Invest in Greece με SPV!

Για να διαπιστώσει κάποιος την σοβαρότητα με την οποία ασκούν τα καθήκοντά τους οι διορισμένοι από την κυβέρνηση για την προώθηση των μεγάλων επενδύσεων πρέπει να επισκεφτεί το δικτυακό τόπο του οργανισμού «Invest in Greece». Εκεί, στη σελίδα με τις στρατηγικές επενδύσεις που έχουν ενταχθεί στο περίφημο «fast track», παρουσιάζεται πρώτη και καλύτερη η επένδυση στην Κοζάνη για την κατασκευή μεγάλου φωτοβολταϊκού πάρκου, η οποία προ εβδομάδων ακυρώθηκε! Αλλά και οι υπόλοιπες επενδύσεις που εντάχθηκαν στο νόμο για το «fast track» δεν πάνε καλύτερα: Μόνο μία προχώρησε ενώ οι άλλες έμειναν στα χαρτιά εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και της αδυναμίας του δημοσίου να εφαρμόσει το νόμο που ψήφισε και να προχωρήσει την έκδοση των απαραίτητων αδειών εντός των ασφυκτικών προθεσμιών που προβλέπονται στο «fast track».
Η σημερινή ηγεσία του υπουργείου Ανάπτυξης παρουσίασε εδώ και κάτι μήνες ένα σχέδιο νόμου για την αλλαγή του «fast track» και την ουσιαστική στήριξη των μεγάλων επενδύσεων στη χώρα. Το σχέδιο νόμου, που ακόμα εκκρεμεί, αποτελεί μνημείο υποκρισίας: Την ίδια στιγμή που διαλαλούν πως επιτέλους θα αντιμετωπιστεί η γραφειοκρατία και η πολυνομία που οδηγεί σε πολυετείς καθυστερήσεις, επιβάλλουν με το σχέδιο νόμου πρόσθετες γραφειοκρατικές διαδικασίες! Ενώ ο υφυπουργός Ανάπτυξης Ν. Μηταράκης, που χειρίζεται το συγκεκριμένο θέμα, μιλάει για ταχύτερη αδειοδότηση των επενδύσεων, από το κείμενο του σχεδίου νόμου αποκαλύπτεται πως στο υπουργείο δε γνωρίζουν ποιες διαδικασίες και ποια δικαιολογητικά απαιτούνται. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί η απαίτηση (στο άρθρο 8) από τις δημόσιες υπηρεσίες να κοινοποιήσουν στο υπουργείο «αναλυτικές πληροφορίες σχετικά με τις αδειοδοτικές διαδικασίες, τα δικαιολογητικά και τις διοικητικές πράξεις και γνωμοδοτήσεις που  απαιτούνται» για επενδύσεις αρμοδιότητάς τους;
Θα περίμενε κανείς πως πριν συνταχθεί ο νέος αναπτυξιακός νόμος θα είχαν μελετηθεί επαρκώς οι διαδικασίες και θα προτείνονταν λύσεις ώστε να μη βαλτώνουν για μήνες οι μεγάλες επενδύσεις. Αντ’ αυτού, στο υπουργείο βιάστηκαν να παρουσιάσουν ένα πολυσέλιδο νομοθέτημα, χωρίς να έχουν καταλάβει πως ακριβώς θα αντιμετωπίσουν τα προβλήματα στη δημόσια διοίκηση. Στην ουσία νομοθετούν το αυτονόητο, την ενημέρωση του υπουργείου από τις υπηρεσίες για τη χαρτούρα που ζητούν από κάθε ταλαίπωρο επενδυτή! Το ίδιο ισχύει και με την περίφημη «Εταιρεία Ειδικού Σκοπού» (SPV) για την αξιοποίηση του παραλιακού μετώπου της Αττικής με το επταμελές διοικητικό συμβούλιο. Παρουσιάζεται ως πανάκεια, ενώ παράλληλα δημιουργούνται νέες υπηρεσίες για τις μεγάλες επενδύσεις στο υπουργείο Ανάπτυξης. Οταν προ μηνών ρωτήθηκε η ηγεσία του υπουργείου αν είναι λογικό σε μια περίοδο κρίσης να δημιουργούνται νέες εταιρείες, με επταμελή διοικητικά συμβούλια, υποστήριξε πως οι άνθρωποι που θα διοριστούν θα παρέχουν τις υπηρεσίες τους αμμισθί. Δεν το έχουμε ξεχάσει. Περιμένουμε με ενδιαφέρον τους πατριώτες που θα διοικήσουν το SPV εμπνεύσεως του κ. Μηταράκη.

Δημοσιεύθηκε στη «δημοκρατία”

Please follow and like us:

Η μαγική εικόνα του ΕΣΠΑ και η πραγματικότητα

​Η μαγική εικόνα των απορροφήσεων του ΕΣΠΑ, έπειτα από τον αγώνα δρόμου που έδωσαν οι υπηρεσίες του υπουργείου Ανάπτυξης και Υποδομών το Δεκέμβριο, κρύβει τη σκληρή πραγματικότητα των μεγάλων καθυστερήσεων στα σημαντικότερα έργα που θα είχαν και σοβαρό αντίκτυπο στην οικονομία. Από το Κτηματολόγιο μέχρι τον ΟΣΕ, τους δεκάδες βιολογικούς καθαρισμούς, τα ευρυζωνικά δίκτυα στις αγροτικές περιοχές και τη διασύνδεση των Κυκλάδων υπάρχει ένας μακρύς κατάλογος έργων που δεν έχουν απορροφήσει ούτε ευρώ. Τα περισσότερο εξ’ αυτών δεν έχουν ούτε καν συμβάσεις, με αποτέλεσμα η εκκίνηση των όποιων εργασιών να αναμένεται για το προσεχές φθινόπωρο.
​Ενα από τα κορυφαία παραδείγματα είναι το Κτηματολόγιο, το οποίο είναι ένα από τα 180 έργα προτεραιότητας που είχε συμφωνήσει η Ελλάδα με την Κομισιόν. Από τα 130.000.000 ευρώ που είναι ο προϋπολογισμός των έργων του Κτηματολογίου που εντάχθηκαν στο ΕΣΠΑ, οι συμβάσεις είναι μηδέν και οι πληρωμές επίσης μηδέν…

Το χάλκινο μετάλλιο των καθυστερήσεων παίρνει ο ΟΣΕ αρκετά έργα του οποίου είτε δεν ξεκίνησαν ποτέ, είτε ακυρώνονται και ξαναρχίζουν. Περί τα 70.000.000 ευρώ είχε ζητήσει ο οργανισμός για την αποπεράτωση του τμήματος Πειραιάς – Τρεις Γεφυρες, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει προχωρήσει το έργο. Τεράστιες καθυστερήσεις καταγράφονται και στα έργα κατασκευής της νέας διπλής σιδηροδρομικής γραμμής στο τμήμα Ροδοδάφνη (Αίγιο) – Ρίο, αφού εκκρεμούν διαγωνισμοί. Από τα 430.000.000 ευρώ μέχρι στιγμής έχουν απορροφηθεί περί τα 30.000.000. Μηδενική είναι η απορρόφηση και στο μεγάλο έργο για το νέο σύστημα τηλεδιοίκησης και σηματοδότησης του βασικού σιδηροδρομικού άξονα, προϋπολογισμού 90.000.000 ευρώ.

​Στο μηδέν θα μείνουν για το άμεσο μέλλον και οι απορροφήσεις για ένα ακόμα κρίσιμο έργο, η μη υλοποίηση του οποίου κοστίζει εκατοντάδες εκατομμύρια στους φορολογούμενους. Πρόκειται για την ηλεκτρική διασύνδεση των Κυκλάδων με την ηπειρωτική Ελλάδα η οποία εκκρεμεί επί χρόνια και προ εβδομάδων ακυρώθηκε ο σχετικός διαγωνισμός. Η ακύρωση έγινε εν μέσω του θορύβου που είχε προκληθεί από την πιθανότητα ανάθεσης του έργου σε κοινοπραξία στην οποία συμμετείχε η γερμανική Siemens και τον αποκλεισμό της εγχώριας βιομηχανίας Ελληνικά Καλώδια του ομίλου Βιοχάλκο. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως το ακυρωθέν έργο εμφανίζεται ως «πορτοκαλί» (δηλαδή σε καλή κατάσταση!) στον κατάλογο με την πορεία των 180 έργων προτεραιότητας.

​Με πορτοκαλί χρώμα έχουν βάψει οι υπηρεσίες του υπουργείου Ανάπτυξης και άλλα μεγάλα έργα που «σέρνονται», μολονότι ορισμένα αποτελούν «μνημονιακές υποχρεώσεις». Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι το τεχνολογικό σύστημα για το «Εθνικό Ληξιαρχείο», προϋπολογισμού 45.000.000 ευρώ. Η απουσία του «Εθνικού Ληξιαρχείου» είναι η αιτία για τις συνεχείς διασταυρώσεις των ασφαλιστικών ταμείων και τα κατακερματισμένα στοιχεία του κρατικού μηχανισμού για τους συνταξιούχους, τους πολύτεκνους, κλπ. Στο μηδέν βρίσκονται και άλλα έργα τεχνολογίας όπως το «Ψηφιακό Σχολείο» (προϋπολογισμού περί τα 153.000.000 ευρώ), το πληροφοριακό σύστημα του λειτουργού της αγοράς ενέργειας (για τις πληρωμές σε παραγωγούς από Ανανεώσιμες Πηγές, κλπ), και το μεγάλο έργο για την ανάπτυξη ευρυζωνικών υποδομών σε Νησιωτικές και Αγροτικές περιοχές της χώρας (ύψους 140.000.000 ευρώ).

​Στο «πορτοκαλί» εμφανίζονται και έργα που έχουν μπλέξει επί μήνες στα γρανάζια των δικαστικών προσφυγών όπως ο βιολογικός καθαρισμός Κορωπίου – Παιανίας, ύψους 125.000.000 ευρώ. Ο διαγωνισμός προκηρύχθηκε, αλλά εκκρεμεί επί σχεδόν δύο χρόνια η ανάθεση αφού υπάρχουν προσφυγές από τους συμμετέχοντες εργολάβους. Οι πολυετείς καθυστερήσεις στα έργα βιολογικών καθαρισμών (στην Αττική, αλλά και στην υπόλοιπη Ελλάδα) ενδέχεται να οδηγήσουν στην υποβολή προστίμων από την Κομισιόν για παράβαση σχετικών κοινοτικών οδηγιών. Τα έργα του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Περιβάλλον» (βιολογικοί καθαρισμοί, διαχείριση απορριμμάτων, κλπ) θεωρούνται από τα πλέον επίφοβα από τις υπηρεσίες του υπουργείου Ανάπτυξης. Πριν από λίγες ημέρες ο περιφερειάρχης Αττικής Γ. Σγουρός είχε δηλώσει πως αν μέχρι το τέλος του έτους δεν υπογραφούν συμβάσεις στους διαγωνισμούς για τα 4 εργοστάσια επεξεργασίας απορριμμάτων στο Λεκανοπέδιο η χώρα κινδυνεύει με απώλεια κοινοτικών κονδυλίων ύψους 200.000.000 ευρώ. Οι διαγωνισμοί για τις μονάδες της Αττικής ξεκινούν στα μέσα Ιανουαρίου.

​Σοβαρές καθυστερήσεις εντοπίζονται και σε κρίσιμα έργα για πολλές πόλεις της περιφέρειας όπως το νέο Γενικό Νοσοκομείο Κομοτηνής (προϋπολογισμού περί τα 50.000.000 ευρώ). Το έργο σέρνεται επί χρόνια και μόλις την προηγούμενη εβδομάδα οι αρμόδιοι δεσμεύτηκαν πως θα προκηρυχθεί εντός του πρώτου εξαμήνου. Αυτές τις ημέρες αναμένονταν η υπουργική απόφαση με την οποία η ΔΕΠΑΝΟΜ θα αναλάμβανε να προωθήσει το διαγωνισμό. Με καθυστέρηση υλοποιούνται και τα έργα σε αρκετά λιμάνια της χώρας όπως στο Λαύριο, το Κατάκολο, την Πάτρα και την Ηγουμενίτσα. Σε ορισμένα εξ’ αυτών χρειάστηκε να ξαναγίνει διαγωνισμός ώστε να επιλεγούν νέοι ανάδοχοι για έργα που είχαν ξεκινήσει επί Β’ και Γ’ ΚΠΣ και σέρνονταν επί χρόνια.

Ελπίδες για τους μεγάλους οδικούς άξονες

​Εντός του 2013 η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε πληρωμές ύψους 3,85 δισ. ευρώ από το ΕΣΠΑ, με βάση τις προβλέψεις του μνημονίου. Στο υπουργείο Ανάπτυξης εναποθέτουν τις ελπίδες τους στην επανεκκίνηση των τεσσάρων μεγάλων οδικών αξόνων (Ιόνια Οδός, Κόρινθος – Πάτρα, Μαλιακός – Κλειδί και ο κουτσουρεμένος Αξονας Κεντρικής Ελλάδας) προκειμένου να καλυφθούν οι στόχοι των απορροφήσεων. Και τα τέσσερα έργα χρηματοδοτούνται εν μέρει από το ΕΣΠΑ με κονδύλια εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ. Στο υπουργείο εκτιμούν πως θα ευδοκιμήσουν οι διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη με τις τράπεζες προκειμένου στη συνέχεια να συνταχθούν νέες συμβάσεις παραχώρησης για τα τέσσερα έργα.
​Οι συμβάσεις παραχώρησης πρέπει να ψηφιστούν από τη Βουλή και στην κυβέρνηση αισιοδοξούν πως θα έχουν καταφέρει να «αναστήσουν» τα έργα μέχρι το Πάσχα. Αντίστοιχες υποσχέσεις είχε δώσει και η προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά αυτή τη φορά υπάρχει το θετικό στοιχείο της συμφωνίας με τους εργολάβους. Πιο δύσκολο σταυρόλεξο αποτελεί, όμως, η συνεργασία με τις τράπεζες αρκετές από τις οποίες (διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα) θέλουν να φύγουν από τη χρηματοδότηση των έργων. Εντεκα ελληνικές τράπεζες συνεισφέρουν το 50% των δανειακών κεφαλαίων, ενώ οι 32 ξένες το υπόλοιπο 50%. Το πρόβλημα εντοπίζεται μόνο σε αρκετούς διεθνείς τραπεζικούς ομίλους οι οποίοι ή έχουν ξεκαθαρίσει πως αποχωρούν από τη χρηματοδότηση ή ζητούν δεσμεύσεις τις οποίες είναι δύσκολο να δεχθεί η Κομισιόν.
​Το δημόσιο και οι εργολάβοι που είχαν αναλάβει τους πέντε οδικούς άξονες υπολόγιζαν πως στα 30 χρόνια εκμετάλλευσης θα είχαν έσοδα 60 δισ. ευρώ (!) από τα διόδια. Με βάση τις εκτιμήσεις των συμβούλων του υπουργείου Ανάπτυξης τα έσοδα δεν θα είναι περισσότερα από 33 δισ, δηλαδή σχεδόν τα μισά. Με τα νέα, εξαιρετικά δυσάρεστα, δεδομένα έχει αρχίσει η δεύτερη φάση των διαπραγματεύσεων για την επανεκκίνηση των τεσσάρων οδικών αξόνων.

Δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία”

Please follow and like us:

Εγκαίνια ημιτελών έργων (που έχουν ήδη εγκανιαστεί!)

Εικοσιτρία χρόνια μετά την έναρξη των εργασιών και αφού έχουν δαπανηθεί δεκάδες εκατομμύρια ευρώ, η ηγεσία του υπουργείου Ανάπτυξης και Υποδομών εγκαινίασε χθες το ημιτελές τμήμα Παραδείσια – Τσακώνα, μήκους 11,5 χιλιομέτρων, του αυτοκινοδρόμου Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα. Η παράδοση του συγκεκριμένου τμήματος, που είχε δοθεί στην κυκλοφορία για πρώτη φορά την άνοιξη του 2000 αλλά ένα χρόνο μετά καταστράφηκε λόγω κατολισθήσεων, διευκολύνει σημαντικά τους οδηγούς. Ο χρόνος της διαδρομής Αθήνα – Καλαμάτα (250 χιλιόμετρα) θα μειωθεί περίπου κατά τριάντα λεπτά, στις 2 ώρες, από 2 ώρες και 30 λεπτά που είναι σήμερα. Βέβαια το τμήμα που βιάστηκε να εγκαινιάσει ο υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης δεν είναι το τελικό! Το έργο ολοκληρώνεται το φθινόπωρο του 2013 οπότε και θα παραδοθεί η σύμμεικτη τοξωτή γέφυρα της Τσακώνας, μήκους 400 μέτρων. Σήμερα η κυκλοφορία διεξάγεται μέσω παράκαμψης.

Το έργο είχε ξεκινήσει ως παραδοσιακή εργολαβία και στην πορεία εντάχθηκε στη σύμβαση παραχώρησης του οδικού άξονα Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα την οποία έχει αναλάβει η κοινοπραξία «Μωρέας», με επικεφαλής τον όμιλο ΕΛΛΑΚΤΩΡ. Η προχειρότητα του αρχικού σχεδιασμού αποδεικνύεται από το γεγονός πως μετά την καταστροφή του 2001 απαιτήθηκαν δύο χρόνια για την εκπόνηση των μελετών αποκατάστασης της κατολίσθησης και ανακατασκευής του αυτοκινητοδρόμου. Τώρα όλοι περιμένουν την ολοκλήρωση της τοξωτής γέφυρας και τα νέα εγκαίνια…

Please follow and like us:

Πως εξωραϊζονται οι απορροφήσεις του ΕΣΠΑ

Ως τομεάρχης Ανάπτυξης της Νέας Δημοκρατίας κατήγγειλε την τότε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ για εξωραϊσμό των απορροφήσεων του ΕΣΠΑ μέσω του «παρκαρίσματος» πολύτιμων κονδυλίων περί το ένα δισ. ευρώ σε Ταμεία Χαρτοφυλακίου (ΕΤΕΑΝ, «Εξοικονομώ κατ’ Οίκον», Jeremie, ΕΝΑΛΙΟ). Τα συγκεκριμένα κονδύλια εμφανίζονται ως απορροφηθέντα, αλλά ελάχιστο ποσοστό έχει διοχετευθεί στην αγορά, έλεγε τότε ο σημερινός υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης.
Τώρα υποστηρίζει το ακριβώς αντίθετο! Δηλώνει πως οι απορροφήσεις του ΕΣΠΑ πάνε εξαιρετικά και ας είναι ακόμα παρκαρισμένα τα κονδύλια ώστε να εμφανίζονται αυξημένες κατά περίπου δέκα ποσοστιαίες μονάδες. Επειδή από τις αρχές της εβδομάδας είχαν ζητηθεί στοιχεία, έσπευσε σε πρόσφατη συνάντηση με τους δημοσιογράφους να κατακεραυνώσει όσους αμφισβητούν την καλή πορεία του ΕΣΠΑ (και ας μην το έχει καταλάβει η αγορά…). Είπε πως όσοι δεν πιστεύουν τα μαγικά νούμερα που ανακοινώνει το υπουργείο επιδίδονται σε «συζητήσεις καφενείου» και επανέλαβε πως το 83% των πόρων έχει συμβασιοποιηθεί. Γνωρίζουν, βέβαια, στο υπουργείο Ανάπτυξης πως οι συμβάσεις δε μεταφράζονται σε απορροφήσεις. Σε αρκετές περιπτώσεις υπογράφονται συμβάσεις σε έργα που χρειάζονται μήνες για να ξεκινήσουν (π.χ. επειδή δεν έχουν γίνει απαλλοτριώσεις). Εξάλλου, ακόμα και σήμερα η κυβέρνηση τρέχει για να μην κληθεί η Ελλάδα να επιστρέψει περί τα τρία δισ. από το Γ’ ΚΠΣ, δηλαδή για έργα που συμβασιοποιήθηκαν προ εξαετίας, αλλά σέρνονται.
Η πραγματικότητα είναι πως φέτος δε θα χαθούν πόροι λόγω της εφαρμογής του κανόνα ν+3 σύμφωνα με τον οποίο σε διάστημα τριών ετών από το χρόνο όπου έχει δεσμευθεί το αντίστοιχο ποσό στον κοινοτικό προϋπολογισμό, πρέπει να υποβληθεί αίτημα καταβολής των κονδυλίων. Ομως, οι απορροφήσεις (παρά το ράλι στο οποίο επιδίδονται όλα τα κράτη – μέλη της Ε.Ε. το τελευταίο 15θημερο του Δεκεμβρίου) θα βρίσκονται πολύ μακριά από τα 3,73 δισ. ευρώ που έπρεπε να έχει απορροφήσει φέτος τη Ελλάδα με βάση το μνημόνιο. Μέχρι τις 9 Δεκεμβρίου έχει απορροφηθεί το ένα τρίτο του φιλόδοξου στόχου, δηλαδή 1,32 δισ. ευρώ.
Στα μέσα της εβδομάδας, κατά τη διάρκεια ενημέρωσης των Επιτροπών Εμπορίου και Περιφερειακής Ανάπτυξης της Βουλής, ο υπουργός Ανάπτυξης υποστήριξε πως μέχρι το Νοέμβριο «η χώρα μας είχε καλύτερα ποσοστά απορρόφησης μεταξύ άλλων από τη Δανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ολλανδία. Είμαστε όμως πίσω από την Ισπανία, την Πορτογαλία, την Ιρλανδία». Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης ο κ. Χατζηδάκης απέφυγε να αναφερθεί αναλυτικά στα διάφορα επιχειρησιακά προγράμματα του ΕΣΠΑ. Ενδεχομένως γιατί σε 58 από τα 180 μεγάλα έργα προτεραιότητας (με βάση τον κατάλογο που είχε γίνει μαζί με την Ομάδα Δράσης της Κομισιόν) η απορρόφηση περιορίζονταν σε μόλις 5% τον Οκτώβριο. Πρόκειται για κρίσιμα έργα στους τομείς των μεταφορών, διαχείρισης απορριμμάτων, ενέργειας, κλπ, μέσω των οποίων θα δημιουργούνταν χιλιάδες θέσεις εργασίας. Δεν είπε, επίσης, πως το επιχειρησιακό πρόγραμμα Υγείας καταγράφει απορροφητικότητα 6,8% την ίδια στιγμή που αναζητούνται πόροι ακόμα και για τις στοιχειώδεις ανάγκες των νοσοκομείων.
Χάρη στα «παρκαρισμένα κονδύλια» και στον περαιτέρω εξωραϊσμό από την αύξηση της κοινοτικής συμμετοχής στο 95% του προϋπολογισμού ενός έργου, η Ελλάδα εμφανίζεται να έχει απορροφήσει το 45,3% του ΕΣΠΑ και να βρίσκεται μία ποσοστιαία μονάδα πάνω από το μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ενωσης (44,3 %). Ακόμα και αν στο τέλος Δεκεμβρίου το υπουργείο Ανάπτυξης παρουσιάσει απορρόφηση 60%, θα έχει δει ψίχουλα.

Δημοσιεύθηκε χθες στην «κυριακάτικη δημοκρατία”

Please follow and like us:

Πετρέλαιο και ευημερία: Μια όχι και τόσο στενή σχέση

Τη μισή αλήθεια για τα οφέλη της Ελλάδας από την εκμετάλλευση των πιθανών κοιτασμάτων φυσικού αερίου ή πετρελαίου αναφέρουν όσοι ασχολούνται εσχάτως με τους υδρογονάνθρακες, με αφορμή την περίφημη «απόρρητη έκθεση» τριών επιστημόνων για τα κοιτάσματα νότια της Κρήτης. Οπως επισημαίνουν στελέχη που παρακολουθούν τη διεθνή αγορά πρώτων υλών, ο πλούτος από πιθανή εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων δεν θα μετατρέψει αυτόματα σε παράδεισο την Ελλάδα, ενώ μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των πολιτών και σε νέα υποχώρηση της θέσης μας στο διεθνή οικονομικό ανταγωνισμό.

Οσοι σπεύδουν να δηλώσουν «πλούσιοι» επειδή κατά τους κ.κ. Αντ. Φώσκολο, Ηλία Κονοφάγο και Ν. Λυγερό (που έστειλαν την έκθεσή τους στον πρωθυπουργό Αντ. Σαμαρά) τα επόμενα 25 χρόνια η Ελλάδα μπορεί να έχει έσοδα μέχρι και 600 δισ. ευρώ από το φυσικό αέριο, ας υπολογίσουν πως για την ίδια περίοδο οι πρωτογενείς δαπάνες της χώρας (για πληρωμή συντάξεων, λειτουργία νοσοκομείων, σχολείων, κλπ, με βάση τον προϋπολογισμό του 2013) θα ανέρχονται σε επίπεδα άνω του 1,5 τρισ. ευρώ, χωρίς να υπολογίζεται το τεράστιο δημόσιο χρέος.

Ο φυσικός πλούτος υπολογίζεται σε επίπεδα περί το 6% του συνολικού υλικού και άυλου (ανθρώπινο και κοινωνικό κεφάλαιο) πλούτου του πλανήτη και οι χώρες που ευημερούν είναι αυτές που παράγουν καινοτόμα προϊόντα, διαθέτουν υψηλής εξειδίκευσης ανθρώπινο δυναμικό και πολιτικό σύστημα που λογοδοτεί (κατά το δυνατό) στους πολίτες.

Δεν είναι τυχαίο ότι στον κατάλογο με τους 20 μεγαλύτερους παραγωγούς πετρελαίου διεθνώς περιλαμβάνονται και δέκα από τους φτωχότερες χώρες του κόσμου (βλέπε πίνακα). Ποιοι κατάφεραν να μετατρέψουν τον ορυκτό τους πλούτο σε ευημερία για τους πολίτες; Ελάχιστες χώρες, και κυρίως χώρες με δημοκρατικό πολίτευμα και σχέδιο για μεταφορά του πλούτου στην επόμενες γενιές και όχι για αποπληρωμή χρεών ή κομματικών στρατών.

Το παράδειγμα της Νορβηγίας

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η Νορβηγία στα χωρικά ύδατα της οποίας εντοπίστηκε πετρέλαιο στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και κατέστη πετρελαιοπαραγωγός χώρα το 1973. Το 1990 δημιουργήθηκε το Νορβηγικό Ταμείο Πετρελαίου (σήμερα Κυβερνητικό Συνταξιοδοτικό Ταμείο) στο οποίο πηγαίνουν όλα τα έσοδα από το πετρέλαιο και σήμερα διαθέτει χαρτοφυλάκιο επενδύσεων περί τα 500 δισ. ευρώ. Το Ταμείο επενδύει αποκλειστικά στο εξωτερικό και υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες για τα ποσά τα οποία παίρνει η κυβέρνηση της χώρας κάθε χρόνο. Η συντριπτική πλειοψηφία μένει στο Ταμείο για τις επόμενες γενεές καθώς κάποια στιγμή το πετρέλαιο θα τελειώσει…

Σε απλά μαθηματικά, κάθε Νορβηγός έχει σήμερα περί τα 100.000 ευρώ στην άκρη χάρη στο πετρέλαιο της Βόρειας Θάλασσας, την ίδια στιγμή που κάθε Ελληνας χρωστάει περί τα 30.000 ευρώ εξαιτίας του τεράστιου δημοσίου χρέους της χώρας. Σήμερα τα έσοδα από το πετρέλαιο αντιστοιχούν στο 25% του νορβηγικού ΑΕΠ, στο 30% των εσόδων του κρατικού προϋπολογισμού και περίπου στο 50% των εξαγωγών.

Εικοσιπέντε χρόνια νωρίτερα, το 1976, είχε δημιουργηθεί στον Καναδά το «Alberta Heritage Savings Trust Fund» από τις τοπικές αρχές της Αλμπέρτα. Μέχρι το 1983, το 30% των εσόδων από το πετρέλαιο της περιοχής μεταβιβάζονταν στο ταμείο, ενώ την περίοδο 1983 – 1987 το ποσοστό περιορίστηκε στο 15%. Στη συνέχεια σταμάτησε η εισροή νέων πόρων στο fund η διαχείριση του οποίου δεν θεωρήθηκε και η καλύτερη. Οι πολιτικοί που είχαν τα ηνία του Ταμείου κατηγορήθηκαν πως επένδυσαν σε εταιρείες, με πολιτικά κίνητρα και όχι με βάση την απόδοση που θα είχαν οι συγκεκριμένες τοποθετήσεις. Αντίστοιχο ταμείο (Alaska Permanent Fund) δημιουργήθηκε το 1969 στην αμερικανική πολιτεία της Αλάσκα με τους 600.000 κατοίκους. Το Ταμείο διαθέτει σήμερα περιουσία περί τα 43 δισ. δολάρια και συγκεντρώνει το 50% των εσόδων από την εκμετάλλευση κοιτασμάτων πετρελαίου.

Και η Νιγηρία

Από το 1970 μέχρι το 2000, η Νιγηρία είχε έσοδα περί τα 350 δισ. δολάρια από τα κοιτάσματα πετρελαίου που εκμεταλλεύονται πολυεθνικοί όμιλοι. Την ίδια περίοδο το ετήσιο κατά κεφαλήν εισόδημα μειώθηκε από τα 1.173 δολάρια του 1970 σε 1.084 δολάρια, ποσό που κατατάσσει την αφρικανική χώρα στις φτωχότερες του κόσμου παρά τον τεράστιο πλούτο σε υδρογονάνθρακες. Το 1970, το 36% του πληθυσμού της Νιγηρίας ζούσε με ένα δολάρια ημερησίως ή και λιγότερα. Το 2000, το αντίστοιχο ποσοστό είχε εκτοξευθεί στο 70%.

Η Ελλάδα δε μπορεί να έχει την τύχη των ολιγαρχιών της Νιγηρίας, της Αγκόλας ή του Μεξικού. Αλλά κάποιοι φαντάζονται έναν «Ελληνα Καντάφι» να «τρίβει στη μούρη» των Γερμανών τα στοιχεία για τα τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων τα οποία υποτίθεται πως θα κάνουν πλούσιους όλους τους Ελληνες, όπως έγραφε πρόσφατο άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη. Είναι νωπές οι μνήμες για την τύχη του Λίβυου δικτάτορα τον οποίο η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου παρουσίαζε ως υποψήφιο επενδυτή στην Ελλάδα, με τα πετροδολάρια που είχε στερήσει από τους πολίτες της χώρας. Οταν το 1957 πήγαν οι πρώτοι Αμερικανοί στη Λιβυή για γεωτρήσεις, η χώρα ήταν τόσο υπανάπτυκτη που έπρεπε να ταξιδεύσουν μέχρι τη Ρώμη για να τηλεφωνήσουν στην πατρίδα τους. Τα δεκάδες δισ. δολάρια του πετρελαίου ωφέλησαν μόνο την οικογένεια και τους εκλεκτούς του Καντάφι, όπως αποδείχθηκε από την πρόσφατη εξέγερση.

«Αντί να προτρέπουμε τους Ελληνες να «φυτέψουν πετρέλαιο», όπως προέτρεπε τους συμπατριώτες του ο διάσημος λογοτέχνης Αρτούρο Πιέτρι από τη Βενεζουέλα το 1936, πρέπει να επικεντρωθούμε στην αλλαγή του οικονομικού μοντέλου της χώρας» επισημαίνουν όσοι ζητούν χαμηλούς τόνους για τους υδρογονάνθρακες. Θυμίζουν τι είχε δηλώσει ένας άλλος πολιτικός από τη Βενεζουέλα, ο Χουαν Πάμπλο Πέρεζ Αλφόνσο ο οποίος ήταν ο πρωτεργάτης για την ίδρυση του OPEC, του παγκοσμίου καρτέλ των πετρελαιοπαραγωγών χωρών, μαζί με τον επι δεκαετίες υπουργό Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας αλ-Ταρίκι. «Σε δέκα χρόνια από σήμερα, σε είκοσι χρόνια, θα το δείτε, το πετρέλαιο θα μας καταστρέψει» είχε δηλώσει ο Αλφόνσο.

«Στην εποχή που όλοι αναζητούν εναλλακτικούς τρόπους παραγωγής και απεξάρτηση από τους υδρογονάνθρακες ή τα μεταλλεύματα, είναι επικίνδυνο να ταυτίζεις την ανάπτυξή σου με τις πρώτες ύλες» τονίζουν. Ο ορυκτός πλούτος της χώρας, όπως και η ενίσχυση του αγροτικού τομέα, μπορούν να είναι ένα συμπλήρωμα του σχεδίου ανάπτυξης, λένε. Υπενθυμίζουν πως στο κλαμπ των πλουσίων του πλανήτη μπήκαν όσες χώρες κατάφεραν να καινοτομήσουν και να κυριαρχήσουν σε προϊόντα ή υπηρεσίες υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Οι μεγαλύτεροι παραγωγοί πετρελαίου

Χώρα                          Βαρέλια/Ημέρα Μερίδιο        Ετος Στοιχείων

1 Ρωσία 10,540,000 12.01% 2011
2 Σαουδική Αραβία 10,270,000 10.06% 2011
3 ΗΠΑ 9,688,000 8.91% 2011
4 Ιράν 4,252,000 4.77% 2010
5 Κίνα 4,073,000 4.56% 2011
6 Καναδάς 3,483,000 3.90% 2010
7 Ιράκ 3,100,000 3.75% 2011
8 Μεξικό 2,983,000 3.56% 2010
9 Ην. Αραβ. Εμιράτα 2,813,000 3.32% 2009
10 Βραζιλία 2,572,000 3.05% 2009
11 Κουβέιτ 2,494,000 2.96% 2009
12 Βενεζουέλα 2,472,000 2.93% 2009
13 Νορβηγία 2,350,000 2.79% 2009
14 Νιγηρία 2,211,000 2.62% 2009
15 Λιβυή 2,210,000 2.60% 2009
16 Αλγερία 2,125,000 2.52% 2009
17 Ανγκόλα 1,948,000 2.31% 2009
18 Καζακστάν 1,540,000 1.83% 2009
19 Βρετανία 1,502,000 1.78% 2009
20 Ινδονησία 1,423,000 1.66% 2009

Πηγή: Wikipedia

Δημοσιεύθηκε σήμερα στην «κυριακάτικη Δημοκρατία”

Please follow and like us:

Για τους φορολογικούς συντελεστές

«Είμαι κατά των φόρων και υποστηρίζω την άποψη για μηδέν φόρους» δήλωνε χθες σε τηλεοπτικό σταθμό ένας από τους οπαδούς της δήθεν «ελεύθερης οικονομίας» και της πλήρους ιδιωτικοποίησης κάθε τομέα του δημοσίου. Ο ίδιος, βέβαια, διαμαρτύρονταν λίγο αργότερα για τα προβλήματα με την αστυνόμευση, τη «διάλυση της υγείας» και ένα σωρό άλλες αμαρτίες του δημοσίου. Κανείς δεν τον ρώτησε από που θα βρει το κράτος τα έσοδα για να χρηματοδοτήσει την αστυνομία, την πυροσβεστική ή την υγεία. Από τους φόρους φυσικά. Από τους ίδιους φόρους που στηρίζουν την ιδιωτική επιχειρηματική δραστηριότητα γιατί χρηματοδοτούν την προστασία της περιουσίας των οπαδών της «ελεύθερης οικονομίας» ή γιατί «αιμοδοτούν» τις τράπεζες, χρηματοδοτούν τα τελωνεία μέσω των οποίων εξάγουν προϊόντα οι υγιείς εταιρείες, κ.ο.κ.

Συνεπώς, όταν ο Μίλτον Φρίντμαν έγραφε πως «κάθε μείωση φόρου είναι καλή» μας έλεγε «πως το φθηνότερο ξενοδοχείο είναι και το καλύτερο”, όπως γράφει ένας από τους πολλούς εχθρούς του… Οι φόροι δεν είναι εξ’ ορισμού κακοί, ούτε η χαμηλή φορολογία είναι απαραίτητα καλύτερη από την υψηλή για τους πολίτες. Ενας χαμηλός ή υψηλός φορολογικός συντελεστής δε σημαίνει τίποτα από μόνος του. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η ποιότητα των υπηρεσιών που απολαμβάνουν οι πολίτες από το δημόσιο έναντι των φόρων που καταβάλλουν. Γι’ αυτό και οι Σκανδιναβοί δε διαμαρτύρονται για τον φορολογικό συντελεστή του 40% και 50% και γι’ αυτό οι γείτονες Βούλγαροι που εμφανίζονται να έχουν «χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές» δεν είναι ο τελευταίος παράδεισος επί της Γης. Για τον ίδιο λόγο που τα φθηνότερα ξενοδοχεία δεν είναι και τα καλύτερα, έτσι και οι χώρες με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές δεν είναι οι πλέον ανταγωνιστικές, ούτε προσφέρουν τις καλύτερες υπηρεσίες προς τους επενδυτές ή τους πολίτες τους.

Ο υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας αντιμετωπίζει σήμερα την οργή των πολιτών όχι μόνο εξαιτίας του παράλογα υψηλού συντελεστή φορολόγησης (που ευτυχώς πήρε πίσω η κυβέρνηση) ή των κεφαλικών φόρων που προτείνουν ως εναλλακτικές λύσεις οι μαθητευόμενοι μάγοι της Πλατείας Συντάγματος. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυβέρνησης είναι πως οι πολίτες γνωρίζουν πως όσο ψηλά και αν πάει ο συντελεστής δεν θα βελτιωθούν οι υπηρεσίες που απολαμβάνουν από το κράτος. Εδώ και δεκαετίες τα έσοδα από τους φόρους (και όχι μόνο) στηρίζουν τους πελάτες των πολιτικών γραφείων και όχι τα κρατικά νοσοκομεία ή τα σχολεία. Τα τελευταία χρόνια οι φόροι πολλαπλασιάστηκαν, αλλά οι υπηρεσίες υγείας και η εκπαίδευση διαλύονται, παρά τον αγώνα που κάνουν αρκετοί φιλότιμοι υπάλληλοι.

Η κυβέρνηση πρέπει παράλληλα με τους πειραματισμούς για το ύψος των φορολογικών συντελεστών να κινηθεί άμεσα ώστε να εξασφαλίσει πως το δημόσιο παρέχει αντίστοιχου επιπέδου υπηρεσίες. Με καθυστέρηση δεκαετιών, να περιορίσει τη δράση όσων απομυζούν τα χρήματα των φορολογουμένων ώστε να περισσέψει και τίποτα για τα νοσοκομεία ή τα σχολεία.

Please follow and like us:

Ενα πρωινό. Στη Βραζιλία

Η 12η Μαίου του 1978 έμοιαζε μια ακόμα ήσυχη ημέρα στη Βραζιλία, υπό τη χούντα των στρατιωτικών. Οι εργάτες στο εργοστάσιο της Scania στο Σάο Μπερνάρντο είχαν άλλη άποψη μολονότι οι απεργίες ήταν απαγορευμένες από το 1964. Είχαν μάθει πως η χούντα θα ανακοίνωνε την ίδια ημέρα «μαγειρεμένα» οικονομικά μεγέθη (στοιχεία για τον πληθωρισμό) ώστε να δείξει πως το κόστος ζωής είναι χαμηλό. Στις 7 το πρωί, με την πρώτη βάρδια, οι εργαζόμενοι αρνήθηκαν να πάνε στα πόστα τους. Στις 8  ειδοποίησαν τον πρόεδρο των εργατών μετάλλου του Σάο Μπερνάρντο ο οποίος λίγο αργότερα πήγε στο εργοστάσιο. Οταν η εταιρεία του ζήτησε να πείσει τους εργαζόμενους να πιάσουν δουλειά, ο πρόεδρος αρνήθηκε. Το όνομά του ήταν Λουίζ Ινάθιο Λούλα Ντα Σίλβα.

Το περιστατικό, που περιγράφεται στο εξαιρετικό βιβλίο «Why Nations Fail» («Γιατί τα Εθνη Βουλιάζουν»), δείχνει πως η ανάσταση του εργατικού κινήματος στη Βραζιλία, υπό τον Λούλα, που έγινε πρόεδρος της χώρας έπειτα από σχεδόν 25 χρόνια, οδήγησε σε μια αλυσιδωτή αντίδραση. Οδήγησε σε αυτό που ο Φερνάρντο Ενρίκε Καρντόζο, ο οποίος κέρδισε τον Λούλα σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις πριν ο τελευταίος καταφέρει να εκλεγεί πρόεδρος το 2002, στην «επανεκκίνηση της κοινωνίας» με τη συμμετοχή όλων: των επαγγελματικών οργανώσεων, των συνδικάτων, της εκκλησίας, των μαθητών και των άλλων κοινωνικών κινημάτων. Κινητοποίηση που έγινε όχι για τη διατήρηση των κεκτημένων προνομιούχων ομάδων της κοινωνίας, όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, αλλά για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής και των απολαβών ολόκληρου του πληθυσμού. Το «Κόμμα των Εργαζομένων» που ιδρύθηκε λίγους μήνες μετά το επεισόδιο στο εργοστάσιο της Scania ήρθε να καλύψει τις διεκδικήσεις αυτών των ομάδων και την τελευταία δεκαετία βρίσκεται στην εξουσία.

Η περίπτωση της Βραζιλίας δείχνει πως η χώρα άρχισε να βγαίνει από τον οικονομικό μαρασμό όταν η κοινωνία το αποφάσισε και όχι μέσω της ξένης βοήθειας και των δανεικών. Τα οφέλη που είχε η οικονομία της χώρας τα τελευταία 12 χρόνια ήταν αποτέλεσμα των προσπαθειών μιας κοινωνικής συμμαχίας. Η ευημερία δε μπορεί να επιτευχθεί με τα φορομπηχτικά μέτρα και τις εκατοντάδες παρεμβάσεις που προβλέπουν τα μνημόνια. Οι λίστες που μας κουνάει ο κ. Τόμσεν του ΔΝΤ (με τις εκκρεμότητες που αν επιληθούν θα μας καταστήσουν επίγειο παράδεισο) αποτελούν μια συνταγή που έχει αποτύχει παντού. Τα στελέχη των διεθνών οργανισμών το γνωρίζουν, αλλά συνεχίζουν να παπαγαλίζουν τα ίδια και τα ίδια γιατί εξασφαλίζουν παχυλές χρηματοδοτήσεις και υψηλούς μισθούς. Η επιστροφή στην ευημερία είναι δικό μας ζήτημα.

Please follow and like us:

«Εταιρεία λαϊκής βάσης” θέλει να ενταχθεί στο «fast track”!

Μπορεί στη διαδικασία «fast track», για ταχεία αδειοδότηση μεγάλων επενδύσεων, να έχουν ενταχθεί ελάχιστα έργα τα οποία προς το παρόν βρίσκονται στα χαρτιά, αλλά φιλοδοξεί να ενταχθεί σ’ αυτήν μια εταιρεία «λαϊκής βάσης»! Ο «όμιλος Επενδύσεων και Συμμετοχών Μπίμπας ΑΒΕΕ» διαφημίζει πως όλοι οι Ελληνες μπορούν να συμμετάσχουν στο επενδυτικό σχήμα, «ξεκινώντας από 5.000 ευρώ», που θα κατασκευάσει «το μεγαλύτερο ηλιοθερμικό / φωτοβολταϊκό πάρκο στην Ελλάδα». Το πάρκο, ισχύος 100.000 KW, πρόκειται σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εταιρείας να κατασκευαστεί στην δυτική Αττική, σε γήπεδο εκτάσεως 2000 στρεμμάτων

Οι διαφημιστικές καταχωρήσεις του εν λόγω ομίλου σύμφωνα με τις οποίες το φωτοβολταϊκό πάρκο θα κατασκευαστεί «με τη μέθοδο Fast-Track Invest In Greece» προκάλεσαν την παρέμβαση του Invest in Greece. Η διοίκηση του οργανισμού ανακοίνωσε πως ο όμιλος Μπίμπας «βρίσκεται στη διαδικασία υποβολής αιτήματος υπαγωγής έργου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ)» στις διατάξεις του fast track, χωρίς αυτή να έχει ολοκληρωθεί.

Με άλλα λόγια, ο φάκελος δεν έχει υποβληθεί και συνεπώς δεν έχει ξεκινήσει η αξιολόγησή του από το Invest in Greece ώστε να εξακριβωθεί αν μπορεί να ενταχθεί στο «fast track», ούτε έχει υπάρξει απόφαση υπαγωγής του στη συγκεκριμένη διαδικασία από την αρμόδια διυπουργική επιτροπή Στρατηγικών Επενδύσεων. Η διοίκηση παραδέχεται, επίσης, πως δεν είναι δυνατόν να διασταυρώσει αν το έργο που διαφημίζεται είναι το ίδιο με αυτό που βρίσκεται σε διαδικασία υποβολής φακέλου για το «fast track».

Ο όμιλος Μπίμπας διαφημίζει, πάντως, πως με 5.000 ευρώ οι επενδυτές μπορούν να συμμετάσχουν στο έργο, το οποίο βάπτισε «Helios – Hellas 2» ώστε να παραπέμπει στο πολυδιαφημισμένο αντίστοιχο έργο που θα υλοποιούσε το υπουργείο Περιβάλλοντος επί Γ. Παπακωνσταντίνου. Οπως αναφέρεται, μάλιστα, στη σχετική διαφημιστική καταχώρηση η επένδυση γίνεται ώστε «να καταστήσουμε την Ελλάδα, το ενεργειακό κέντρο του κόσμου»! Οποιος διαβάσει ολόκληρη την καταχώρηση αρχίζει να μπερδεύεται: Ενώ τονίζεται πως «με 5.000 ευρώ» οι επενδυτές μπορούν να συμμετάσχουν στο σχέδιο για το φωτοβολταϊκό, στη συνέχεια διαβάζουν πως η συνολική δαπάνη ανέρχεται σε 380.000.000 ευρώ και θα συμμετάσχουν 3.800 μέτοχοι κάθε ένας από τους οποίους καλείται να αγοράσει 5.000 μετοχές των 10 ευρώ εκάστη. Δηλαδή κάθε μέτοχος θα πρέπει να δαπανήσει 50.000 ευρώ.

Θεωρείται δεδομένο πως η επένδυση θα επιδοτηθεί με 190.000.000 ευρώ, ο όμιλος Μπίμπας θα βάλει τα άλλα 96.900.000 ευρώ (θα έχει το 51%) και οι μικρομέτοχοι τα υπόλοιπα 93.100.000 ευρώ με το ποσοστό τους στο 49%. Αν το έργο επιδοτηθεί και αν η τιμή πώλησης της παραγόμενης ενέργειας είναι 0,28 ευρώ ανά κιλοβατώρα, τότε αυτός που θα βάλει 50.000 ευρώ, θα έχει βγάλει τα λεφτά του σε λιγότερο από δύο χρόνια. Σύμφωνα με τη διαφημιστική καταχώρηση, τα έσοδα κάθε επενδυτή που θα τοποθετήσει 5.000 ευρώ θα ανέλθουν σε 659.500 ευρώ κατά την 25ετή λειτουργία του φωτοβολταϊκού πάρκου! Θεωρείται, δηλαδή, δεδομένο πως οι επιδοτούμενες τιμές με τις οποίες πωλείται η ενέργεια θα μείνουν στα ύψη εις το διηνεκές. Η πραγματικότητα είναι πως οι τιμές αγοράς της ενέργειας από τα φωτοβολταϊκά συνεχώς υποχωρούν καθώς οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διαπιστώνουν πως δημιούργησαν μια ακόμα τάξη επιδοτούμενων, με υψηλότατα περιθώρια κέρδους, σε βάρος του κρατικού ταμείου.

Δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία”

UPDATE: Σήμερα η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς επέβαλλε πρόστιμο 30.000 ευρώ στη διοίκηση του ομίλου γιατί προχώρησε σε δημόσια προσφορά μετοχών χωρίς να έχει ακολουθήσει τα προβλεπόμενα από τη νομοθεσία.

Please follow and like us:

Οι «Δρόμοι Ανάπτυξης” του Σουφλιά που κληρονόμησε ο Καλογιάννης

Την ίδια ημέρα που ο ίδιος ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ) Werner Hoyer αμφισβητούσε τα «παλιομοδίτικα σχέδια οδικών μεταφορών» της Ελλάδας και μιλούσε για «εφιαλτική» δομή σχέσεων μεταξύ εργολάβων – δημοσίου, ο αναπληρωτής υπουργός Ανάπτυξης και Υποδομών Σταύρος Καλογιάννης εξήγγειλε πως σύντομα θα προχωρήσουν οι τέσσερις διαγωνισμοί για νέα έργα με συμβάσεις παραχώρησης (Ζεύξη Λευκάδας, Ζεύξη Περάματος – Σαλαμίνας, άξονας Ελευσίνα – Θήβα – Υλίκη και αεροδρόμιο στο Καστέλι Ηρακλείου)!

Ο κ. Hoyer, που βρέθηκε προ ημερών στην Αθήνα, απάντησε σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Χουντή για τα αποτελέσματα της επίσκεψης. Όπως είπε οι τέσσερις βαλτωμένοι οδικοί άξονες με συμβάσεις παραχώρησης (Ιόνια Οδός, Ελευσίνα – Κόρινθος – Πάτρα – Πύργος, Αξονας Κεντρικής Ελλάδας και Μαλιακός – Κλειδί) «πρέπει να επανεξεταστούν από την άποψη της οικονομικής βιωσιμότητας». Επισήμανε, επίσης, πως η «δομή σχέσεων μεταξύ των εργολάβων, της ελληνικής κυβέρνησης και ημών» είναι «εφιαλτική», εννοώντας προφανώς πως η επανέναρξη των έργων συνδέεται με το ξετύλιγμα του κουβαριού της διαπλοκής, που έχειως περιτύλιγμα τα σύνθετα νομικά κείμενα των συμβάσεων παραχώρησης.

Το αυτί του κ. Καλογιάννη δεν ιδρώνει, πάντως, και ετοιμάζεται να προκηρύξει και 3 – 4 έργα, ύψους δισεκατομμυρίων, χωρίς να ξέρει από που θα βρεθούν τα χρήματα. Ο αναπληρωτής υπουργός Ανάπτυξης και Υποδομών ξεχνάει πως ορισμένες ξένες τράπεζες αποχωρούν από τα εν εξελίξει οδικά έργα με συμβάσεις παραχώρησης και προχθές δήλωσε στο ΑΠΕ πως «οι διαγωνιστικές διαδικασίες» για τις νέες παραχωρήσεις «θα ξεκινήσουν μέσα στο προσεχές διάστημα». Οι προσφορές για τους συγκεκριμένους διαγωνισμούς επρόκειτο, μάλιστα, να κατατεθούν εντός του Ιουλίου, αλλά με απόφαση του υπουργού Ανάπτυξης και Υποδομών Κ. Χατζηδάκη μετατέθηκαν για τις αρχές Νοεμβρίου. Στις 30 Οκτωβρίου έχει προγραμματιστεί η υποβολή προσφορών για την υποθαλάσσια ζεύξη της Λευκάδας, στις 6 Νοεμβρίου για την Σαλαμίνα και στις 13 Νοεμβρίου για τον άξονα Ελευσίνα – Θήβα – Υλίκη. Στην αγορά θεωρούν σχεδόν σίγουρη τη νέα αναβολή, με δεδομένο το πρώιμο στάδιο αρκετών μελετών για τα τρία έργα, αλλά κυρίως την αδυναμία των κατασκευαστών να βρουν χρηματοδότηση.

Δημοσιεύθηκε το Σάββατο στη «δημοκρατία”

Please follow and like us:

Ενεργειακές επενδύσεις 25 δισ. στα χαρτιά – Χωρίς το «Ηλιος”!

Τέλος στη φάμπρικα των φαραωνικών επενδύσεων στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ) που είτε σχεδιάστηκαν σε εποχές φθηνού τραπεζικού δανεισμού, είτε εξαγγέλονται προκειμένου να «κλείσουν» ολόκληρες περιοχές της χώρας σε άλλες, πιο ρεαλιστικές, επενδύσεις, ετοιμάζονται να βάλουν το υπουργείο Περιβάλλοντος και η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ). Επενδύσεις οι οποίες εξαγγέλθηκαν σε εποχές παχέων αγελάδων εμφανίζουν (στη θεωρία) ολόκληρες περιοχές της χώρας ως κορεσμένες σε αιολικά πάρκα, χωρίς να προχωρούν, είτε γιατί δεν εξασφάλισαν ποτέ αποδοχή από τις τοπικές κοινωνίες, είτε γιατί είναι αδύνατο να βρεθούν τα τεράστια κεφάλαια, είτε γιατί απλώς κατατέθηκαν για να αποτρέψουν ανταγωνιστές. Ολόκληρα συμπλέγματα νησιών έπρεπε να «βουλιάζουν» στα αιολικά, αλλά οι σχετικές επενδύσεις έμειναν στο ράφι. Τεχνικά, η ΡΑΕ δε θεωρεί κορεσμένες τις συγκεκριμένες περιοχές, αλλά οι κάτοικοι (που περιμένουν τη μεγάλη επένδυση) θεωρούν πως δεν υπάρχει περιθώριο για νέες επενδύσεις και έτσι αποτρέπονται σοβαρές πρωτοβουλίες.

Στα χαρτιά, η Ελλάδα εμφανίζεται να έχει σε διαδικασία αδειοδότησης ή σε εξέλιξη περί τις 20 μεγάλες επενδύσεις σε ΑΠΕ, ύψους άνω των 25 δισ. ευρώ! Στην πραγματικότητα καμία δεν προχωρά, τουλάχιστον με ικανοποιητικούς ρυθμούς, ενώ «σέρνονται» και οι απίστευτου ύψους ενεργειακές επενδύσεις που εντάχθηκαν στο περίφημο «fast track» για δήθεν ταχύτατη αδειοδότηση. Είναι χαρακτηριστικό πως μόνο στον τομέα των υπεράκτιων αιολικών (που κατασκευάζονται μέσα στη θάλασσα) είναι υπό αξιολόγηση αιτήσεις που μεταφράζονται σε επενδύσεις περί τα 15 δισ., μέγεθος που δεν στηρίζεται ούτε από τη λογική, ούτε από τις σημερινές δυνατότητες χρηματοδότησης και την πραγματικότητα της αγοράς. Προς το παρόν έχει αδειοδοτηθεί μόνο μια επένδυση για υπεράκτιο αιολικό, η οποία βρίσκεται σε στάδιο προετοιμασίας από την RF Energy των ομίλων Φειδάκη και Ρέστη.

Αλλά και στις μικρότερες επενδύσεις σε αιολικά, φωτοβολταϊκά, κλπ, η κατάσταση δεν είναι καλύτερη: Δεκάδες έργα έχουν λάβει διάφορες άδειες, χωρίς να υλοποιούνται με αποτέλεσμα να μπλοκάρουν επενδύσεις οι οποίες έχουν εξασφαλίσει και τη στήριξη τοπικών κοινωνιών και τα απαραίτητα κεφάλαια. Οι διαμαρτυρίες επενδυτών οι οποίοι (με τη στήριξη γερμανικών και άλλων ευρωπαϊκών τραπεζών) έχουν ώριμες επενδύσεις στην Πελοπόνησσο, που πρόσφατα κυρήχθηκε κορεσμένη για τις ΑΠΕ, οδήγησαν τη ΡΑΕ στην απόφαση να παρουσιάσει σύντομα δέσμη προτάσεων και νομοθετικές ρυθμίσεις για την επίλυση του προβλήματος.

Μεγάλοι, αλλά και μικροί επενδυτές θα καλούνται σε συγκεκριμένο στάδιο της αδειοδοτικής διαδικασίας (π.χ. μετά την έγκριση των περιβαλλοντικών όρων του έργου) να καταθέσουν εγγυητικές επιστολές, ανάλογες με το ύψος της επένδυσης και να δηλώσουν πως μπορούν να την υλοποιήσουν. Εκτός από τις εγγυητικές επιστολές, οι προσφορές σύνδεσης που θα παίρνουν οι επενδυτές από τους λειτουργούς της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας (ΛΑΓΗΕ, ΔΕΔΗΕ) θα έχουν ισχύ για μικρότερο χρονικό διάστημα έτσι ώστε να προχωρούν στην υλοποίηση των έργων.

Στην ανακοίνωση για το χαρακτηρισμό της Πελοποννήσου ως κορεσμένης περιοχής, η διοίκηση της ΡΑΕ αναφέρει πως οι προτάσεις έχουν στόχο «την ταχύτερη δυνατή διείσδυση των ΑΠΕ σε περιοχές αυξημένου επενδυτικού ενδιαφέροντος και περιορισμένης δυνατότητας απορρόφησης ισχύος, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να μην αναστέλλονται οι περαιτέρω αδειοδοτικές διαδικασίες έργων ΑΠΕ που εμφανίζουν αφ’ενός ωριμότητα από αδειοδοτική άποψη, αφ’ετέρου δυνατότητα άμεσης χρηματοδότησης και υλοποίησης.

Στο Αιγαίο Πέλαγος και την Κρήτη έχουν σχεδιαστεί και ενίοτε εγκριθεί επενδύσεις δισεκατομμυρίων (από την ισπανική Iberdrola, τον όμιλο Κοπελούζου, κλπ) οι οποίες εδώ και πολλά χρόνια βρίσκονται μόνο σε έγγραφα και διαφάνειες παρουσιάσεων σε συνέδρια. Ενίοτε χρησιμοποιούνται για να στηριχθεί, όσο μπορεί στην παρούσα συγκυρία, η αξία εταιρειών που βρίσκονται εντός ή εκτός χρηματιστηρίου. Ειδικά στο Αιγαίο, οι επενδύσεις που εξαγγέλθηκαν την περίοδο πριν αρχίσει η οικονομική κρίση προέβλεπαν ακόμα μεγαλύτερες δαπάνες για τη δημιουργία υποβρυχίου καλωδίου που θα συνδέει τα συμπλέγματα αιολικών πάρκων στα νησιά με το ηπειρωτικό σύστημα (για να πωλείται κάπου το παραγώμενο ρεύμα). Μάλιστα, ο κάθε επενδυτής είχε καταθέσει και πρόταση για δικό του καλώδιο όταν εδώ και χρόνια δε βρέθηκαν τα κονδύλια (και το ενδιαφέρον) για να φτιαχθεί από τη ΔΕΗ η διασύνδεση…

Εκτός από τα δισεκατομμύρια που απαιτούν οι συγκεκριμένες επενδύσεις, υπάρχουν σοβαρές αντιδράσεις από τις τοπικές κοινωνίες. Ταυτόχρονα δεν είναι σίγουρο πως συμβαδίζουν με την έμφαση στην τουριστική ανάπτυξη που κάποιοι θεωρούν ως ένα από τα αντίδοτα στην κρίση. Στελέχη της αγοράς ενέργειας υποστηρίζουν πως τα φαραωνικά σχέδια συμβάλλουν στην ενίσχυση των τοπικών αντιδράσεων, όταν κάποιες μικρότερες αναπτύξεις στα νησιά θα μπορούσαν να υλοποιηθούν ευκολότερα.

Υπεράκτια Αιολικά: Εγκρίθηκε το δεύτερο πάρκο

Στα μέσα της εβδομάδας αδειοδοτήθηκε από τη ΡΑΕ το δεύτερο υπεράκτιο αιολικό πάρκο στην Ελλάδα. Πρόκειται για επενδυτικό σχέδιο του ομίλου Κοπελούζου, ανοιχτά της Αλεξανδρούπολης, συνολικής ισχύος 585 MW. Στην «ουρά» βρίσκονται και αιτήσεις από τον όμιλο ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ, μέσω της θυγατρικής Τέρνα Ενεργειακή, για υπεράκτια αιολικά πάρκα στο Θρακικό Πέλαγος (585 MW), στον Ευβοϊκό Κόλπο (450 MW), αλλά και ανοιχτά της Λήμνου (320 MW) και στον Αη Στράτη (98 MW). Ο όμιλος ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ έχει υποβάλλει τις περισσότερες αιτήσεις, ενώ εκκρεμούν και άλλες αιτήσεις από εγχώριους και ξένους ομίλους (ΕΛΛΑΚΤΩΡ, η γαλλική EdF, η αμερικανική Jasper, κλπ).

Η «φούσκα» του Ηλιος

Στο πνεύμα των φαραωνικών επενδύσεων που συνδέονται με την εποχή των χρηματιστηριακών υπεραξιών και του φθηνού δανεισμού (που παρήλθε ανεπιστρεπτί) είχε κινηθεί και η πρώην ηγεσία του υπουργείου Περιβάλλοντος όταν εξήγγειλε το περίφημο σχέδιο «Ηλιος» για την κατασκευή φωτοβολταϊκών πάρκων στην Ελλάδα που θα εξήγαγαν το παραγώμενο ηλεκτρικό ρεύμα στη Γερμανία. Ο τότε υπουργός Γ. Παπακωνσταντίνου είχε φτάσει μέχρι του σημείου να εξαγγείλει προεξόφληση των μελλοντικών εσόδων από το «Ηλιος» μέσω της οποίας θα έμπαιναν άμεσα στα ταμεία του δημοσίου περί τα 20 δισεκατομμύρια ευρώ! Η βιωσιμότητα του σχεδίου αμφισβητήθηκε από την αρχή, κυρίως γιατί δεν υπάρχουν οι διασυνδέσεις που θα επέτρεπαν τη μεταφορά του ρεύματος. Ούτε τα τιμολόγια θεωρούνταν ελκυστικά σε μια περίοδο δημοσιονομικής στενότητας που ολόκληρη η Ευρώπη προσπαθεί να περιορίσει τις επιδοτήσεις στις ΑΠΕ.

Δημοσιεύεται σήμερα στην «κυριακάτικη δημοκρατία”

Please follow and like us: