Τα ίδια σκούρα κοστούμια

Η «δημιουργική καταστροφή» είναι, κατά μία σχολή της οικονομικής επιστήμης, η κολυμβήθρα του Σιλωάμ για την οικονομία και τον καπιταλισμό: Μέσα από μια κρίση, το παλαιό, σάπιο, κατεστημένο καταστρέφεται και αναδύονται νέες, περισσότερο υγιείς, δυνάμεις οι οποίες αναλαμβάνουν να οδηγήσουν την οικονομία και την κοινωνία. Πολλοί περίμεναν πως κάτι αντίστοιχο θα έβλεπαν και στην Ελλάδα της εξαετούς κρίσης. Μέσα από τα χαλάσματα θα δημιουργούνταν νέες ευκαιρίες, θα ξεφύτρωναν νέες εταιρείες και πρόσωπα, πως θα κατέρρεε το παλαιό, κρατικοδίαιτο μοντέλο της ελληνικής επιχειρηματικότητας.

Αλλα δείχνει η σκληρή πραγματικότητα: Οι ίδιοι μεταπράτες, με τα σκούρα κοστούμια, κυκλοφορούν στα υπουργικά γραφεία. Μόνο που αυτή τη φορά (επειδή δε θέλουν να δώσουν ούτε ευρώ από τα κεφάλαια που άντλησαν την περίοδο που άρμεγαν το ελληνικό δημόσιο) συνοδεύονται από ξένους επιχειρηματίες, ενίοτε προερχόμενους από αντιδημοκρατικά καθεστώτα της Ανατολής. Οι μεταπράτες βάζουν τις γνωριμίες, οι Ανατολίτες τα μετρητά και η ζωή συνεχίζεται δια των εξαγγελιών περί της επικείμενης ανάπτυξης. Οι ισχυροί κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες που συνέβαλλαν στην κατάρρευση της χώρας είναι αυτοί που επωφελούνται από το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας ώστε να αποπληρωθεί το δημόσιο χρέος.

Οσο και αν διαμαρτύρονται ή μας υπενθυμίζουν τον αρπακτικό χαρακτήρα της επιχειρηματικότητας που μας οδήγησε στην καταστροφή όψιμοι επικριτές, όπως ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημ. Δασκαλόπουλος, η κατάσταση δεν αλλάζει. Μια ματιά στις φωτογραφίες με τις διάφορες επισκέψεις ξένων επισήμως ή τα ταξίδια επιχειρηματιών στο εξωτερικό αρκεί: Στο φόντο διακρίνονται οι ίδιες φυσιογνωμίες.

Δυστυχώς, το καινούργιο δεν έχει χώρο για να εμφανιστεί, αφού οι αλλαγές προωθούνται με δυσκολία (ενίοτε απλώς ανακοινώνονται χωρίς να υλοποιούνται) και καταβάλλεται τεράστια προσπάθεια ώστε να μην αλλάξει τίποτα. Στη συντήρηση του παλαιού καθεστώτος συμβάλλουν και οι τράπεζες οι οποίες δεν επιθυμούν να γράψουν τις τεράστιες ζημιές από τα δάνεια που έχουν αρκετοί από τους επιχειρηματίες της διαπλοκής. Ετσι διατηρούν με τεχνητά μέσα στη ζωή κάποιους από τους κρατικοδίαιτους παράγοντες της προηγούμενης 30ετίας. Αυτούς ξέρουμε, αυτούς εμπιστευόμαστε. Ετσι, χωρίς δημιουργία, στην Ελλάδα μένει μόνο η καταστροφή.

Δημοσιεύθηκε στις 2/6/2013 στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Τα ελληνικά νοικοκυριά βουλιάζουν υπό το βάρος των χρεών

Δανεισμός ΝοικοκυριώνΑπό τη σημερινή μελέτη του ΟΟΣΑ

Και το 2014 θα διατηρήσουμε την πρωτιά στην ανεργία σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ

ΑΝΕΡΓΙΑΑπό τη σημερινή μελέτη του οργανισμού

Η εγχείρηση πετυχαίνει (;), ο ασθενής ψυχορραγεί

Ακόμα και στη «μαύρη δεκαετία» του 1930, η αμερικανική οικονομία είχε γυρίσει σε θετικό πρόσημο από το 1933. Από τότε μέχρι το 1940 μόνο για μία χρονιά υποχώρησε το ΑΕΠ, χωρίς να υπάρξει αντίστοιχη πρόοδος στην πραγματική οικονομία, με την ανεργία σταθερά πάνω από το 12%. Το ΑΕΠ των ΗΠΑ είχε παρουσιάσει άνοδο 11% το 1934, 9% το 1935 και 13% το 1936 χωρίς να το έχουν καταλάβει οι Αμερικανοί… Η Μεγάλη Υφεση επέμενε, μέχρι να έρθει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος μέσω του οποίου αναστήθηκε η μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη. Τι δείχνει η εμπειρία στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού; Πως μια χώρα μπορεί να έχει βγει από την ύφεση, αλλά η πραγματική οικονομία να παραμένει στην εντατική. Η ανεργία να διατηρείται σε υψηλά επίπεδα, οι καταναλωτές να περιορίζονται στα απαραίτητα, οι επενδύσεις να επικεντρώνονται σε κερδοσκοπικά παίγνια και όχι στην πραγματική παραγωγή.

Την ίδια ακριβώς εμπειρία κινδυνεύουμε να ζήσουμε και στην Ελλάδα, αν δεν υπάρξουν ουσιαστικές πρωτοβουλίες για τη στήριξη της πραγματικής οικονομίας: Να πανηγυρίζουμε για την «έξοδο από την ύφεση» επειδή κάποια στιγμή μέσα στον επόμενο χρόνο το ΑΕΠ θα επιστρέψει σε θετικό πρόσημο, αλλά ταυτόχρονα η ανεργία των νέων να παραμένει κοντά στο 60%, τα καταστήματα να κλείνουν, οι εξαγωγές να ασθμαίνουν. Γι’ αυτό εκτός από την επικοινωνιακή προσπάθεια αντιστροφής του κλίματος που καταβάλλει η κυβέρνηση απαιτούνται και πρωτοβουλίες διάσωσης του παραγωγικού ιστού που έχει απομείνει ζωντανός, παράλληλα με προσέλκυση επενδύσεων που δημιουργούν θέσεις εργασίας και μέτρα για ενίσχυση της ρευστότητας στην αγορά.

Ειδικά για τη ρευστότητα, κόντρα στις κυβερνητικές εξαγγελίες, τα ενημερωτικά δελτία των τραπεζών για τις αυξήσεις κεφαλαίου δείχνουν πως οι χορηγήσεις δανείων θα περιοριστούν περαιτέρω το προσεχές διάστημα. «Κανένας τραπεζοϋπάλληλος δεν απολύθηκε για δάνειο που δεν χορήγησε» που έλεγε πρόσφατα και ένας Αμερικανός γερουσιαστής. Αντίθετα πολλοί παίζουν το κεφάλι τους εγκρίνοντας δάνεια σε περίοδο μεγάλης ύφεσης… Τα δάνεια σε μικρομεσαίους είναι μια εργασία χαμηλού περιθωρίου για τις τράπεζες όταν μπορούν να βγάζουν περισσότερα από επενδυτικές (βλέπε κερδοσκοπικές) δραστηριότητες. Συνεπώς χρειάζονται μέτρα ώστε να κινητοποιηθούν οι τραπεζίτες προς την ενίσχυση της ραχοκοκαλιάς της οικονομίας.

Το ίδιο ισχύει και για τις επενδύσεις. Οπως έχουν διαπιστώσει στην κυβέρνηση, και φαίνεται από την προσπάθεια που καταβάλλει το Μέγαρο Μαξίμου, οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι αρκετές. Χρειάζεται ολοκληρωμένο σχέδιο ώστε να μεγιστοποιηθούν τα οφέλη π.χ. από την παραχώρηση του λιμανιού του Πειραιά στους Κινέζους. Γι’ αυτό και κυκλοφορούν ήδη σενάρια για συνδυασμό παραχώρησης τόσο του λιμανιού, όσο και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ ώστε να ικανοποιηθούν τα σχέδια του Πεκίνου για ταχεία πρόσβαση στις αγορές της Ευρώπης μέσω Πειραιά. Το ίδιο ισχύει και για τις λεπτές ισορροπίες που διαμορφώνονται στον τομέα της ενέργειας. Οι επόμενοι μήνες θα δείξουν αν το θετικό πρόσημο στο ΑΕΠ, που θα έρθει μέσα στον επόμενο χρόνο, θα αποτυπώνεται στην πραγματική οικονομία.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στη «δημοκρατία»

Η διαχείριση ανθρώπων στο δημόσιο και η διαφθορά

Από τον Α. Π., που εργάζεται για χρόνια στο δημόσιο, πήρα μια ενδιαφέρουσα επιστολή που αφορά το περίφημο ερωτηματολόγιο για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων, τη διαχείριση των ανθρώπων σε πολλά ΝΠΔΔ και το τι πρέπει να γίνει για τους επίορκους. Τη βρήκα ενδιαφέρουσα και την αναδημοσιεύω:

«Διορίσθηκα, ως Πτυχιούχος Μόνιμος Υπάλληλος, σε ΝΠΔΔ, μετά από επιτυχία μου σε Πανελλήνιο Δημόσιο Διαγωνισμό. Στο ΝΠΔΔ που υπηρετώ, τα τελευταία 13 έτη έγιναν εκατοντάδες προσλήψεις, χωρίς διαγωνισμό, κάτω από το απόλυτο καθεστώς γενικευμένης οικογενειοκρατίας και ως εκ τούτου με ενδεχόμενες παράνομες προσλήψεις και αποτελούν την μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων.

Σε ένα καθεστώς οικογενειοκρατίας, μια συνεχής και διαρκής ηθική παρενόχληση (mobbing) και ένας επαναλαμβανόμενος εκφοβισμός και συστηματική εργασιακή ψυχολογική κακομεταχείριση (bullying), είναι βέβαιον, ότι έχει καταστροφικά αποτελέσματα για την σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων-θυμάτων και κατ’ επέκταση, των οικογενειών τους. Φυσικό είναι τα μέλη της οικογενειοκρατίας να χαρακτηρίζουν δήθεν ικανούς τα μέλη τους και τους εκτός οικογενειοκρατίας δήθεν ακατάλληλους.

Η συμπλήρωση του ερωτηματολογίου, που ζητά το υπουργείο, σε ένα τέτοιο καθεστώς οικογενειοκρατίας, παράνομων προσλήψεων αορίστου χρόνου που μπήκαν από το παράθυρο, κλικών, κομματισμού, ημετέρων, ανομίας, διαπλοκής κ.λπ., εξυπακούεται ότι σε κάθε περίπτωση θα είναι αναξιόπιστο. Αυτό είναι ο νέος Καιάδας για να σώσουν την οικογενειοκρατία, τους αορίστου χρόνου που μπήκαν από το παράθυρο, την διαπλοκή, την ανομία, τις “φαμίλιες”, τους ημέτερους, τους κομματικούς στρατούς. Στο καθεστώς οικογενειοκρατίας, τους έξω από αυτήν, τους εξαναγκάζουν σε αδράνεια (στο ψυγείο). Τα μέλη της οικογενειοκρατίας αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία, εκλέγουν με την ψήφο τους υπηρεσιακά συμβούλια, διοικήσεις, συλλογικά όργανα, τοποθετούνται αναξιοκρατικά προϊστάμενοι κ.λπ. Είναι αστείο να ζητά το υπουργείο συμπλήρωση ερωτηματολογίου, για το τι κάνει υπάλληλος-θύμα των πιο πάνω και μάλιστα με την επιβεβαίωση των προϊσταμένων, δηλαδή της ίδιας της οικογενειοκρατίας κ.λπ.!

Σε ένα καθεστώς οικογενειοκρατίας, μια συνεχής και διαρκής ηθική παρενόχληση (mobbing) και ένας επαναλαμβανόμενος εκφοβισμός και συστηματική εργασιακή ψυχολογική κακομεταχείριση (bullying), είναι βέβαιον, ότι έχει καταστροφικά αποτελέσματα για την σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων-θυμάτων και κατ’ επέκταση, των οικογενειών τους. Φυσικό είναι τα μέλη της οικογενειοκρατίας να χαρακτηρίζουν δήθεν ικανούς τα μέλη τους και τους εκτός οικογενειοκρατίας δήθεν ακατάλληλους.

Η συμπλήρωση του ερωτηματολογίου που ζητά το υπουργείο να συμπληρωθεί από δημοσίους υπαλλήλους, αποτελεί Καιάδα, για ανθρωποθυσίες. Άθλιες μεθοδεύσεις για να σώσουν την οικογενειοκρατία, τις παράνομες προσλήψεις αορίστου χρόνου που μπήκαν από το παράθυρο, τους μεγαλοεπίορκους που έκαναν αυτές τις προσλήψεις, τις κλίκες, τις συμμορίες, την ανομία, τους ημέτερους, τους κομματικούς στρατούς!

Μετά από προσωπική οδυνηρή εμπειρία μου, που λαμβάνει χώρα τα τελευταία περίπου 2,5 έτη, ως υπάλληλος, στο ΝΠΔΔ που υπηρετώ, παίρνω το θάρρος να σας εκθέσω τις απόψεις μου για τα εξής:

Επιβάλλεται άμεσα η Νομοθετική ρύθμιση για την προστασία του εργαζόμενου από: Την ηθική παρενόχληση (mobbing) & τον εκφοβισμό και την εργασιακή ψυχολογική κακομεταχείριση (bullying). Είναι κακοήθης συμπεριφορά και η υποβολή του εργαζόμενου σε ψυχολογική παρενόχληση, μιας συστηματικής και διαρκούς επίθεσης σε βάρος ενός προκαθορισμένου θύματος από ένα μεμονωμένο πρόσωπο ή ομάδα προσώπων, που σκοπό έχει να πλήξει και να βλάψει την φήμη, την τιμή, την αξιοπρέπεια και την ακεραιότητα του υπαλλήλου-θύματος και να τον ωθήσει τελικά να εγκαταλείψει την θέση εργασίας του.

Πρόκειται ουσιαστικά για μία κατάσταση ψυχολογικής βίας-τρομοκρατίας. Εχθρικές συμπεριφορές που συνιστούν παρενόχληση αποτελούν οι προσβολές, η απομόνωση, συνεχών αρνητικών σχολίων, διάδοσης κουτσομπολιού, η χρησιμοποίηση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, μειωτικά σχόλια, στέρηση ευκαιριών, αγένεια, πειράγματα, ύπουλοι εκφοβισμοί, χρησιμοποίηση αισχρής γλώσσας ή σαρκασμού, διαβολές, εργασιακή υπονόμευση, εξευτελισμού, εισβολή στην ιδιωτική ζωή, ταπεινώσεις, συνεχής κακολογία, εξαναγκασμός σε αδράνεια, διάδοση αρνητικών σχολίων, καψώνια στην χορήγηση αδείας, φωνές δυνατά μπροστά σε άλλους, υποτιμητικά σχόλια, διάδοση ψεύτικων φημών, συκοφαντίες, εξευτελισμού, οι προσβολές στην προσωπική αξιοπρέπεια και η λεκτική βία κ.λπ. Είναι η επαναλαμβανόμενη αδικαιολόγητα επιθετική και κακοήθης συμπεριφορά κατά ενός εργαζομένου, που περιλαμβάνει ψυχολογική και λεκτική βία στον χώρο εργασίας. Γίνεται χρήση εκδικητικών, μνησίκακων, κακόβουλων ή εξευτελιστικών προσπαθειών για να υποβιβαστεί ένας υπάλληλος.

Τέτοιες επίμονες αρνητικές επιθέσεις πάνω στην προσωπική ή επαγγελματική απόδοση είναι απρόβλεπτες, παράλογες και άδικες. Μειώνουν συστηματικά τον υπάλληλο-στόχο, για να διαβρώσουν την όποια υποστήριξη αναζητήσει αργότερα και τον δυσφημούν. Ο εκφοβισμός είναι μια σκόπιμη, επαναλαμβανόμενη και ασεβής συμπεριφορά προς έναν εργαζόμενο που έχει επιλεγεί ως στόχος. Ο εκφοβισμός και η βία, συνοδεύονται από απειλές ή προσβολές. Έτσι δημιουργείται ένα έντονα τοξικό εργασιακό περιβάλλον.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ειδικό νομοθετικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση του φαινομένου της ηθικής παρενόχλησης στον εργασιακό χώρο. Στην Ελλάδα για να τεκμηριωθεί νομικά το mobbing είναι δύσκολο με την υπάρχουσα νομοθεσία!
Το 2005 ψηφίστηκε ο Νόμος 3304 για την εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανεξαρτήτως φυλετικής ή εθνικής καταγωγής, θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας, στον τομέα της απασχόλησης και της εργασίας (ΦΕΚ Α’ 16/27-01-2005). Ο Νόμος αυτός ενσωμάτωσε τις οδηγίες 2000/43/ΕΚ και 2000/78/ΕΚ, ωστόσο περιορίζει το παράνομο των παρενοχλήσεων μόνο σ’ αυτές που έχουν ως έρεισμα και βάση, τα πιο πάνω , χωρίς να επεκτείνεται ή να εστιάζει σε κάθε παρενοχλητική συμπεριφορά της οποίας μπορεί να τύχει ο εργαζόμενος στον χώρο εργασίας του.

Χωρίς διάθεση υπερβολής, οδηγούμαστε στο λογικό συμπέρασμα ότι: Για όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους που δεν ανήκουν σ’ αυτές τις ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες επιτρέπεται απροκάλυπτα η προσβολή, η απαξίωση, η περιφρόνηση, η περιθωριοποίηση, η υποβάθμιση, η υποτίμηση, η επιθετική συμπεριφορά κ.λπ.! Και είναι επιτακτική ανάγκη η αντιμετώπιση της εργασιακής παρενόχλησης, καθώς επιστημονικά τεκμηριωμένες μελέτες δείχνουν ότι έχει καταστροφικά αποτελέσματα για την σωματική και ψυχική υγεία των εργαζομένων και κατ’ επέκταση, των οικογενειών τους.

Σε πολλές χώρες της Ευρώπης υπάρχουν νόμοι που ρυθμίζουν με σαφήνεια τέτοιες καταστάσεις. Θύματα συμπεριφοράς mobbing μπορούν να καταφύγουν στα δικαστήρια και να μηνύσουν τον εργοδότη τους ή τον/-τους mobber(s). Οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης άρχισαν να περιλαμβάνουν στις νομοθεσίες τους προβλέψεις για την ηθική παρενόχληση από το 1990 και ύστερα. Πολύ σημαντικό στοιχείο είναι πως σε κάποιες χώρες, αιτία για να υπάρξει νομοθετική ρύθμιση αποτέλεσαν επιστημονικές έρευνες σχετικά με το φαινόμενο, οι οποίες έτυχαν μεγάλης απήχησης και ενδιαφέροντος π.χ., η Σουηδία, η Γαλλία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Μεγάλη Βρετανία, η Ιρλανδία, η Ιταλία, η Γερμανία κ.λπ. Επίσης και σε άλλες χώρες υπάρχει νομοθεσία στην οποία μπορεί να καταφύγει ο εργαζόμενος που έγινε στόχος κακομεταχείρισης, όπως η Αυστραλία, ο Καναδάς, οι ΗΠΑ κ.λπ.

Η νομοθετική ρύθμιση για την προστασία από το φαινόμενο της ηθικής παρενόχλησης, κρίνεται απαραίτητη και στην Ελλάδα, αφού θα αποτελούσε ένα είδος ελάχιστης πρόληψης και θα προέβλεπε τρόπους επίλυσης και αποκατάστασης της αξιοπρέπειας των θυμάτων. Επιπλέον, η διεξαγωγή ερευνών για την καλύτερη κατανόηση των διαφόρων παραμέτρων του φαινομένου, την έκτασή του σε υπηρεσίες και οργανισμούς και την εκ μέρους της πολιτείας προτάσεων και εφαρμογής μέτρων είναι επιβεβλημένη. Η νομική ομπρέλα που πρέπει να ανοιχτεί για το ζήτημα πρέπει να είναι κάτι πολύ περισσότερο από διεκδίκηση αποζημιώσεων. Οφείλει να δρα στην κατεύθυνση της πρόληψης, αλλά και στην προστασία του υπαλλήλου- θύματος που καταγγέλλει το φαινόμενο.

Ανεξάρτητα από τα πιο πάνω, θα πρέπει άμεσα να γίνει νομοθετική ρύθμιση, για την προστασία των μαρτύρων για την διαφθορά. Τούτο εξάλλου ζητά και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Μόνον έτσι θα αποκαλυφθούν οι επίορκοι, ώστε να διωχθούν».

A. Π.

Καρντάσια

 Στην αρχή κέρδισαν τη δουλειά, ύψους περί τα 250.000.000 ευρώ, με έκπτωση μόλις 5%, ενώ η δεύτερη κοινοπραξία που συμμετείχε στο διαγωνισμό προσέφερε έκπτωση μόλις 1%. Οι μήνες περνούσαν, αλλά η σύμβαση δεν υπογράφονταν γιατί είχαν αρχίσει οι καταγγελίες. Ακολούθησε η έφοδος της Επιτροπής Ανταγωνισμού στα γραφεία των εργολάβων με αφορμή άλλες καταγγελίες για στημένους διαγωνισμούς και προσυμφωνημένες προσφορές. Και τότε έγινε το θαύμα! Οι εργολάβοι, με δική τους πρωτοβουλία εμφανίστηκαν να αυξάνουν το ποσοστό έκπτωσης που προσφέρουν κατά 2 – 3 εκατοστιαίες μονάδες. Η νέα προσφορά απέχει, βέβαια, από το σύνηθες ποσοστό έκπτωσης στα δημόσια έργα, αλλά επιτρέπει στους αρμοδίους να προχωρήσουν στην υπογραφή της στοιχειωμένης σύμβασης. Πάντα για το δημόσιο συμφέρον. Περισσότερα τις επόμενες ημέρες.

Ναι! Στην «ελεύθερη αγορά» οι καλοί προκόβουν

«I. F. Stone, perhaps more than any journalist in the twentieth century, lived a life dedicated to the values Day and Macdonald held out as the only hope for real transformation. Stone, born and raised by Russian immigrants in Philadelphia, was one of the most famous reporters in the nation by the end of World War II. He was a regular on television news programs and had easy access to those in power. He traveled with underground Jewish survivors of the Nazi Holocaust on leaky transports to British-occupied Palestine and wrote a series of reports that dramatically boosted the circulation of the New York newspaper PM. He covered the war for Israeli independence. And he was a confidant of many in the administration of Franklin Roosevelt.

And then, challenging President Harry Truman’s loyalty program and the establishment of NATO, Stone disappeared from public view and was swallowed up in the hysteria over communism. He became a nonperson. He began an address to a rally against the hydrogen bomb in February 1950 with the words “FBI agents and fellow subversives”15 He was soon under daily FBI surveillance. His passport was not renewed. And he was blacklisted as a reporter. Even the Nation, the centerpiece of the liberal intelligentsia, would not give him a job. He was forty-four and wrote that such actions made him “feel for the moment like a ghost.”16

Stone gathered up a few stalwarts from his old magazine and newspaper audience—although not enough to cover expenses—and launched a newsletter in 1953 called I. F. Stone’s Weekly. Stone did what the muckrakers did before the war, but rather than write for huge mass weeklies, he self-published his work in his basement «Stone’s work exposed the damage done to journalism by mass culture. The stories that Stone broke were ignored by most organizations. It was Stone who punctured the Johnson administration’s assertion that U.S. ships had been attacked in the Gulf of Tonkin. He pointed out that “one bullet embedded in one destroyer hull is the only proof we have been able to muster that the . . . attacks took place.”17 In an appendix of a State Department white paper meant to justify an expansion of the war, he found that in the months between June 1962 and January 1964 only 179 of approximately 7,500 weapons captured from the Vietcong had come from the Soviet bloc. The remainder, ninety-five percent, came from U.S. arms provided to the South Vietnamese.

He did this reporting while shut out of the big news conferences and confidential background briefings given to well-placed Washington reporters. The establishment reporters, he conceded, knew things he did not, but “a lot of what they know isn’t true.”18 What those journalists called objectivity “usually is seeing things the way everybody else sees them,”19 Stone said. By the time he closed the weekly nearly two decades later, it «had seventy thousand subscribers, and he had become a journalistic icon.

Stone was that curious hybrid of intellectual and journalist. He was as conversant in theater, art, literature, poetry, and the classics—he knew Latin and mastered Greek at the end of his life to write a book on the trial of Socrates—as he was in the intricacies of the New Deal, the permanent war economy, and the labor movement. His fierce independence and razor-sharp intellect, like George Orwell’s, often made him a scourge to the liberal class as well as the right. He detested orthodoxy. He consistently stood on the side of those who would have remained unheard without him. He may have been a supporter of Israel, but he had the courage to write in 1949 that Deir Yassin, an Arab village attacked in 1948 by Zionist paramilitary, who killed more than one hundred residents, was a village “whose Arabs were massacred by Irgunists with biblical ferocity, a shameful page in the history of the Jewish war of liberation.”20 American Jewish organizations offered to promote his book on the war for Israeli independence if he deleted one sentence calling for a binational Arab-Jewish state made up of Palestine and Trans-Jordan. He refused. The book languished in obscurity.»

Chris, Hedges: «Death of the Liberal Class»