Καύσιμα: Αδιαφορία με ανυπολόγιστο κόστος

Η εφαρμογή του συστήματος καταγραφής εισροών / εκροών στα πρατήρια καυσίμων και στα διυλιστήρια είχε αποφασιστεί το 2009 όταν στο υπουργείο Ανάπτυξης ήταν ο Κ. Χατζηδάκης. Εξαγγέλθηκε και πάλι από την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ το 2010 και το 2011, ενώ στις αρχές του 2012 υπήρξε και σχετικός νόμος, με πρόσθετα μέτρα για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου, από την κυβέρνηση Παπαδήμου. Σήμερα, ο κ. Χατζηδάκης, ο οποίος είναι και πάλι στο τιμόνι του υπουργείου Ανάπτυξης, εξήγγειλε πως από τον Απρίλιο του 2013 το σύστημα εισροών / εκροών θα λειτουργεί, αλλά μόνο στα πρατήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Θα χρειαστούν περίπου άλλοι 12 μήνες μέχρι την πλήρη λειτουργία του σε ολόκληρη την Ελλάδα και τη διασύνδεση με το κεντρικό σύστημα της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων (ΓΓΠΣ). Δηλαδή θα απαιτηθούν περί τα πέντε χρόνια για τη λειτουργία ενός συστήματος που θεωρείται σημαντικό όπλο για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου, όταν στη γειτονική Βουλγαρία χρειάστηκαν μόνο πέντε μήνες! Μέσα σε λιγότερο από ένα εξάμηνο το αντίστοιχο σύστημα στη Βουλγαρία είχε λειτουργήσει με τα έσοδα του προϋπολογισμού να αυξάνονται κατά μισό δισεκατομμύριο ευρώ από τους πρώτους μήνες εφαρμογής.

Με τον ίδιο τρόπο (της πλήρους αδιαφορίας) αντιμετωπίστηκαν από την πολιτεία και τα άλλα μέτρα για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου. Τα περισσότερα περιλαμβάνονταν στο νόμο που ψηφίστηκε στις αρχές του χρόνου, αλλά οι αρμόδιοι ξέχασαν να εκδώσουν τις σχετικές υπουργικές αποφάσεις. Η εγκατάσταση συστημάτων εντοπισμού (GPS) στα βυτιοφόρα προβλέπονταν από τον ίδιο νόμο, αλλά σήμερα μάθαμε από τον υφυπουργό Οικονομικών Γ. Μαυραγάνη πως πρόσφατα συστάθηκε η επιτροπή για τις τεχνικές προδιαγραφές! Το ίδιο ισχύει και για τους ιχνηθέτες, δηλαδή τις ειδικές χημικές ουσίες με τις οποίες θα χρωματίζονται τα καύσιμα ώστε να αποφεύγεται το λαθρεμπόριο (ειδικά με το ναυτιλιακό πετρέλαιο). Τώρα συστάθηκε η επιτροπή για τις προδιαγραφές!

Επρεπε να χρεοκοπήσει η χώρα, να συζητάμε επί μήνες για το αν θα κόψουμε ή όχι τα 30 ευρώ από τη σύνταξη του ΟΓΑ για να αποφασίσει η πολιτική μας τάξη πως έπρεπε να μπει τέλος στο λαθρεμπόριο καυσίμων. Το παράδειγμα της Βουλγαρίας δείχνει πως το ελληνικό δημόσιο θα μπορούσε να είχε έσοδα εκατοντάδων εκατομμυρίων από την εφαρμογή των συστημάτων καταπολέμησης του λαθρεμπορίου. Ετσι δεν θα ασχολούμαστε επί τόσες εβδομάδες με το επίδομα γάμου ή την επικείμενη περικοπή του επιδόματος ανεργίας. Η αδιαφορία δεν αποτελεί αδίκημα για τους πολιτικούς μας.

Ελληνική Δημόσια Διοίκηση 2013 Edition

Στην τύχη του έχει εγκαταλειφθεί το δημόσιο, την ίδια στιγμή που καλείται να σηκώσει το βάρος της διάσωσης και ανόρθωσης της χώρας. Ακόμα και οργανισμοί που μπορούν να διαδραματίσουν καίριο ρόλο στην αύξηση των εσόδων του δημοσίου θυμίζουν σήμερα μαυσωλεία με παρκαρισμένους υπαλλήλους οι οποίοι περιμένουν τη συνταξιοδότηση. Δίπλα στους συνήθως 50ρηδες υπαλλήλους εξακολουθούν να λειτουργούν ανενόχλητα τα κυκλώματα που απομυζούν το κρατικό ταμείο. Την ίδια ώρα που υπουργοί προσπαθούν να βγάλουν «από τη μύγα ξύγγι», κλείνουν τα μάτια στα φαινόμενα κακοδιοίκησης, ενώ συνεχίζουν τη μακρά παράδοση ανοχής στη διαφθορα.
Πάρτε για παράδειγμα όσα συνέβησαν με υπάλληλο κρατικού οργανισμού που ανήκει εδώ και μήνες στη δικαιοδοσία του ΤΑΙΠΕΔ. Συνελήφθη επ´ αυτοφώρω να χρηματίζεται προκειμένου να εξυπηρετήσει ιδιώτες. Αντί η υπηρεσία να προχωρήσει στην απόλυσή της, αποφάσισε να συστήσει επιτροπή η οποία διεξάγει εδώ και μήνες Ενορκη Διοικητική Εξέταση (ΕΔΕ) μολονότι η υπάλληλος πιάστηκε στα πράσα. Στην επιτροπή συμμετέχει και η προϊσταμένη της στην ίδια υπηρεσία. Η υπάλληλος αντί της απόλυσης κατάφερε προ εβδομάδων να συνταξιοδοτηθεί πρόωρα με δόξα και τιμή, παίρνοντας και τους επιπλέον μισθούς που προβλέπει η νομοθεσία!
Η υπόθεση διαφθοράς με τη συγκεκριμένη υπάλληλο είναι παρωνυχίδα μπροστά στα όσα συμβαίνουν επί δεκαετίες στην ίδια υπηρεσία. Και όμως, εξακολουθεί να λειτουργεί χωρίς οργανόγραμμα, μολονότι έπρεπε να έχει καταρτισθεί από τον περασμένο Μάρτιο, επειδή συγχωνεύθηκε με άλλον οργανισμό. Αλλά πως να γίνει οργανόγραμμα όταν το προσωπικό της αποτελείται κυρίως από διευθυντές και τμηματάρχες, ενώ απουσιάζουν οι απλοί υπάλληλοι.
Πρόσφατα, μετά από ένα επεισόδιο ξυλοδαρμού σε παράρτημα του ιδίου οργανισμού στην Πελοπόννησο «ξηλώθηκε» ο τοπικός διευθυντής που ήρθε στα χέρια με υπάλληλό του. Ποιος τον αντικατέστησε; Κανείς. Ανατέθηκε στον διευθυντή Θεσσαλονίκης να ασκεί παράλληλα τα ίδια καθήκοντα για το παράρτημα στην περιοχή της Πελοποννήσου! Οσο για τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι προμήθειες, δε θυμίζει σε τίποτα όσα ακούμε καθημερινά για «νοικοκύρεμα» στο δημόσιο: Λίγες εβδομάδες πριν την πιλοτική έναρξη των ηλεκτρονικών προμηθειών στο δημόσιο, ο συγκεκριμένος οργανισμός δεν έχει επίσημο κατάλογο προμηθευτών. Ούτε, βέβαια, δημοσιεύει αποφάσεις στη «Διαύγεια» γιατί έχει αυτοεξαιρεθεί, με απόφαση του δικού του νομκού συμβούλου!
Ετσι η διοίκηση μπορεί να προσλαμβάνει χωρίς πολλές διατυπώσεις διάφορους συμβούλους. Οι σύμβουλοι, τουλάχιστον οι πλέον φιλότιμοι εξ´ αυτών, κανουν τη δουλειά ώστε να αφήνουν το προσωπικό στην ησυχία του. Οσοι υπάλληλοι προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους βλέπουν τους κόπους τους να πηγαίνουν χαμένοι. Η διοίκηση έχει αφήσει τον οργανισμό στον αυτόματο πιλότο, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα. Και ας χάνονται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ και ας είναι εμφανής η παρουσία των τρωκτικών.
Πρόκειται για μόνο μία περίπτωση δημόσιας υπηρεσίας που εξακολουθεί να λειτουργεί με το παλιό καλό μοντέλο «ο,τι βρέξει, ας κατεβάσει». Οι ελπίδες της χώρας λιγοστεύουν όσο δεν αλλάζει το δημόσιο.

«Ανάπτυξη»: Η νέα καραμέλα

Η μαγική λέξη «ανάπτυξη» συνοδεύει σχεδόν κάθε πρόταση υπουργού ή άλλου πολιτικού παράγοντα τους τελευταίους μήνες. Εχει υποκαταστήσει δύο άλλες μαγικές λέξεις της προηγούμενης 30ετίας: τους «διορισμούς» και τα «κονδύλια». Το πρόβλημα είναι πως οι πολιτικοί μας νομίζουν πως όσο εύκολα διόριζαν στο δημόσιο, άλλο τόσο εύκολα θα προσφέρουν απλόχερα στους πολίτες την «ανάπτυξη». Ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το γεγονός πως δεν γνωρίζουν τι ακριβώς είναι ανάπτυξη γιατί εδώ και δεκαετίες η Ελλάδα αναπτύσσονταν μέσω της κατανάλωσης και των δανεικών. Στην πραγματικότητα έχανε συνεχώς έδαφος στη διεθνή μάχη για την ανταγωνιστικότητα, αλλά η πλαστή ευημερία που προσέφεραν τα δάνεια, η φοροδιαφυγή και η προκλητική αφαίμαξη δημοσίων πόρων επέτρεπε στους πολιτικούς να κυκλοφορούν καταχειροκροτούμενοι σε λαϊκές και τοπικά πανηγύρια.

Ανάπτυξη σημαίνει πως το κράτος πρέπει να κινητοποιήσει τρεις μηχανές: Τον κρατικό μηχανισμό, τον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας και τις τράπεζες. Ο κρατικός μηχανισμός είναι κλινικά νεκρός εδώ και δεκαετίες, αλλά τα τελευταία χρόνια η κατάστασή του έχει χειροτερεύσει. Ποιος θα ζητήσει από τους δημοσίους υπαλλήλους να εργαστούν όταν η πλειοψηφία των ενσυνείδητων εργαζομένων βλέπει τις περικοπές να πέφτουν επί δικαίων και αδίκων; Οταν διαπιστώνει πως ακόμα και μετά τη χρεοκοπία υπάρχουν στελέχη που διατηρούν αργομισθίες και προνόμια. Οταν δεν έχει γίνει σχεδόν τίποτα για να περιοριστεί η πολυνομία, η γραφειοκρατία και η σύγχυση αρμοδιοτήτων. Οταν εμφανίζεται ως μεταρρύθμιση η σύσταση νέων ανωνύμων εταιρειών (με επταμελή διοικητικά συμβούλια!) οι οποίες θα λειτουργούν παράλληλα με νέες κρατικές υπηρεσίες, υποτίθεται για να επιταχύνουν επενδύσεις. Οταν ο υφυπουργός Ανάπτυξης ανακοινώνει με περισσή μεγαλοπρέπεια τη χρηματοδότηση «πίστας αγώνων αυτοκινήτου» (αγνώστων προδιαγραφών) και γελάει ολόκληρη η Ευρώπη.

Η ανάπτυξη συνδέεται με την ύπαρξη σαφούς σχεδίου ώστε να αποφεύγεται η διάθεση σπάνιων πόρων σε εταιρείες πρώην δημάρχων ή πρώην πολιτικών όπως συμβαίνει στην περίπτωση της «πίστας Formula 1». Τέτοιο σχέδιο προς το παρόν δεν υπάρχει γιατί οι περισσότεροι από τους αρμοδίους για την κατάρτισή του – εξαιτίας της πολυετούς παρουσίας στην ελληνική πολιτική σκηνή – έχουν ξεχάσει τι σημαίνει «βάζω κάτι να δουλέψει». Μέχρι τώρα πίστευαν πως η έκδοση μιας εγκυκλίου (το πολύ μιας υπουργικής απόφασης!) είναι αρκετή για να «αυξηθούν οι εξαγωγές», να αυξηθεί η απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων ή να ξεκινήσουν τα εκατοντάδες βαλτωμένα έργα ανά την Ελλάδα. Έτσι, ακόμα και για στοιχειώδεις πρωτοβουλίες της δημόσιας διοίκησης έχουν εκδοθεί δεκάδες εγκύκλιοι, υπουργικές αποφάσεις και ενίοτε 2 – 3 αντικρουόμενοι νόμοι.

Για να υπάρξει η ανάπτυξη που ευαγγελίζονται οι πολιτικοί μας πρέπει οι τρεις μηχανές να αρχίσουν να δουλεύουν. Σήμερα και οι τρεις έχουν ξεμείνει από καύσιμα: Το καύσιμο που χρειάζεται το δημόσιο είναι η πολιτική βούληση για ουσιαστική αλλαγή στο μοντέλο λειτουργίας, ο ιδιωτικός τομέας χρειάζεται νέο, ξεκάθαρο, πλαίσιο λειτουργίας και ρευστότητα, ενώ οι τράπεζες θα παραμένουν «ζωνταντές – νεκρές» όσο συνεχίζονται τα παζάρια με τους δανειστές. Μέχρι τότε θα έχουμε χορτάσει «ανάπτυξη»…

Ελληνική Κρίση: Δύο θεωρίες με κοινό στόχο

Οσοι προσπαθούν να εξηγήσουν τη σημερινή τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η Ελλάδα έχουν στριμωχθεί σε δύο στρατόπεδα: Η πρώτη θεωρία θέλει τον περιούσιο ελληνικό λαό να είναι θύμα (μιας ακόμα) διεθνούς συνωμοσίας που έχει σαν στόχο τον πετρελαϊκό μας πλούτο, τα νησιά ή ό,τι άλλο βάζει ο νους σας. Σύμφωνα με την – εξίσου απλοϊκή – δεύτερη άποψη φτάσαμε εδώ για πολιτισμικούς λόγους: οι πολίτες φταίνε που δεν ευδοκίμησαν στον τόπο μας αρκετοί από τους θεσμούς των ανεπτυγμένων χωρών της Δυτικής Ευρώπης, τους πολίτες πρέπει να κατηγορούμε για όσα τραγελαφικά συμβαίνουν αυτές τις ημέρες με αφορμή την περίφημη λίστα μεγαλοκαταθετών στην Ελβετία, οι ψηφοφόροι είναι αυτοί που επέλεγαν επί δεκαετίες τους πολιτικούς – real estate investors και τώρα ζητούν πίσω τα ρέστα.

Οι δύο θεωρίες έχουν κοινό στόχο. Γι’ αυτό καλλιεργούνται από μερίδα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης και καλύπτουν εκατοντάδες σελίδες από βιβλία που κυκλοφόρησαν την τελευταία τριετία. Επιχειρούν να απαλλάξουν την πολιτική μας τάξη από το έγκλημα των τελευταίων δεκαετιών και να την εμφανίσουν είτε ως αθώο θύμα ενός αόρατου διεθνούς παιχνιδιού, είτε ως «απλό υπηρέτη της θέλησης του λαού»: Οι πολίτες ήθελαν διορισμούς, που θα έλεγε και ο κ. Θ. Πάγκαλος, και οι πολιτικοί τους προσέφεραν. Ο λαός ήθελε επιδόματα ή προκλητικά εφάπαξ και οι κυβερνήσεις τα μοίραζαν αφειδώς. Ως γαρνιτούρα τοποθετείται η γνωστή ρήση του Μπ. Σω σύμφωνα με την οποία «δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα, που εγγυάται πως δεν θα κυβερνηθούμε καλύτερα από αυτό που μας αξίζει».

Η πραγματικότητα είναι περισσότερο πολύπλοκη. Τους θεσμούς τους φτιάχνουν ή τους ξεχαρβαλώνουν οι πολιτικές ηγεσίες και στην Ελλάδα τους ήθελαν ατροφικούς για να μπορούν να απομυζούν όσους είχαν ακόμα το κουράγιο να δημιουργήσουν. Η συνεχής υποβάθμιση της ανώτατης εκπαίδευσης (κοινό σημείο όλων των αντιδημοκρατικών καθεστώτων του πλανήτη) ήταν επίσης συνειδητή επιλογή προκειμένου να παράγονται κηφήνες για τα κομματικά γραφεία και τις δημόσιες υπηρεσίες. Η διάλυση του δημοσίου ήταν, επίσης, μια πολιτική επιλογή για την εξασφάλιση ευχαριστημένων και καλοταϊσμένων κομματικών στρατών. Το ίδιο, βέβαια, συνέβαινε και με σειρά επαγγέλματα του ιδιωτικού τομέα τα οποία μεγαλουργούσαν από τη συνεχή υποβάθμιση της Ελλάδας. Κατά σύμπτωση, τα ίδια επαγγέλματα κυριαρχούν σήμερα στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Η μη εφαρμογή των νόμων (από τα αυθαίρετα μέχρι τις δεκάδες Επείγουσες Προκαταρκτικές Εξετάσεις που εκκρεμούν επί μήνες) ήταν, επίσης, μια επιλογή του πολιτικού συστήματος και όχι των πολιτών. Προκειμένου να εξασφαλίσουν ατιμωρησία προσέφεραν στους ψηφοφόρους ως αντάλλαγμα μια Δικαιοσύνη που αδυνατεί να λειτουργήσει, υπό το βάρος της πολυνομίας, της αδιαφάνειας και της έλλειψης στοιχειώδους υποδομής σε ανθρώπινο δυναμικό και τεχνολογικό εξοπλισμό. Κάποιοι θα αναρωτηθούν «μα γιατί δεν έγινε επανάσταση;». Η απάντηση είναι απλή: Σε πολλές χώρες του κόσμου (από την Αίγυπτο μέχρι τη Ρωσία) έγιναν μία ή περισσότερες επαναστάσεις, αλλά οι νέοι ηγέτες εφάρμοσαν στο τέλος την κλεπτοκρατική πολιτική των προκατόχων τους. Γιατί οι ηγέτες κάνουν τη διαφορά.
Δημοσιεύθηκε σήμερα στη «δημοκρατία’

«Εταιρεία λαϊκής βάσης» θέλει να ενταχθεί στο «fast track»!

Μπορεί στη διαδικασία «fast track», για ταχεία αδειοδότηση μεγάλων επενδύσεων, να έχουν ενταχθεί ελάχιστα έργα τα οποία προς το παρόν βρίσκονται στα χαρτιά, αλλά φιλοδοξεί να ενταχθεί σ’ αυτήν μια εταιρεία «λαϊκής βάσης»! Ο «όμιλος Επενδύσεων και Συμμετοχών Μπίμπας ΑΒΕΕ» διαφημίζει πως όλοι οι Ελληνες μπορούν να συμμετάσχουν στο επενδυτικό σχήμα, «ξεκινώντας από 5.000 ευρώ», που θα κατασκευάσει «το μεγαλύτερο ηλιοθερμικό / φωτοβολταϊκό πάρκο στην Ελλάδα». Το πάρκο, ισχύος 100.000 KW, πρόκειται σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εταιρείας να κατασκευαστεί στην δυτική Αττική, σε γήπεδο εκτάσεως 2000 στρεμμάτων

Οι διαφημιστικές καταχωρήσεις του εν λόγω ομίλου σύμφωνα με τις οποίες το φωτοβολταϊκό πάρκο θα κατασκευαστεί «με τη μέθοδο Fast-Track Invest In Greece» προκάλεσαν την παρέμβαση του Invest in Greece. Η διοίκηση του οργανισμού ανακοίνωσε πως ο όμιλος Μπίμπας «βρίσκεται στη διαδικασία υποβολής αιτήματος υπαγωγής έργου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ)» στις διατάξεις του fast track, χωρίς αυτή να έχει ολοκληρωθεί.

Με άλλα λόγια, ο φάκελος δεν έχει υποβληθεί και συνεπώς δεν έχει ξεκινήσει η αξιολόγησή του από το Invest in Greece ώστε να εξακριβωθεί αν μπορεί να ενταχθεί στο «fast track», ούτε έχει υπάρξει απόφαση υπαγωγής του στη συγκεκριμένη διαδικασία από την αρμόδια διυπουργική επιτροπή Στρατηγικών Επενδύσεων. Η διοίκηση παραδέχεται, επίσης, πως δεν είναι δυνατόν να διασταυρώσει αν το έργο που διαφημίζεται είναι το ίδιο με αυτό που βρίσκεται σε διαδικασία υποβολής φακέλου για το «fast track».

Ο όμιλος Μπίμπας διαφημίζει, πάντως, πως με 5.000 ευρώ οι επενδυτές μπορούν να συμμετάσχουν στο έργο, το οποίο βάπτισε «Helios – Hellas 2» ώστε να παραπέμπει στο πολυδιαφημισμένο αντίστοιχο έργο που θα υλοποιούσε το υπουργείο Περιβάλλοντος επί Γ. Παπακωνσταντίνου. Οπως αναφέρεται, μάλιστα, στη σχετική διαφημιστική καταχώρηση η επένδυση γίνεται ώστε «να καταστήσουμε την Ελλάδα, το ενεργειακό κέντρο του κόσμου»! Οποιος διαβάσει ολόκληρη την καταχώρηση αρχίζει να μπερδεύεται: Ενώ τονίζεται πως «με 5.000 ευρώ» οι επενδυτές μπορούν να συμμετάσχουν στο σχέδιο για το φωτοβολταϊκό, στη συνέχεια διαβάζουν πως η συνολική δαπάνη ανέρχεται σε 380.000.000 ευρώ και θα συμμετάσχουν 3.800 μέτοχοι κάθε ένας από τους οποίους καλείται να αγοράσει 5.000 μετοχές των 10 ευρώ εκάστη. Δηλαδή κάθε μέτοχος θα πρέπει να δαπανήσει 50.000 ευρώ.

Θεωρείται δεδομένο πως η επένδυση θα επιδοτηθεί με 190.000.000 ευρώ, ο όμιλος Μπίμπας θα βάλει τα άλλα 96.900.000 ευρώ (θα έχει το 51%) και οι μικρομέτοχοι τα υπόλοιπα 93.100.000 ευρώ με το ποσοστό τους στο 49%. Αν το έργο επιδοτηθεί και αν η τιμή πώλησης της παραγόμενης ενέργειας είναι 0,28 ευρώ ανά κιλοβατώρα, τότε αυτός που θα βάλει 50.000 ευρώ, θα έχει βγάλει τα λεφτά του σε λιγότερο από δύο χρόνια. Σύμφωνα με τη διαφημιστική καταχώρηση, τα έσοδα κάθε επενδυτή που θα τοποθετήσει 5.000 ευρώ θα ανέλθουν σε 659.500 ευρώ κατά την 25ετή λειτουργία του φωτοβολταϊκού πάρκου! Θεωρείται, δηλαδή, δεδομένο πως οι επιδοτούμενες τιμές με τις οποίες πωλείται η ενέργεια θα μείνουν στα ύψη εις το διηνεκές. Η πραγματικότητα είναι πως οι τιμές αγοράς της ενέργειας από τα φωτοβολταϊκά συνεχώς υποχωρούν καθώς οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διαπιστώνουν πως δημιούργησαν μια ακόμα τάξη επιδοτούμενων, με υψηλότατα περιθώρια κέρδους, σε βάρος του κρατικού ταμείου.

Δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

UPDATE: Σήμερα η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς επέβαλλε πρόστιμο 30.000 ευρώ στη διοίκηση του ομίλου γιατί προχώρησε σε δημόσια προσφορά μετοχών χωρίς να έχει ακολουθήσει τα προβλεπόμενα από τη νομοθεσία.

Ο παράνομος και ο «νόμιμος» πλουτισμός

Σε αρκετές χώρες του πολιτισμένου κόσμου, οι υποθέσεις διαφθοράς πολιτικών ή επιχειρηματιών γίνονται γνωστές τη νύχτα που οι διωκτικές αρχές θα κάνουν έφοδο στα σπίτια, στα γραφεία και στα εξοχικά των εμπλεκομένων. Η έφοδος σημαίνει πως έχουν «δέσει» την υπόθεση και αναζητούν πρόσθετα στοιχεία για τη δράση αυτών που άπλωσαν το χέρι τους στο δημόσιο ταμείο. Στην Ελλάδα ακολουθούμε τον ανάποδο δρόμο: Πρώτα γίνεται διαρροή 20 – 30 ονομάτων (ενίοτε τυχαίων), στη συνέχεια στοχοποιούνται δύο – τρεις συνήθεις ύποπτοι και αφήνεται η υπόθεση να «σέρνεται». Στο μεσοδιάστημα έχουν διαταχθεί και δύο – τρεις «Επείγουσες Προκαταρκτικές Εξετάσεις» ώστε να σιγουρευτούν οι πολίτες πως θα αποδοθεί δικαιοσύνη το συντομότερο δυνατό. Πέντε – έξι χρόνια μετά, η υπόθεση και η κοινωνία πλημμυρίζει με νέες λίστες, νέες υποθέσεις, οι οποίες φτάνουν μέχρι τους τηλεοπτικούς δέκτες, αλλά ουδέποτε στο ακροατήριο…

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται σε κάθε σοβαρή υπόθεση διαφθοράς με την οποία ασχολήθηκε η πολιτική μας τάξη τα τελευταία χρόνια. Από τον περίφημο «μαθηματικό τύπο» μέσω του οποίου στήνονταν επί χρόνια οι διαγωνισμοί δημοσίων έργων μέχρι μεγάλες αναθέσεις κρατικών προμηθειών σε άμυνα, σιδηροδρόμους, τυχερά παιχνίδια, κλπ. Τώρα βέβαια είναι στριμωγμένοι καθώς οι δανειστές τους έχουν πάρει χαμπάρι και ζητούν «αίμα». Γι’ αυτό και παίζεται σε συνέχειες το σήριαλ με τις εταιρείες και τα ακίνητα του Ακη Τσοχατζόπουλου (αλήθεια πότε θα πάει στο ακροατήριο αυτή η υπόθεση;), γι’ αυτό και διαβάζουμε κάθε ημέρα για τη «λίστα των 30 πολιτικών», γι’ αυτό και υπάρχουν διαρροές συγκεκριμένων ονομάτων.

Οσοι ασχολούνται αποκλειστικά με το αν ο τάδε ή ο δείνα πολιτικός εμπλέκεται ή όχι σε υποθέσεις ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, κλπ, ξεχνούν πως η πολιτική μας τάξη μπορούσε επί δεκαετίες να πλουτίζει νομίμως! Μέσω διορισμών ολόκληρης της οικογένειας στο δημόσιο, μέσω προκλητικών επιδομάτων (π.χ. για συμμετοχή σε επιτροπές), μέσω της διαπλοκής με τους κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες, μπορούσες μέσα σε 5 – 10 χρόνια να φτιάξεις μια ολόκληρη περιουσία. Αλλοι, που δεν είχαν την τύχη να «τρουπώσουν», χρειάζεται να «οργώνουν» την ελληνική και διεθνή αγορά επί χρόνια για να έχουν τις ίδιες καταθέσεις!

Μαζί με τη στήριξη της Δικαιοσύνης, ώστε να εντοπιστούν και να τιμωρηθούν τα αρπακτικά, χρειάζονται και οι αλλαγές στη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος προκειμένου να περιοριστεί ο «νόμιμος» πλουτισμός των ημετέρων, σε βάρος του κρατικού ταμείου.

Δημοσιεύθηκε χθες στην "κυριακάτικη δημοκρατία"