριμένων κατασκευαστικών ομίλων ως μέλη ομάδας που καθοδηγεί τους διαγωνισμούς.

Οπως γράφει στην καταγγελία του προς την Κομισιόν ο κ. Κούτλας, «τους τελευταίους 18 μήνες στην Ελλάδα, στον τομέα της εκτέλεσης των δημοσίων έργων, τα περισσότερα έργα μεγάλου προϋπολογισμού ανατίθενται εναλλακτικά σε έναν κύκλο 5 έως 6 συγκεκριμένων εργοληπτικών επιχειρήσεων, οι οποίες μετέχουν στους σχετικούς διαγωνισμούς με κοινοπρακτικά σχήματα που εναλλάσσονται κάθε φορά, ανάλογα με τις σχετικές συνεννοήσεις μεταξύ τους». Και προσθέτει πως «συνεπεία του γεγονότος αυτού είναι να μοιράζονται την εκτέλεση των σημαντικών έργων μεταξύ τους, χωρίς κανένα ουσιαστικό ανταγωνισμό και με ποσοστά εκπτώσεων πολύ μικρά και περαιτέρω συνέπεια την ζημία του ελληνικού δημοσίου και εντεύθεν και της Ευρωπαϊκής Ενωσης…».

Στην ίδια καταγγελία προς την Κομισιόν περιλαμβάνονται και πίνακες με τα 75 σημαντικότερα έργα που ανατέθηκαν το 2011 και το 2012 από το δημόσιο ή φορείς του δημοσίου, συνολικού ύψους άνω του 1,2 δισ. ευρώ. Από τον πίνακα προκύπτει πως τα έργα που ανατέθηκαν στο πρώτο εξάμηνο του 2011 είχαν εκπτώσεις άνω του 40% (πλην δύο). Από το δεύτερο εξάμηνο του 2011 η κατάσταση αλλάζει και τα έργα στα οποία συμμετείχαν οι έξι εταιρείες που ονοματίζει ο κ. Κούτλας ανατέθηκαν με εκπτώσεις από 5,5% έως 17,35%. Το ενδιαφέρον είναι πως κατά την ίδια περίοδο τα έργα στα οποία δεν συμμετείχαν οι έξι ισχυροί όμιλοι ανατέθηκαν με εκπτώσεις από 30% έως 55%. Αναφέρονται διαγωνισμοί της Εγνατίας Οδού οι οποίοι κατά το πρώτο εξάμηνο του 2011 ανατέθηκαν με εκπτώσεις άνω του 40%, ενώ από το δεύτερο εξάμηνο σε διαγωνισμούς της ίδιας κρατικής εταιρείας οι εκπτώσεις περιορίζονται μεταξύ 13,2% και 17,35%.

Οποιος διαβάσει την καταγγελία διαπιστώνει, επίσης, πως η Ελληνική Επιτροπή Ανταγωνισμού (που είχε λάβει νωρίτερα τα ίδια στοιχεία) κινήθηκε κατόπιν παρέμβασης της Κομισιόν στην οποία απευθύνθηκε τελικά ο επιχειρηματίας. Οι καταγγελίες του κ. Κούτλα υποβαθμίζονται από τους πρώην ανταγωνιστές του με το επιχείρημα πως διαμαρτύρεται επειδή δεν του δίνουν υπεργολαβίες ώστε να κρατηθεί στη ζωή η Προοδευτική. Η τελευταία υπήρξε μία εκ των ιστορικών κατασκευαστικών εταιρειών της χώρας, αλλά η δεύτερη γενιά, στην οποία ανήκει ο κ. Κ. Κούτλας, την οδήγησε στη συρρίκνωση. Στη δυσμενή θέση στην οποία βρίσκεται η Προοδευτική αποδίδουν οι ανταγωνιστές τις συνεχείς καταγγελίες, αλλά η αλήθεια των ισχυρισμών του θα εξακριβωθεί από την Επιτροπή Ανταγωνισμού και τις κοινοτικές αρχές που διεξάγουν σχετικές έρευνες.

Το ίδιο ισχύει και για τις καταγγελίες Κούτλα προς τον τότε οικονομικό εισαγγελέα Γρ. Πεπόνη για τις παχυλές αποζημιώσεις που λαμβάνουν οι κοινοπραξίες Ελλήνων και ξένων κατασκευαστών που έχουν αναλάβει τους τέσσερις μεγάλους οδικούς άξονες με συμβάσεις παραχώρησης. Πρόκειται για την Ολυμπία Οδό (Ελευσίνα – Κόρινθος – Πάτρα), Ιόνια Οδός, Αξονας Κεντρικής Ελλάδας και Μαλιακός – Κλειδί, με τις κοινοπραξίες να λαμβάνουν περισσότερα από 300.000.000 ευρώ ως αποζημίωση για μη τήρηση συμβατικών όρων από το δημόσιο. Στις καταγγελίες αναφέρεται πως τα έργα σταμάτησαν με πρωτοβουλία των εργολάβων ακόμα και σε σημεία που δεν υπήρχαν π.χ. προβλήματα με απαλλοτριώσεις. Με βάση τις συμβάσεις παραχώρησης, το κυκλοφοριακό ρίσκο (δηλαδή τα μικρότερα έσοδα από πτώση κυκλοφορίας στους οδικούς άξονες) καθώς και η χρηματοδότηση των έργων πέφτει στους ώμους των κοινοπραξιών, υποστηρίζουν όσοι διαφωνούν με το μοντέλο «επανεκκίνησης» που διαφημίζει το υπουργείο Ανάπτυξης. Τελικά αντί να τηρηθούν οι συμβάσεις παραχώρησης, το ελληνικό δημόσιο καλείται να πληρώσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, ενώ οι εργολήπτες εξακολουθούν να λαμβάνουν περί τα 250.000.000 ετησίως από τα διόδια.

Σπήλαια Διρού 2013: Το Ελληνικό Τουριστικό Προϊόν

Από περίπου 150.000 επισκέπτες ετησίως σήμερα δέχεται περί τους 50.000, ενώ εμφανίζει συνεχώς ζημιογόνες χρήσεις (πέρυσι έφτασαν τις 600.000 ευρώ), με το δελτίο παραπόνων από τους τουρίστες να είναι γεμάτο από γλαφυρές εικόνες απαξίωσης και εγκατάλειψης. Οσα συμβαίνουν στα Σπήλαια Διρού, ένα από τα «κοσμήματα» του φυσικού και τουριστικού πλούτου της χώρας, αποτελούν μικρογραφία της σκανδαλώδους διαχείρισης τουριστικών και κρατικών ακινήτων επί δεκαετίες. Το δυστύχημα είναι, σύμφωνα με καταγγελίες εργαζομένων, πως συνεχίζονται μέχρι και σήμερα από τη διοίκηση της Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ) η οποία προέκυψε από τη συγχώνευση της Εταιρείας Τουριστικών Ακινήτων (ΕΤΑ) και της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου (ΚΕΔ) και διαχειρίζεται κρατική περιουσία αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ.

Αποκορύφωμα του μοντέλου διαχείρισης των Σπηλαίων Διρού από τη σημερινή διοίκηση της ΕΤΑΔ, υπό τον διευθύνοντα σύμβουλο Γρ. Δούνη, είναι η πρόσφατη (30 Μαϊου) επανατοποθέτηση στη θέση του προϊσταμένου υπαλλήλου ο οποίος απουσίαζε και είχε αντικατασταθεί το τελευταίο εξάμηνο επειδή είχε έρθει στα χέρια με υφιστάμενό του. Παρά το γεγονός πως έχει κατατεθεί και μήνυση από τον υπάλληλο που δέχθηκε την επίθεση, από τη διοικητική εξέταση της ΕΤΑΔ δεν επεβλήθη καμία ποινή στον προϊστάμενο και με απόφαση του κ. Δούνη επανατοποθετήθηκε στην ίδια θέση, μολονότι κατά το παρελθόν είχε εμπλακεί ξανά σε αντίστοιχους καυγάδες. Για παράδειγμα, στις 23/4/2009 είχε φτάσει στο γραφείο του τότε προέδρου της ΕΤΑ αναφορά επισκέπτη σύμφωνα με την οποία ο προϊστάμενος, ο αδελφός του και ο πατέρας του (όλοι τότε υπάλληλοι των Σπηλαίων Διρού!) είχαν εμπλακεί σε καυγά με εκτόξευση καφέδων, καρεκλών και άλλων αντικειμένων.

Η επανατοποθέτηση του κ. Παν. Γεωργακούνια στη θέση του προϊσταμένου από τον κ. Δούνη έγινε μάλιστα όταν λίγες ημέρες πριν τον καυγά με τον υφιστάμενό του είχε λάβει δύο επιστολές από την αρμόδια διευθύντρια της ΕΤΑΔ για αναφορές τουριστών περί της εικόνας των Σπηλαίων Διρού. Στις 25/9/2012 η διευθύντρια διαχείρισης της ΕΤΑΔ Σοφ. Φαλτσέτα στέλνει στον κ. Γεωργακούνια επιστολή με την οποία του μεταφέρει «έντονα παράπονα που δέχθηκε η διοίκηση της εταιρείας από επισκέπτες των Σπηλαίων, σύμφωνα με τα οποία φέρεται ότι, η εικόνα που παρουσιάζει το προσωπικό της μονάδας προς τρίτους είναι κάκιστη». Η ίδια του επισημαίνει πως «κατά την αυτοψία που πραγματοποιήθηκε από κλιμάκιο της κεντρικής υπηρεσίας» διαπιστώθηκε «η ελλιπής τήρηση των κανόνων ασφαλείας στις λέμβους» με τις οποίες ξεναγούνται οι επισκέπτες στα Σπήλαια! Λίγες ημέρες νωρίτερα (στις 10 Σεπτεμβρίου), η κα Φαλτσέτα είχε στείλει αναφορά στο γραφείο του κ. Δούνη με την οποία τον ειδοποιούσε για θέματα «όπως η ασφαλής μετακίνηση και κυκλοφορία των λέμβων, η διαφύλαξη της ασφάλειας των επισκεπτών», κλπ, με βάση καταγγελία ξεναγού.

Στην καταγγελία της ξεναγού, όπως και σε πολλές άλλες που έχει στα χέρια της η «κυριακάτικη δημοκρατία» περιγράφεται με γλαφυρότητα ο τρόπος λειτουργίας των Σπηλαίων Διρού. Η ξεναγός συνόδευε μια μικρή ομάδα αμερικανών τουριστικών πρακτόρων και ανάμεσα στα άλλα αξιοθέατα ήθελε να τους δείξει και τα Σπήλαια. Οπως γράφει, «αν και βέβαια πληρώσαμε το πανάκριβο εισιτήριο, η επίσκεψή μας ήταν μια εξευτελιστική εμπειρία. Αρχίζω από την πρώτη επαφή με την ομάδα των βαρκάρηδων / οδηγών ξαπλωμένων εδώ και εκεί σαν ξεβρασμένες φώκιες, βαριούνται να κουνηθούν απαντώντας σε κάθε ερώτηση με χυδαίους αστεϊσμούς και αναίδεια χωρίς όριο». Η ίδια κατήγγειλε πως οι βαρκάρηδες δεν έβαλαν τα σωσίβια στους επισκέπτες, όπως προβλέπεται καθώς και πως τα δρομολόγια σταμάτησαν πολύ νωρίτερα από το τέλος του ωραρίου!

Οι επισκέπτες μεταφέρουν απίστευτες εικόνες όπως οι αγώνες ταχύτητας που δίνουν οι λεμβούχοι με αποτέλεσμα η επίσκεψη στα Σπήλαια να μετατρέπεται σε αγωνιώδη προσπάθεια παραμονής του επισκέπτη εντός της βάρκας! Μια κάτοικος της Σπάρτης γράφει: «Απαράδεκτο. Εχουμε μια φοβερή πολιτιστική κληρονομιά και την σπαταλάμε με αυτό τον τρόπο». Η ίδια περιγράφει πως ο λεμβούχος πήγαινε τόσο γρήγορα που προσπέρασε τον προηγούμενο! Τα έγγραφα (από την εσωτερική αλληλογραφία της ΕΤΑΔ και τις καταγγελίες επισκεπτών) που έχει στα χέρια της η «κυριακάτικη δημοκρατία» εμφανίζουν μια εικόνα που προσβάλλει την Ελλάδα ως τουριστικό προορισμό. Κάποιοι εκ των 38 υπαλλήλων των Σπηλαίων δηλώνουν αγανακτισμένοι από την εικόνα της παρακμής. Υποστηρίζουν πως στο παρελθόν υπήρχαν σοβαρά προβλήματα κακοδιαχείρισης (το ίδιο εισιτήριο πωλούνται δύο και τρεις φορές) τα οποία έχουν αντιμετωπιστεί. Κάποια άλλα φαινόμενα (όπως μία βάρκα που εξαφανίστηκε…) δεν έχουν αντιμετωπιστεί, επισημαίνουν.

 Δημοσιεύθηκε χθες στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Η διαχείριση ανθρώπων στο δημόσιο και η διαφθορά

Από τον Α. Π., που εργάζεται για χρόνια στο δημόσιο, πήρα μια ενδιαφέρουσα επιστολή που αφορά το περίφημο ερωτηματολόγιο για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, τη διαχείριση των ανθρώπων σε πολλά ΝΠΔΔ και το τι πρέπει να γίνει για τους επίορκους. Τη βρήκα ενδιαφέρουσα και την αναδημοσιεύω:

«Διορίσθηκα, ως Πτυχιούχος Μόνιμος Υπάλληλος, σε ΝΠΔΔ, μετά από επιτυχία μου σε Πανελλήνιο Δημόσιο Διαγωνισμό. Στο ΝΠΔΔ που υπηρετώ, τα τελευταία 13 έτη έγιναν εκατοντάδες προσλήψεις, χωρίς διαγωνισμό, κάτω από το απόλυτο καθεστώς γενικευμένης οικογενειοκρατίας και ως εκ τούτου με ενδεχόμενες παράνομες προσλήψεις και αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων.

Σε ένα καθεστώς οικογενειοκρατίας, μια συνεχής και διαρκής ηθική παρενόχληση (mobbing) και ένας επαναλαμβανόμενος εκφοβισμός και συστηματική εργασιακή ψυχολογική κακομεταχείριση (bullying), είναι βέβαιον, ότι έχει καταστροφικά αποτελέσματα για την σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων-θυμάτων και κατ’ επέκταση, των οικογενειών τους. Φυσικό είναι τα μέλη της οικογενειοκρατίας να χαρακτηρίζουν δήθεν ικανούς τα μέλη τους και τους εκτός οικογενειοκρατίας δήθεν ακατάλληλους.

Η συμπλήρωση του ερωτηματολογίου, που ζητά το υπουργείο, σε ένα τέτοιο καθεστώς οικογενειοκρατίας, παράνομων προσλήψεων αορίστου χρόνου που μπήκαν από το παράθυρο, κλικών, κομματισμού, ημετέρων, ανομίας, διαπλοκής κ.λπ., εξυπακούεται ότι σε κάθε περίπτωση θα είναι αναξιόπιστο. Αυτό είναι ο νέος Καιάδας για να σώσουν την οικογενειοκρατία, τους αορίστου χρόνου που μπήκαν από το παράθυρο, την διαπλοκή, την ανομία, τις “φαμίλιες”, τους ημέτερους, τους κομματικούς στρατούς. Στο καθεστώς οικογενειοκρατίας, τους έξω από αυτήν, τους εξαναγκάζουν σε αδράνεια (στο ψυγείο). Τα μέλη της οικογενειοκρατίας αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία, εκλέγουν με την ψήφο τους υπηρεσιακά συμβούλια, διοικήσεις, συλλογικά όργανα, τοποθετούνται αναξιοκρατικά προϊστάμενοι κ.λπ. Είναι αστείο να ζητά το υπουργείο συμπλήρωση ερωτηματολογίου, για το τι κάνει υπάλληλος-θύμα των πιο πάνω και μάλιστα με την επιβεβαίωση των προϊσταμένων, δηλαδή της ίδιας της οικογενειοκρατίας κ.λπ.!

Σε ένα καθεστώς οικογενειοκρατίας, μια συνεχής και διαρκής ηθική παρενόχληση (mobbing) και ένας επαναλαμβανόμενος εκφοβισμός και συστηματική εργασιακή ψυχολογική κακομεταχείριση (bullying), είναι βέβαιον, ότι έχει καταστροφικά αποτελέσματα για την σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων-θυμάτων και κατ’ επέκταση, των οικογενειών τους. Φυσικό είναι τα μέλη της οικογενειοκρατίας να χαρακτηρίζουν δήθεν ικανούς τα μέλη τους και τους εκτός οικογενειοκρατίας δήθεν ακατάλληλους.

Η συμπλήρωση του ερωτηματολογίου που ζητά το υπουργείο να συμπληρωθεί από δημοσίους υπαλλήλους, αποτελεί Καιάδα, για ανθρωποθυσίες. Άθλιες μεθοδεύσεις για να σώσουν την οικογενειοκρατία, τις παράνομες προσλήψεις αορίστου χρόνου που μπήκαν από το παράθυρο, τους μεγαλοεπίορκους που έκαναν αυτές τις προσλήψεις, τις κλίκες, τις συμμορίες, την ανομία, τους ημέτερους, τους κομματικούς στρατούς!

Μετά από προσωπική οδυνηρή εμπειρία μου, που λαμβάνει χώρα τα τελευταία περίπου 2,5 έτη, ως υπάλληλος, στο ΝΠΔΔ που υπηρετώ, παίρνω το θάρρος να σας εκθέσω τις απόψεις μου για τα εξής:

Επιβάλλεται άμεσα η Νομοθετική ρύθμιση για την προστασία του εργαζόμενου από: Την ηθική παρενόχληση (mobbing) & τον εκφοβισμό και την εργασιακή ψυχολογική κακομεταχείριση (bullying). Είναι κακοήθης συμπεριφορά και η υποβολή του εργαζόμενου σε ψυχολογική παρενόχληση, μιας συστηματικής και διαρκούς επίθεσης σε βάρος ενός προκαθορισμένου θύματος από ένα μεμονωμένο πρόσωπο ή ομάδα προσώπων, που σκοπό έχει να πλήξει και να βλάψει την φήμη, την τιμή, την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητα του υπαλλήλου-θύματος και να τον ωθήσει τελικά να εγκαταλείψει την θέση εργασίας του.

Πρόκειται ουσιαστικά για μία κατάσταση ψυχολογικής βίας-τρομοκρατίας. Εχθρικές συμπεριφορές που συνιστούν παρενόχληση αποτελούν οι προσβολές, η απομόνωση, συνεχών αρνητικών σχολίων, διάδοσης κουτσομπολιού, η χρησιμοποίηση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, μειωτικά σχόλια, στέρηση ευκαιριών, αγένεια, πειράγματα, ύπουλοι εκφοβισμοί, χρησιμοποίηση αισχρής γλώσσας ή σαρκασμού, διαβολές, εργασιακή υπονόμευση, εξευτελισμού, εισβολή στην ιδιωτική ζωή, ταπεινώσεις, συνεχής κακολογία, εξαναγκασμός σε αδράνεια, διάδοση αρνητικών σχολίων, καψώνια στην χορήγηση αδείας, φωνές δυνατά μπροστά σε άλλους, υποτιμητικά σχόλια, διάδοση ψεύτικων φημών, συκοφαντίες, εξευτελισμού, οι προσβολές στην προσωπική αξιοπρέπεια και η λεκτική βία κ.λπ. Είναι η επαναλαμβανόμενη αδικαιολόγητα επιθετική και κακοήθης συμπεριφορά κατά ενός εργαζομένου, που περιλαμβάνει ψυχολογική και λεκτική βία στον χώρο εργασίας. Γίνεται χρήση εκδικητικών, μνησίκακων, κακόβουλων ή εξευτελιστικών προσπαθειών για να υποβιβαστεί ένας υπάλληλος.

Τέτοιες επίμονες αρνητικές επιθέσεις πάνω στην προσωπική ή επαγγελματική απόδοση είναι απρόβλεπτες, παράλογες και άδικες. Μειώνουν συστηματικά τον υπάλληλο-στόχο, για να διαβρώσουν την όποια υποστήριξη αναζητήσει αργότερα και τον δυσφημούν. Ο εκφοβισμός είναι μια σκόπιμη, επαναλαμβανόμενη και ασεβής συμπεριφορά προς έναν εργαζόμενο που έχει επιλεγεί ως στόχος. Ο εκφοβισμός και η βία, συνοδεύονται από απειλές ή προσβολές. Έτσι δημιουργείται ένα έντονα τοξικό εργασιακό περιβάλλον.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ειδικό νομοθετικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση του φαινομένου της ηθικής παρενόχλησης στον εργασιακό χώρο. Στην Ελλάδα για να τεκμηριωθεί νομικά το mobbing είναι δύσκολο με την υπάρχουσα νομοθεσία!
Το 2005 ψηφίστηκε ο Νόμος 3304 για την εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανεξαρτήτως φυλετικής ή εθνικής καταγωγής, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας, στον τομέα της απασχόλησης και της εργασίας (ΦΕΚ Α’ 16/27-01-2005). Ο Νόμος αυτός ενσωμάτωσε τις οδηγίες 2000/43/ΕΚ και 2000/78/ΕΚ, ωστόσο περιορίζει το παράνομο των παρενοχλήσεων μόνο σ’ αυτές που έχουν ως έρεισμα και βάση, τα πιο πάνω , χωρίς να επεκτείνεται ή να εστιάζει σε κάθε παρενοχλητική συμπεριφορά της οποίας μπορεί να τύχει ο εργαζόμενος στον χώρο εργασίας του.

Χωρίς διάθεση υπερβολής, οδηγούμαστε στο λογικό συμπέρασμα ότι: Για όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους που δεν ανήκουν σ’ αυτές τις ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες επιτρέπεται απροκάλυπτα η προσβολή, η απαξίωση, η περιφρόνηση, η περιθωριοποίηση, η υποβάθμιση, η υποτίμηση, η επιθετική συμπεριφορά κ.λπ.! Και είναι επιτακτική ανάγκη η αντιμετώπιση της εργασιακής παρενόχλησης, καθώς επιστημονικά τεκμηριωμένες μελέτες δείχνουν ότι έχει καταστροφικά αποτελέσματα για την σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων και κατ’ επέκταση, των οικογενειών τους.

Σε πολλές χώρες της Ευρώπης υπάρχουν νόμοι που ρυθμίζουν με σαφήνεια τέτοιες καταστάσεις. Θύματα συμπεριφοράς mobbing μπορούν να καταφύγουν στα δικαστήρια και να μηνύσουν τον εργοδότη τους ή τον/-τους mobber(s). Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης άρχισαν να περιλαμβάνουν στις νομοθεσίες τους προβλέψεις για την ηθική παρενόχληση από το 1990 και ύστερα. Πολύ σημαντικό στοιχείο είναι πως σε κάποιες χώρες, αιτία για να υπάρξει νομοθετική ρύθμιση αποτέλεσαν επιστημονικές έρευνες σχετικά με το φαινόμενο, οι οποίες έτυχαν μεγάλης απήχησης και ενδιαφέροντος π.χ., η Σουηδία, η Γαλλία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Μεγάλη Βρετανία, η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Γερμανία κ.λπ. Επίσης και σε άλλες χώρες υπάρχει νομοθεσία στην οποία μπορεί να καταφύγει ο εργαζόμενος που έγινε στόχος κακομεταχείρισης, όπως η Αυστραλία, ο Καναδάς, οι ΗΠΑ κ.λπ.

Η νομοθετική ρύθμιση για την προστασία από το φαινόμενο της ηθικής παρενόχλησης, κρίνεται απαραίτητη και στην Ελλάδα, αφού θα αποτελούσε ένα είδος ελάχιστης πρόληψης και θα προέβλεπε τρόπους επίλυσης και αποκατάστασης της αξιοπρέπειας των θυμάτων. Επιπλέον, η διεξαγωγή ερευνών για την καλύτερη κατανόηση των διαφόρων παραμέτρων του φαινομένου, την έκτασή του σε υπηρεσίες και οργανισμούς και την εκ μέρους της πολιτείας προτάσεων και εφαρμογής μέτρων είναι επιβεβλημένη. Η νομική ομπρέλα που πρέπει να ανοιχτεί για το ζήτημα πρέπει να είναι κάτι πολύ περισσότερο από διεκδίκηση αποζημιώσεων. Οφείλει να δρα στην κατεύθυνση της πρόληψης, αλλά και στην προστασία του υπαλλήλου- θύματος που καταγγέλλει το φαινόμενο.

Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, θα πρέπει άμεσα να γίνει νομοθετική ρύθμιση, για την προστασία των μαρτύρων για την διαφθορά. Τούτο εξάλλου ζητά και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόνον έτσι θα αποκαλυφθούν οι επίορκοι, ώστε να διωχθούν».

A. Π.

Καρντάσια

 Στην αρχή κέρδισαν τη δουλειά, ύψους περί τα 250.000.000 ευρώ, με έκπτωση μόλις 5%, ενώ η δεύτερη κοινοπραξία που συμμετείχε στο διαγωνισμό προσέφερε έκπτωση μόλις 1%. Οι μήνες περνούσαν, αλλά η σύμβαση δεν υπογράφονταν γιατί είχαν αρχίσει οι καταγγελίες. Ακολούθησε η έφοδος της Επιτροπής Ανταγωνισμού στα γραφεία των εργολάβων με αφορμή άλλες καταγγελίες για στημένους διαγωνισμούς και προσυμφωνημένες προσφορές. Και τότε έγινε το θαύμα! Οι εργολάβοι, με δική τους πρωτοβουλία εμφανίστηκαν να αυξάνουν το ποσοστό έκπτωσης που προσφέρουν κατά 2 – 3 εκατοστιαίες μονάδες. Η νέα προσφορά απέχει, βέβαια, από το σύνηθες ποσοστό έκπτωσης στα δημόσια έργα, αλλά επιτρέπει στους αρμοδίους να προχωρήσουν στην υπογραφή της στοιχειωμένης σύμβασης. Πάντα για το δημόσιο συμφέρον. Περισσότερα τις επόμενες ημέρες.

Ναι! Στην «ελεύθερη αγορά» οι καλοί προκόβουν

«I. F. Stone, perhaps more than any journalist in the twentieth century, lived a life dedicated to the values Day and Macdonald held out as the only hope for real transformation. Stone, born and raised by Russian immigrants in Philadelphia, was one of the most famous reporters in the nation by the end of World War II. He was a regular on television news programs and had easy access to those in power. He traveled with underground Jewish survivors of the Nazi Holocaust on leaky transports to British-occupied Palestine and wrote a series of reports that dramatically boosted the circulation of the New York newspaper PM. He covered the war for Israeli independence. And he was a confidant of many in the administration of Franklin Roosevelt.

And then, challenging President Harry Truman’s loyalty program and the establishment of NATO, Stone disappeared from public view and was swallowed up in the hysteria over communism. He became a nonperson. He began an address to a rally against the hydrogen bomb in February 1950 with the words “FBI agents and fellow subversives”15 He was soon under daily FBI surveillance. His passport was not renewed. And he was blacklisted as a reporter. Even the Nation, the centerpiece of the liberal intelligentsia, would not give him a job. He was forty-four and wrote that such actions made him “feel for the moment like a ghost.”16

Stone gathered up a few stalwarts from his old magazine and newspaper audience—although not enough to cover expenses—and launched a newsletter in 1953 called I. F. Stone’s Weekly. Stone did what the muckrakers did before the war, but rather than write for huge mass weeklies, he self-published his work in his basement «Stone’s work exposed the damage done to journalism by mass culture. The stories that Stone broke were ignored by most organizations. It was Stone who punctured the Johnson administration’s assertion that U.S. ships had been attacked in the Gulf of Tonkin. He pointed out that “one bullet embedded in one destroyer hull is the only proof we have been able to muster that the . . . attacks took place.”17 In an appendix of a State Department white paper meant to justify an expansion of the war, he found that in the months between June 1962 and January 1964 only 179 of approximately 7,500 weapons captured from the Vietcong had come from the Soviet bloc. The remainder, ninety-five percent, came from U.S. arms provided to the South Vietnamese.

He did this reporting while shut out of the big news conferences and confidential background briefings given to well-placed Washington reporters. The establishment reporters, he conceded, knew things he did not, but “a lot of what they know isn’t true.”18 What those journalists called objectivity “usually is seeing things the way everybody else sees them,”19 Stone said. By the time he closed the weekly nearly two decades later, it «had seventy thousand subscribers, and he had become a journalistic icon.

Stone was that curious hybrid of intellectual and journalist. He was as conversant in theater, art, literature, poetry, and the classics—he knew Latin and mastered Greek at the end of his life to write a book on the trial of Socrates—as he was in the intricacies of the New Deal, the permanent war economy, and the labor movement. His fierce independence and razor-sharp intellect, like George Orwell’s, often made him a scourge to the liberal class as well as the right. He detested orthodoxy. He consistently stood on the side of those who would have remained unheard without him. He may have been a supporter of Israel, but he had the courage to write in 1949 that Deir Yassin, an Arab village attacked in 1948 by Zionist paramilitary, who killed more than one hundred residents, was a village “whose Arabs were massacred by Irgunists with biblical ferocity, a shameful page in the history of the Jewish war of liberation.”20 American Jewish organizations offered to promote his book on the war for Israeli independence if he deleted one sentence calling for a binational Arab-Jewish state made up of Palestine and Trans-Jordan. He refused. The book languished in obscurity.»

Chris, Hedges: «Death of the Liberal Class»