Κάποτε υπήρχε ελληνική χαλυβουργία

 

Τα νούμερα είναι τρομακτικά και προκαλούν ζάλη: Οι συσσωρευμένες ζημιές της ελληνικής χαλυβουργίας, του σημαντικότερου τομέα της βαριάς βιομηχανίας της χώρας, κατά την τελευταία πενταετία ξεπερνούν τα 700.000.000 ευρώ! Πιστεύει, άραγε, κάποιος πως οι πάλαι ποτέ κραταιές βιομηχανίες έχουν περιθώρια επιβίωσης αν συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση; Ηδη οι μισές θέσεις εργασίας στον κλάδο έχουν χαθεί, ενώ τα περισσότερα εργοστάσια υπολειτουργούν ή έχουν κλείσει με την ελπίδα πως η ανάκαμψη θα έρθει νωρίτερα και ο εξοπλισμός δεν θα έχει απαξιωθεί.

 

Οι ελληνικές χαλυβουργίες είχαν επενδύσει περισσότερο από ένα δισ. ευρώ στο πρώτο μισό της προηγούμενης δεκαετίας, αλλά η στρατηγική των διοικήσεων υπήρξε λαθεμένη: Επικεντρώθηκαν στην εγχώρια αγορά που κάλπαζε εξαιτίας της «φούσκας» στην οικοδομή και των δημοσίων έργων. Οταν έσπασε η «φούσκα» και η οικοδομή κατέρρευσε συμπαρέσυρε και τους μεγάλους ομίλους με την περιορισμένη εξαγωγική δραστηριότητα. Ομως, ακόμα και αυτή η περιορισμένη διεθνής παρουσία εξασφάλιζε στον κλάδο χαλυβουργικών προϊόντων την τρίτη θέση στις ελληνικές εξαγωγές που ήταν γενικώς περιορισμένες…

 

Με το ξέσπασμα της κρίσης, οι προσπάθειες των διοικήσεων για περαιτέρω ενίσχυση των εξαγωγών δε βρήκαν αρωγό την πολιτεία, παρά τα περί του αντιθέτου λεγόμενα. Αντίθετα, η φορομπηχτική πολιτική στην ενέργεια οδήγησε σε έκρηξη του κόστους παραγωγής με αποτέλεσμα η ελληνική χαλυβουργία να βλέπει την εγχώρια ζήτηση στα χαμηλότερα επίπεδα του τελευταίου μισού αιώνα (έχουμε γυρίσει στις αρχές της δεκαετίας του ’60…), αλλά ταυτόχρονα να αδυνατεί να ενισχύσει τις πωλήσεις στο εξωτερικό.

 

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του, ο πρόεδρος της Ένωσης Χαλυβουργιών Ελλάδος Αλέξανδρος Τικτόπουλος υποστήριζε πως η αγορά έχει συρρικνωθεί κατά 85% σε σύγκριση με τα προ κρίσης επίπεδα. Ο ίδιος παρουσίαζε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία οι ελληνικές χαλυβουργίες έχασαν σημαντικό έδαφος στην κύρια εξαγωγική τους αγορά, την Αλγερία. Στο εννεάμηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου 2013, οι ελληνικές εξαγωγές μειώθηκαν κατά 40,3%, την ίδια ώρα που οι χαλυβουργοί ανταγωνιστικών χωρών (Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία) ενίσχυσαν τις εξαγωγές τους κατά σχεδόν 30%.

 

Ποιους άλλους αριθμούς πρέπει να παραθέσει κάποιος ώστε να πειστούν οι αρμόδιοι για την ανάγκη λήψης άμεσων μέτρων; Χωρίς μέτρα, σύντομα δεν θα υπάρχει η ελληνική χαλυβουργία. Αν θεωρούμε πως δεν πρέπει να υπάρχει, ας μας πει κάποιος με τι θα την αντικαταστήσουμε, πότε και με ποιο σχέδιο.

Δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

 

Ενέργεια: Η απελευθέρωση έφερε μόνο «μαύρες τρύπες»

 

Οι αποφάσεις της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (ΡΑΕ) περί διπλασιασμού του ειδικού τέλους (ΕΤΜΕΑΡ) που πληρώνουν τα νοικοκυριά για τη στήριξη των παραγωγών ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές (ΑΠΕ), από 1ης Μαρτίου και αν δεν ληφθούν επαρκή μέτρα από το υπουργείο Περιβάλλοντος, δείχνουν πως η αγορά ενέργειας εξακολουθεί να βρίσκεται προ της πλήρους κατάρρευσης. Οι πολίτες καλούνται να πληρώσουν πάλι την απουσία σχεδιασμού, τη στήριξη μικρών και μεγάλων συμφερόντων, τη διάλυση της ΔΕΗ δήθεν στο όνομα της προστασίας του δημοσίου συμφέροντος και την αδιαφορία των υπευθύνων εδώ και περίπου 15 χρόνια, όταν και απελευθερώθηκε η αγορά ενέργειας. Η απελευθέρωση στοιχίζει τελικά εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στους φορολογούμενους και στη ΔΕΗ η οποία χάρη στον παράλογο καθεστώς λειτουργίας της αγοράς παραμένει μονοπώλιο, αλλά επιβαρύνεται συνεχώς.

 

Παρά τις εξαγγελίες περί κλεισίματος της «μαύρης τρύπας» των χρεών, τη σειρά νομοσχεδίων που έχουν κατατεθεί την τελευταία διετία, τις μεγάλες μειώσεις στις ταρίφες με τις οποίες αποζημιώνονται τα φωτοβολταϊκά και της έκτακτης εισφοράς, η κατάσταση χειροτερεύει. Αν δεν ληφθούν άμεσα νέα μέτρα, μέσω νέας μείωσης στις ταρίφες των φωτοβολταϊκών, το έλλειμμα του λογαριασμού μέσω των οποίων πληρώνονται οι παραγωγοί από Ανανέωσιμες Πηγές Ενέργειας θα αυξηθεί μέχρι το τέλος του 2014 στα 764.000.000 ευρώ. Θα είναι, δηλαδή, αυξημένο κατά περίπου 200.000.000 σε σχέση με το τέλος του 2013, αριθμός που σημαίνει πως ο λειτουργός της αγοράς (ΛΑΓΗΕ) σήμερα «μπαίνει μέσα» περίπου 20.000.000 ευρώ το μήνα, παρά την ομοβροντία μέτρων και των υποσχέσεων για μηδενισμό του ελλείμματος μέχρι το τέλος του έτους.

 

Εξαιτίας της πολυετούς αδιαφορίας των αρμοδίων για τον ενεργειακό σχεδιασμό, της υποκριτικής στάσης των προηγούμενων κυβερνήσεων (που μοίραζαν αφειδώς άδειες για φωτοβολταϊκά, χωρίς να ενδιαφέρονται για την επιβάρυνση που θα έχουν οι πολίτες από τις παχυλές ταρίφες) και του δαιδαλώδους θεσμικού πλαισίου, δύσκολα μπορεί κάποιος να καταλάβει τι πήγε στραβά. Σήμερα τόσο η συνολική αγορά ενέργειας, όσο και η ΔΕΗ, η μεγαλύτερη επιχείρηση της χώρας, βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού από πλευράς ρευστότητας. Οσοι επένδυσαν στα φωτοβολταϊκά περιμένουν επτά και οκτώ μήνες για να πληρωθούν, βλέπουν τις ταρίφες να μειώνονται συνεχώς, ενώ χιλιάδες επαγγελματίες του κλάδου είναι χωρίς δουλειά (μηχανικοί, τεχνίτες, κλπ). Σε αυτό το κλίμα δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για νέες επενδύσεις, ενώ κινδυνεύουμε να χάσουμε και ξένους ομίλους που είχαν έρθει στη χώρα τα τελευταία χρόνια.

 

Ακόμα χειρότερα, όσα μέτρα και αν εξαγγέλλουν στο ΥΠΕΚΑ, η «μαύρη τρύπα» δεν κλείνει. Για να αποφευχθεί η πλήρης διάλυση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας μέσα στις επόμενες εβδομάδες θα κληθούν να βάλουν πάλι το χέρι στην τσέπη τόσο οι καταναλωτές, όσο και οι ιδιοκτήτες φωτοβολταϊκών. Η ελληνικού τύπου απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας προσέφερε μόνο απογοητεύσεις σε καταναλωτές και επενδυτές, με εξαίρεση ορισμένους αετονύχηδες.

Δημοσιεύθηκε την Παρασκευή στη «δημοκρατία»