Η λαϊκή ορχήστρα Χρυσοχοϊδη και η αγορά

Οταν οι κάτοικοι του Μιλάνου αποφάσισαν το 1848 να σταματήσουν το κάπνισμα προκειμένου να πλήξουν την αυτοκρατορία των Αψβούργων εκεί που πονάει περισσότερο (στα φορολογικά έσοδα αφού ο καπνός είχε υψηλή φορολογία), οι Αυστριακοί εφάρμοσαν μία ιδιόμορφη μέθοδο προκειμένου να τους αντιμετωπίσουν.

 

Οι στρατιώτες της φρουράς του Μιλάνου γυρνούσαν στους δρόμους και στα καφενεία, κάπνιζαν και φυσούσαν τον καπνό αρωματικότατων πούρων στα μούτρα των στερημένων πολιτών! Μιλάμε για κανονικό βασανιστήριο, με δεδομένη την εξάρτηση που προκαλεί ο καπνός. Κάποια στιγμή ένας πολίτης πέταξε το πούρο του στρατιώτη και στα επεισόδια που ακολούθησαν σκοτώθηκαν έξι Ιταλοί και τραυματίστηκαν πενήντα.

 

Την ίδια ακριβώς μέθοδο βασανιστηρίων εφαρμόζει και ο υπουργός Ανάπτυξης Μιχ. Χρυσοχοϊδης έναντι των χιλιάδων επιχειρήσεων που βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού. Μία – δύο φορές την εβδομάδα περνάει από μπροστά τους κουνώντας έγγραφα με τα δισεκατομμύρια ευρώ που δήθεν ρίχνει άμεσα στην αγορά όταν όλοι γνωρίζουν πως οι επιχειρήσεις έχουν στεγνώσει από ρευστό και τρώνε τις σάρκες τους.

 

Αλλες δύο φορές εβδομαδιαίως εξαγγέλει νέα προγράμματα ενίσχυσης των μικρομεσαίων, των νέων, κλπ τα οποία υποτίθεται πως θα εφαρμοστούν «άμεσα». Το «άμεσα» συνήθως μεταφράζεται σε «κάποια στιγμή» όπως συνέβη αυτή την εβδομάδα με πρόγραμμα «Νέα – Καινοτομική Επιχειρηματικότητα» η έναρξη του οποίου μεταφέρθηκε από τον Ιούλιο στον Αύγουστο.

 

Στο μεσοδιάστημα ο υπουργός Ανάπτυξης διοργανώνει θριάμβους κατά το πρότυπο Ρωμαίων αυτοκρατόρων, με τελευταίο κρούσμα τους έξαλλους πανηγυρισμούς για τα 14 δισ. ευρώ του ΕΣΠΑ που δήθεν έχουν ξεμπλοκάρει έπειτα από επίσκεψή του στις Βρυξέλλες. Καλά, δεν τον έχουν ενημερώσει πως ακόμα και ο Ιούλιος Καίσαρ, ο οποίος γιόρτασε πέντε φορές το θρίαμβό του μέσα στον ίδιο μήνα, προσέφερε διαλλείμματα λίγων ημερών για να ξεκουραστούν οι πολίτες από το χειροκρότημα; Μόνο ο θρασύς Αύγουστος γιόρτασε με τρεις απανωτούς θριάμβους, σε τρεις διαδοχικές ημέρες, τις νίκες του στη Δαλματία, το Ακτιο και την Αλεξάνδρεια.

 

Δυστυχώς, ο Μιχ. Χρυσοχοϊδης εξακολουθεί να πιστεύει πως με επικοινωνιακή διαχείριση και τυμπανοκρουσίες θα καλυφθεί η αδυναμία του υπουργείου Ανάπτυξης να εκκινήσει το ΕΣΠΑ και να προσφέρει τα ελάχιστα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που κλείνουν κατά εκατοντάδες. Οι βαρύγδουπες εξαγγελίες για τα δισεκατομμύρια ευρώ που πέφτουν «άμεσα» στην αγορά, έχουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα: Προσφέρουν ακόμα μεγαλύτερη απογοήτευση στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες που αγωνίζονται για να διατηρήσουν θέσεις εργασίας.

 

Η ρευστότητα δεν ενισχύεται (όσο μπορεί να αυξηθεί με δεδομένη την κατάσταση του τραπεζικού συστήματος) δια των πολυσέλιδων ανακοινώσεων και των τηλεοπτικών εμφανίσεων. Ενισχύεται με τη στήριξη των ικανών ανθρώπων στη δημόσια διοίκηση που μπορούν και θέλουν να σπρώξουν το κάρο. Οχι με τη δημιουργία παράλληλων μηχανισμών στα υπουργεία με άλλοθι την παράκαμψη του διεθφαρμένου κατεστημένου. Ούτε με την εφαρμογή προγραμμάτων του ΕΣΠΑ τα οποία «κουμπώνουν» σε συγκεκριμένες κατηγορίες επιχειρήσεων και αποκλείουν π.χ. όλες τις εμπορικές εταιρείες.

 

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις είναι η ραχοκοκκαλιά της οικονομίας και της κοινωνίας. Η αδυναμία της κυβέρνησης να προσφέρει τα ελάχιστα αυξάνει τον κίνδυνο πρωτόγνωρων κοινωνικών εντάσεων και περιορίζει τις ελπίδες ανάκαμψης. Αυτό το ξέρει ο κ. Χρυσοχοϊδης και αυτό προσπαθεί να καλύψει με τις εβδομαδιαίες εορταστικές εκδηλώσεις.

Please follow and like us:

Μια πρώτη ανάγνωση του σημερινού σχεδίου για την Ελλάδα

Οι απανωτές εκδόσεις του κειμένου που μοιράστηκε μετά τη Σύνοδο Κορυφής δείχνουν πως οι αποφάσεις δεν ήταν εύκολες. Οι διατυπώσεις άλλαζαν από ώρα σε ώρα, κρίσιμα θέματα όπως οι εγγυήσεις που ζητούν δύο χώρες από την Ελλάδα πήγαιναν από το σημείο 3 των αποφάσεων στο σημείο 9, ενώ αρκετές λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν σήμερα. Χαρακτηριστικό της σύγχυσης που επικρατούσε ήταν και τα δεκάδες διαφορετικά νούμερα που κυκλοφορούσαν χθες το βράδυ.

Το νέο πακέτο χρηματοδότησης της Ελλάδας ανέρχεται σε 109 δισ. με τον ιδιωτικό τομέα να συμμετέχει σε πρώτο στάδιο με 37 δισ. ευρώ. Η συμμετοχή των ιδιωτών την περίοδο 2011 – 2020 αναμένεται να ανέλθει στα 150 δισ. ευρώ, σύμφωνα με δήλωση της γερμανίδας καγκελάριου Ανγκελα Μέρκελ. Από τις δηλώσεις του Γάλλου προέδρου Νικολά Σαρκοζί προκύπτει πως οι ιδιώτες θα συμμετάσχουν μέσω τεσσάρων διαφορετικών μηχανισμών (τρεις μορφές ανταλλαγής ομολόγων και μία που προβλέπει επιμήκυνση του χρόνου λήξης ομολόγων).

Ο μέσος όρος των τεσσάρων μηχανισμών οδηγεί σε «κούρεμα» 21% της καθαρής τρέχουσας αξίας των ομολόγων που κατέχουν οι ιδιώτες επενδυτές. Οι ευρωπαίοι ηγέτες συμφώνησαν και στην επαναγορά ομολόγων αξίας 12,6 δισ. ευρώ. Ο Νικολά Σαρκοζί υποστήριξε πως το συνολικό πακέτο οδηγεί σε μείωση του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ κατά 24 εκατοστιαίες μονάδες.

Η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία θα πληρώνουν επιτόκιο 3,5% για το πακέτο βοήθειας που έχουν λάβει από το μηχανισμό στήριξης, δηλαδή μία έως δύο μονάδες λιγότερες σε σύγκριση με τα επιτόκια που τις επιβαρύνουν σήμερα. Επίσης η περίοδος αποπληρωμής αυξάνεται από τα 7,5 χρόνια που είναι σήμερα σε 15 έως 30 χρόνια.

Προκειμένου να στηριχθεί η ρευστότητα των τραπεζών αποφασίστηκε να χρησιμοποιούν χρηματοοικονομικά εργαλεία τα οποία θα παραχωρούνται ως ενέχυρο στην ΕΚΤ και θα επιτρέπουν στα πιστωτικά ιδρύματα να έχουν πρόσβαση σε κεφάλαια. Παράλληλα, μέσω του μηχανισμού στήριξης (EFSF), θα παρασχεθούν επαρκή κονδύλια για ενίσχυση των κεφαλαίων των τραπεζών στην περίπτωση που κριθεί απαραίτητο.

Ο μηχανισμός στήριξης ενισχύεται με νέες εξουσίες όπως η δυνατότητα να συμβάλλει στην κεφαλαιακή ενίσχυση των ευρωπαϊκών τραπεζών. Επιπλέον θα έχει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει στην πρωτογενή αγορά και να αγοράζει ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά σε «εξαιρετικές» περιπτώσεις και μόνο μετά από έγκριση της ΕΚΤ. Κατά τον Νικολά Σαρκοζί οι αλλαγές οδηγούν στη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου.

Οι ευρωπαίοι ηγέτες συμφώνησαν και στην ανάγκη ενίσχυσης της ανάπτυξης και των επενδύσεων στην Ελλάδα. Η Κομισιόν θα δημιουργήσει «Ομάδα Δράσης» η οποία σε συνεργασία με την κυβέρνηση θα φροντίσει για τη διοχέτευση των κοινοτικών κονδυλίων σε τομείς που ενισχύουν την ανταγωνιστικότητα, δημιουργούν θέσεις εργασίας και στηρίζουν την ανάπτυξη. Για το σκοπό αυτό δεν θα χρησιμοποιηθούν μόνο τα κονδύλια του ΕΣΠΑ, αλλά και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων. Η τεχνική βοήθεια θεωρήθηκε απαραίτητη καθώς τόσο το ΔΝΤ, όσο και η Κομισιόν, εκτιμούν πως η κυβέρνηση αδυνατεί να προωθήσει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.

Το κείμενο αναφέρει πως η Ελλάδα δεν απαλάσσεται από περαιτέρω εγγυήσεις με τον πρωθυπουργό να ξεκαθαρίζει πως δύο κράτη – μέλη επιμένουν. Ο τρόπος, το είδος και άλλες λεπτομέρειες για τις εγγυήσεις δεν έχει ξεκαθαριστεί είχε χθες το βράδυ ο Γ. Παπανδρέου.

Please follow and like us:

Οταν συμβαίνει το αδιανόητο…

Τον Απρίλιο του 1989, η Αργεντινή βρίσκονταν στο μάτι του κυκλώνα. Η Παγκόσμια Τράπεζα είχε κόψει τη χρηματοδότηση επειδή η κυβέρνηση δεν είχε τιθασεύσει το χρέος, το τοπικό νόμισμα είχε χάσει το 64% της αξίας του έναντι του δολαρίου μέσα σε ένα μήνα, ενώ οι ιδιώτες επενδυτές έσπευδαν μακριά από τα κρατικά ομόλογα καθώς θεωρουσαν σίγουρο πως ο πληθωρισμός θα εξανέμιζε την αξία τους μέσα σε λίγες ημέρες.

Μια μόνο λύση έμενε στην πανταχόθεν βαλόμενη κυβέρνηση: Το τύπωμα χρήματος. Αλλά ακόμα και αυτό απέτυχε! Την Παρασκευή 28 Απριλίου 1989 συνέβη το αδιανόητο: η Αργεντινή έμεινε κυριολεκτικά χωρίς χρήματα! «Είναι τεχνικό πρόβλημα», δήλωνε ο αντιπρόεδρος της κεντρικής τράπεζας Ρομπέρτο Εϊλμπάουμ σε έκτακτη συνέντευξη τύπου. Το Νομισματοκοπείο είχε ξεμείνει από χαρτί και οι εργαζόμενοι είχαν προχωρήσει σε απεργία! «Δεν ξέρω πως θα το κάνουμε, αλλά τα χρήματα πρέπει να είναι εδώ την Δευτέρα» υποστήριζε κάθιδρος.

Κάποια χρήματα ήρθαν την Δευτερα, αλλά ο μεγάλος κατήφορος είχε αρχίσει: 12 χρόνια μετά, στις 23 Δεκεμβρίου του 2001, έπειτα από μια χρονιά που το ΑΕΠ είχε υποχωρήσει κατά 12%, η κυβέρνηση ανακοίνωσε στάση πληρωμών για το εξωτερικό της χρέος, στη μεγαλύτερη χρεοκοπία της ιστορίας. Είχαν προηγηθεί δύο πακέτα στήριξης από το ΔΝΤ, το οποίο είχε αρνηθεί μια τρίτη διάσωση.

Η παραπαίουσα πολιτική τάξη της Ευρώπης έχει μάλλον ξεχάσει την εμπειρία της Αργεντινής και τη δύναμη του τυχαίου: Με τις οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου και της Ιρλανδίας να κινούνται σε τεντωμένο σχοινί, η καθυστέρηση στην επίλυση της κρίσης μπορεί ανά πάσα στιγμή να οδηγήσει στο αδιανόητο: Ενα τυχαίο γεγονός, ένας "μαύρος κύκνος", μπορεί πλέον να προκαλέσει το ντόμινο καταστροφής που θέλουν να αποφύγουν στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο.

Τώρα καταλαβαίνουν και τα "γεράκια" που συμβουλεύουν την γερμανίδα καγκελάριο Μέρκελ πως η κωλλυσιεργεία ενάμισι έτους δεν οδηγεί πουθενά. Γιατι; Μα γιατί οι αγορές πιστεύουν πως οι εξαγγελίες των πολιτικών είναι φτερό στον άνεμο.

Αυτό που πέρυσι αποκλείονταν ως αδιανόητο, όπως η χρεοκοπία (επιλεκτική ή όπως αλλιώς τη βαπτίζουν), τώρα θεωρείται σχεδόν δεδομένο! Αυτό που πέρυσι θεωρούνταν προσβλητικό για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, όπως η έξοδος ενός κράτους – μέλους από την Ευρωζώνη, τώρα σιγοψυθιρίζεται στα γραφεία των τραπεζικών κολοσσών.

Οσο μεγαλύτερη η καθυστέρηση, τόσο πιο περίπλοκο το πρόβλημα. Η «ελληνική ίωση», την οποία υποτίθεται πως θα είχαν απομονώσει οι Γερμανοί μέσα σε λίγους μήνες (στοιχημάτισαν στο ότι θα καταφέρουν περιορίσουν την κρίση χρέους στο Αιγαίο), έχει μετατραπεί εδώ και μήνες σε επιδημία. Και η φαρμακευτική αγωγή είναι πλέον τόσο σύνθετη που αυξάνουν οι πιθανότητες ατυχήματος.

Με δεδομένες τις ακροβασίες του Βερολίνου, την ανικανότητα και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό κάποιων Ευρωπαίων ηγετών, ολοένα και περισσότεροι στοιχηματίζουν πως το αδιανόητο θα συμβεί. Ποιος θα είναι ο επόμενος «μαύρος κύκνος» στον οποίο θα επενδύσουν οι κερδοσκόποι; Μήπως είναι η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία ενός κράτους – μέλους της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Μήπως είναι η διάλυση της Ε.Ε.; «Μα αυτό είναι αδιανόητο» θα πουν κάποιοι…

Please follow and like us:

Δεν κάνουν μεταρρυθμίσεις – Απλώς ψηφίζουν νόμους

Μια πρόχειρη ανάγνωση της έκθεσης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την πορεία των αλλαγών που προωθεί η κυβέρνηση μπορεί ανησυχήσει και τον πλέον καλόπιστο. Είναι πλέον εμφανές πως δεν προωθούν μεταρρυθμίσεις. Απλώς ψηφίζουν νομοσχέδια, τα περισσότερα από τα οποία περιλαμβάνουν τυχαία χρονοδιαγράμματα για σειρά κρίσιμων αλλαγών. Αυτά τα τυχαία χρονοδιαγράμματα παρουσιάζονται ως δεσμευτικά, ενώ τόσο η κυβέρνηση, όσο και η Τρόικα γνωρίζουν πως είναι αδύνατο να τηρηθούν. Με ευλάβεια υλοποιούνται μόνο τα φοροεισπρακτικά μέτρα που έχουν φέρει τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά σε απόγνωση.

Τα στελέχη της Τρόικας βαθμολογούν, μάλιστα, θετικά, έστω με 5 (με τη βάση, δηλαδή), νομοσχέδια τα οποία ψηφίστηκαν, αλλά δεν εφαρμόζονται γιατί απουσιάζει πλήθος υπουργικών αποφάσεων, εγκυκλίων, προεδρικών διαταγμάτων και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Σε πάρα πολλές περιπτώσεις – από την απελευθέρωση της αγοράς φορτηγών δημοσίας χρήσεως και ταξί μέχρι τις ιδιωτικοποιήσεις – ο νόμος ψηφίζεται, η κοινωνία αναστατώνεται για 3 – 4 εβδομάδες και στο τέλος μένουμε στα ίδια.

Στο μεσοδιάστημα έχουν ανακοινωθεί διάφορα βαρύγδουπα για την Δανία του Νότου και για την Ελλάδα της Δημιουργίας. Ομως, «ο δρόμος του Aύριο, οδηγεί στο Ποτέ» και αυτό είναι το μοτό της κυβέρνησης στα περισσότερα κρίσιμα μεταρρυθμιστικά μέτωπα.

Πάρτε, για παράδειγμα, την απελευθέρωση των ταξί. Υποτίθεται πως ισχύει από 2 Ιουλίου αφού ο νέος υπουργός Υποδομών Γ. Ραγκούσης δεν θα εφαρμόσει όσα σχεδίαζε ο προκάτοχός του Δημ. Ρέππας μέσω των οποίων στην ουσία η αγορά δεν απελευθερώνονταν! Αλλά ούτε και η μη ρύθμιση Ραγκούση αλλάζει κάτι αφού απουσιάζει το θεσμικό πλαίσιο (υπουργικές αποφάσεις, κλπ) και πρέπει να περιμένουμε μερικές εβδομάδες.

Και στην περίπτωση των ταξί, η ασάφεια για το τι ακριβώς θα ισχύει και η αγωνία για το πότε θα εφαρμοστεί προκαλούν εντάσεις που η κυβέρνηση θα μπορούσε να αποφύγει αν πίστευε στις αλλαγές, είχε συζητήσει με την αγορά και τις είχε προχωρήσει στο χρονοδιάγραμμα επί του οποίου δεσμεύθηκε.

Το ίδιο ακριβώς μοντέλο εφαρμόζεται και στις ιδιωτικοποιήσεις τις οποίες περιμένουμε εδώ και περίπου δύο χρόνια. Τώρα η κυβέρνηση δεσμεύθηκε σε ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα τα οποία κινδυνεύουν να μετατρέψουν μια πρωτοβουλία εξυγίανσης του δημοσίου σε ξεπούλημα. Οσοι γνωρίζουν, προσπερνούν τις σελίδες που φιλοξενουν το χρονοδιάγραμμα ιδιωτικοποιήσεων με ακρίβεια τριμήνου.

Πριν καν ξεκινήσει η εφαρμογή του μεσοπρόθεσμου το δήθεν ασφυκτικό πλαίσιο έχει παραβιαστεί. Ποιος πιστεύει πως ο ΟΠΑΠ θα πωληθεί εντός του 3ου τριμήνου όταν δεν έχει καν ξεκινήσει η διαγωνιστική διαδικασία; Εδώ ούτε τα έσοδα από την πώληση του ΟΤΕ, που είχαν εγγράψει στο δεύτερο τρίμηνο, δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν αν και υπάρχει ενδιαφέρον από την Deutsche Telekom. Τελικά το ποσοστό του ΟΤΕ μεταβιβάστηκε στις αρχές Ιουλίου. Έχουν προβλέψει έσοδα 5 δισ. από ιδιωτικοποιήσεις σε 5 μήνες, νούμερο που θεωρήθηκε ρεαλιστικό από την Τρόικα όταν επί σχεδόν δύο χρόνια τα συνολικά έσοδα από πώληση κρατικής περιουσίας είναι μηδέν. Η Τρόικα θεωρεί λογικό πως η ίδια κυβέρνηση θα πραγματοποιεί σχεδόν μία ιδιωτικοποίηση την εβδομάδα μέχρι το τέλος του έτους!

Εαν στο …ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα δεν προστεθεί ένα υπουργείο υπεύθυνο για την προώθηση των εγκυκλίων / υπουργικών αποφάσεων που επιτρέπουν την εφαρμογή των νόμων και τη σχετική τήρηση χρονοδιαγραμμάτων δεν έχουμε ελπίδα!

Please follow and like us:

Γελωτοποιοί

Εδώ και περίπου δύο χρόνια αρκετοί Ελληνες πίστευαν ότι  η κυβέρνηση και η πολιτική μας τάξη γενικότερα θα κατάφερνε να εξηγήσει πως το παραμύθι των τελευταίων 200 χρόνων τελείωσε. Πως θα κατάφερνε να παρουσιάσει ένα υποτυπώδες σχέδιο για την επόμενη ημέρα, πριν φτάσουμε στο χείλος του γκρεμού. Πως το πολιτικό σύστημα θα φρόντιζε να πείσει την πρώην εκλεκτή πελατεία του, που σήμερα ξημεροβραδιάζεται στο Σύνταγμα, για τις αλλαγές οι οποίες θα της επιτρέψουν να διατηρήσει τμήμα της πλασματικής ευημερίας που απόλαυσε τα τελευταία 30 χρόνια.

Και όμως. Ακόμα και σήμερα οι πολιτικοί μας αρνούνται να εξηγήσουν το αυτονόητο: Πως «ο δρόμος της ανάπτυξης είναι ο δρόμος της συσσώρευσης, της εντατικής εργασίας και της προσωρινής τουλάχιστον (μερικής) στέρησης, ενώ ο δρόμος της (βραχυπρόθεσμης μόνον) ευημερίας είναι ο δρόμος του παρασιτισμού και της εκποίησης της χώρας».

Οπως γράφει και ο Παν. Κονδύλης (στην εισαγωγή της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου του «Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού»), «αυτή η άτεγκτη οικονομική αλήθεια ισχύει ανεξάρτητα από το κοινωνικό και ηθικό πρόβλημα της διανομής των βαρών και της ιεράρχησης των στερήσεων».

Τα πολιτικά μας κόμματα επικεντρώνουν τη συζήτηση αποκλειστικά στη διανομή των βαρών και την ιεράρχηση των στερήσεων (π.χ. του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου, κλπ), ενώ αποφεύγουν οποιαδήποτε ουσιαστική αυτοκριτική και αναπτυξιακή πρόταση.

Τα διάφορα αποσπασματικά περί μείωσης φορολογικών συντελεστών (της ΝΔ του Αντ. Σαμαρά) ή των άμεσων και ταχύτατων ιδιωτικοποιήσεων (της κας Ντ. Μπακογιάννη και νεοφιλελεύθερων, πρώην υπουργών, που γεύτηκαν για χρόνια το πελατειακό κράτος, όπως ο κ. Ανδρ. Ανδριανόπουλος) δεν αποτελούν πρόταση για μοντέλο ανάπτυξης της χώρας.

 Οι περιπέτειες του «Ζάππειο 1», «Ζάππειο 2», κλπ δείχνουν την προχειρότητα με την οποία η αξιωματική αντιπολίτευση αντιμετωπίζει την πιο κρίσιμη στιγμή στην ιστορία της μεταπολεμικής Ελλάδας. Οι υποκριτικές κορώνες περί διαφάνειας και αποτελεσματικότητας, την ίδια ώρα που ετοιμάζεται η 5η (6η😉 αλλαγή του φορολογικού νομοσχεδίου σε δύο χρόνια, δείχνουν τις πραγματικές δυνατότητες της κυβέρνησης που έχει εδώ και μήνες σηκώσει τα χέρια.

Ούτως ή άλλως οι άνθρωποι απλώς προωθούσαν νομοσχέδια προκειμένου να καλύπτουν (τυπικά) τις απαιτήσεις του μνημονίου. Ουδείς μπήκε στον κόπο να εξηγήσει γιατί πρέπει να γίνουν οι αλλαγές και να πιέσει για την ουσιαστική εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων.

Σε ποιους τομείς πρέπει να επικεντρωθούμε επειδή διαθέτουμε ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα; Μπορούμε (και πρέπει;) να ενισχύσουμε τον παρασιτικό (σήμερα) αγροτικό μας τομέα, η παρακμή του οποίου μας αναγκάζει να εισάγουμε ακόμα και προϊόντα που μέχρι πριν λίγα χρόνια εξάγαμε; Πως  προστατεύσουμε το φυσικό κάλλος (όσο έχει απομείνει από τα αυθαίρετα) της χώρας και παράλληλα θα ενισχύσουμε το τουριστικό μας προϊόν; Πως αξιοποιούμε την παγκόσμια υπεροχή των Ελλήνων πλοιοκτητών (αν μπορούμε…) οι οποίοι απολαμβάνουν απίστευτων φορολογικών προνομίων;

Ο Παν. Κονδύλης δεν ήταν αισιόδοξος το 1991, όταν έγραφε το σχετικό δοκίμιο. «Οσο άτεγκτη όμως και αν είναι (σ.σ. η ανάγκη αλλαγής πορείας για το ελληνικό οικονομικό μοντέλο), οι πολιτικές και ψυχολογικές ανάγκες που την απωθούν είναι ακόμα ισχυρότερες» γράφει. «Πλατειές μάζες, που για πρώτη φορά στην ιστορία του τόπου τους «λάδωσαν το άντερό τους» και επιπλέον απέκτησαν και τη μεθυστική συναίσθηση του κυρίαρχου και εκλεπτυσμένου καταναλωτή, θα αρνούνται πάντα να τη συνειδητοποιήσουν, όπως επίσης θα αρνούνται να την ξεστομίσουν και την την κάμουν γνώμονα των πράξεών τους κόμματα, την οποίων πρώτη έγνοια ήταν, είναι και θα είναι η νομή της εξουσίας προς όφελος των φιλόδοξων και αυτάρεσκων στελεχών τους».

Οσοι σήμερα σκούζουν για το «ξεπούλημα» των δημοσίων επιχειρήσεων μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, ξεχνούν πως το πολιτικό μας σύστημα εκποίησε προ πολλού το κράτος και το παρέδωσε στους συνδικαλιστές και στους ευνοούμενους των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Αλλά ούτε και αυτό δεν τολμά να ξεστομίσει η κυβέρνηση, στελέχη της οποίας με ύφος βαρυπενθούσας χήρας δηλώνουν πως «πουλάμε αναγκαστικά» την ήδη εκποιηθείσα (στην κομματική πελατεία) κρατική περιουσία επειδή μας το επιβάλλει η Τρόικα, οι δανειστές, κλπ.

Στη χώρα όπου, κατά τον Κονδύλη, «οι μίμοι και οι γελωτοποιοί εκπροσωπούνται με ποσοστά ιδιαιτέρως υψηλά στους κύκλους των διανοουμένων, στα πανεπιστήμια και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης» δε μπορείς να έχει και πολλές ελπίδες…

 

 *Η εισαγωγή στην ελληνική έκδοση του βιβλίου «Η Παρακμή του Αστικού Πολιτισμού» κυκλοφόρησε πρόσφατα ως ξεχωριστό βιβλιαράκι από τις εκδόσεις «Θεμέλιο» με τίτλο «Οι Αιτίες της Παρακμής της Σύγχρονης Ελλάδας». Αξίζει να το διαβάσετε.

 

Please follow and like us:

15.000 ευρώ το κεφάλι…

Ο Ηλίας και η Μαρία είναι Αλβανοί. Δε γνώρισαν άλλο τόπο από την Ελλάδα. Ηταν 4 χρονών όταν ήρθαν στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του ΄90. Εδώ πήγαν σχολείο, εδώ μεγάλωσαν, εδώ γνωρίστηκαν, εδώ ερωτεύτηκαν, εδώ εργάζονται. Εργάζονταν, για την ακρίβεια. Η Μαρία δουλεύει ακόμα σε ταμείο σούπερ μάρκετ, αλλά ο Ηλίας δε μένει πια εδώ. Μετακόμισε στον Καναδά, αφού η οικοδομή στην Ελλάδα βρίσκεται υπό το μηδέν εδώ και πολλούς μήνες.

Για να πάει στον Καναδά, όπου η αγορά κατοικίας ανθεί (και πολλοί προβλέπουν πως θα είναι η επόμενη «φούσκα» που θα σκάσει στη Βόρεια Αμερική), ο Ηλίας πλήρωσε 15.000 ευρώ για να αποκτήσει ελληνικό διαβατήριο. Βλέπετε δεν είχε προλάβει να πολιτογραφηθεί Έλληνας, Βορειοηπειρώτης, κλπ. Που πλήρωσε τα 15.000; Σε κύκλωμα στο οποίο συμμετέχουν δικηγόροι πέραν πάσης υποψίας και αστυνομικοί.

Το κύκλωμα λειτουργεί σαν καλολαδωμένη μηχανή, εκμεταλλευόμενο την οικονομική κρίση η οποία πλήττει πρώτα τους μετανάστες στην Ελλάδα. Είναι σε θέση να αγοράζει ακόμα και διαβατήρια από τρίτους τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποιούνται για την έξοδο μεταναστών από την Ελλάδα.

Αν βρεις ένα τέτοιο διαβατήριο τότε θα πληρώσεις μόνο 5.000 – 6.000 ευρώ. Αν θες καινούργιο ελληνικό διαβατήριο τότε το ποσό εκτοξεύεται στα 15 χιλιάρικα. Το κύκλωμα κινείται πέριξ των μεταναστών που διαθέτουν ελληνικό διαβατήριο και τους προτείνει αγορές. «Εχεις 5.000 τώρα στο τραπέζι αν μου το δώσεις» έχει ακούσει πολλές φορές η Μαρία.

Στην περίπτωση του Ηλία, δεν υπήρχαν όλα τα χρήματα για το διαβατήριο. Πλήρωσε καμία 10.000 ευρώ που είχαν μαζέψει με τη Μαρία, πήρε το διαβατήριο από τον καλοσυνάτο δικηγόρο, ο οποίος συνεργάζεται με καλοσυνάτο αστυνομικό και την κοπάνησε για τον Καναδά. Που να βρεθούν τα άλλα 15.000 για να φύγει και η Μαρία; Πήγε με το αλβανικό της διαβατήριο στην πρεσβεία του Καναδά και ζήτησε τουριστική βίζα. Αμ δε! Οι προξενικές αρχές απέρριψαν το αίτημα της. «Πως κατάλαβαν πως θα έμενε;» αναρωτιόνταν η μητέρα της.

Η οικογένεια της Μαρίας, που ξέμεινε στο βυθιζόμενο πλοίο, δυσκολεύονταν να πληρώσει τα υπόλοιπα 5.000 ευρώ για το διαβατήριο του Ηλία. Σχεδόν κάθε ημέρα εμφανίζονταν στο σούπερ μάρκετ άνθρωπος του δικηγόρου ο οποίος απειλούσε πως «αν δεν σκάσετε τα πέντε χιλιάρικα, έχουμε τρόπο να πάρουμε πίσω το διαβατήριο και να γυρίσουμε τον Ηλία στην Ελλάδα με το ζόρι»! Τελικά τα χρήματα βρέθηκαν και η Μαρία μαζεύει αυτό τον καιρό τα άλλα 15.000 που χρειάζεται για να φύγει και αυτή με ελληνικό διαβατήριο για τον Καναδά.

 

*Τα ονόματα είναι τυχαία, η ιστορία είναι αληθινή

Please follow and like us:

H Αττική Χάρις…

«Δύο είναι τα χαρακτηριστικά της αθηναϊκής ζωής τον καιρό εκείνο: η  πιο φιλάρεσκη κι ανέμελη ελαφρότητα, με λεπτή και ευτράπελη πνευματική καλλιέργεια, που από τότε ονομάστηκε αττική χάρις… Παράσιτος και πειναλέος κόλακας βασιλιάδων και εξουσιαστών η πολιτεία τους ξεδιάντροπα εξαγόραζε με τις αθλιότητές της εγκώμια και απολαύσεις. Τίποτα δε φοβόντουσαν όσο την πλήξη και τη γελοιότητα, μόνο που και τα δύο περισσεύανε στη ζωή τους! … της ζωής η ηθική αξίωση, όπως εκλογικευτικά εξορίστηκε από νόμους και κρατούντα, ήθη κ’ έθιμα, κατάντησε θεωρητικό θέμα για συζητήσεις στις φιλοσοφικές σχολές, αντικείμενο διαφωνιών και φιλολογικών καβγάδων».

Johann Gustav Droysen: Ιστορία των Διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου (Μεταφρ. Ρ. Αποστολίδης)

Please follow and like us:

Δεν είχαν να παρουσιάσουν ούτε ένα επιτυχημένο έργο στο ελληνικό δημόσιο

Χθες πήγα σε μια συνέντευξη τύπου που διοργάνωσε η ΙΒΜ Hellas για τα 100 χρόνια της ΙΒΜ. Ο νέος επικεφαλής της θυγατρικής (υπεύθυνη για αγορές Ελλάδας και Κύπρου) του αμερικανικού ομίλου Σπύρος Πουλίδας μιλούσε επί 1,5 ώρα για την ιστορία της ΙΒΜ και για την επίσης πολυετή παρουσία της στην Ελλάδα. Παρουσίαζε και παραδείγματα από επιτυχημένα έργα που υλοποίησε η ΙΒΜ Hellas σε κάθετους τομείς, από τις τράπεζες, τις τηλεπικοινωνίες και την υγεία μέχρι το δημόσιο τομέα.

Και ενώ ο Σπ. Πουλίδας αράδιαζε με περισσή περηφάνια (δικαίως!) σειρά ονομάτων και έργων σε τράπεζες, τηλεπικοινωνίες και γενικά ιδιωτικό τομέα, τα πράγματα άρχισαν να σκουραίνουν όταν έφτασε στην υγεία και το ελληνικό δημόσιο. Ξέρετε πιο παράδειγμα έργου ανέφερε για να καταδείξει την παρουσία της ΙΒΜ στο ελληνικό δημόσιο; Το σύστημα αυτοματισμού (eOAS electronic Office Automation System) που εγκατέστησε στο δημόσιο τομέα της Κύπρου! Στην υγεία, ευτυχώς, ο άνθρωπος είχε ένα παράδειγμα από την Ελλάδα: Το σύστημα για τα στρατιωτικά νοσοκομεία «Φίλιππος» το οποίο κατακυρώθηκε (μετά από διετή δικαστικό αγώνα με την Intracom) στην ΙΒΜ Hellas και παραδόθηκε στα τέλη του 2010.

Για τα περίφημα έργα στα ΠΕΣΥπ (ύψους περί τα 40 εκατ. ευρώ) δεν είπε τίποτα ο κ. Πουλίδας. Τον ρώτησα, όμως (επειδή και η ΙΒΜ είχε αναλάβει δύο έργα ΠΕΣΥπ) να μας εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους ουδέποτε παραδόθηκαν. Κατά την πάγια τακτική χαμηλών τόνων της ΙΒΜ, ο διευθύνων σύμβουλος της ελληνικής θυγατρικής, απέφυγε τις κορώνες. Είπε μόνο πως «έχουμε μεγάλη υστέρηση στην απορρόφηση επενδύσεων τεχνολογίας με τον σωστό τρόπο». Είπε επίσης πως σε δύο από τα νοσοκομεία του Β’ ΠΕΣΥπ Αττικής (Ασκληπείο και Σωτηρία), που πρόλαβε η ΙΒΜ να εγκαταστήσει το σύστημα (πριν διακοπεί το έργο), λειτουργεί κανονικά.

Φανταστείτε, όμως, τη στρέβλωση: Είσαι η ΙΒΜ, έχεις 100 χρόνια ιστορία, έχεις αναλάβει κορυφαία έργα σε ολόκληρο τον κόσμο και δεν έχεις να δείξεις ΕΝΑ πρόσφατο έργο στο ελληνικό δημόσιο. Θα μου πείτε, το Police On Line, το σύστημα για τα Σώματα Ασφαλείας, υλοποιήθηκε σχεδόν εξ’ ολοκλήρου με βάση την ΙΒΜ, αλλά από συνεργάτη (την Byte). Ναι, αλλά ποιο έργο στο ελληνικό δημόσιο κρίθηκε τόσο στρατηγικό, τόσο ωραίο ώστε να το υλοποιήσει η ίδια η ΙΒΜ Hellas όπως κάνει σε δεκάδες έργα του ιδιωτικού τομέα (από την Εθνική Τράπεζα μέχρι τη Vodafone); Κανένα, αφού τα περισσότερα ήταν τόσο κακοστημένα ή «μοιρασμένα» που η ΙΒΜ Ελλάδος δεν θέλησε να συμμετάσχει ή δεν κατάφερε να τα αναλάβει.

Μην παρεξηγήσετε τις προθέσεις μου: Το σημείωμα δεν αποτελεί ύμνο στην ΙΒΜ. Απλώς η απουσία παραδείγματος από έργο στο ελληνικό δημόσιο δείχνει την 20ετή κακοδαιμονία που μας κόστισε 3 – 4 δισ. ευρώ, χωρίς οι κρατικοί φορείς να διαθέτουν στοιχειώδη τεχνολογική υποδομή.

Please follow and like us:

Είκοσι ερωτήσεις για τον ΓΑΠ

1). Γιατί το 2009 το ΠΑΣΟΚ που φέρονταν σχεδόν σίγουρο πως θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας μελέτησε με τέτοια προχειρότητα (όπως τουλάχιστον προκύπτει από τις μετέπειτα δηλώσεις …έκπληξης) την κατάσταση της οικονομίας ώστε να υπόσχεται αυξήσεις σε μισθούς / συντάξεις και επιδόματα;

2). Γιατί όταν εξελέγη η νέα κυβέρνηση έφτασε μέχρι του σημείου να μοιράσει το (μισό) Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης την ίδια στιγμή που ανακοίνωνε στους κοινοτικούς εταίρους πως παρέλαβε «καμένη γη» στην οικονομία;

3). Γιατί η κυβέρνηση έχασε ένα εξάμηνο μέχρι να λάβει μέτρα κατευνασμού των αγορών και να προσφύγει επισήμως στο μηχανισμό στήριξης των ΔΝΤ / Ε.Ε. / Ε.Κ.Τ.;  Εχει αναρωτηθεί κανείς για το ποια θα ήταν η τύχη μας στην περίπτωση που η νέα κυβέρνηση ανακοίνωνε τον πρώτο μήνα μια σειρά από θαρραλέα μέτρα για την ανάταση της οικονομίας και τον περιορισμό ελλειμμάτων;

4). Γιατί επί ενάμισι χρόνο δεν έχει πωληθεί ούτε μια κρατική επιχείρηση, έστω δευτερεύουσας σημασίας;

5). Γιατί επί ενάμισι χρόνο δεν έχει ολοκληρωθεί (ή προχωρήσει επαρκώς) η πολυδιαφημισμένη διαδικασία συγχώνευσης / κατάργησης άχρηστων ή περιορισμένου αντικειμένου δημοσίων οργανισμών; Μήπως γι’ αυτό το λόγο σκούζει για άσχετα θέματα ο αρμόδιος για την ολοκλήρωσή της διαδικασίας αντιπρόεδρος κ. Θεοδ. Πάγκαλος;

6). Γιατί επί ενάμισι χρόνο δεν έχει πραγματοποιηθεί ΜΙΑ σοβαρή ξένη επένδυση στην Ελλάδα από τους διάφορους μηχανισμούς (“fast track”, κλπ) που έχει εξαγγείλει η κυβέρνηση;

7). Γιατί ακόμα και σήμερα δεν έχουν ληφθεί ουσιαστικά μέτρα πάταξης της φοροδιαφυγής και δεν έχει υπάρξει ΜΙΑ σύλληψη ηχηρού φοροφυγά; Η κυβέρνηση εξακολουθεί να θεωρεί λογικό αριθμό τους 73 αφελείς που δηλώνουν εισόδημα άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ ετησίως ή τους μόλις 35.000 (επίσης αφελείς) που δηλώνουν ετήσιο εισόδημα άνω των 80.000 ευρώ;

8). Γιατί η κυβέρνηση δεν έχει αναζητήσει ευθύνες από τους αρμόδιους για την πάταξη της φοροδιαφυγής που βρίσκονται σε χειμερία νάρκη και διέρρεαν τις αστειότητες περί εντοπισμού των παράνομων πισίνων μέσω Google Earth και την αστεία (όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος) λίστα με τους «γιατρούς του Κολωνακίου»;

9). Γιατί η κυβέρνηση αναγκάστηκε να αλλάξει 3 – 4 φορές το φορολογικό νομοσχέδιο το οποίο υποτίθεται πως θα παρείχε «σταθερό περιβάλλον» για επιχειρήσεις και επαγγελματίες;

10). Γιατί η κυβέρνηση επιμένει σε άστοχες και αστείες έκτακτες φορολογικές επιβαρύνσεις, όπως το σχεδιαζόμενο «τέλος αναψυκτικών», αντί να κυνηγήσει ουσιαστικά τη φοροδιαφυγή και τον πλούτο που ακόμα βλέπει κάποιος στη χώρα;

11). Γιατί η κυβέρνηση δεν έχει λάβει ουσιαστικά μέτρα βελτίωσης της λειτουργίας της δικαιοσύνης ώστε να περιοριστεί η εικόνα της ανομίας που κυριαρχεί μεταξύ των πολιτών;

12). Γιατί η κυβέρνηση δεν μερίμνησε (αντί να κρύβεται πίσω από τη δήθεν ανεξάρτητη Δικαιοσύνη) ώστε να διαλευκανθεί κάποιο από τα σκάνδαλα στα οποία εμπλέκονται πολιτικοί ή στενοί τους φίλοι; Γιατί δε φρόντισε, τουλάχιστον, να τιμωρηθούν οι επιχειρήσεις που εμπλέκονται (και το έχουν δημοσίως παραδεχθεί ή έχει αποδειχθεί κατά τη διάρκεια δικαστικής διαδικασίας σε άλλη χώρα) σε χρηματισμό πολιτικών ή άλλων δημοσίων λειτουργών;

13). Γιατί η κυβέρνηση εμφανίζεται να προωθεί ρυθμίσεις οι οποίες καθιστούν δύσκολη την τιμωρία πολιτικών, ανεξαρτήτως κομματικού χρωματισμού, την ίδια στιγμή που υποκριτικά μιλά για διαφάνεια στο δημόσιο βίο;

14). Γιατί ακόμα και σήμερα η κυβέρνηση δεν έχει ανοίξει τα κλειστά επαγγέλματα; Αντίθετα, με σειρά υποκριτικών νομοθετημάτων, διατήρησε τα επαγγελματικά προνόμια, τη φορολογική ασυλία και τα παχυλά περιθώρια κέρδους δικηγόρων, φαρμακοποιών, κατόχων αδειών φορτηγών, κλπ.

15). Γιατί επί ενάμισι χρόνο η κυβέρνηση δεν προχωρά σε ουσιαστική μείωση των υψηλών αμοιβών και λοιπών προνομίων στις ΔΕΚΟ; Αντ’ αυτού προτίμησε οριζόντιες περικοπές οι οποίες έπληξαν ακόμα και χαμηλόμισθούς δημοσίους υπαλλήλους. Γιατί σέρνεται το ενιαίο μισθολόγιο και γιατί σήκωσαν τα χέρια οι ιδιώτες σύμβουλοι που είχαν αναλάβει τη σύνταξή του;

16). Γιατί η κυβέρνηση επιμένει στα μισόλογα όσον αφορά στο δανεισμό του 2012; Από πού θα βρεθούν τα δεκάδες δισ. ευρώ που πρέπει να δανειστούμε του χρόνου όταν θεωρείται πλέον αδύνατη (βλ. spreads) η προσφυγή μας στις αγορές και είναι δεδομένη η συνεισφορά της Τρόικας;

17). Γιατί η κυβέρνηση εξακολουθεί να στελεχώνεται από υπουργούς οι οποίοι είτε κρύβονται πίσω από το μνημόνιο (το οποίο αλλάζει συνεχώς…), είτε αμφισβητούν ανοικτά βασικές επιλογές;  Πως αυτοί οι άνθρωποι θα εμπνεύσουν τους υφιστάμενούς τους όταν εμφανίζονται να «αναγκάζονται να λάβουν δύσκολες αποφάσεις», όχι επειδή το επιβάλλουν οι περιστάσεις, αλλά επειδή «το λέει το μνημόνιο»;

18).  Γιατί – κόντρα στις εξαγγελίες περί διαφάνειας – δημοσιεύεται μόνο τμήμα των αποφάσεων της δημόσιας διοίκησης στη «Διαύγεια»; Τόσο δύσκολο είναι να πεισθούν οι αρμόδιοι να στέλνουν τις αποφάσεις τους; Πότε θα ανακοινωθεί ποιοι δε δημοσιεύουν αποφάσεις στη «Διαύγεια» και ποιες θα είναι οι κυρώσεις;

19). Γιατί η κυβέρνηση αδυνατεί να παρουσιάσει και να εφαρμόσει ένα συνολικό αναπτυξιακό όραμα για την Ελλάδα; Είναι δυνατόν να θεωρεί πως με τα μπαλώματα και τους «μέσους κοινούς παρονομαστές» με τα συμφέροντα (στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα) θα μεταβληθεί ριζικά η σημερινή εικόνα παρακμής;

20). Μπορεί κάποιος στην κυβέρνηση να πει ευθαρσώς πως θα είναι η Ελλάδα μετά από ένα – δύο χρόνια; Όχι με ευχολόγια, αλλά με στοιχεία και με βάση τον κυβερνητικό σχεδιασμό.

Please follow and like us:

Οταν πέσει ο τελευταίος νόμος…

Στο “Thomas More,  A Man for All Seasons” του Robert Bolt ο More πιέζεται από τον άνδρα της αδελφής του (ονόματι Roper) να συλλάβει έναν κατάσκοπο, πράξη που θεωρείται παράνομη καθώς δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία εναντίον του. Ο More αρνείται: «Ξέρω τι είναι νόμιμο, όχι τι είναι σωστό. Θα επιμείνω σε αυτό που είναι νόμιμο», λέει.

Ο More κατηγορείται από τον Roper πως βάζει  το νόμο του ανθρώπου πάνω από το νόμο του Θεού. Επιμένει. Τότε ο Roper ξεσπά: «Θα γκρεμίσω κάθε νόμο στην Αγγλία για να πιάσω αυτόν τον Διάβολο» (σ.σ. τον κατάσκοπο) βροντοφωνάζει.  «Και όταν πέσει ο τελευταίος νόμος και ο Διάβολος σε περικυκλώσει, τότε που θα κρυφτείς Roper;» απαντά ο More.

Please follow and like us: