Οι ιδιώτες με το μαγικό ραβδί

Κάθε φορά που μια απεργία, μια κατάληψη, μια αντίδραση προνομιούχου κλάδου των δημοσίων υπαλλήλων (γιατί δεν είναι όλοι οι υπάλληλοι του δημοσίου προνομιούχοι) προκαλεί προβλήματα στην καθημερινότητά μας επαναλαμβάνονται οι ίδιες ιαχές: “Πουλήστε την υπηρεσία”, “δώστε σε ιδιώτες τα σκουπίδια”, “κλείστε τους και ανοίξτε την άλλη ημέρα έναν νέο ιδιωτικό φορέα”.

Η συνταγή είναι ούτως ή άλλως δοκιμασμένη: Πλήθος φυσικών μονοπωλίων πωλήθηκαν τα τελευταία χρόνια σε ιδιώτες, εν μέσω πανηγυρισμών από όσους συνθλίβονταν από την κρίση και έβλεπαν τους υπαλλήλους των συγκεκριμένων ΔΕΚΟ να ευημερούν με μισθούς 2.000 και ενίοτε 2.500 ευρώ. Κάποιοι άλλοι προνομιούχοι, όπως στα Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ) συνεχίζουν να λαμβάνουν παχυλούς μισθούς και ας βρίσκεται ο ιστορικός οργανισμός στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Το κυβερνητικό (μη) σχέδιο προβλέπει πως θα εισπράττουν μέχρι την ημέρα που θα το αποκτήσει ένας ιδιώτης έναντι πινακίου φακής αφού θα έχουν μείνει μόνο τα μπετά από τα καταστήματα!

Εξάλλου ποιος θα ενδιαφέρονταν σήμερα για τα ΕΛΤΑ όταν θεωρείται σίγουρη η κατάρρευσή τους; Το φιλέτο, οι υπηρεσίες ταχυμεταφοράς κυρίως, βρίσκεται ήδη στα χέρια ιδιωτών. Αντίθετα, σε κάθε αξιολόγηση του μνημονίου, εγχώρια και ευρωπαϊκά συμφέροντα προσέθεταν και μία νέα ιδιωτικοποίηση, πάντα ενός νυν ή πρώην μονοπωλίου ή και ενός προνομιούχου κρατικού ακινήτου. Ακόμα και όταν τα έσοδα ήταν μικρές σταγόνες στον ωκεανό του ελληνικού χρέους. Παραδείγματα; Ο ΟΛΠ, ο ΔΕΣΦΑ, ο ΑΔΜΗΕ, η ΤΡΑΙΝΟΣΕ, περιφερειακά αεροδρόμια, κ.α.

Και τις περισσότερες φορές οι διαγωνισμοί του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) ολοκληρώνονταν με έναν και μόνο υποψήφιο. Σοβαρός ανταγωνισμός υπήρξε σε ελάχιστες περιπτώσεις, όπως τα περιφερειακά αεροδρόμια, όπου οι διαβασμένοι (προετοιμάζονταν δέκα χρόνια με τον Έλληνα συνεταίρο τους Δημήτρη Κοπελούζο) Γερμανοί της Fraport έδωσαν σχεδόν 400 εκατ. ευρώ περισσότερα από τον δεύτερο υποψήφιο, ενώ συνολικά υπήρξαν τρεις προσφορές. Η σημερινή κατάντια των περιφερειακών αεροδρομίων και της ΥΠΑ των πλούσιων παροχών (μέχρι και αγωγή στο δημόσιο έκαναν επειδή είχαν συνάψει ιδιωτικό ασφαλιστήριο στην Ασπίς Πρόνοια που φαλήρισε!) έδειχνε από το …διάστημα τις τεράστιες προοπτικές ανάπτυξης.

Εμείς, βεβαίως, κάθε φορά χειροκροτούσαμε γιατί “έτσι θα μάθουν οι προνομιούχοι των πρώην ΔΕΚΟ τι σημαίνει κρίση”, γιατί “θα δουλέψουν”, γιατί, γιατί… Και τώρα, με αφορμή την δυσοσμία από την υπόθεση των σκουπιδιών ζητάμε να ανατεθεί σε ιδιώτες η αποκομιδή για να μην είμαστε κάθε φορά όμηροι του γνωστού συνδικάτου της ΠΟΕ ΟΤΑ, ενός από τα τελευταία κραταιά συνδικάτα του δημοσίου.

Μήπως, όμως, έτσι πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε; Μήπως στην ουσία στηρίζουμε τη μετατροπή ενός κοινωνικού δικαιώματος σε μια ιδιωτική υπηρεσία που αν θέλει μας την παρέχει ο νέος φορέας; Μήπως επιτρέπουμε στους λίγους προνομιούχους ιδιώτες που έχουν τις κατάλληλες επαφές εντός και εκτός χώρας να αγοράσουν με ψίχουλα μονοπώλια που θα τους εξασφαλίζουν παχυλά κέρδη επί δεκαετίες;

Ακριβώς αυτό είναι και το μεγαλύτερο έγκλημα του πολιτικού συστήματος και των συντεχνιών που επί χρόνια είχαν πέσει σαν τις ακρίδες πάνω στο δημόσιο. Διέλυσαν πλήθος οργανισμών και υπηρεσιών, εξακολουθούν να ταλαιπωρούν τους πολίτες ακόμα και για τις απλούστερες των παροχών. Κύριος άξονας του σχεδιασμού στη λειτουργία μιας δημόσιας υπηρεσίας (από τις ΔΕΚΟ μέχρι τους ΟΤΑ) παραμένει ακόμα και σήμερα το “να πέφτουν οι μισθοί”. Ετσι στο τέλος η ιδιωτικοποίηση φαντάζει ως η μοναδική σωτηρία. Χωρίς κόπο και μεγάλο κόστος (είναι γνωστές οι κωλοτούμπες της σημερινής κυβέρνησης για την τύχη του ΤΑΙΠΕΔ) για τους κυβερνώντες.

Οσο για την περίφημη αναδιοργάνωση, συνοψίζεται σε μια λέξη: «Μετατάξεις»! Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι ο ΟΣΕ ο οποίος είχε φτάσει να απασχολεί 17.000 υπαλλήλους! Επί χρόνια μόνο το μισθολογικό κόστος ήταν μεγαλύτερο από τα ετήσια έσοδα χωρίς να ιδρώνει το αυτί κανενός! Στο τέλος ανακάλυψαν την αναδιοργάνωση και στην πραγματικότητα διέλυσαν τον ΟΣΕ. Μέχρι και τους μηχανοδηγούς μετέφεραν στα νοσοκομεία με αποτέλεσμα σήμερα να παρατηρούνται ελλείψεις, ενώ ολόκληρες υπηρεσίες στην κυριολεξία διαλύθηκαν με αποτέλεσμα να χαθεί για πάντα σημαντική τεχνογνωσία.

Ο σιδηρόδρομος είναι ένα ακριβό μέσο, που απαιτεί συνεχείς επενδύσεις και εξειδικευμένο προσωπικό. Εμείς, επειδή έχουμε 20 και πλέον χρόνια να αγοράσουμε νέο τροχαίο υλικό, βλέπουμε την απόσταση Αθήνα – Θεσσαλονίκη να διανύεται σε μεγαλύτερο χρόνο σε σύγκριση με τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας!

Εξαιτίας αυτού του σχεδιασμού ρήμαξε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και την αποκτούν οι Ιταλοί της κρατικής FS, ενός πανίσχυρου ομίλου, έναντι 40 εκατομμυρίων.

Αντί για τη διπλή υποκρισία των υπευθύνων (επί δεκαετίες σφυρίζουν αδιάφορα και στο «και πέντε» σπεύδουν να διαλύσουν με όπως – όπως «αναδιοργάνωση» τον κρατικό οργανισμό) και τις ιαχές «δώστε τα όλα σε ιδιώτες» μήπως υπάρχει άλλη συνταγή; Και τελικά ποιος αποφασίζει πόσο δημόσιο χρειαζόμαστε; Χρειαζόμαστε μικρότερο, μεγαλύτερο ή απλώς καλύτερο; Και πως μετράται το μέγεθός του; Μόνο από τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, ασχέτως με το ποσοστό αυτών που βρίσκονται στις θέσεις που χρειάζονται;

Αλλά η αναβάθμιση του επιπέδου των υπηρεσιών θα στενοχωρήσει τους κομματικούς στρατούς. Αρκετοί προτιμούν μια μετάταξη – αποστρατεία σε νοσοκομείο από την ταλαιπωρία της εργασίας στο σιδηρόδρομο ή σε κάποια υπηρεσία υψηλών απαιτήσεων με βάση τα δεδομένα του πολιτισμένου κόσμου.

 

ΕΛΤΑ: Δύο ίδιες μελέτες, με δύο διαφορετικούς αριθμούς

Εσείς τι πιστεύετε πως έκαναν στις Βρυξέλλες όταν διαπίστωσαν πως τα ΕΛΤΑ, με την ίδια μελέτη, της ίδιας εταιρείας συμβούλων, ζητούσαν – με διαφορά λίγων μηνών – τρεις φορές μεγαλύτερη κρατική ενίσχυση για την καθολική υπηρεσία;

Το απίστευτο της υπόθεσης με την καθολική υπηρεσία, που είχε προκαλέσει και την παρέμβαση της Κομισιόν, είναι ότι τα ΕΛΤΑ, επί προηγούμενης διοίκησης, ανέθεσαν σε εταιρεία συμβούλων να υπολογίσει το κόστος της. Η πρώτη μελέτη προσδιόρισε το κόστος κοντά στα 15 εκατ. ευρώ, αλλά τα ΕΛΤΑ λίγους μήνες μετά ανέθεσαν, στην ίδια εταιρεία, νέα μελέτη με το ίδιο αντικείμενο. Με τη νέα μελέτη, το κόστος της καθολικής υπηρεσίας εκτοξεύονταν στα 50 εκατ. ευρώ ετησίως, συμπέρασμα που δεν πήραν και τόσο στα σοβαρά στις Βρυξέλλες.

Ετσι τελικά η κυβέρνηση οδηγήθηκε στην απόφαση να καταβληθούν για το μεταβατικό διάστημα που συμφωνήθηκε με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα 15 εκατ. ευρώ ετησίως που αναφέρονταν και στην πρώτη μελέτη της εταιρείας συμβούλων. Και κατέθεσε σήμερα σχετική τροπολογία.

Τι είναι η καθολική υπηρεσία; Η υποχρέωση ενός παρόχου να παραδίδει επιστολές σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.

Τα ψυγεία των περιφερειακών αεροδρομίων


Όλα δείχνουν πως βρισκόμαστε κοντά στην παράδοση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στην Fraport η διοίκηση της οποίας ανακοίνωσε με λεπτομέρεια τα επενδυτικά της σχέδια. Όμως κάτι λείπει από την εξίσωση. Τα στοιχεία για το τι θα συμβεί στο προσωπικό της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) που δεν προσλαμβάνεται στο νέο σχήμα διαχείρισης των αεροδρομίων. Γνωρίζουμε πως η Fraport προσέλαβε περί τους 600, ενώ πολλοί άλλοι θα εργαστούν στη νέα Αρχή Πολιτικής Αεροπορίας. Πόσοι περισσεύουν; Υπάρχει σχέδιο μετάταξής τους σε άλλους κρατικούς φορείς; Μέχρι στιγμής δεν έχει ανακοινωθεί τίποτα από την κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο Υποδομών. Ούτε έχει υπάρξει απάντηση στις πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες ουδέποτε παραδόθηκε λίστα εργαζομένων στη Fraport παρά το γεγονός πως οι Γερμανοί τη ζήτησαν ώστε να αποφασίσουν τι θα κάνουν με το προσωπικό των 14 αεροδρομίων. Πληροφορίες, που δεν έχουν επιβεβαιωθεί, κάνουν λόγο για χώρους στους οποίους θα κάθονται μέχρι να αξιοποιηθούν, όσοι δεν θα εργάζονται στο νέο σχήμα.

Το μετρό Θεσσαλονίκης και η «έκρηξη» Μιχ. Χρυσοχοϊδη

Σχεδόν δέκα χρόνια προτού ανακαλύψει το Mega ότι ο υπουργός Υποδομών Μιχ. Χρυσοχοΐδης βάλλεται από τη διαπλοκή και απειλείται από άγνωστους εκβιαστές, κάποιοι είχαν τολμήσει να γράψουν ότι το μετρό Θεσσαλονίκης, που τότε (2005-06) βρισκόταν σε διαγωνιστική διαδικασία, είναι κακοσχεδιασμένο και πανάκριβο. Οσα υποστήριζαν προέρχονταν από στελέχη της Αττικό Μετρό, που έχει την εποπτεία του έργου, και από τη σύγκριση αντίστοιχων μετρό στην Ευρώπη. Ο τότε υπουργός ΠΕΧΩΔΕ Γ. Σουφλιάς και η τότε διοίκηση της Αττικό Μετρό απαντούσαν με φρασεολογία αντίστοιχη με αυτή που χρησιμοποίησε την Πέμπτη στη Βουλή ο κ. Χρυσοχοΐδης. Μιλούσαν για «συμφέροντα», «εκβιαστές», «οπαδούς της μιζέριας» και άλλα ηχηρά παρόμοια. Μάλιστα, επειδή τότε υπήρχαν και πολλά λεφτά, το υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ έβαλε και ολοσέλιδη πληρωμένη καταχώριση στις εφημερίδες υπό τον τίτλο «Η αλήθεια για το μετρό Θεσσαλονίκης», προκειμένου να κατακεραυνώσει τον ατυχή δημοσιογράφο που τόλμησε…

Τα χρόνια πέρασαν και δυστυχώς επιβεβαιώθηκαν όσοι έγραφαν ότι το έργο σχεδιάστηκε στο γόνατο από την Αττικό Μετρό. Ελαχε, δε, να είναι υπουργός Υποδομών ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης όταν πλέον το χαλί της αδιαφορίας δεν μπορούσε να κρύψει άλλα προβλήματα της μεγάλης εργολαβίας, ο προϋπολογισμός της οποίας φτάνει το 1 δισ. ευρώ. Οταν, μάλιστα, έγινε γνωστό την προηγούμενη εβδομάδα ότι η κοινοπραξία υπό την τεχνική εταιρία ΑΕΓΕΚ (τεχνικός σύμβουλος της κοινοπραξίας είναι η ΑΚΤΩΡ) έστειλε επιστολή με την οποία στην ουσία απειλεί με εγκατάλειψη των εργοταξίων, υπήρξε θόρυβος μεγάλος. Το μετρό έπρεπε να λειτουργεί από το 2012, αλλά σήμερα δεν γνωρίζουμε ούτε το κόστος ούτε τον χρόνο παράδοσης. Επιχειρηματίες που βρίσκονται στην περιοχή των εργοταξίων έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά. Τους είχαν πει ότι η ταλαιπωρία είναι προσωρινή, αλλά έγινε μόνιμη.

Τι έγραψε την Πέμπτη η «δημοκρατία»; Οτι ο υπουργός Υποδομών, όταν ρωτήθηκε, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, σφύριζε αδιάφορα. Απέφυγε να τοποθετηθεί επί της ουσίας για το τι πραγματικά συμβαίνει με τον εργολάβο του μετρό Θεσσαλονίκης, απέφυγε να αναφερθεί στις απαιτήσεις που έχει εγείρει. Εφτασε μέχρι του σημείου να υποστηρίξει, με διάφορες περικοκλάδες, ότι η σύμβαση δεν θα αλλάξει και το έργο θα παραδοθεί στον χρόνο και στο κόστος του! Την ίδια ημέρα, από το βήμα της Βουλής, ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης εκφώνησε δεκάρικο με απίστευτες ύβρεις κατά της «δημοκρατίας» και μισόλογα περί εκβιαστών που θέλουν υπεργολαβίες κ.λπ., χωρίς να κατονομάσει τους διώκτες του. Για το μετρό Θεσσαλονίκης δεν είπε ούτε κουβέντα, γιατί γνωρίζει ότι η τύχη του έργου κρέμεται από μια κλωστή, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον προϋπολογισμό και την πόλη.

Οι πολίτες δεν αγοράζουν πλέον τις ηρωικές δηλώσεις πολιτικών τύπου Μιχ. Χρυσοχοΐδη. Γνωρίζουν, όπως συνέβη και στην περίπτωση της υποθαλάσσιας οδικής αρτηρίας Θεσσαλονίκης και στα έργα των μεγάλων οδικών αξόνων, ότι, εξαιτίας της πολυετούς αδιαφορίας των αρμοδίων, το Δημόσιο δένεται χειροπόδαρα. Στο τέλος και τα έργα δεν γίνονται (είτε μένουν στα χαρτιά είτε ολοκληρώνονται με καθυστερήσεις και πρόσθετο κόστος) και οι εργολάβοι παίρνουν παχυλότατες αποζημιώσεις. Στην περίπτωση της υποθαλάσσιας οδικής αρτηρίας, η σημερινή ηγεσία του υπουργείου Υποδομών άσκησε έφεση σε δικαστική απόφαση με την οποία έχει επιδικαστεί σε κοινοπραξία, στην οποία συμμετέχει και η ΑΚΤΩΡ, ποσό περί τα 70.000.000 ευρώ, επειδή ακυρώθηκε άλλο ένα προκλητικά πρόχειρο έργο. Ουδείς λογοδότησε για το συγκεκριμένο ναυάγιο, όπως ουδείς έχει μέχρι σήμερα κληθεί να εξηγήσει ότι το μετρό Θεσσαλονίκης εκτροχιάστηκε σε χρόνο και σε κόστος.

Στην περίπτωση των μεγάλων οδικών αξόνων, τα πράγματα ήταν περισσότερο πολύπλοκα, με τον κ. Χρυσοχοΐδη και τους συμβούλους του να υποστηρίζουν ότι θα πληρώναμε απίστευτες αποζημιώσεις στις κατασκευαστικές κοινοπραξίες αν δεν άλλαζαν προς όφελός τους συμβάσεις παραχώρησης. Ετσι, το Δημόσιο δέχτηκε να συμβάλει με κάτι δισεκατομμύρια ευρώ επιπλέον στην ολοκλήρωση των έργων. «Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς» είναι η μόνιμη επωδός του υπουργού Υποδομών. Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι που θεωρούν ότι δεν μελετήθηκαν επαρκώς οι εναλλακτικές λύσεις και κάποιοι άλλοι οι οποίοι εκτιμούν ότι δεν αποδόθηκαν ευθύνες στους ανθρώπους που έφτιαξαν τις αρχικές συμβάσεις παραχώρησης κατά τέτοιον τρόπο, ώστε οι εργολάβοι και οι τράπεζες να μη χάσουν ούτε ευρώ, ενώ οι φορολογούμενοι να επιβαρυνθούν με δισεκατομμύρια· εκτός αν ο υπουργός Υποδομών θεωρεί ότι πρέπει μονίμως να πληρώνουν οι πολίτες το κόστος της χρεοκοπίας της χώρας και όχι όσοι είχαν αναλάβει τα έργα, με την προσδοκία των παχυλών περιθωρίων που προσφέρουν οι κρατικές συμβάσεις στη χώρα μας. Οταν τα δισεκατομμύρια μοιράζονται ως μαρουλόφυλλα, ο κ. Χρυσοχοΐδης πρέπει να ανέχεται όσους θεωρούν ότι πιθανώς υπήρχαν καλύτερες λύσεις.
Οσο για τα περί εκβιαστών που θέλουν υπεργολαβίες, ο υπουργός Υποδομών είναι προτιμότερο να τους κατονομάσει. Στην αγορά γνωρίζουν σε ποιους αναφέρεται. Γνωρίζουν και σε ποιες καταγγελίες στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στην ελληνική Δικαιοσύνη έχει προχωρήσει ο (σχεδόν χρεοκοπημένος) εργολάβος που φωτογραφίζει ο κ. Χρυσοχοΐδης. Ο ίδιος ο υπουργός έχει αφήσει να διαρρεύσουν εδώ και μήνες σε δημοσιογράφους, προκειμένου να αποδείξει ότι είναι σκληρός και ανυποχώρητος.

Πέρα από την ποιότητα του καταγγέλλοντος, υπάρχει και η ουσία των καταγγελιών. Λειτουργεί ή όχι καρτέλ στα δημόσια έργα, με αποτέλεσμα να υπάρξει σοβαρός περιορισμός των εκπτώσεων στους σχετικούς διαγωνισμούς; Το θέμα διερευνάται από την Επιτροπή Ανταγωνισμού. Θεωρούνται λογικές οι εκπτώσεις του 5%-7% σε δύο τρεις διαγωνισμούς της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, οι οποίοι κατά σύμπτωση μοιράστηκαν μεταξύ των ισχυρών κατασκευαστικών ομίλων; Η σπατάλη δισεκατομμυρίων ευρώ για τις υποδομές του σιδηροδρόμου, ενώ η απόσταση Αθήνα – Θεσσαλονίκη διανύεται σήμερα σε μεγαλύτερο χρόνο έναντι της προηγούμενης δεκαετίας, κάνει πολλούς ανθρώπους καχύποπτους.

Ο κ. Χρυσοχοΐδης είχε την ατυχία να είναι υπουργός σε κυβερνήσεις του «εκσυγχρονισμού», όταν κατέστησαν νόμιμες η διαφθορά και η συναλλαγή στα δημόσια έργα μέσω του περίφημου μαθηματικού τύπου επιλογής αναδόχου. Τότε που υπήρχαν προγράμματα υπολογιστών για το στήσιμο των διαγωνισμών, οι προσφορές γράφονταν με το ίδιο χέρι και χιλιάδες άνθρωποι πλούτισαν όχι επειδή ανέλαβαν έργα, αλλά επειδή συμμετείχαν στο μαγείρεμα του διαγωνισμού. Πιθανώς ο άνθρωπος δεν είχε ακούσει τίποτα. Ομως, όσοι ασχολούνται επί χρόνια με τα δημόσια έργα γνωρίζουν ότι δεν ήρθε η κάθαρση που ευαγγελίζονταν οι κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας. Οι περιπτώσεις του μετρό Θεσσαλονίκης και των οδικών αξόνων αποτελούν περίτρανη απόδειξη.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Ποια διαβούλευση;

Εγκαλούν συνεχώς οι κύριοι της κυβέρνησης την αντιπολίτευση και τοπικούς παράγοντες οι οποίοι αντιδρούν σε κάθε πρωτοβουλία που αφορά είτε στην αξιοποίηση κρατικής περιουσίας, είτε στον τρόπο που λειτουργεί ένας δημόσιος οργανισμός. «Δεν θέλουν την αλλαγή» υποστηρίζουν για να προσθέσουν το βαρύγδουπο πως «ο τόπος θα πάει μπροστά χωρίς αυτούς». Ανεξάρτητα από τη δράση των μικροσυμφερόντων και των ιδεολογικών αγκυλώσεων (προς άγρα εκλογικής πελατείας) η κυβέρνηση φαίνεται πως δίνει λαβές για κριτική εξαιτίας της απουσίας διαβούλευσης με τους πολίτες και τις τοπικές κοινωνίες για σειρά κρίσιμων θεμάτων.

Στη Βρετανία, για παράδειγμα, όταν οι δήμοι αποφάσισαν να δώσουν σε ιδιώτες τη διαχείριση των δικτύων φωτισμού προχώρησαν σε ολόκληρη εκστρατεία ενημέρωσης των πολιτών επί εβδομάδες. Δημιούργησαν ειδικές ιστοσελίδες με ερωτήσεις και απαντήσεις, έφτιαξαν ομάδες που απαντούσαν στα ερωτήματα των δημοτών, παρουσίασαν αναλυτικά στοιχεία (με συγκεκριμένους αριθμούς) για τα οφέλη.

Στην Ελλάδα ακολουθούμε τον ακριβώς αντίθετο δρόμο και στη συνέχεια αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχουν τόσο σφοδρές αντιδράσεις και γιατί οι πολίτες είναι θύματα του κάθε παράγοντα ο οποίος πετάει φωτοβολίδες χωρίς κανείς να μπορεί να απαντήσει. Ετσι, το σχέδιο νόμου για τη λεγόμενη «μικρή ΔΕΗ» μέσω του οποίου δημιουργείται στην ουσία ένας πανίσχυρος ιδιωτικός όμιλος στο χώρο του ηλεκτρισμού ήταν σε διαβούλευση μόνο τέσσερις ημέρες! Μάλιστα, ενώ στην αρχή υπήρχε πραγματική συμμετοχή πολιτών στις διάφορες διαβουλεύσεις του opengov.gr, τώρα ελάχιστοι ασχολούνται. Είναι χαρακτηριστικό πως την πρώτη ημέρα διαβούλευσης του σχεδίου νόμου για τη «μικρή ΔΕΗ» είχε υποβληθεί μόλις τρία σχόλια αν και το θέμα αφορά περί τους 3.000 εργαζόμενους και ολόκληρες πόλεις της Βορείου Ελλάδος.

Το μικρό περιθώριο διαβούλευσης, η απουσία ουσιαστικής ενημέρωσης των πολιτών, η εμμονή των υπευθύνων για γενικόλογες διακηρύξεις αντί για την παράθεση αριθμών που δείχνουν τα οφέλη της κοινωνίας από τις αλλαγές κάνουν διπλό κακό: Πρώτον, δίνουν λαβές σε αυτούς που πράγματι δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα επειδή βολεύονται και ενίοτε πλουτίζουν από την «ελληνική ιδιομορφία». Δεύτερον, επιτρέπουν ακόμα και σε καλοπροαίρετους να μιλούν για «σκοτεινά σημεία» σε πολλά σχέδια νόμου τα οποία μπορούν να αξιοποιηθούν από τους αετονύχηδες. Επειδή στην κυβέρνηση γνωρίζουν πως θα υπάρξουν σοβαρές αντιδράσεις, ειδικά για θέματα όπως η «μικρή ΔΕΗ» ή η αξιοποίηση του Ελληνικού, προκαλεί εντύπωση η απουσία σχεδίου διαβούλευσης και παρουσίασης των οφελών στους πολίτες.

Η Επιτροπή Ανταγωνισμού και οι Εργολάβοι

Για περίπου έξι χρόνια, οι κρατικές υπηρεσίες γνώριζαν πως μέσω του μαθηματικού τύπου οι εργολάβοι αποφάσιζαν πριν από το διαγωνισμό ποιος θα πάρει το έργο. Υπήρχαν οι περίφημοι «συμμετέχοντες» και οι περίφημοι «ενδιαφερόμενοι» (συνήθως ο ενδιαφερόμενος ήταν ένας, οι συμμετέχοντες πολλοί). Στις υπηρεσίες εμφανίζονταν τύποι με σακούλες οι οποίοι κατέθεταν προσφορές με το κιλό, γραμμένες με το ίδιο χέρι. Στόχος να οδηγηθεί ο διαγωνισμός στον εργολάβο που είχε προσυμφωνηθεί. Κάποιος ανώνυμος πληροφοριοδότης μου εκείνη την εποχή (με έπαιρνε τηλέφωνο και με έστελνε έξω από υπηρεσίες για να βλέπω πως συναλάσσονταν οι εργολάβοι) τους αποκαλούσε «αεροπόρους» γιατί είχαν τσάντες σαν αυτές που χρησιμοποιούν οι πιλότοι.

Στην αγορά κυκλοφορούσαν προγράμματα υπολογιστών που επέτρεπαν το μαγείρεμα του διαγωνισμού μέσω μαθηματικού τύπου ώστε να ξέρουν οι άνθρωποι τι προσφορά θα καταθέσουν. Χιλιάδες μηχανικοί (μέλη του ΤΕΕ το οποίο δεν είχε καταλάβει κάτι…) ζούσαν από το στήσιμο των διαγωνισμών. Μπορούσες να βγάλεις 1.000 ευρώ από τη συμμετοχή σε στήσιμο μικρού έργου (ανά εβδομάδα) και εκατομμύρια από τη συμμετοχή σε στήσιμο μεγαλύτερου έργου. Είχαν ιδρυθεί ακόμα και εταιρείες (με μετόχους εργολήπτες συγκεκριμένου συνδέσμου) αντικείμενο των οποίων ήταν η μαζική κατάθεση των προσφορών ώστε να στήνονται οι διαγωνισμοί με χαμηλό κόστος! Μέχρι και υπεράκτια εταιρεία είχαν δημιουργήσει για να μεταφέρονται τα λύτρα.
Χρειάστηκαν περίπου έξι χρόνια μέχρι να καταργηθεί ο μαθηματικός τύπος από τον Γ. Σουφλιά, όχι γιατί ο τελευταίος ήθελε να τον καταργήσει, αλλά γιατί υπήρξε σοβαρή αντίδραση εντός της Ν.Δ.

Ολα αυτά γράφονταν τότε (από ελάχιστους, σχεδόν έναν…) χωρίς η Επιτροπή Ανταγωνισμού και η Δικαιοσύνη να ασχοληθεί σοβαρά. Τώρα μαθαίνουμε πως η Επιτροπή Ανταγωνισμού ετοιμάζει πόρισμα γιατί βρήκε, λέει, στοιχεία. Γράφεται, επίσης, χωρίς να επιβεβαιώνεται, πως η Δικαιοσύνη έχει παρέμβει έπειτα από καταγγελίες για το πως μοιράστηκαν, χειρουργικά, κάποια μεγάλα σιδηροδρομικά έργα. Υποτίθεται πως από πέρυσι έχουν γίνει εξορμήσεις της Επιτροπής στα γραφεία των εργολάβων. Πόσα χρόνια χρειάζεται για το πόρισμα όταν έχει τα στοιχεία για την περίοδο του μαθηματικού τύπου; Εδώ έφτασε μέχρι του σημείου να βγάλει απόφαση για τη μπύρα με στοιχεία δεκαετίας. Γιατί δεν κάνει το ίδιο με το διαρκές σκάνδαλο των δημοσίων έργων;

Πατριώτες

Διάβαζες το όνομα καθηγητή που εγκαταλείπει τη θέση σε ένα από τα πιο γνωστά πανεπιστήμια του κόσμου προκειμένου να εργαστεί σε ελληνικό ανώτατο εκπαιδευτικό ίδρυμα και έλεγες «μπράβο, είναι πατριώτης, θέλει να προσφέρει». Με τα χρόνια διαπίστωνες πως ο γνωστός καθηγητής δεν είχε εξασφαλίσει μόνο μια θέση επιστρέφοντας στην Ελλάδα: Ηταν ταυτόχρονα σύμβουλος υπουργών, κρατικών οργανισμών, τοπικών αρχόντων και ισχυρών επιχειρηματιών, ενώ μέσω «ερευνητικών κονδυλίων» κατάφερνε να αποκομίζει αμύθητα ποσά. Ηταν αδύνατο να βγάλει τα ίδια χρήματα στη Βρετανία ή στις ΗΠΑ γιατί απλώς δε θα μπορούσε ταυτόχρονα να αμείβεται από τόσους κρατικούς φορείς και να έχει τόσους ιδιώτες «χορηγούς». Χώρια που στον πολιτισμένο κόσμο δεν θα μπορούσε η γυναίκα του ή τα παιδιά του να υπογράφουν συμβάσεις με εταιρείες στις οποίες αναθέτει δουλειές ως επικεφαλής κρατικών οργανισμών. Αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο π.χ. στις ΗΠΑ ο καθηγητής θα αναγκάζονταν να εγκαταλείψει τη δουλειά του και θα κουβαλούσε σε ολόκληρη την καριέρα του τη φήμη του διεφθαρμένου. Εδώ, στη χώρα της χρεοκοπίας, «αποστρατεύεται» μετά δόξης και τιμής, ενώ υπάρχει ακόμα πλήθος πανεπιστημιακών εδρών που μεταβιβάζονται από πατέρα σε τέκνο!

Εβλεπες το βιογραφικό γόνου ισχυρής πολιτικής οικογένειας στο οποίο αναφέρονταν πως σπούδασε σε κορυφαίο αμερικανικό πανεπιστήμιο και πήρε μεταπτυχιακό από ένα άλλο πασίγνωστο ίδρυμα. Στη συνέχεια του βιογραφικού περίμενες να διαβάσεις για τις σπουδαίες θέσεις που ανέλαβε στον ιδιωτικό τομέα αφού είχε τόσα προσόντα. Τι διάβαζες; Πως η πρώτη δουλειά του συμπαθούς επιστήμονα ήταν «Σύμβουλος του Νομάρχη Κορινθίας»! Η δεύτερη δουλειά ήταν επίσης «Σύμβουλος», αλλά κάποιου προέδρου κρατικού οργανισμού στην Αθήνα. Γιατί να εργάζεται ο νέος επιστήμων αφού μπορεί να κάθεται σπίτι και να αμείβεται από δύο – τρεις κρατικές δουλειές; Τα χρήματα στις πολυεθνικές βγαίνουν με κόπο, στην Ελλάδα με πολιτικό μέσο.

Διάβαζες για επιστήμονα (π.χ. γιατρό) που εγκατέλειψε τη θέση σε κορυφαίο νοσοκομείο της Δυτικής Ευρώπης ή της άλλης πλευράς του Ατλαντικού και εκθείαζες πάλι τον πατριωτισμό του. Στη συνέχεια διαπίστωνες πως ο εν λόγω επιστήμονας ενώ στις ΗΠΑ έπρεπε να κάνει μία ή δύο χειρουργικές επεμβάσεις την ημέρα για να λαμβάνει παχυλό μισθό, στη χώρα της χρεοκοπίας αρκούσαν δύο επεμβάσεις το μήνα για να παίρνει περισσότερα από το κρατικό νοσοκομείο (χωρίς να υπολογίζεται το «φακελάκι» που ακόμα καταβάλλουν πολύ ασθενείς). Βέβαια, για να κάνεις καριέρα στην Ελλάδα έπρεπε να μπεις στο κύκλωμα. Γνωρίζω περίπτωση Ελληνα του εξωτερικού που άντεξε μόλις 11 μήνες στη χώρα μας αφού ήταν αδύνατο να εξασφαλίσει τα προς το ζην χωρίς να ταυτιστεί με το διεφθαρμένο σύστημα που είχε πλοκάμια σε όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης. Ηρθε και σε λίγους μήνες επέστρεψε στην Ελβετία όπου εργάζεται σε κορυφαία θέση.

Ακόμα και σήμερα καταγράφονται τέτοια φαινόμενα, μολονότι βρισκόμαστε στον έκτο χρόνο κρίσης. Ελπίδα θα υπάρξει όταν οι επίορκοι χάσουν κάθε δημόσιο αξίωμα και καταλάβουν πως θα κυκλοφορούν δακτυλοδεικτούμενοι.

Κάποτε υπήρχε ελληνική χαλυβουργία

 

Τα νούμερα είναι τρομακτικά και προκαλούν ζάλη: Οι συσσωρευμένες ζημιές της ελληνικής χαλυβουργίας, του σημαντικότερου τομέα της βαριάς βιομηχανίας της χώρας, κατά την τελευταία πενταετία ξεπερνούν τα 700.000.000 ευρώ! Πιστεύει, άραγε, κάποιος πως οι πάλαι ποτέ κραταιές βιομηχανίες έχουν περιθώρια επιβίωσης αν συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση; Ηδη οι μισές θέσεις εργασίας στον κλάδο έχουν χαθεί, ενώ τα περισσότερα εργοστάσια υπολειτουργούν ή έχουν κλείσει με την ελπίδα πως η ανάκαμψη θα έρθει νωρίτερα και ο εξοπλισμός δεν θα έχει απαξιωθεί.

 

Οι ελληνικές χαλυβουργίες είχαν επενδύσει περισσότερο από ένα δισ. ευρώ στο πρώτο μισό της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά η στρατηγική των διοικήσεων υπήρξε λαθεμένη: Επικεντρώθηκαν στην εγχώρια αγορά που κάλπαζε εξαιτίας της «φούσκας» στην οικοδομή και των δημοσίων έργων. Οταν έσπασε η «φούσκα» και η οικοδομή κατέρρευσε συμπαρέσυρε και τους μεγάλους ομίλους με την περιορισμένη εξαγωγική δραστηριότητα. Ομως, ακόμα και αυτή η περιορισμένη διεθνής παρουσία εξασφάλιζε στον κλάδο χαλυβουργικών προϊόντων την τρίτη θέση στις ελληνικές εξαγωγές που ήταν γενικώς περιορισμένες…

 

Με το ξέσπασμα της κρίσης, οι προσπάθειες των διοικήσεων για περαιτέρω ενίσχυση των εξαγωγών δε βρήκαν αρωγό την πολιτεία, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα. Αντίθετα, η φορομπηχτική πολιτική στην ενέργεια οδήγησε σε έκρηξη του κόστους παραγωγής με αποτέλεσμα η ελληνική χαλυβουργία να βλέπει την εγχώρια ζήτηση στα χαμηλότερα επίπεδα του τελευταίου μισού αιώνα (έχουμε γυρίσει στις αρχές της δεκαετίας του ’60…), αλλά ταυτόχρονα να αδυνατεί να ενισχύσει τις πωλήσεις στο εξωτερικό.

 

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του, ο πρόεδρος της Ένωσης Χαλυβουργιών Ελλάδος Αλέξανδρος Τικτόπουλος υποστήριζε πως η αγορά έχει συρρικνωθεί κατά 85% σε σύγκριση με τα προ κρίσης επίπεδα. Ο ίδιος παρουσίαζε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία οι ελληνικές χαλυβουργίες έχασαν σημαντικό έδαφος στην κύρια εξαγωγική τους αγορά, την Αλγερία. Στο εννεάμηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2013, οι ελληνικές εξαγωγές μειώθηκαν κατά 40,3%, την ίδια ώρα που οι χαλυβουργοί ανταγωνιστικών χωρών (Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία) ενίσχυσαν τις εξαγωγές τους κατά σχεδόν 30%.

 

Ποιους άλλους αριθμούς πρέπει να παραθέσει κάποιος ώστε να πειστούν οι αρμόδιοι για την ανάγκη λήψης άμεσων μέτρων; Χωρίς μέτρα, σύντομα δεν θα υπάρχει η ελληνική χαλυβουργία. Αν θεωρούμε πως δεν πρέπει να υπάρχει, ας μας πει κάποιος με τι θα την αντικαταστήσουμε, πότε και με ποιο σχέδιο.

Δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

 

«Εχουμε 12 μήνες προθεσμία»

«Εχουμε 12 μήνες προθεσμία» μου έλεγε χθες κυβερνητικό στέλεχος, ένας από τους ανθρώπους που προσπαθούν πραγματικά να σταματήσουν τον πολυετή κατήφορο. Οπως εξηγούσε, η δημοσιονομική προσαρμογή που πέτυχε η χώρα, με αιματηρές θυσίες των πολιτών, έδωσε στην κυβέρνηση παράταση ενός χρόνου για την επίλυση των χρόνιων προβλημάτων που αποτρέπουν τις ξένες (και εγχώριες) επενδύσεις και στραγγαλίζουν όσους θέλουν να δημιουργήσουν.

Με τα μαγικά δημοσιονομικά μεγέθη που ανακοινώνει το υπουργείο Οικονομικών, όπως το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα, απλώς κερδίζεις χρόνο ώστε να ασχοληθείς με άλλες εκκρεμότητες, εξίσου ουσιαστικές για την επιστροφή στην ανάπτυξη. Αν στο επόμενο δωδεκάμηνο, οι υπουργοί που έχουν αναλάβει να δώσουν πραγματικό νόημα στη λέξη Δικαιοσύνη (π.χ. με ταχύτερες αποφάσεις από τα δικαστήρια), να περιορίσουν πραγματικά τη γραφειοκρατία και να «στήσουν» δημόσιες υπηρεσίες που θα βοηθούν ουσιαστικά πολίτες και επιχειρήσεις, συνεχίσουν να πορεύονται με τους ίδιους ρυθμούς, τότε «θα χτυπήσουμε στον τοίχο με ταχύτητα».

Κυβερνητικά στελέχη και επιχειρηματίες που ταξιδεύουν τους τελευταίους μήνες στο εξωτερικό διαπιστώνουν με ικανοποίηση πως η εικόνα της χώρας μας έχει πραγματικά βελτιωθεί. Συναντούν κρατικούς αξιωματούχους και εταιρείες που δείχνουν ουσιαστικό ενδιαφέρον για τη χώρα μας. Σήμερα είναι πολύ πιο εύκολο από το 2010 ή το 2011 να βρεις ανθρώπους που θέλουν να ακούσουν για την Ελλάδα ως επενδυτικό προορισμό. Το γνωρίζουν όσοι ακολουθούν τον πρωθυπουργό στα ταξίδια του και όσοι συμμετέχουν σε συναντήσεις με διάφορες ξένες αποστολές που έρχονται στη χώρα μας.

Ομως, τα προβλήματα αρχίζουν όταν οι ξένοι αξιωματούχοι, που έδειξαν αρχικό ενδιαφέρον για επενδύσεις, χρειαστεί να συνδιαλλαγούν με τον αργοκίνητο (μέχρι παρεξηγήσεως…) κρατικό μηχανισμό και τα ελληνικά υπουργεία. Οσα ταξίδια και αν κάνει ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του ανά τον κόσμο, οι επενδυτές δεν θα έρχονται όταν αντιμετωπίζουν την αδιαφορία και την ανοργανωσιά της δημόσιας διοίκησης και την αδυναμία απονομής δικαιοσύνης (εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος). Μια μελέτη που έχει στα χέρια της η κυβέρνηση δείχνει πως το όφελος από το ξεμπλοκάρισμα περίπου 400.000 αστικών υποθέσεων (προσφυγές κατά επενδύσεων, αντιδικίες μεταξύ επιχειρήσεων, κλπ) στα δικαστήρια μπορεί να είναι της τάξης των 7 δισ. ευρώ.

Οσες ειδικές επιτροπές και αν γίνουν για να προχωρήσει η τάδε ή η δείνα επένδυση, το αποτέλεσμα θα είναι μηδενικό αφού ουδείς τολμά να συγκρουστεί κατά μέτωπο με αυτούς που επιβιώνουν (και ενδεχομένως κερδίζουν περισσότερα) επειδή η Ελλάδα βουλιάζει. Με την καλή εικόνα των δημοσίων οικονομικών, όπως τουλάχιστον την εμφανίζουν τα μαγειρεία της Πλατείας Συντάγματος, έχουμε εξασφαλίσει παράταση 12 μηνών. Αν μέχρι τότε δε συμμαζέψουμε πραγματικά το σημερινό χάλι σε υπουργεία που είναι κρίσιμα για τις επενδύσεις και την ανάπτυξη, οι εξελίξεις θα είναι περισσότερο από δυσάρεστες. Ούτως ή άλλως εξαντλείται καθημερινά το ελάχιστο «λίπος» που έχει απομείνει στις λίγες υγιείς και εξαγωγικές επιχειρήσεις της χώρας. Σύντομα θα περάσουν κι αυτές στη ζώνη του λυκόφωτος.

Μια έκδοση δημοσιεύθηκε σήμερα στη «δημοκρατία»

Σπήλαια Διρού 2013: Το Ελληνικό Τουριστικό Προϊόν

Από περίπου 150.000 επισκέπτες ετησίως σήμερα δέχεται περί τους 50.000, ενώ εμφανίζει συνεχώς ζημιογόνες χρήσεις (πέρυσι έφτασαν τις 600.000 ευρώ), με το δελτίο παραπόνων από τους τουρίστες να είναι γεμάτο από γλαφυρές εικόνες απαξίωσης και εγκατάλειψης. Οσα συμβαίνουν στα Σπήλαια Διρού, ένα από τα «κοσμήματα» του φυσικού και τουριστικού πλούτου της χώρας, αποτελούν μικρογραφία της σκανδαλώδους διαχείρισης τουριστικών και κρατικών ακινήτων επί δεκαετίες. Το δυστύχημα είναι, σύμφωνα με καταγγελίες εργαζομένων, πως συνεχίζονται μέχρι και σήμερα από τη διοίκηση της Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ) η οποία προέκυψε από τη συγχώνευση της Εταιρείας Τουριστικών Ακινήτων (ΕΤΑ) και της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου (ΚΕΔ) και διαχειρίζεται κρατική περιουσία αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ.

Αποκορύφωμα του μοντέλου διαχείρισης των Σπηλαίων Διρού από τη σημερινή διοίκηση της ΕΤΑΔ, υπό τον διευθύνοντα σύμβουλο Γρ. Δούνη, είναι η πρόσφατη (30 Μαϊου) επανατοποθέτηση στη θέση του προϊσταμένου υπαλλήλου ο οποίος απουσίαζε και είχε αντικατασταθεί το τελευταίο εξάμηνο επειδή είχε έρθει στα χέρια με υφιστάμενό του. Παρά το γεγονός πως έχει κατατεθεί και μήνυση από τον υπάλληλο που δέχθηκε την επίθεση, από τη διοικητική εξέταση της ΕΤΑΔ δεν επεβλήθη καμία ποινή στον προϊστάμενο και με απόφαση του κ. Δούνη επανατοποθετήθηκε στην ίδια θέση, μολονότι κατά το παρελθόν είχε εμπλακεί ξανά σε αντίστοιχους καυγάδες. Για παράδειγμα, στις 23/4/2009 είχε φτάσει στο γραφείο του τότε προέδρου της ΕΤΑ αναφορά επισκέπτη σύμφωνα με την οποία ο προϊστάμενος, ο αδελφός του και ο πατέρας του (όλοι τότε υπάλληλοι των Σπηλαίων Διρού!) είχαν εμπλακεί σε καυγά με εκτόξευση καφέδων, καρεκλών και άλλων αντικειμένων.

Η επανατοποθέτηση του κ. Παν. Γεωργακούνια στη θέση του προϊσταμένου από τον κ. Δούνη έγινε μάλιστα όταν λίγες ημέρες πριν τον καυγά με τον υφιστάμενό του είχε λάβει δύο επιστολές από την αρμόδια διευθύντρια της ΕΤΑΔ για αναφορές τουριστών περί της εικόνας των Σπηλαίων Διρού. Στις 25/9/2012 η διευθύντρια διαχείρισης της ΕΤΑΔ Σοφ. Φαλτσέτα στέλνει στον κ. Γεωργακούνια επιστολή με την οποία του μεταφέρει «έντονα παράπονα που δέχθηκε η διοίκηση της εταιρείας από επισκέπτες των Σπηλαίων, σύμφωνα με τα οποία φέρεται ότι, η εικόνα που παρουσιάζει το προσωπικό της μονάδας προς τρίτους είναι κάκιστη». Η ίδια του επισημαίνει πως «κατά την αυτοψία που πραγματοποιήθηκε από κλιμάκιο της κεντρικής υπηρεσίας» διαπιστώθηκε «η ελλιπής τήρηση των κανόνων ασφαλείας στις λέμβους» με τις οποίες ξεναγούνται οι επισκέπτες στα Σπήλαια! Λίγες ημέρες νωρίτερα (στις 10 Σεπτεμβρίου), η κα Φαλτσέτα είχε στείλει αναφορά στο γραφείο του κ. Δούνη με την οποία τον ειδοποιούσε για θέματα «όπως η ασφαλής μετακίνηση και κυκλοφορία των λέμβων, η διαφύλαξη της ασφάλειας των επισκεπτών», κλπ, με βάση καταγγελία ξεναγού.

Στην καταγγελία της ξεναγού, όπως και σε πολλές άλλες που έχει στα χέρια της η «κυριακάτικη δημοκρατία» περιγράφεται με γλαφυρότητα ο τρόπος λειτουργίας των Σπηλαίων Διρού. Η ξεναγός συνόδευε μια μικρή ομάδα αμερικανών τουριστικών πρακτόρων και ανάμεσα στα άλλα αξιοθέατα ήθελε να τους δείξει και τα Σπήλαια. Οπως γράφει, «αν και βέβαια πληρώσαμε το πανάκριβο εισιτήριο, η επίσκεψή μας ήταν μια εξευτελιστική εμπειρία. Αρχίζω από την πρώτη επαφή με την ομάδα των βαρκάρηδων / οδηγών ξαπλωμένων εδώ και εκεί σαν ξεβρασμένες φώκιες, βαριούνται να κουνηθούν απαντώντας σε κάθε ερώτηση με χυδαίους αστεϊσμούς και αναίδεια χωρίς όριο». Η ίδια κατήγγειλε πως οι βαρκάρηδες δεν έβαλαν τα σωσίβια στους επισκέπτες, όπως προβλέπεται καθώς και πως τα δρομολόγια σταμάτησαν πολύ νωρίτερα από το τέλος του ωραρίου!

Οι επισκέπτες μεταφέρουν απίστευτες εικόνες όπως οι αγώνες ταχύτητας που δίνουν οι λεμβούχοι με αποτέλεσμα η επίσκεψη στα Σπήλαια να μετατρέπεται σε αγωνιώδη προσπάθεια παραμονής του επισκέπτη εντός της βάρκας! Μια κάτοικος της Σπάρτης γράφει: «Απαράδεκτο. Εχουμε μια φοβερή πολιτιστική κληρονομιά και την σπαταλάμε με αυτό τον τρόπο». Η ίδια περιγράφει πως ο λεμβούχος πήγαινε τόσο γρήγορα που προσπέρασε τον προηγούμενο! Τα έγγραφα (από την εσωτερική αλληλογραφία της ΕΤΑΔ και τις καταγγελίες επισκεπτών) που έχει στα χέρια της η «κυριακάτικη δημοκρατία» εμφανίζουν μια εικόνα που προσβάλλει την Ελλάδα ως τουριστικό προορισμό. Κάποιοι εκ των 38 υπαλλήλων των Σπηλαίων δηλώνουν αγανακτισμένοι από την εικόνα της παρακμής. Υποστηρίζουν πως στο παρελθόν υπήρχαν σοβαρά προβλήματα κακοδιαχείρισης (το ίδιο εισιτήριο πωλούνται δύο και τρεις φορές) τα οποία έχουν αντιμετωπιστεί. Κάποια άλλα φαινόμενα (όπως μία βάρκα που εξαφανίστηκε…) δεν έχουν αντιμετωπιστεί, επισημαίνουν.

 Δημοσιεύθηκε χθες στην «κυριακάτικη δημοκρατία»