Οι οδικοί άξονες, τα «πέτσινα» στοιχεία για την κυκλοφορία και η αναθεώρηση των συμβάσεων

Με μια έκθεση – κόλαφο, που εστάλη προ εβδομάδων στην ελληνική κυβέρνηση για παρατηρήσεις και πρόκειται να δημοσιευθεί εντός του προσεχούς τριμήνου, το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο αποκαλύπτει πως ο σχεδιασμός και η επαναδιαπραγμάτευση των συμβάσεων παραχώρησης για τους οδικούς άξονες ήταν μνημείο προχειρότητας και κόστισε δισεκατομμύρια στους Ελληνες φορολογούμενους.
Η έκθεση επικεντρώνεται στις συμβάσεις παραχώρησης για τους οδικούς άξονες Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα (τον διαχειρίζεται η κοινοπραξία Μορέας), Ολυμπία Οδός και Αξονα Κεντρικής Ελλάδας (Ε65). Στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου επισημαίνεται πως αντί να επιβαρυνθούν οι φορολογούμενοι με πρόσθετα χρηματοοικονομικά και άλλα κόστη θα μπορούσε από την αρχή το ελληνικό δημόσιο να παρατείνει για κάποια τις 30ετείς συμβάσεις παραχώρησης.

Ετσι το κόστος θα ήταν μικρότερο, αλλά οι τράπεζες και οι εργολάβοι λειτούργησαν με βάση το γνωστό ρητό «εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν». Το αστείο είναι πως και επιβαρύνθηκε εμπροσθοβαρώς το ελληνικό δημόσιο και τελικά εντάχθηκε στις αναμορφωμένες συμβάσεις πρόβλεψη για πιθανή τριετή επέκταση των συμβάσεων γεγονός που κατά την έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου «ανοίγει παράθυρο για περαιτέρω κρατική χρηματοδότηση των συμβάσεων».

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο γεγονός πως για να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα με τη σύμβαση της Ολυμπίας Οδού (η οποία είχε τιναχθεί στον αέρα στις αρχές της δεκαετίας λόγω της χαμηλότερης κυκλοφορίας σε σχέση με τις προβλέψεις) και για να έχουν οι εργολάβοι την εσωτερική απόδοση που ήθελαν (6%), το δημόσιο παραιτήθηκε από μελλοντικά έσοδα ύψους 3,18 δισ. ευρώ! Σ’ αυτά πρέπει να συνυπολογιστεί και το τεράστιο κόστος των αποζημιώσεων που κατέβαλλε το δημόσιο από το 2013 μέχρι και το 2016.

Σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, στον οδικό άξονα Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα και ειδικά στο τμήμα Λεύκτρο – Σπάρτη το έργο σχεδιάστηκε με υπερεκτιμημένες προβλέψεις για την κυκλοφορία ώστε να δικαιολογείται η κατασκευή αυτοκινητοδρόμου. Προσθέτει, μάλιστα, πως ακόμα και όταν – κατά την αναμόρφωση των συμβάσεων παραχώρησης το 2012 – έγιναν σωστότερες και μειωμένες προβλέψεις για την κυκλοφορία στο συγκεκριμένο τμήμα, κατασκευάστηκε και πάλι αυτοκινητόδρομος. Όπως επισημαίνεται, αν είχε κατασκευαστεί δρόμος ταχείας κυκλοφορίας, το κόστος θα ήταν σχεδόν 43% χαμηλότερο! Ο δρόμος ταχείας κυκλοφορίας έχει χαμηλότερες προδιαγραφές και λιγότερες λωρίδες από τους αυτοκινητοδρόμους που κατασκευάστηκαν μέσω των συμβάσεων παραχώρησης.

Με υπερεκτιμημένες προβλέψεις για την κυκλοφορία είχαν σχεδιαστεί και άλλα τμήμα των οδικών αξόνων, ανεξάρτητα από τις σοβαρές επιπτώσεις που είχε στην κυκλοφορία η κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας από το 2010 και έπειτα. Ενα από αυτά τα τμήματα ήταν το Πάτρα – Τσακώνα το οποίο τελικά εξαιρέθηκε από την Ολυμπία Οδό, χωρίς να μειωθεί το συνολικό κόστος του έργου (!) και χωρίς να περιοριστεί ο χρόνος παράδοσης, όπως επισημαίνεται στην έκθεση. Τελικά προωθείται, με κρατική χρηματοδότηση σχεδόν μισού δισ. ευρώ, μόνο το τμήμα Πάτρα – Πύργος. Δεν είναι τυχαίο πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εμφανίζεται να δυσκολεύεται να χρηματοδοτήσει ένα έργο που σχεδιάστηκε ως αυτοκινητόδρομος με λάθος στοιχεία κυκλοφορίας ενώ θα μπορούσε να αναβαθμιστεί ο υφιστάμενος άξονας, με πολύ χαμηλότερο κόστος.

Στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου επισημαίνεται, επίσης, πως στις αρχικές συμβάσεις παραχώρησης δεν προβλέπονταν αναθεώρηση και οι αλλαγές (που έγιναν το 2013 και το 2015) έγιναν «καλή τη πίστει». Η τότε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ΝΔ σύρθηκε στην επαναδιαπραγμάτευση προκειμένου να διασώσει τις ισχυρές ελληνικές τεχνικές εταιρείες και χιλιάδες θέσεις εργασίας εν μέσω κρίσης. Ετσι υπέκυψε στις ακραίες απαιτήσεις των τραπεζών που είχαν σταματήσει τη χρηματοδότηση των έργων από τα τέλη του 2011. Μαζί με τις απαλλοτριώσεις, τις αποζημιώσεις και τα χρηματοοικονομικά, το τελικό κόστος των πέντε οδικών αξόνων, όπως είχε αποκαλύψει η κυριακάτικη δημοκρατία, εκτοξεύθηκε στα 10,8 δισ. ευρώ!

Με την αναθεώρηση των συμβάσεων, όπως αναφέρεται στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου, το κατασκευαστικό κόστος της Ολυμπίας Οδού ανά χιλιόμετρο εκτινάχθηκε κατά 77%! Κατά 76% αυξήθηκε το κατασκευαστικό κόστος του άξονα Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα και κατά 48% του άξονα Κεντρικής Ελλάδας. Το μέσο κόστος από 6.500.000 ευρώ ανά χιλιόμετρο εκτοξεύθηκε στα 15.800.000 ευρώ. Στην Ολυμπία Οδό το συνολικό κόστος ανά χιλιόμετρο (όχι μόνο το κατασκευαστικό, αλλά και το χρηματοοικονομικό, κλπ) ήταν πριν την αναθεώρηση 9.200.000 ευρώ. Μετά την αναθεώρηση πήγε στα 16.300.000 ευρώ. Στον άξονα Κόρινθος – Τρίπολη – Καλαμάτα ήταν 8.000.000 ευρώ και πήγε στα 10.100.000 ευρώ. Ειδική αναφορά γίνεται και στο γεγονός πως το κόστος συντήρησης της Ολυμπίας Οδού είναι σχεδόν τριπλάσιο από το αντίστοιχο των άλλων δύο οδικών αξόνων που εξετάστηκαν, κυρίως λόγω του μεγάλου αριθμού σηράγγων.

Σύμφωνα με την έκθεση του ΕυρωπαΪκού Ελεγκτικού Συνεδρίου, σε Ελλάδα, Γαλλία, Ισπανία και Ιρλανδία διατέθηκε το 70% των κοινοτικών κονδυλίων για οδικά έργα με συμβάσεις παραχώρησης και Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ) από το προηγούμενο ΕΣΠΑ (2007 – 2014). Η συνολική κοινοτική συνδρομή για τους πέντε οδικούς άξονες (τους τρεις που περιλαμβάνονται στην έκθεση και την Ιόνια Οδό και τον άξονα Μαλιακός – Κλειδί) έφτασε τα 3,64 δισ. ευρώ από το προηγούμενο και το εν εξελίξει ΕΣΠΑ. Ως αποτέλεσμα δεν έμειναν κονδύλια για την υλοποίηση άλλων έργων στον τομέα των μεταφορών στη χώρα μας, ενώ θα χρειαστεί να αναζητήσουμε από τον κρατικό προϋπολογισμό κονδύλια περί το ένα δισεκατομμύριο για να ολοκληρωθούν τα υφιστάμενα έργα υποδομών!

 

Η κα Κοντούλη και τα ΣΔΙΤ στα σχολεία

Επειδή ήμουν λίγο σκληρός στα social media με την κα Κουντούλη, πρόεδρο της Κτιριακές Υποδομές (ΚΤΥΠ ΑΕ) και επειδή μου το ζητήσατε, ανεβάζω την ομιλία της σε σημερινό συνέδριο για τα ΣΔΙΤ. Είπε διάφορα «επαναστατικά», κατά τη γνώμη μου. Εσείς θα κρίνετε.

Η ομιλία

ΚΟΝΤΟΥΛΗ-ΚΤΥΠ1

Οι ψαλιδοχέρηδες

Συνεπέστατη με τις διαχρονικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ η πολιτική των εγκαινίων αυτοκινητοδρόμων την οποία διαφημίζει ο κ. Σπίρτζης νυχθημερόν.

Παρέμβαση του κ. Γιώργου Πάντζα εδώ.

Συμμετοχή κ. Λαφαζάνη σε κινητοποιήσεις εδώ.

 

Στήριξη του «Δεν Πληρώνω» εδώ.

 

Οι ίδιοι άνθρωποι θα τρέχουν τις επόμενες δύο εβδομάδες ανά την Ελλάδα εγκαινιάζοντας τους οδικούς άξονες. Τουλάχιστον ας αποφύγουν τις πανηγυρικές δηλώσεις.

Οι «κομμένες κεφαλές»

«Αυτήν την στιγμήν (ώρα 10) μοί παρεσχέθη η κάτωθι πληροφορία: Την 6/9/ 54 αφίχθη ενταύθα με Αιγυπτιακόν διαβατήριον ο Αιγύπτιος Χατζηανδρέας Ιωάννης. Εις το Αεροδρόμιον εδήλωσεν ότι θα καταλύση εις το ξενοδοχείον Αthenee Palace επί της οδού Κολοκοτρώνη αριθμ.1 Είναι υπάλληλος της Εταιρείας Δερμάτων Χαλκούση εδρεούσης εν Αλεξανδρεία και συγγραφεύς. Εις το ανωτέρω ξενοδοχείον δεν κατέλυσεν αλλά διέμεινεν επ΄ ολίγας ημέρας εις το σπίτι του κομμουνιστού συγγραφέως Καζαντζάκη εν Αιγίνη και έπειτα εις το σπίτι της κυρίας Καράλη, ηθοποιού εν Μαγκουφάνα. […] Χθες εδήλωσεν εις γνωστόν του πρόσωπον ότι θα εγκαθίστατο εις το ξενοδοχείον Αthenee Palace. Ούτος έχει συγγράψει το βιβλίο «Ύπνος του θεριστή» καθαρώς κομμουνιστικόν του οποίου δέκα (10) αντίτυπα ευρίσκονται εις την βιτρίναν του Βιβλιοπωλείου Παπαδημητρίου επί της οδού Λυκούργου αρ.10. Χρησιμοποιεί το ψευδώνυμον «Τσίρκας Στρατής» (…)».

Πρόκειται για τμήμα από το περιεχόμενο του απόρρητου φακέλου κοινωνικών φρονημάτων του συγγραφέα της τριλογίας «Ακυβέρνητες Πολιτείες» Στρατή Τσίρκα, το οποίο παρουσίασε προ εβδομάδων το ΑΠΕ – ΜΠΕ. Βέβαια, ο Στρατής Τσίρκας θα διαγραφεί λίγα χρόνια αργότερα από εκείνη την επίσκεψη στην Αθήνα, που κατέγραψαν με τόση λεπτομέρεια οι ρουφιάνοι (μέσα σε 120 λέξεις καρφώνει πέντε ανθρώπους ο αθεόφοβος!) του τότε καθεστώτος. Το ΚΚΕ τον διέγραψε από την Κομματική Οργάνωση Αλεξάνδρειας για τις «κομμένες κεφαλές», όπως χαρακτήριζε, στο πρώτο μυθιστόρημα της τριλογίας («Η Λέσχη»), τα ανώτερα κομματικά στελέχη που απλώς επαναλαμβάνουν το ίδιο ποίημα, έχοντας ενίοτε χάσει κάθε σχέση με τη λογική και την πραγματικότητα.

Περισσότερες από πέντε δεκαετίες πέρασαν από την έκδοση της «Λέσχης» και οι «κομμένες κεφαλές» βρίσκονται σήμερα στη διακυβέρνηση της χώρας, κάτι που ούτε ο Τσίρκας δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Η σχέση τους με την πραγματικότητα της κοινωνίας και της οικονομίας μπορεί να περιγραφεί με μία λέξη: Καμία! Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το αστείο, δήθεν αριστερό, αφήγημα το οποίο επαναλαμβάνουν με κάθε ευκαιρία οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ; Ανθρωποι οι οποίοι από τη μία εμφανίζονται να θέλουν συμφωνία με τους δανειστές (και μνημόνιο, είτε λέγεται τρίτο ή 3+) και από την άλλη αδυνατούν (ή δεν θέλουν) να εφαρμόσουν τα συμφωνηθέντα!

Επειδή, μάλιστα, αρκετοί εξ’ αυτών ανήκουν στη γνωστή συνωμοταξία των ανεπάγγελτων αιώνιων πολιτικών στελεχών έχουν ένα και μόνο στόχο: Τη συνεχή διαβούλευση ώστε να εξακολουθήσει το άρμεγμα του κρατικού ταμείου. Πως αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το γεγονός πως μιλούν για ρήξη, αλλά στο τέλος συμφωνούν, προκειμένου στη συνέχεια να μην υλοποιήσουν τα συμφωνηθέντα, να εκβιάσουν (χωρίς να καταλαβαίνουν πως δεν έχουν τέτοια περιθώρια), ώστε στο τέλος να ξανασυμφωνήσουν, κ.ο.κ.

Μια κυβέρνηση που δηλώνει πως θέλει να βγάλει τη χώρα από το επταετές τέλμα πρέπει να αποτελείται από στελέχη που σχεδόν δεν κοιμούνται! Που καταστρώνουν και εφαρμόζουν ένα συγκεκριμένο σχέδιο εντός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος. Είτε σε συμφωνία με τους δανειστές, είτε χωρίς συμφωνία με τους δανειστές. Είτε με ευρώ, είτε εκτός ευρώ. Ας εξηγήσουν τέλος πάντων ποιο είναι το σχέδιό τους, εκτός από το ροκάνισμα του άδειου κρατικού ταμείου. Και ας έχουν το πολιτικό θάρρος να αναλάβουν το ρίσκο της εφαρμογής του.

Η πικρή αλήθεια είναι πως ούτε είχαν, ούτε έχουν κάποιο σχέδιο. Η Νέα Εξουσία που προσπαθούν να χτίσουν είναι χειρότερη από το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης του οποίου αποτέλεσαν δομικό στοιχείο ως πανεπιστημιακό, συνδικαλιστικό και μηντιακό κατεστημένο. Ο Chris Hedges στο βιβλίο του «Ο Θάνατος της Προοδευτικής Τάξης» (The Death of the Liberal Class) εξηγεί με γλαφυρό τρόπο πως η soft Αριστερά τύπου Συνασπισμού, τώρα ΣΥΡΙΖΑ, οδήγησε στην πνευματική εξαχρείωση και στην οικονομική εξαθλίωση της μεσαίας τάξης των ΗΠΑ.

Στην Ελλάδα, οι άνθρωποι της ίδιας σχολής σκέψης κατάφεραν μέσα σε λίγους μήνες να ροκανίσουν τα λίγα αποθέματα ελπίδας που είχαν απομείνει σε όσους τους ψήφισαν, απογοητευμένοι από τους δήθεν πεφωτισμένους φίλους της Ευρώπης που κυβερνούσαν στα πρώτα χρόνια της κρίσης παίρνοντας τα ρέστα τους.

Κινητή: Πως θα «αγοράσετε περιεχόμενο» χωρίς να το ξέρετε!

Ακάθεκτοι συνεχίζουν οι αετονύχηδες να χρεώνουν χιλιάδες χρήστες κινητών τηλεφώνων, παρά τις εξαγγελίες διαδοχικών κυβερνήσεων πως θα βάλουν τέλος στη δράση των συγκεκριμένων εταιρειών. Εσχάτως, μάλιστα, χρησιμοποιούν ακόμα πιο απίστευτες τεχνικές για την εξαπάτηση των χρηστών κινητών τηλεφώνων με ένα απλό πάτημα (click) σε μια διαφήμιση. Με αυτή την τεχνική, χιλιάδες συνδρομητές είδαν τους τελευταίους μήνες τους λογαριασμούς τους να χρεώνονται με 10 – 15 ευρώ το μήνα (για αρκετούς μήνες μέχρι να εντοπίσουν το κόλπο…) για «αγορά περιεχομένου», χωρίς ποτέ να έχουν αγοράσει οτιδήποτε και χωρίς να έχουν ποτέ εγγραφεί σε κάποια υπηρεσία «αγοράς περιεχομένου». Μάλιστα, εταιρείες κινητής τηλεφωνίας αναγκάστηκαν να δημιουργήσουν ειδική ομάδα υποστήριξης για να διαχειριστούν τις καταγγελίες και ήδη επιστρέφουν τα ποσά σε όσους βέβαια έχουν αντιληφθεί τις «περίεργες» χρεώσεις.

Οι ίδιες οι εταιρείες «υπηρεσιών πολυμεσικής πληροφόρησης» (ΥΠΠ), όπως ονομάζονται, επικαλούνται αθωωτικές αποφάσεις δικαστηρίων ακόμα και σε περιπτώσεις που η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) τους επιβάλλει πρόστιμα για τη δράση τους. Επιπλέον, οι δικηγόροι τους επιστρατεύουν το τεκμήριο της αθωώτητας, αφού δεν έχουν τελεσιδικήσει πολλές προσφυγές τους κατά προστίμων της ΕΕΤΤ. Ετσι συνεχίζουν να λειτουργούν, σε μεγάλο βαθμό ανεξέλεγκτα, όπως είχε παραδεχθεί πριν από περίπου έναν χρόνο ο (τότε) υπηρεσιακός υπουργός Οικονομίας Νίκος Χριστοδουλάκης. Κατά την τελετή παράδοσης του υπουργείου Υποδομών στο σημερινό υπουργό Χρ. Σπίρτζη ο κ. Χριστοδουλάκης είχε ανακοινώσει πως παρέπεμψε στην Επιτροπή Ανταγωνισμού υπόθεση «υπερβολικής χρέωσης των καταναλωτών και τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας, οι οποίες χρησιμοποιούν διάφορα τερτίπια για να χρεώνουν ανυποψίαστους καταναλωτές».

Μολονότι έχει περάσει ένας χρόνος, παραμένει άγνωστο αν η Επιτροπή Ανταγωνισμού έχει ασχοληθεί με το συγκεκριμένο θέμα (η «δημοκρατία» απευθύνθηκε στην αρχή χωρίς να λάβει απάντηση), ενώ και στην ΕΕΤΤ δε θέλουν να κάνουν κανένα σχόλιο για τη συγκεκριμένη υπόθεση.

UPDATE: Σήμερα έλαβα επιστολή από τον πρόεδρο της Επιτροπής Ανταγωνισμού σύμφωνα με την οποία ούτε παρέλαβε στοιχεία από τον κ. Χριστοδουλάκη, ούτε είναι αρμοδιότητα της Επιτροπής η εξέταση τέτοιων καταγγελιών.

%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%cf%84%cf%83%ce%b1%ce%ba%ce%b7%cf%831

%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%cf%84%cf%83%ce%b1%ce%ba%ce%b7%cf%831%ce%b1

Τότε, πάντως, η Ενωση Εταιρειών Κινητής Τηλεφωνίας (ΕΕΚΤ), σε ανακοίνωσή της σημείωνε ότι το θέμα που ανακινήθηκε δεν αφορά τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας και ότι οι ΥΠΠ αναπτύσσονται και παρέχονται στην πλειονότητά τους από τρίτους, αδειοδοτημένους από την ΕΕΤΤ παρόχους, που έχουν και την αποκλειστική ευθύνη για το περιεχόμενο και τον τρόπο παροχής τους.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας έχουν εμπορικές συμφωνίες με τις συγκεκριμένες εταιρείες με βάση τις οποίες μοιράζονται και τμήμα των εσόδων. Εκπρόσωποι εταιρειών που δραστηριοποιούνται στις ΥΠΠ παραδέχονται πως η αγορά παραμένει σε κατάσταση ζούγκλας. Υψηλόβαθμο στέλεχος εταιρείας του κλάδου δήλωσε στη «δημοκρατία» πως «υπάρχουν ακόμα εταιρείες που αλλάζουν συχνά διευθύνσεις»! Ο ίδιος, όμως, ξεκαθάρισε πως «δεν είναι όλοι ίδιοι» και πως τουλάχιστον η εταιρεία που εκπροσωπεί επιστρέφει τα ποσά όταν το κέντρο τηλεφωνικής υποστήριξης που διαθέτει δεχθεί κλήσεις από χρήστες που διαμαρτύρονται επειδή θεωρούν παράνομη τη χρέωση.

Η άλλη πλευρά επισημαίνει, όμως, πως δεν έχουν όλοι τις γνώσεις και την υπομονή που απαιτείται για να ζητήσουν την επιστροφή των ποσών. Είναι χαρακτηριστικό πως σε πρόσφατη υπόθεση οι χρεώσεις έγιναν τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο και μέχρι σήμερα δεν έχουν γίνει οι συμψηφισμοί στους λογαριασμούς των καταναλωτών που διαμαρτυρήθηκαν. Στελέχη εταιρειών που παρέχουν υπηρεσίες ΥΠΠ διαρηγνύουν τα ίματιά τους και δηλώνουν πως μόνο αφού ο καταναλωτής εγγραφεί σε μια υπηρεσία (π.χ. για να παίξει ένα παιχνίδι μέσω κινητού) θα τον χρεώσουν.

Από την άλλη πλευρά οι συγκεκριμένες εταιρείες δεν έχουν καμία δικλείδα ασφαλείας ώστε να αποφευχθούν οι κατά λάθος χρεώσεις. Στην πρόσφατη περίπτωση που οδήγησε σε χιλιάδες καταγγελίες στις εταιρείες κινητής, φαίνεται πως οι καταναλωτές χρεώνονταν με το πάτημα σε μια διαφήμιση που τους εμφανίζονταν κατά την περιήγηση στο Διαδίκτυο μέσω κινητού. Ομως, οι εκπρόσωποι εταιρειών ΥΠΠ επιμένουν να δηλώνουν πως «κάτι άλλο πάτησαν» οι συνδρομητές, χωρίς να ξεκαθαρίζον πως ακριβώς γίνεται η χρέωση.

Οι σοβαροί του Διαδικτύου, πάντως, με βάση και τη διεθνή εμπειρία δε χρεώνουν ανύποπτους χρήστες κινητών. Για να πληρώσεις σε μια υπηρεσία πρέπει να εγγραφείς (π.χ. με το ηλεκτρονικό σου ταχυδρομείο) και σε πολλές περιπτώσεις λαμβάνεις email με το οποίο επιβεβαιώνεις την εγγραφή σου ώστε να βεβαιωθεί και η εταιρεία πως θέλεις να πληρώσεις και πως δεν υπάρχει περίπτωση κακόβουλης χρήσης. Στην περίπτωση που βρέθηκε το τελευταίο δίμηνο στην επικαιρότητα οι χρεώσεις έπεφταν βροχή, χωρίς κάποιος να μπορεί να καταλάβει πότε ενεγράφη στην υπηρεσία! Στην εμπλεκόμενη εταιρεία υποστηρίζουν βέβαια πως κάτι τέτοιο δε συνέβη.

Τα επίσημα στοιχεία της ΕΕΤΤ, με βάση την έκθεση πεπραγμένων του 2015, δείχνουν πως έχουν περιοριστεί οι καταγγελίες για υπηρεσίες πολυμεσικού περιεχομένου. Εχει εξάλλου περάσει η εποχή που χρήστες κινητών ή σταθερών τηλεφώνων καλούσαν εξωτικούς προορισμούς «υψηλής χρέωσης» και φόρτωναν τους λογαριασμούς με εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ. Μετά περάσαμε στα SMS και εσχάτως φαίνεται πως η υπόθεση κορυφώνεται με το μοντέλο «κάθε click και 5ευρώ», όπως λέει πρόσωπο που παρακολουθεί την υπόθεση. Στην ίδια έκθεση πεπραγμένων αναφέρεται πως η ΕΕΤΤ διενήργησε τεχνικούς ελέγχους για να διαπιστώσει τη συμμόρφωση των παρόχων που εμπλέκονται στην παροχή ΥΠΠ με τις προβλέψεις του σχετικού κανονιστικού πλαισίου και ιδίως του Κώδικα Δεοντολογίας. Η ιεράρχηση των ελέγχων βασίζεται κυρίως στο πλήθος των καταγγελιών που η ΕΕΤΤ λαμβάνει από καταναλωτές ώστε να αντιμετωπιστούν τα πιο συχνά και σοβαρά περιστατικά. Ως αποτέλεσμα αυτής της ιεράρχησης, ελέγχθησαν εταιρίες που αντιπροσωπεύουν περίπου το 80% του συνόλου των καταγγελιών για το 2015″.

Δεν λέει, βέβαια, πως πολλά από τα πρόστιμα που έχει επιβάλλει τα τελευταία χρόνια καταπίπτουν στα δικαστήρια και συνεπώς ουδείς τολμά να ασχοληθεί με ορισμένες από τις αθώες εταιρείες ΥΠΠ με τους καλούς δικηγόρους.

 

Το υπερ-ταμείο και τα μαθήματα από τις ιδιωτικοποιήσεις στη Γερμανία

Η γερμανική πλευρά φέρεται να πίεσε για τη δημιουργία ενός μεγάλου υπερ-ταμείου κρατικής περιουσίας προς πώληση, την ίδια στιγμή που ένας γερμανικός όμιλος, η Fraport, επωφελείται με την απόκτηση ενός από τα λίγα «φιλέτα», τα ελληνικά περιφερειακά αεροδρόμια.

Ομως, το μοντέλο που ακολούθησε το Βερολίνο στις αρχές τις δεκαετίας του ’90 με τις αποκρατικοποιήσεις, μέσω της περίφημης Treuhandastalt (Treuhand) αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγή. Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζει ο Vladimiro Giacche, πρόεδρος του ιταλικού Centro Europa Ricerche (CER), με άρθρο του στην τελευταία έκδοση του «Βαρομέτρου Ιδιωτικοποιήσεων». Το «Βαρόμετρο» (Privatisation Barometer) εκδίδεται κάθε χρόνο από το ιταλικό Fondazione Eni Enrico Mattei (FEEM) σε συνεργασία με την εταιρεία συμβούλων / ελεγκτών KPMG.

Ο Giacche προ διετίας κυκλοφόρησε ένα βιβλίο («Anschluss, η προσάρτηση: Η ενοποίηση της Γερμανίας και το μέλλον της Ευρώπης) με το οποίο αποδομεί λεπτομερώς τον μύθο της επιτυχημένης ενοποίησης και υποστηρίζει πως η οικονομική πολιτική της Γερμανίας μετά το 1989 υπήρξε καταστροφική για την παραγωγική βάση και τον κοινωνικό ιστό της πρώην Ανατολικής Γερμανίας.

Με το άρθρο επικεντρώνεται στις ιδιωτικοποιήσεις της περιόδου 1990 – 94 μέσω της Treuhand και επισημαίνει πως α). ο μεγάλος αριθμός περιουσιακών στοιχείων που πωλούνταν ταυτόχρονα οδήγησε σε κατάρρευση τιμών και σε ξεπούλημα, β). οι πωλήσεις κρατικών περιουσιακών στοιχείων έγιναν χωρίς ουσιαστικό έλεγχο από τους πολίτες, γ). πως οι Γερμανοί οι οποίοι πιέζουν σήμερα για ανοικτούς διαγωνισμούς κατάφεραν την περίοδο 1990 – 1994, μέσω κλειστών διαδικασιών, να πωλήσουν το 87% των περιουσιακών στοιχείων σε Δυτικογερμανούς επιχειρηματίες και επιχειρήσεις, δ). πως διασώθηκαν ή πωλήθηκαν μόνο όσες εταιρείες της πρώην Ανατολικής Γερμανίας δεν ανταγωνίζονταν επιχειρήσεις της Δυτικής, όπως παραδέχθηκε και στέλεχος της Treuhand στο πλαίσιο της εξεταστικής επιτροπής που συστήθηκε το 1993 με απόφαση του Γερμανικού Κοινοβουλίου, ε). πως δεν υπήρξε ουσιαστικός έλεγχος των ιδιωτών που απέκτησαν την κρατική περιουσία με αποτέλεσμα ενώ είχαν υπάρξει δεσμεύσεις για επενδύσεις 200 δισ. μάρκα (100 δισ. ευρώ) τελικά πραγματοποιήθηκαν μόλις 10 δισ. μάρκα (5 δισ. ευρώ)!

Ο Giacche, ο οποίος δηλώνει πως δεν είναι αντι-Γερμανός αλλά ασκεί σκληρή κριτική στην οικονομική πολιτική του Βερολίνου, υποστηρίζει στο άρθρο πως η Treuhand κατείχε μεταξύ 1990 και 1994 (οπότε και έκλεισε) 8.500 εργοστάσια και άλλες επιχειρήσεις της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, 20.000 καταστήματα, 7.500 εστιατόρια, 900 βιβλιοπωλεία, 1.854 φαρμακεία, 30.700.000 στρέμματα γης και δασικών εκτάσεων και άλλα ακίνητη περιουσία 25 δισεκατομμυρίων τετραγωνικών μέτρων. Ενας στους δύο εργαζομένους στην πρώην Ανατολική Γερμανία εργάζονταν στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις.

Οταν ιδρύθηκε η Treuhand είχε αναφερθεί πως τα περιουσιακά της στοιχεία προσέγγιζαν κατ’ εκτίμηση τα 600 δισ. μάρκα (300 δισ. ευρώ). Ομως, όταν στις 31 Δεκεμβρίου 1994 έκλεισε ο οργανισμός ιδιωτικοποιήσεων υπολογίστηκε πως είχε συσσωρεύσει ζημιές 256 δισ. μάρκων (128 δισ. ευρώ) με τον Ιταλό οικονομολόγο να υποστηρίζει πως η συνολική ζημιά από τη δραστηριότητά της έφτασε τα 900 δισ. μάρκα (450 δισ. ευρώ), χωρίς να στηρίξει τον παραγωγικό ιστό της πρώην Ανατολικής Γερμανίας ο οποίος και διαλύθηκε.

Στο άρθρο επισημαίνεται πως τα αποτελέσματα της Treuhand ήταν πενιχρά έως αρνητικά επειδή ο ιδρυτικός της νόμος ανέφερε πως «η κρατική περιουσία πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί». Συνεπώς δόθηκε περισσότερο βάρος στην πώληση επιχειρήσεων, κλπ, και όχι στην αναδιάρθρωση ή διάσωσή τους. Ετσι, κατά τον Giacche, πωλήθηκαν έναντι πινακίου φακής (αφού ήταν προβληματικές) και επιχειρήσεις οι οποίες θα μπορούσαν να διασωθούν αν υπήρχε σχέδιο. Οπως γράφει, «σε πολλές περιπτώσεις υπήρχαν δύο εναλλακτικές: το εσπευσμένο λουκέτο ή η εσπευσμένη ιδιωτικοποίηση».

Ενα άλλο ενδιαφέρον σημείο του άρθρου επικενρώνεται στον τρόπο με τον οποίο ιδιωτικοποιήθηκαν οι χιλιάδες επιχειρήσεις και ακίνητα που ήταν στο χαρτοφυλάκιο της Treuhand. Οπως επισημαίνεται, οι περισσότερες έγιναν με «ιδιωτική τοποθέτηση» και όχι με διαγωνισμούς. Ετσι η Treuhand κατάφερε να πωλήσει το 87% των περιουσιακών της στοιχείων σε γερμανικούς ομίλους ή επιχειρηματίες. Από την άλλη πλευρά, όμως, η συγκεκριμένη στρατηγική περιόρισε τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις και επέτρεψε να αναπτυχθούν φαινόμενα διαφθοράς. Για παράδειγμα, στελέχη του υποκαταστήματος της Treuhand στη Χάλλε (τη μεγαλύτερη πόλη στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξωνίας- ‘Ανχαλτ) είχε δημιουργήσει συμμαχία με γνωστούς εγκληματίες με στόχο την ενθυλάκωση κρατικών περιουσιακών στοιχείων. Το 1994 ο τότε υπουργός Οικονομικών Waigel, απαντώντας σε σχετική ερώτηση στο Γερμανικό Κοινοβούλιο, είχε υποστηρίξει πως η ζημιά λόγω της δράσης εγκληματιών στις ιδιωτικοποιήσεις έφτασε το 1,5 δισ. ευρώ, ενώ άλλοι την ανεβάζουν σήμερα στα 12,5 δισ. ευρώ.

Η βιασύνη στην πώληση της κρατικής περιουσίας έπαιξε, επίσης, εξαιρετικά αρνητικό ρόλο κατά τον Giacche. Υπενθυμίζει τις δηλώσεις της Birgit Breuel (διαδέχθηκε στην προεδρία της Treuhand τον Detlev Karsten Rohwedder που δολοφονήθηκε από αγνώστους την 1η Απριλίου 1991) σύμφωνα με τις οποίες: «Μέσα σε μόλις τέσσερις μήνες πωλήσαμε περίπου 1.000 εταιρείες. Η κα Θάτσερ (σ.σ. η πρώην πρωθυπουργός της Βρετανίας) πώλησε μόλις 25 εταιρείες σε δύο χρόνια και η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση χρειάζεται έναν χρόνο για να πωλήσει μία εταιρεία». Τα υψηλά μπόνους που έλαβαν τα στελέχη της Treuhand με την επίτευξη συγκεκριμένου αριθμού ιδιωτικοποιήσεων οδήγησαν τελικά σε μαζικές πωλήσεις και χαμηλές τιμές, υποστηρίζει ο ίδιος αναλυτής.

Δημοσιεύθηκε στη «Δημοκρατία»

Κανείς δεν ήξερε για το «καρτέλ» των εργολάβων

Επί σχεδόν έξι χρόνια, την περίοδο που εφαρμόστηκε ο περίφημος μαθηματικός τύπος επιλογής αναδόχου στα δημόσια έργα, οι προσφορές στους περισσότερους διαγωνισμούς γράφονταν με το ίδιο χέρι, χωρίς να κάνουν τίποτα τα υπουργεία, οι άλλοι κρατικοί φορείς, οι εκπρόσωποι του Τεχνικού Επιμελητηρίου (ΤΕΕ) και τα άλλα μέλη των επιτροπών αξιολόγησης, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, κλπ.

Μόνο μία από τις μεγάλες εφημερίδες (η «Καθημερινή») και ένας δημοσιογράφος (η αφεντομουτσουνάρα μου, εργαζόμενος τότε στο Φάληρο) έγραφαν για όσα συμβαίνουν στους διαγωνισμούς εκείνη τη λαμπρή περίοδο του «εκσυγχρονισμού» που η χώρα κάλπαζε προς «τη σύγκλιση» με την πλούσια Ευρώπη! Στην πραγματικότητα πήγαινε καρφί για τη χρεοκοπία.

Με την προχθεσινή της ανακοίνωση, η Επιτροπή Ανταγωνισμού παραδέχθηκε πως χρειάστηκε σχεδόν δύο δεκαετίες για να διαπιστώσει το προφανές: Για πολλά χρόνια οι εργολάβοι, όχι μόνο οι ισχυροί αλλά και στα μικρότερα έργα, είχαν χωριστεί σε «συμμετέχοντες» και «ενδιαφερόμενους». Οι «συμμετέχοντες» απλώς κατέθεταν προσφορές ώστε μέσω του μαθηματικού τύπου να πάρει το έργο ο «ενδιαφερόμενος»!

Η απαξίωση του κλάδου είχε φτάσει μέχρι του σημείου να κατατίθενται οι προσφορές, ακόμα και σε σακούλες σκουπιδιών από έναν εργολάβο με τις υπηρεσίες να σφυρίζουν αδιάφορα. Εταιρείες συγκεκριμένης κατηγορίας του εργοληπτικού πτυχίου είχαν μάλιστα ιδρύσει και κοινή επιχείρηση, με αντικείμενο την «παραγωγή των προσφορών»! Στο ΦΕΚ ίδρυσης της εταιρείας, στο Δ.Σ. της οποίας συμμετείχαν στελέχη τεχνικών εταιρειών, αναφέρονταν ως αντικείμενο η «παραγωγή φωτοτυπιών», κλπ.

Είναι, επίσης, γνωστές οι καταγγελίες που είχαν γίνει στη Βουλή, χωρίς να επιβεβαιωθούν, περί υπεράκτιας εταιρείας που χρησιμοποιούνταν ώστε να μοιράζεται το περίφημο «κολόκουρο», η αμοιβή στις εταιρείες που συμμετείχαν ώστε να πάρει το έργο κάποια συγκεκριμένη.

Η Επιτροπή εξέτασε και καταγγελίες για προσυμφωνημένες προσφορές των τεχνικών εταιρειών τα τελευταία χρόνια, μετά την κατάργηση του μαθηματικού τύπου. Επειδή δε γνωστοποίησε λεπτομέρειες των ευρημάτων της, είναι άγνωστο αν εντόπισε κάτι συγκεκριμένο.

Στην αγορά κατασκευών δε χρειάζονταν το πόρισμα της Επιτροπής Ανταγωνισμού για να καταλάβουν πως η εκτεταμένη διαφθορά οδήγησε τελικά στην καταστροφή του κατασκευαστικού κλάδου ο οποίος τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει σωρευτικές ζημιές που αγγίζουν τα 2,5 δισ. ευρώ. Χρειάστηκε, βέβαια, και η μεσολάβηση των περίφημων συγχωνεύσεων στις αρχές της δεκαετίας του 2000 που οδήγησαν στη δημιουργία θνησιγενών ομίλων οι περισσότεροι από τους οποίους βούλιαξαν μέσα σε 2 – 3 χρόνια.

Μάλιστα, μεταξύ των περίπου 45 ελληνικών και ξένων εταιρειών (περιλαμβάνεται ακόμα και μια …πρώην τράπεζα, η Αγροτική!) που εγκαλεί η Επιτροπή Ανταγωνισμού υπάρχουν και πολλές επιχειρήσεις που έχουν κλείσει ή είναι σχεδόν κλειστές (όπως η ΕΡΓΑΣ του Γιώργου Μπατατούδη, η ΑΤΤΙΚΑΤ του Παναγιώτη Πανούση) ή είναι στην ουσία εταιρείες – σφραγίδες.

Την περίοδο της ευμάρειας και του μαθηματικού τύπου, ουδείς είχε συμφέρον να παρέμβει. Τώρα οι ρημαγμένοι από την κρίση κατασκευαστικοί όμιλοι κινδυνεύουν με πρόστιμα τα οποία θα τις οδηγήσουν σε οριστικό λουκέτο.

Η καθυστερημένη, κατά σχεδόν 20 χρόνια, παρέμβαση της Επιτροπής Ανταγωνισμού έγινε μετά από καταγγελία στην Ευρωπαϊκή Ενωση εργολάβου που σήμερα έχει βγει εκτός αγοράς. Η Επιτροπή, κλιμάκια της οποίας πραγματοποίησαν προ τριετίας εφόδους σε γραφεία τεχνικών εταιρειών, αξιοποίησε όμως τον Κωνσταντίνο Στέγγο του ομίλου Τεχνική Ολυμπιακή που «κελάηδησε» ώστε να αποφύγει τα πρόστιμα, αν επιβληθούν.

Οι διοικήσεις των τεχνικών εταιρειών υποστηρίζουν πως αδίκως κατηγορούνται καθώς το ελληνικό θεσμικό πλαίσιο στα δημόσια έργα στην ουσία επιβάλλει τις συνεργασίες. Εδώ και μήνες ζητούν από την κυβέρνηση νομοθετική ρύθμιση ώστε να αντιμετωπίσουν το πόρισμα της Επιτροπής Ανταγωνισμού. Σε διαφορετική περίπτωση έχουν επισημάνει πως «θα παραδώσουν τα κλειδιά» των εταιρειών τους που απασχολούν χιλιάδες εργαζόμενους.
Όλα θα κριθούν από την ενδεχόμενη νομοθετική ρύθμιση και τις τελικές αποφάσεις της Επιτροπής. Η ακρόαση των εταιρειών έχει προγραμματιστεί για τις 21 Ιουλίου.

Μία μικρότερη έκδοση του κειμένου δημοσιεύθηκε σήμερα στη «δημοκρατία»

Κάποτε υπήρχαν και καζίνο

Σε αναβρασμό και σε φάση πλήρους αναδιάρθρωσης βρίσκεται η ελληνική αγορά καζίνο την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση καλείται να αποφασίσει την τύχη της άδειας καζίνο που πρέπει να παραχωρήσει στο σχήμα υπό την Lamda Development που έχει αναλάβει τη διαχείριση του Ελληνικού. Με τα εννέα εν λειτουργία καζίνο της χώρας να εμφανίζουν αρνητική καθαρή θέση της τάξης των 400.000.000 ευρώ, με τα περισσότερα (μόνο το Καζίνο Πάρνηθας και Θεσσαλονίκης πληρώνουν κανονικά) να έχουν ρυθμίσει τις τεράστιες ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο και αρκετά να ζητούν μετεγκατάσταση σε άλλες περιοχές, η κυβέρνηση αποφεύγει να ασχοληθεί με τα καυτά μέτωπα.

Τώρα αποδεικνύεται, όπως επισημαίνουν στελέχη της αγοράς τυχερών παιχνιδιών, πως οι περισσότερες άδειες καζίνο μοιράστηκαν χαριστικά, χωρίς επαρκή μελέτη για τις δυνατότητες ανάπτυξης. Είναι χαρακτηριστικό πως είχε δοθεί άδεια καζίνο στη Φλώρινα η οποία απεσύρθη και το ελληνικό δημόσιο έχει πληρώσει αποζημιώσεις δεκάδων εκατομμυρίων στους κληρονόμους του μακαρίτη επιχειρηματία Πέτρου Τόττη. Μεγάλη αποζημίωση κλήθηκε να πληρώσει και στην εταιρεία που είχε επικρατήσει στη διαδικασία για την άδεια καζίνο στο Φλοίσβο.

Την ίδια στιγμή δεν υπάρχουν, ούτε προβλέπονται, άδειες καζίνο σε τουριστικές περιοχές της χώρας όπως η Μύκονος και άλλοι δημοφιλείς διεθνείς προορισμοί στο Αιγαίο, καθώς και η Κρήτη. Μάλιστα στην Κρήτη είχε προβλεφθεί μία άδεια καζίνο, αλλά με τροπολογία σε άσχετο σχέδιο νόμου προ ετών ανακλήθηκε και αυτή η δυνατότητα.

Σήμερα, πάντως, η αγορά βρίσκεται σε αναβρασμό, κυρίως επειδή εξετάζεται η παροχή άδειας καζίνο στο Ελληνικό και επειδή το δημόσιο έχει δυνατότητες ελιγμών επειδή έχει λήξει η περίοδος αποκλειστικότητας για όλα τα καζίνο ανά την Ελλάδα. Η τεράστια συρρίκνωση της αγοράς κινητοποιεί επίσης τους επιχειρηματίες του κλάδου. Τα ακαθάριστα έσοδα των 9 καζίνο της χώρας υποχώρησαν από 780.000.000 ευρώ το 2007 σε περίπου 275.000.000 ευρώ το 2014, σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Ελέγχου και Εποπτείας Παιγνίων (ΕΕΕΠ).

Ηδη, η οικογένεια Λασκαρίδη που μαζί με τον όμιλο ΕΛΛΑΚΤΩΡ (μειοψηφικό πακέτο κατέχει η ΕΤΑΔ, η εταιρεία κρατικών ακινήτων), ελέγχει το Καζίνο Πάρνηθας έχει ζητήσει μετεγκατάσταση σε άλλη θέση προς την παραλία, ενώ αντίστοιχο αίτημα θέττει και η ιδιοκτησία του Καζίνο Σύρου. Πάντως η μετεγκατάσταση του Καζίνο Ξάνθης στην Αλεξανδρούπολη (με την ελπίδα πως θα προσελκύσει περισσότερους Τούρκους λάτρεις του τζόγου) δεν ήταν επαρκής για να «αναστήσει» την εταιρεία. Το καζίνο Αλεξανδρούπολης, όσο και τα καζίνο Κέρκυρας και Ρίου (κάποτε τμήμα του κραταιού ομίλου ΜΕΤΩΝ – ΕΤΕΠ των επιχειρηματιών Χρήστου Αρφάνη και Νίκου Χιόνη) ελέγχονται από εταιρείες συμφερόντων του επιχειρηματία Κώστα Πηλαδάκη.

Σύμφωνα με πληροφορίες το καζίνο Κέρκυρας έχει ήδη μπει στη ρύθμιση των 100 δόσεων και με προσφυγή του ζητά τη ρύθμιση των οφειλών σε 200 δόσεις. Αλλά και το καζίνο Λουτρακίου, βασικοί μέτοχοι του οποίου είναι εταιρείες ισραηλινών συμφερόντων, έχει καταθέσει αγωγή με την οποία ζητεί αποζημίωση 45.000.000 ευρώ από το ελληνικό δημόσιο.

Το Καζίνο Λουτρακίου, που ξεκίνησε να λειτουργεί το 1994, πλήρωνε αρχικά φόρο παιγνίων 22% (20% στο δημόσιο και 2% τέλος παρεπιδημούντων στο δήμο Λουτρακίου). Με ιδιωτικό συμφωνητικό που είχε υπογραφεί με το υπουργείο Ανάπτυξης το 1996, ο συντελεστής φόρου πήγε από 22% σε 33% και μετά το 2014 αναπροσαρμόστηκε στο 35%. Το 1996 οι ιδιοκτήτες του καζίνο Λουτρακίου δέχθηκαν την αύξηση του φορολογικού συντελεστή από 22% σε 33% επειδή το δημόσιο αναλάμβανε κάποιες δεσμεύσεις όπως η μη παραχώρηση άλλης άδειας καζίνο (πλην της Πάρνηθας που ήδη λειτουργούσε) στο νομό Αττικής. Προ μηνών, όμως, η διοίκηση του Καζίνο Λουτρακίου θεώρησε το ιδιωτικό συμφωνητικό ήταν παράνομο ή παραβιάστηκε από το δημόσιο και προσέφυγε στα δικαστήρια διεκδικώντας αποζημίωση 45.000.000 ευρώ.

Υπενθυμίζεται πως η σημερινή κατάσταση στα καζίνο διαμορφώθηκε πριν από δύο δεκαετίες με το νόμο 2206 του 1994. Τότε προβλέπονταν η χορήγηση 12 αδειών ανά την Ελλάδα (σήμερα λειτουργούν εννέα καζίνο). Συγκεκριμένα προβλέπονταν η χορήγηση δύο αδειών στην Αττική (Μον Παρνές στην Πάρνηθα και στη συνέχεια Φλοίσβος, άδεια που δεν παραχωρήθηκε τελικά). Μία στο νομό Θεσσαλονίκης που σήμερα ελέγχει η Regency της οικογένειας Λασκαρίδη. Μία στην Κρήτη (που ανακλήφθηκε όπως προαναφέρθηκε), μία στη Ρόδο (Grande Albergo delle Rose), μία στην Κέρκυρα (όπου και λειτούργησε το πρώτο μεταπολεμικό καζίνο στην Ελλάδα), μία στις εγκαταστάσεις του Πόρτο Καρράς στη Χαλκιδική, μία στο Λουτράκι, μία στο νομό Αχαϊας (Καζίνο Ρίου), μία στη Σύρο, μία στη Φλώρινα και μία στην περιοχή της Δοϊράνης. Ο νόμος προέβλεπε πως με απόφαση του υπουργού Τουρισμού μπορούν να εκδοθούν δύο επιπλέον άδειες καζίνο από τις οποίες εκδόθηκε μόνο η μία (στην Ξάνθη που τελικά μετακόμισε στην Αλεξανδρούπολη) και εκκρεμεί η άδεια για την Ηπειρο.

Στην αγορά υποστηρίζουν σήμερα πως η κυβέρνηση που καλείται να συνδιαλλαγεί πλεόν με καταχρεωμένες επιχειρήσεις θα πρέπει να προχωρήσει σε αναδιάταξη της αγοράς με την παροχή αδειών σε τουριστικές περιοχές και όχι σε άσχετα σημεία ανά την επικράτεια για την ικανοποίηση πολιτικών εξυπηρετήσεων όπως στο παρελθόν.

Δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Ο θρίαμβος του λαϊκισμού

Food-engineering-degree-could-revolutionise-industry

Είχα ασχοληθεί και στο παρελθόν με τις διάφορες «αγωνιστικές» κινητοποιήσεις κατά ξένων επιχειρήσεων που διαθέτουν μονάδες παραγωγής στην Ελλάδα οι οποίες αποτελούν εύκολο στόχο διαφόρων. Ως ένα από τα θύματα του κύματος καθυστερήσεων πληρωμών, που δεν φαίνεται να απασχολεί κάποιον στην κυβέρνηση, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα την επιστολή που μου έστειλε ένας αναγνώστης και τη δημοσιεύω (μαζί με τις σχετική εισαγωγή για να ευλογάμε τα γένια μας!). Νομίζω πως εξηγεί γιατί πρέπει να σκεφτόμαστε δύο φορές πριν βάλουμε στο στόχαστρο τις ξένες επιχειρήσεις με παραγωγική δραστηριότητα στην Ελλάδα. Ενας από τους λόγους είναι και το ότι αποτελούν εργοδότες συνεπείς στην καταβολή μισθών.

Η επιστολή

Αγαπητέ κύριε Κόλλια,

Διαβάζω το μπλογκ σας και τα άρθρα σας, που ξεφεύγουν από τις ευκολομάσητες αναλύσεις και κινούνται κόντρα στο θρίαμβο που έχει πετύχει ο λαϊκισμός. Αν δεν είναι έξω από τις αρχές σας, θα σας παρακαλούσα να φιλοξενήσετε με τη μορφή της επιστολής στο μπογκ σας, το παρακάτω σημείωμά μου

Ευχαριστώ εκ των προτέρων

Ν.Κ

Εργαζόμενος στη βιομηχανία

‘Μισθός 300 ευρώ’ και η αλήθεια που πονάει

Κατά καιρούς εμφανίζεται ένα κύμα δημοσιεύσεων σε επαρχιακά κυρίως sites και μπλογκς, που αναφέρεται σε ένα άρθρο του Βήματος του 2013, που είχε ένα ρεπορτάζ με τίτλο ‘Οι 11 πολυεθνικές που ζητούν να πέσουν οι μισθοί στα 300 ευρώ’. (Δείτε σε αυτό το λινκ ένα από αυτά τα άρθρα).

Δεν με απασχολεί τόσο που τόχαν διαψεύσει τότε όλες οι εταιρείες που αναφέρονται, οι οποίες κατά το ΒΗΜΑ , είχαν υποβάλει το αίτημα σε συνάντηση με τον τότε Υπουργό Χατζηδάκη. Όλοι που είχαν πάρει μέρος σε εκείνη τη συνάντηση το είχαν διαψεύει, αλλά αυτό δεν εμποδίζει κάθε 3-4 μήνες, ακόμα και αν έχουν περάσει 2,5 χρόνια, να εμφανίζει ένα νέο κύμα αναδημοσίευσης εκείνου του αστήριχτου άρθρου.

Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο είναι το πάθημα ενός πολύ στενού συγγενικού μου προσώπου. Δούλευε σε μια από αυτές τις πολυεθνικές που κατά τα δημοσιεύματα, είχαν ζητήσει να κατέβουν οι μισθοί στα 300 ευρώ και παρότι ανειδίκευτη εργαζόμενη έπαιρνε πολύ περισσότερα, δηλ μεγαλύτερο μισθό απότι έλεγε ο νόμος. Έκανε μετά την επιλογή το 2013 να φύγει από την πολυεθνική και να πάει να εργαστεί σε μια μικρότερη εταιρεία που της έδινε 50 ευρώ παραπάνω το μήνα. Σε λίγο καιρό όμως άρχισε η εταιρεία αυτή να καθυστερεί τις πληρωμές και να της ζητάει να δουλεύει πολλές υπερωρίες, χωρίς να τις πληρώνεται. Μετά λίγο καιρό την απέλυσε, χωρίς να της καταβάλει ποτέ την αποζημίωση. Είναι στα δικαστήρια και θα δούμε πότε θα βρει άκρη.

Μετά από αυτό, η ανάγκη την οδήγησε να πιάσει μια ευκαιριακή δουλειά, όπου παίρνει 300 ευρώ, με εργασιακές συνθήκες που δεν μπορώ να περιγράψω.

Με δύο λόγια θέλω να πω ότι είναι πολύ επιφανειακή και επικίνδυνη η μόδα να χτυπάμε τις ξένες εταιρείες που έχουν εργοστάσια στην Ελλάδα. Οι μεγάλες εταιρείες, ειδικά οι ξένες, είναι πάντοτε τυπικές και δεν διανοούνται να παραβιάσουν την εργατική νομοθεσία, γιατί αυτό θα τους κάνει ζημιά.  Όποιοι έχουμε δουλέψει σε τέτοιες επιχειρήσεις γνωρίζουμε ότι αποφεύγουν να προκαλούν με αιτήματα για μείωση αμοιβών που θα ξεσηκώσουν τον κόσμο, θα κάνουν κακό στη φήμη τους και θα απομακρύνουν τους καταναλωτές.

Δεν είμαι φίλος των πολυεθνικών, ούτε πολιτικά ούτε σαν εργαζόμενος. Αντίθετα είμαι φανατικά υπέρ του να ελέγχονται αυστηρά για το πώς φορολογούνται και τη συνέπειά τους στο να κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα. Είμαι μέλος σωματείου πολυεθνικής και στηρίζω τη διοίκησή του, όταν διεκδικεί καλύτερους μισθούς και συνθήκες εργασίας.

Θεωρώ όμως πολύ επικίνδυνη την ευκολία που έχουν πολλά ενημερωτικά σάιτς, που κάνουν επιθέσεις στις εταιρείες αυτές με πληροφορίες που δεν στέκουν. Τέτοιες επιθέσεις δημιουργούν κλίμα που μπορεί να σπρώξει κάποιες από αυτές να περιορίσουν τις παραγωγικές δραστηριότητες τους στην Ελλάδα ή εμποδίζει άλλες να χτίσουν καινούργια εργοστάσια.

Θάθελα και εγώ ιδανικά να έχουν όλα τα εργοστάσια έλληνες ιδιοκτήτες. Όποιος όμως έχει δουλέψει έστω και ένα μήνα στη βιομηχανία ξέρει πως αυτό είναι εξωπραγματικό. Πολλοί Ελληνες επιχειρηματίες πήραν την απόφαση να πουλήσουν τις εταιρείες τους. Επειδή θέλω να μειωθεί η ανεργία και όσοι βρίσκουν δουλειά να αντιμετωπίζουν αξιοπρεπείς εργασιακές συνθήκες, θεωρώ ότι πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στην κριτική που κάνουμε στις πολυεθνικές που έχουν εργοστάσια στην Ελλάδα. Μας αρέσει, δεν μας αρέσει είναι οι εργοδότες που θα προτιμούσαν αρκετοί Έλληνες που ψάχνουν για μια αξιοπρεπή δουλειά, με προοπτικές σταθερότητας και με μέγεθος που μπορεί να αξιοποιήσει τους τόσους πολλούς πτυχιούχους και έμπειρους εργαζόμενους που έχουν βρεθεί χωρίς απασχόληση.

Μπίμπας: Η εταιρεία λαϊκής βάσης με το αεροπλανικό

ΜΠΙΜΠΑΣ1

Η έρευνα προχώρησε από τον Οκτώβριο του 2012 που είχα γράψει το πρώτο ρεπορτάζ για το μεγάλο κόλπο