Για πόσα χρόνια θα κρυβόμαστε πίσω απ’ τα μνημόνια;

Οι περισσότεροι απ’ όσους μεγάλωσαν στη λαμπρή περίοδο της Παπανδρεϊκής «Αλλαγής» και του Σημιτικού «Εκσυγχρονισμού» είχαν την αυταπάτη, μέχρι να τους ξυπνήσει η βαθιά κρίση της τελευταίας τριετίας, πως η Ελλάδα είναι καταδικασμένη να μεγαλουργήσει: Διαθέτει τον σπουδαίο πολιτισμό, την πανίσχυρη οικονομία, τους δημοκρατικούς θεσμούς ώστε να λειτουργεί ως αιώνιος φάρος της ανθρωπότητας. Το συγκεκριμένο δόγμα επανέλαβε πρόσφατα ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλ. Τσίπρας, με αφορμή τα σενάρια εξόδου της χώρας από το ευρώ, όταν δήλωσε πως «η Ευρώπη θα ήταν πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά ανάπηρη χωρίς την Ελλάδα».

Χρειάστηκε να βυθιστεί η χώρα στο βαθύ σκοτάδι υπό το πέπλο του μνημονίου για να θυμηθούμε πως ακόμα και τις τελευταίες δύο δεκαετίες εξαφανίστηκαν από το χάρτη της περιοχής μας αρκετά κράτη (Γιουγκοσλαβία, Σοβιετική Ενωση, κλπ), ενώ τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια αμέτρητα έθνη χάθηκαν, ενίοτε χωρίς να αφήσουν σπουδαία ευρήματα για τους αρχαιολόγους. Ο κορυφαίος Βρετανός ιστορικός Νόρμαν Ντέιβις στο βιβλίο του «Τα Χαμένα Βασίλεια: Η Ανοδος και η Πτώση Κρατών και Εθνών» παρουσιάζει 15 τέτοιες περιπτώσεις από το 400 μ.χ. μέχρι σήμερα προκειμένου να υπενθυμίσει στους κατοίκους της Γηραιάς Ηπείρου πως αν πέσουν στο λήθαργο της ψεύτικης ευμάρειας, όπως έπραξε τις τελευταίες δεκαετίες η Ελλάδα, «αργά ή γρήγορα έρχεται η χαριστική βολή».

Στην Ελλάδα σχεδόν οι πάντες εξακολουθούν να πορεύονται με τη λογική προηγούμενων δεκαετιών, χωρίς να βλέπουν πως η εθνική επιβίωση δεν είναι εξασφαλισμένη, πως η κοινωνία βρίσκεται πλέον στα όρια της πλήρους κατάρρευσης. Ολοι κρύβονται πίσω από το μνημόνιο, το «πακέτο των 11,6 δισ.», τους ξένους και τους μύθους που μας οδήγησαν στην καταστροφή.

Η άνοδος και η πτώση μιας κοινωνίας δεν καθορίζεται από το κλίμα, το φυσικό πλούτο, τη στρατιωτική δύναμη, την οικονομική ισχύ και τις τεχνολογικές δυνατότητες. Η ιστορία δείχνει πως συνδέονται περισσότερο με τους θεσμούς, την κουλτούρα και κυρίως τη σαφή βούληση της κοινωνίας να πετύχει σημαντικούς στόχους και να διατηρήσει όσα αξιόλογα έχει καταφέρει. Ο Αμερικανός Ντέιβιντ Λάντες στο βιβλίο του «Ο Πλούτος και Φτώχεια των Εθνών» υποστηρίζει πως αυτοί που θέλουν να επικρατήσουν στο μέλλον πρέπει να είναι ικανοί να πάρουν διαζύγιο με το παρελθόν. Επειδή η συγκεκριμένη διαδικασία είναι εξαιρετικά επίπονη, τις περισσότερες φορές οι κοινωνίες αποτυγχάνουν.

Οσο για τη φτώχεια, η ιστορία έχει αποδείξει πως οι πιο επιτυχείς προσπάθειες αντιμετώπισής της προέρχονται εκ των ένδον και όχι από την ξένη βοήθεια. Η ελληνική φαυλοκρατία εξακολουθεί να κρύβεται πίσω από τους ξένους προκειμένου να μην καταβάλλει ουσιαστική προσπάθεια για τις αλλαγές που απαιτεί η διάσωση της χώρας: Για τους μισούς πολιτικούς μας, οι ξένοι είναι οι εχθροί που μας βάζουν τρικλοποδιές με κάθε ευκαιρία. Για τους άλλους μισούς είναι οι σωτήρες και γι’ αυτό πρέπει να υπακούμε σε κάθε εντολή τους.

Ο κόσμος είναι δίκαιος τουλάχιστον σε ένα σημείο: Μπορεί να μην υπάρχει εγγύηση για την επιτυχία μιας προσπάθειας, αλλά ούτε και η αποτυχία είναι προδιαγεγραμμένη. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να δώσει την απάντηση, χωρίς να περιμένει τίποτα από τα μνημόνια.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στη «Δημοκρατία”

Please follow and like us:

Μνημείο τουριστικής πολιτικής

Το Γενικό Προξενείο της Γκουανγκζού στην Κίνα απασχολεί έναν υπάλληλο οποίος πρέπει να διεκπεραιώσει εκατοντάδες ταξιδιωτικά έγγραφα (να εγκρίνει τις βίζες) για τουρίστες που θέλουν να επισκεφτούν τη χώρα μας. Το ιταλικό προξενείο στην ίδια πόλη απασχολεί περί τους 50 ανθρώπους για την ίδια δουλειά, όπως είπε σήμερα στέλεχος ταξιδιωτικού πρακτορείου κατά τη διάρκεια συνεδρίου για την επιχειρηματική συνεργασία Ελλάδας – Κίνας. Το ίδιο στέλεχος ευχαρίστηκε τον Γενικό Πρόξενο κ. Κ. Κακιούση ο οποίος, όταν παίρνει ρεπό ο μοναδικός του υπάλληλος, ασχολείται με τις βίζες προκειμένου η χώρα μας να μη χάσει τους λίγους Κινέζους τουρίστες.

Παρά τις υποσχέσεις της ελληνικής πλευράς πως θα βελτιωθεί η κατάσταση με την έκδοση βίζας για τους Κινέζους επισκέπτες, η ταλαιπωρία συνεχίζεται για τους τολμηρούς που θα επισκεφτούν τις προξενικές μας αρχές. Ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) Ανδρ. Ανδρεάδης υποστήριξε στο ίδιο συνέδριο πως οι περισσότεροι από τους 100.000 Κινέζους που επισκέπτονται την Ελλάδα έρχονται μέσω βίζας Σέγκεν που εξασφάλισαν από άλλη ευρωπαϊκή χώρα!

Please follow and like us:

«Ανάπτυξη” με απλωμένο χέρι

Κόντρα στη μυθολογία που καλλιεργεί η πολιτική μας τάξη (κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση), κανείς δε μας χρωστάει «ανάπτυξη και ευημερία», αλλά η κατάκτησή τους είναι εθνικό ζήτημα. Με δεδομένο πως από τα 196 κράτη του πλανήτη τα περίπου 160 ζουν κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας, μπορεί κάποιος να καταλάβει πως η «ανάπτυξη και ευημερία» δεν αποκτώνται με εγκυκλίους και υπουργικές αποφάσεις, όπως πιστεύουν κάποιοι. Οι πολίτες των 160 χωρών περιμένουν μάταια, από 20 έως 100 χρόνια, να έρθει η πολυπόθητη ανάπτυξη που θα τους εξασφαλίσει πρόσβαση στις διεθνείς αγορές και στα καταναλωτικά αγαθά που απολαμβάνουν οι πλούσιοι του πλανήτη (μολονότι κάποιοι θεωρούν πως το «όνειρο της Καλιφόρνιας”* τελείωσε μαζί με την κρίση). Με την εξαίρεση 5 – 6 κρατών (ανάμεσά τους και οι πόλεις – κράτη της Σιγκαπούρης και του Χονγκ Κονγκ), που κατάφεραν να φτάσουν το επίπεδο των κυρίαρχων δυνάμεων, οι εργαζόμενοι των περισσοτέρων περιοχών της Γης ζουν με 1 έως 10 ευρώ ημερησίως, σε συνθήκες που θα προκαλούσαν τρόμο στους πολιτικάντηδες οι οποίοι προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την «ανθρωπιστική κρίση» στην Ελλάδα.

Τα ελάχιστα παραδείγματα κρατών που κατάφεραν να ξεφύγουν από τη φτώχεια και να ενταχθούν στο κλαμπ των πλουσίων του πλανήτη, όπως η Νότια Κορέα, δείχνουν πως απαιτούνται τεράστιες θυσίες από τους πολίτες και μακροπρόθεσμο σχέδιο για να επιτευχθεί ο στόχος. Η χούντα** της Νότιας Κορέας, που έθεσε τα θεμέλια για το «οικονομικό θαύμα» στη δεκαετία του ’70, είχε μετατρέψει σε κακούργημα ακόμα και το κάπνισμα τσιγάρων εισαγωγής! Απαιτούσε, μάλιστα, από τους πολίτες να καταγγείλουν όσους κάπνιζαν αμερικάνικες ή άλλες φίρμες. Ο απόλυτος έλεγχος του κράτους στην παραγωγή, οι σκληρές συνθήκες εργασίας, ο δρακόντειος έλεγχος των εισαγωγών και το πολυετές σχέδιο ήταν αυτό που επέτρεψαν στη Νότια Κορέα να ενταχθεί στο κλαμπ των πλουσίων με την παραγωγή τεχνολογικών προϊόντων. Οσοι κάποτε κορόιδευαν τα «φτηνιάρικα» κορεατικά τρανζιστοράκια καταλαβαίνουν τώρα πως χρησιμοποιήθηκαν για την απόκτηση πολύτιμου συναλλάγματος και τεχνογνωσίας που επέτρεψαν στη Νότια Κορέα να διαθέτει σήμερα μια Samsung, μια LG και πολλές άλλες βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας.

Βέβαια η Ελλάδα δεν χρειάστηκε να περάσει από αυτή τη δοκιμασία: Ευνοημένη από τη γεωπολιτική της θέση και ευλογημένη από τα πανέμορφα νησιά της και την πλούσια ιστορία της, ζούσε επί χρόνια από τις κοινοτικές επιδοτήσεις και τα φθηνά δανεικά. Ούτε καν πέρασε από το μυαλό της πολιτικής μας τάξης πως κάποια ημέρα θα έχουν εξαργυρωθεί όλα τα γραμμάτια της στρατηγικής μας θέσης ή θα έχουν στερέψει οι κάνουλες του εύκολου δανεισμού. Και ας υπήρχαν δίπλα μας δυσάρεστα παραδείγματα, όπως η πρώην Γιουγκοσλαβία η οποία διαλύθηκε εν μέσω άγριου εμφυλίου όταν – με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου – κατέστη «οικονομικά μη βιώσιμη». Εκλεισε η στρόφιγγα της διεθνούς βοήθειας γιατί απώλεσε τη στρατηγική της θέση ως «νεκρή ζώνη» απέναντι στο Σιδηρούν Παραπέτασμα.

Τώρα η αξιωματική αντιπολίτευση έφτασε μέχρι του σημείου να υποστηρίξει, δια του αρχηγού της, πως η Ευρώπη θα ήταν «πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά ανάπηρη χωρίς την Ελλάδα». Το ίδιο βέβαια θα μπορούσαν να υποστηρίξουν και οι κάτοικοι του Περού και της Νικαράγουας (πως η αμερικανική ήπειρος είναι «ανάπηρη» επειδή οι ΗΠΑ δεν επιδοτούν τους απογόνους των πανίσχυρων πολιτισμών της περιοχής) και τα δισεκατομμύρια των Ινδών που ζουν πάμπτωχοι στην πρώην αυτοκρατορία του Μεγάλου Μογγόλου.

Σήμερα, έστω και αργά, η κυβέρνηση και τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα πρέπει να εξηγήσουν στους πολίτες πως η ευημερία των τελευταίων δεκαετιών ήταν πλασματική και στηρίχθηκε σε επιδοτήσεις και δανεικά. Να εξηγήσουν πως η διατήρηση τμήματος της συγκεκριμένης ευημερίας και η κληροδότησή του στις επόμενες γενιές απαιτούν πολυετείς αιματηρές θυσίες και στρατηγικό σχέδιο. Η Ελλάδα έχει πλεονεκτήματα που ξεκινούν από το γεγονός πως αποτελεί παγκόσμιο τουριστικό προορισμό και φτάνουν μέχρι τη θέση της στη Μεσόγειο. Αν δεν τα εκμεταλλευτεί σύντομα, θα καταγραφεί στην παγκόσμια ιστορία ως ένα ακόμα θύμα μιας διεφθαρμένης πολιτικής τάξης και του ΔΝΤ που εξακολουθεί να πειραματίζεται με τις αποτυχημένες νεοφιλελεύθερες συνταγές.

* Ακριβό διαμέρισμα στα προάστια, παραθαλάσσιο εξοχικό με πισίνα, ακριβό αυτοκίνητο για κάθε μέλος της οικογένειας και εύκολα λεφτά από υπεραξίες 🙂

** Μέχρι τότε οι Αμερικανοί αποκαλούσαν την Ν. Κορέα «πηγάδι δίχως πάτο” εξαιτίας της βοήθειας που έδιναν, χωρίς η χώρα να «ανασαίνει” οικονομικά.

Μια έκδοση του κειμένου δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία” – Κατά κάποιο τρόπο, είναι συνέχεια του προηγούμενου για τις εξαγωγές.

Please follow and like us: