Μια νέα εποχή «αξιοποίησης κρατικών ακινήτων»

Ηταν τέλη της δεκαετίας του ’90 και στην άδεια αίθουσα ενός πολυτελούς βρετανικού συνεδριακού κέντρου, ο τότε επικεφαλής κρατικής εταιρείας ακινήτων έκανε πρόβα για την παρουσίαση που θα είχε σε λίγη ώρα σε ξένους επενδυτές. Θα τους παρουσίαζε τις τεράστιες ευκαιρίες αξιοποίησης των κρατικών ακινήτων στα παράλια της Αττικής και σε πολλά νησιά της χώρας. Γύρισε, σήκωσε τα μάτια του προς τον χάρτη που βρίσκονταν πίσω του, πήρε το δείκτη (τέλος πάντων, το μηχάνημα που εκπέμπει την κόκκινη κουκίδα) και σημάδεψε το πρώτο ακίνητο. «Καταπατημένο» είπε. «Δασικό» είπε για το δεύτερο. «Καταπατημένο και δασικό» είπε για το τρίτο. «Αγνώστου ιδιοκτησίας» είπε για ένα ακόμα. Λίγα λεπτά αργότερα, στην κατάμεστη αίθουσα, από επενδυτές (και εστιάτορες ή άλλους αργόσχολους της ελληνικής παροικίας), ο ίδιος διευθύνων σύμβουλος εξηγούσε πως η κυβέρνηση «είναι έτοιμη» για την «άμεση αξιοποίηση» των συγκεκριμένων ακινήτων, που ανήκουν εξ’ ολοκλήρου στο δημόσιο…

Σχεδόν δεκαπέντε χρόνια μετά, επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία. Ενας τρόπος εύκολης και φθηνής δημοσιότητας για συγκεκριμένα στελέχη του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων είναι η εκτόξευση διάφορων λεκτικών «χειροβομβίδων» μέσω των διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων περί αξιοποίησης νησιών, βραχονησίδων και άλλων …εξωτικών προορισμών. Το κόλπο είναι απλό: Πετάς ένα νούμερο, όπως «θα αξιοποιήσουμε 40 ακατοίκητα νησιά» και σιγουρεύεσαι πως την επόμενη ημέρα η φωτογραφία σου θα είναι σε 5 – 10 ελληνικές ή ξένες εφημερίδες. Βέβαια, κανείς δε ρωτάει πόσοι αιώνες θα χρειαστούν για την «αξιοποίηση» 40 νησιών όταν τα διεθνή επενδυτικά κεφάλαια που προορίζονται για τέτοιους είδους επενδύσεις είναι πεπερασμένα και δυστυχώς απέχουν από την Ελλάδα.

Χωρίς να είμαι ειδικός, πιστεύω πως δεν έχουν πραγματοποιηθεί 40 τέτοιες επενδύσεις σε ολόκληρο τον κόσμο την τελευταία 5ετία – 10ετία. Οπότε, για να μην εκτεθείς, κολλάς ένα «μακροπρόθεσμα» και είσαι εξασφαλισμένος. Προσθέτεις, πάντα, πως «απαιτούνται οι κατάλληλες θεσμικές αλλαγές» ώστε να δέσει το γλυκό. Για ορεκτικό, αφήνεις να εννοηθεί πως η Ελλάδα έχει 5.000 – 6.000 νησιά και βραχονησίδες (μετράς ακόμα και κάθε ύφαλο του Αιγαίου) οπότε οι επενδυτές πρέπει να προσμένουν και άλλες «αξιοποιήσεις».

Την επόμενη ημέρα είσαι σίγουρος πως θα γίνει σούσουρο. Οι οικονομικές εφημερίδες θα γράφουν για τις τεράστιες προοπτικές που ανοίγει για την τουριστική ανάπτυξη της χώρας η αξιοποίηση των νησιών. Η αντιπολίτευση θα σκούζει για το «ξεπούλημα» της κρατικής περιουσίας και οι ακραίοι πατριώτες θα ετοιμάζονται για απόβαση σε κάποια βραχονησίδα ώστε να την προστατεύσουν από τους αδηφάγους κεφαλαιούχους που έχουν μακρινά ξαδέρφια από την Αγκυρα.

Η αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας αποδεικνύεται πολύ πιο δύσκολη υπόθεση απ’ όσο την παρουσιάζουν κάποιοι στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων και απ’ όσο πίστευε η τρόικα η οποία είχε βάλει εκείνα τα δυσθεώρητα νούμερα στο μνημόνιο από πώληση ακινήτων. Ειδικά η αξιοποίηση νησιών και παραλιακών εκτάσεων απαιτεί γενικότερο σχεδιασμό ώστε να ενταχθούν στην ευρύτερη τουριστική πολιτική της χώρας. Για να συμβεί κάτι τέτοιο οι αρμόδιοι πρέπει να κλείσουν τα αυτιά σε όσους είναι ευχαριστημένοι με τα δήθεν τετράστερα ξενοδοχεία μας και τα rooms-to-let. Αλλά και σε όσους αντιδρούν σε κάθε σοβαρή επένδυση στα νησιά με το επιχείρημα της τσιμεντοποίησης όταν άφησαν τον τόπο τους να «βουλιάξει» στα αυθαίρετα των νεόπλουτων και των διεφθαρμένων της προηγούμενης 30ετίας.

Αντί λοιπόν για τις φωτοβολίδες περί «αξιοποίησης» 40 (!) νησιών, ας μας παρουσιάσει το Ταμείο Ιδιωτικοποίησης το σχέδιο για την παραθεριστική κατοικία ή άλλες πρωτοβουλίες που θα ανοίγουν την τουριστική αγορά σε νέους ξένους και εγχώριους επενδυτές. ‘Η να μας παρουσιάσει η κυβέρνηση ένα σχέδιο για την ουσιαστική αξιολόγηση των ελληνικών ξενοδοχείων, για την αναβάθμιση των αρχαιολογικών χώρων (ελάχιστοι διαθέτουν στοιχειώδεις υποδομές για τους επισκέπτες). Και ας βιαστούν οι αρμόδιοι με τις δεκάδες θεσμικές ρυθμίσεις και άδειες που απαιτούνται ώστε να προχωρήσουν οι 4 – 5 μεγάλες τουριστικές επενδύσεις που παραμένουν βαλτωμένες επί δεκαετία. Από εξαγγελίες χορτάσαμε.

Please follow and like us:

Η ΔΗΜΑΡ και η Ζωηρού

Σε πονοκέφαλο για την κυβέρνηση εξελίσσεται η στάση της Αννας Ζωηρού η οποία διορίστηκε στο πενταμελές διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) την περίοδο της κυβέρνησης Λ. Παπαδήμου, έπειτα από πρόταση του προέδρου του ΛΑΟΣ Γ. Καρατζαφέρη. Παρά το γεγονός πως ζητήθηκε από την κα Ζωηρού να παραιτηθεί προκειμένου να αντικατασταθεί από εκπρόσωπο της Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜΑΡ), που στηρίζει σήμερα την κυβέρνηση, η στενή συνεργάτης του κ. Καρατζαφέρη αρνήθηκε.
Μάλιστα στηρίζει τη στάση της στον ιδρυτικό νόμο του ΤΑΙΠΕΔ ο οποίος προβλέπει πως αντικατάσταση μελών του Δ.Σ. πριν από τη λήξη της (τριετούς) θητείας τους «επιτρέπεται με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του Ταμείου, μόνο για σπουδαίο λόγο αναγόμενο στην άσκηση των καθηκόντων τους». Επειδή δεν κάνει απολύτως τίποτα, δεν υπάρχει και λόγος αντικατάστασης που να συνδέεται με την άσκηση των καθηκόντων της! Υπενθυμίζεται πως η Αννα Ζωηρού έγινε γνωστή στο πανελλήνιο όταν, στο πλαίσιο της διεθνούς έκθεσης ακινήτων ΜΙΡΙΜ στις Κάννες, είχε κλείσει δωμάτιο στο πολυτελές ξενοδοχείο Ριτς Κάρλτον. Το Ταμείο είχε στείλει αντιπροσωπεία στη συγκεκριμένη έκθεση η οποία επέλεξε ως τόπο διαμονής το πολυτελές ξενοδοχείο.
Για να καλύψει τις απαιτήσεις της ΔΗΜΑΡ, η κυβέρνηση προχώρησε, με τροπολογία που κατέθεσε την Παρασκευή η ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών, στην αύξηση του αριθμού των μελών στο Δ.Σ. του ΤΑΙΠΕΔ από πέντε σε έξι. Στα έξι μέλη του Δ.Σ. πρέπει να προστεθούν και οι δύο εκπρόσωποι των δανειστών (Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και Ευρωπαϊκής Ενωσης). Οι πιέσεις για την παραίτηση της κας Ζωηρού, η οποία ουδεμία σχέση έχει με τις σημερινές ισορροπίες στον κυβερνητικό συνασπισμό, συνεχίζονται. Μέχρι να παραιτηθεί, η νέα διοίκηση του Ταμείου – υπό τους κ.κ. Τ. Αθανασόπουλο και Γ. Εμίρη – έχει ανάγκη την ψήφο της. Επειδή το διοικητικό συμβούλιο του ΤΑΙΠΕΔ δεν συνεδρίασε το τελευταίο τετράμηνο εκκρεμούν δεκάδες αποφάσεις προκειμένου να προχωρήσουν οι ιδιωτικοποιήσεις. Την επόμενη εβδομάδα αναμένεται η πρώτη συνεδρίαση η οποία θα είναι μαραθώνια.

Please follow and like us:

Οι κύριοι «Εχω μία Ιδέα»

Μια πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ για την κατάσταση στην ελληνική δημόσια διοίκηση επιβεβαιώνει, με αριθμούς, πολλά από αυτά που γνωρίζουν οι πολίτες από την καθημερινή επαφή τους με κρατικές υπηρεσίες και οργανισμούς. Οι αναλυτές του διεθνούς οργανισμού διαπίστωσαν πως περίπου το 35% των εκροών (των σημειωμάτων, αλληλογραφίας, μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, κλπ) κάθε γενικής διεύθυνσης του δημοσίου αφορά σε μελέτες από εξωτερικούς συνεργάτες και επέκταση των συγκεκριμένων μελετών! Δηλαδή, σχεδόν ένα στα τρία έγγραφα που παράγει η κρατική γραφειοκρατία συνδέεται με την ανάθεση μελετών σε φίλους και γνωστούς. Πρόκειται για τους κυρίους «’Εχω μια ιδέα» οι οποίοι κυκλοφορούν ακόμα στα γραφεία διοικητών, υπουργών, κλπ και δηλώνουν έτοιμοι να προσφέρουν στην πατρίδα. Έχουν «μία ιδέα» η οποία συνήθως κοστολογείται από 3.000 έως 15.000 ευρώ καθώς μέχρι του συγκεκριμένου ποσού η ανάθεση μπορεί να γίνει χωρίς πολλές διατυπώσεις.

Οι κύριοι «Έχω μια ιδέα» δεν πτοούνται από την οικονομική κρίση, κυρίως επειδή η τρικομματική κυβέρνηση συμβάλλει στην καλλιέργεια προσδοκιών για τα τρωκτικά ολόκληρου του πολιτικού φάσματος. Εκτός από τους διαδρόμους των υπουργείων και των δημοσίων οργανισμών, συναντώνται στα καφέ της Βαλαωρίτου και του Κολωνακίου, πάντα κατά τις εργάσιμες ώρες. Εξηγούν «την ιδέα» στους φίλους τους από το δημόσιο και επιχειρηματολογούν για το χαμηλό κόστος (πάντα μέχρι 15.000 ευρώ) με το οποίο την παραχωρούν στη φτωχή πατρίδα. Μεταξύ μας, ουδόλως τους ενδιαφέρει η εφαρμογή της ιδέας τους. Αυτό που τους «καίει» είναι τα 15.000 ευρώ.

Από την ίδια έκθεση του ΟΟΣΑ, που δείχνει πως οι συνήθως άχρηστες μελέτες απορροφούσαν μεγάλο ποσοστό ενέργειας και χρήματος του δημοσίου, προκύπτει πως η εφαρμογή πολιτικών, η αξιολόγηση και ο συντονισμός αποτελούν εξαιρετικά χαμηλό ποσοστό της γραφειοκρατίας που παράγουν καθημερινά τα ελληνικά υπουργεία. Την ίδια στιγμή που ένα στα τρία έγγραφα αφορούν σε μελέτες αμφιβόλου εφαρμογής σε εξωτερικούς συνεργάτες, το ποσοστό εγγράφων που συνδέεται με αξιολογήσεις υπαλλήλων ή πρωτοβουλιών του δημοσίου ανέρχεται σε μόλις 2%. Πόσο πιστεύετε πως ήταν το 2010 το ποσοστό χαρτούρας που αφορά σε έργο που παρήχθη από ομάδες εργασίας ή άλλες πρωτοβουλίες συντονισμού της κρατικής μηχανής; Μόλις 1%.

Οποιος διαβάσει με προσοχή την έκθεση του ΟΟΣΑ θα καταλάβει πως χωρίς «επανάσταση» στον τρόπο λειτουργίας του δημοσίου δεν υπάρχει ελπίδα. Θα διαπιστώσει, επίσης, πως η απροθυμία του πολιτικού συστήματος να τα βάλει με την κομματική πελατεία που καταλαμβάνει σήμερα τα γραφεία στις δημόσιες υπηρεσίες, κοστίζει δισεκατομμύρια ευρώ στους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, αλλά και τους πολλούς δημοσίους υπαλλήλους που προσπαθούν για την ανόρθωση της χώρας. Μεγάλο τμήμα των περικοπών που πέφτουν σήμερα επί δικαίους και αδίκους θα είχε αποφευχθεί, αν τα τελευταία τρία χρόνια οι κυβερνήσεις προχωρούσαν σε ουσιαστικές αλλαγές στο δημόσιο. Αλλά ποιος θα τα βάλει με τους κυρίους «Έχω μια ιδέα»;

Δημοσιεύθηκε χθες στη «δημοκρατία»

Please follow and like us:

Κροκοδείλια δάκρυα

Περίπου 250.000.000 ευρώ ετησίως χάνουν τα ασφαλιστικά ταμεία από την καταβολή συντάξεων σε ανθρώπους που δεν τις δικαιούνται, είτε πρόκειται για δήθεν αναπήρους, είτε για συγγενείς συνταξιούχων που εγκατέλειψαν τα εγκόσμια, είτε απλά για θρασύτατους απατεώνες που εκμεταλλεύονται την έλλειψη τεχνολογικών συστημάτων και τη διαφθορά. Το νούμερο δεν είναι αυθαίρετο: προκύπτει από τον πρόχειρο κατάλογο των μέτρων 11,5 δισεκ. που ετοιμάζεται να ανακοινώσει η κυβέρνηση προκειμένου να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις των δανειστών μας. Διαβάζοντας τον σχετικό κατάλογο διαπιστώνει κάποιος πως αν οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριετίας είχαν πιέσει τις διοικήσεις των ασφαλιστικών ταμείων να προχωρήσουν ταχύτερα τους ελέγχους για τις παράνομες συντάξεις, το δημόσιο θα είχε εξοικονομήσει περί τα 750.000.000 ευρω. Ετσι, σήμερα δεν θα συζητούσαμε για νέα μείωση στις απολαβές των χαμηλοσυνταξιούχων ή για κατάργηση των δώρων Πάσχα και Χριστουγέννων.
Αν η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου ασχολούνταν με κάτι περισσότερο από την απλή ψήφιση εκατοντάδων νομοσχεδίων (τα οποία ουδέποτε εφαρμόστηκαν) και εάν η κυβέρνηση Παπαδήμου έκανε κάτι περισσότερο από το στρογγύλεμα των μεταρρυθμίσεων για να μη στεναχωρηθεί η πελατεία του πολιτικού συστήματος, σήμερα δεν θα συζητούσαμε για τον εφιάλτη των μαζικών περικοπών, ύψους 11,5 δισεκ. ευρω. Το ίδιο θα είχε συμβεί αν ο Ευαγγ. Βενιζέλος, που ως υπουργός Οικονομικών είχε στηρίξει το νέο μνημόνιο με τις αιματηρές περικοπές, είχε προχωρήσει σταδιακά στην εφαρμογή του από την περασμένη Ανοιξη. Τώρα ο εμπνευστής των περικοπών (ή σιωπηλός παρατηρητής του σχεδίου της τρόικας) εμφανίζεται ως προστάτης «των αδυνάτων».
Αποδεικνύεται πως οι πολίτες πληρώνουν την υποκριτική στάση που τήρησε στα σχεδόν πέντε χρόνια της κρίσης η πολιτική μας τάξη. Η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή διαλαλούσε το 2008 τα περί «ισχυρής οικονομίας» που θα έμενε αλώβητη από τη διεθνή κρίση, ο Γ. Παπανδρέου μοίραζε το 2009 «επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης» (περί το ένα δισεκ. που καλούνται σήμερα να επιστρέψουν τα ρημαγμένα ελληνικά νοικοκυριά) και η κυβέρνηση Παπαδήμου άφηνε για τους επόμενους τις δύσκολες αποφάσεις για την κομματική πελατεία στο δημόσιο.
Τώρα που ήρθε η ώρα του λογαριασμού, όλοι εμφανίζονται συντετριμμένοι με το εύρος της αιματοχυσίας. Οι πλέον υποκριτές σχεδόν κλαίνε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες με την ελπίδα πως οι ψηφοφόροι θα τους επιβραβεύσουν στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Οι πολίτες γνωρίζουν, όμως, πως πληρώνουν πανάκριβα τις καθυστερήσεις τις τελευταίας τριετίας. Και δεν τις πληρώνουν μόνο μέσω των εκτάκτων μέτρων, αλλά και της πλήρους κατάρρευσης του ιδιωτικού τομέα που σήκωσε μέχρι σήμερα το βάρος της προσαρμογής. Οι πολιτικοί που διαχειρίστηκαν την κρίση δεν δικαιούνται να χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τις νέες απώλειες των συνταξιούχων, το μαχαίρι στα επιδόματα και τις περικοπές επί δικαίων και αδίκων. Αν είχαν προχωρήσει εγκαίρως στο συμμάζεμα του δημοσίου, των ασφαλιστικών ταμείων, κλπ δεν θα σπεύδαμε σήμερα ικέτες στο Βερολίνο και τις άλλες ευρωπαικές πρωτεύουσες.

Please follow and like us:

Πως η λιτότητα στην Ελλάδα ενισχύει τους ισχυρούς του ευρωπαϊκού πυρήνα

Η σημαντική υποχώρηση του ευρώ έναντι του δολαρίου και άλλων νομισμάτων, εξαιτίας της πολυετούς κρίσης, προσφέρει αξιόλογα οφέλη στους πολυεθνικούς ομίλους της Γερμανίας, της Γαλλίας ή της Ολλανδίας, την ίδια στιγμή που πλήττει τις επιχειρήσεις της Νότιας Ευρώπης οι εξαγωγές των οποίων προορίζονται για την Ευρωζώνη. Τα αποτελέσματα του πρώτου εξαμήνου δείχνουν πως το ασθενές ευρώ ενισχύει τα έσοδα και την κερδοφορία όσων ισχυρών ομίλων έχουν σημαντικό ποσοστό κύκλου εργασιών εκτός της Ευρώπης όπως οι γαλλικές και γερμανικές φαρμακοβιομηχανίες, οι αυτοκινητοβιομηχανίες, οι κολοσσοί της χημικής βιομηχανίας, αλλά και οι διεθνείς όμιλοι πολυτελών ειδών που εδρεύουν στη Γαλλία.

Αντίθετα, για τους «φτωχούς συγγενείς» της Νότιας Ευρώπης, αρκετοί εκ των οποίων εξάγουν προϊόντα στην Ευρωζώνη, η υποχώρηση του ευρώ δεν προσφέρει τα ίδια οφέλη τόσο σε επίπεδο εσόδων, όσο και επίπεδο κερδοφορίας. Τα στοιχεία για τις ελληνικές εξαγωγές του 2012 δείχνουν ακριβώς αυτή την τάση. Πολλές ελληνικές επιχειρήσεις οι οποίες στηρίζονται στις αγορές της Βόρειας Ευρώπης πλήττονται και από την υποχώρηση της ανάπτυξης εντός Ευρωζώνης, ενώ δεν επωφελούνται από το φθηνό ευρώ αφού έχουν περιορισμένη παρουσία σε αγορές εκτός Γηραιάς Ηπείρου. Μοναδική ελπίδα για χώρες όπως η Ελλάδα ή η Πορτογαλία είναι η υποκατάσταση των περιορισμένων εξαγωγών από αυξημένη τουριστική κίνηση λόγω του φθηνού ευρώ.

Μια ιδέα για τα άμεσα οφέλη των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών από το ασθενές ευρώ δίνει μια πρόσφατη έκθεση της Credit Suisse την οποία επικαλούνται οι Financial Times. Οι αναλυτές του ελβετικού επενδυτικού οίκου εκτιμούν πως το 2013 τα συναλλαγματικά οφέλη των Γερμανών αυτοκινητοβιομηχάνων θα αγγίξουν τα 4 δισ. ευρώ από 1,6 δισ. ευρώ το 2012. Το ασθενέστερο ευρώ συνέβαλλε και στη συντήρηση των εσόδων κάποιων γερμανικών ομίλων οι οποίοι σε διαφορετική περίπτωση θα έγραφαν πολύ περιορισμένα οφέλη σε επίπεδο τριμήνου. Η Siemens, για παράδειγμα, πάλι σύμφωνα με τους Financial Times, είχε στο τελευταίο τρίμηνο πωλήσεις 19,5 δισ. ευρώ με άνοδο 10%, αλλά η μισή αύξηση οφείλονταν στις συναλλαγματικές ισοτιμίες.

Την ίδια στιγμή που οι λογιστές της τρόικας ξεφουρνίζουν με κάθε ευκαιρία το παραμύθι της «ανταγωνιστικότητας που θα ενισχύσει τις ελληνικές εξαγωγές», η ανελέητη λιτότητα διαλύει ότι έχει απομείνει από τον παραγωγικό ιστό της χώρας και – σε συνδυασμό με την ατολμία των Ευρωπαίων ηγετών που βαθαίνει την κρίση στην Ευρώπη – οδηγεί στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Τα στοιχεία για τις εξαγωγές δείχνουν πως οι υπεραισιόδοξες προβλέψεις της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ (τότε που ο Μιχ. Χρυσοχοϊδης μιλούσε για «εξαγωγική έκρηξη»!) δεν επιβεβαιώνονται. Η Ευρωζώνη ήταν η κύρια αγορά πολλών ελληνικών εξαγωγικών επιχειρήσεων και το στραβοπάτημα της ευρωπαϊκής οικονομίας δεν τις ευνοεί. Αντίθετα, οι εξαγωγές τους περιορίζονται, παρά την υποτιθέμενη αύξηση της ανταγωνιστικότητας από τις μειώσεις μισθών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Πανελληνίου Συνδέσμου Εξαγωγέων (ΠΣΕ), τον Ιούνιο οι εξαγωγές ελληνικών εταιρειών προς χώρες της Ε.Ε. συνέχισαν να κινούνται πτωτικά για τρίτο συνεχή μήνα (-2,3%). Γι’ αυτό και συνεχίζει να υποχωρεί το ποσοστό των ελληνικών εξαγωγών που απορροφούν οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, το οποίο, όμως, παραμένει σε υψηλά επίπεδα (61,3% έναντι 38,7% των τρίτων χωρών). Με δεδομένη την χαμηλή προστιθέμενη αξία των ελληνικών εξαγωγικών προϊόντων, η αύξηση του 6% σε σχέση με την περυσινή χρονιά δεν επιτρέπει πανηγυρισμούς.

Τα πενιχρά αποτελέσματα της διετούς εμμονής της τρόικας στη μείωση του εργατικού κόστους στον ιδιωτικό τομέα ώστε να αυξηθούν οι εξαγωγές επιβεβαιώνουν σοβαρούς, μη κρατικοδίαιτους, επιχειρηματίες οι οποίοι εδώ και χρόνια επισημαίνουν το αυτονόητο: Η περιορισμένη διεθνής παρουσία των ελληνικών επιχειρήσεων δε συνδέεται τόσο με το εργατικό κόστος, όσο με την απουσία καινοτόμων προϊόντων και τις λοιπές στρεβλώσεις στην οικονομία, όπως η διαπλοκή που επέτρεπε τα εύκολα κέρδη από το δημόσιο. Γι’ αυτό και οι μεγαλύτεροι κερδισμένοι από την πολιτική της τελευταίας διετίας δεν είναι οι ελληνικές επιχειρήσεις, αλλά οι Ευρωπαίοι ανταγωνιστές τους.

Please follow and like us:

Fast Track για ιθαγενείς

Μια νέα υπηρεσία η οποία θα αναλάβει την αδειοδότηση επενδύσεων, χωρίς να τρέχουν οι επιχειρηματίες από γραφείο σε γραφείο, συστήνει η κυβέρνηση η οποία δεν είναι καθόλου ευχαριστημένη από τη λειτουργία του οργανισμού Invest in Greece και την πορεία του περίφημου «fast track». Με σχέδιο νόμου, που θα παρουσιαστεί τις επόμενες εβδομάδες, καθιερώνεται νέο «εθνικό αδειοδοτικό σύστημα», με το υπουργείο Ανάπτυξης να αναλαμβάνει, ειδικά για τις μεγάλες επενδύσεις, τις αρμοδιότητες αδειοδοτήσεων που σήμερα είναι διεσπαρμένες σε πλήθος υπουργείων. Η ηγεσία του ΥΠΑΝ βρίσκεται αυτές τις ημέρες σε διαβούλευση με άλλα υπουργεία προκειμένου να καθοριστεί ποιες αρμοδιότητες θα μεταφερθούν στη νέα υπηρεσία. Ομως, ακόμα και για τις άδειες που θα εξακολουθούν να δίνονται από άλλους κρατικούς φορείς, οι επενδυτές θα απευθύνονται στη νέα υπηρεσία του ΥΠΑΝ.

Το ρόλο της υπηρεσίας μιας στάσης υποτίθεται πως θα διαδραμάτιζε ο οργανισμός Invest in Greece, αλλά τα στοιχεία από την πορεία των «στρατηγικών επενδύσεων» που εντάχθηκαν στο «fast track» προκαλούν απογοήτευση. Καμία από τις 11 επενδύσεις δεν έχει ξεκινήσει ενώ καμία δεν έχει αδειοδοτηθεί πλήρως, παρά τις υποτιθέμενες ασφυκτικές προθεσμίες που προβλέπει ο νόμος για το «fast track». Ο νόμος προβλέπει πως αν οι υπηρεσίες του δημοσίου δεν έχουν δώσει τις απαραίτητες άδειες εντός 45 ημερών, τότε η στρατηγική επένδυση θεωρείται αδειοδοτημένη. Στην πραγματικότητα, η συγκεκριμένη πρόβλεψη δεν εφαρμόζεται, ενώ σοβαρές καθυστερήσεις παρατηρούνται στην ένταξη νέων επενδύσεων. Η πλήρης αποτυχία του «fast track» αποτυπώνεται ανάγλυφα στον αριθμό των νέων επενδύσεων που εντάχθηκαν στις ειδικές διατάξεις κατά τη διάρκεια του 2012: Μόνο μία επένδυση.

Ενα άλλο θέμα που αναδεικνύουν, ειδικά όσοι ασχολούνται με την αγορά ενέργειας, είναι η ένταξη στο «fast track» φαραωνικών σχεδίων, κάποιων με προϋπολογισμό άνω του 1,5 δισ. ευρώ, τα οποία εξαιρετικά δύσκολα θα βρουν χρηματοδότηση στις παρούσες συνθήκες. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν πως στόχος όσων εντάσσουν αυτά τα σχέδια στο «fast track» είναι ο αποκλεισμός του ανταγωνισμού από μια ολόκληρη περιοχή. Κάθε φορά που κάποιος άλλος επιχειρεί να επενδύσει στη συγκεκριμένη περιοχή, τα στοιχεία τη δείχνουν ως «κορεσμένη» επειδή «προγραμματίζεται η μεγάλη επένδυση» που ουδέποτε θα υλοποιηθεί. Αντίστοιχα φαραωνικά σχέδια εξαγγέλθηκαν προ ετών για επενδύσεις σε αιολικά πάρκα στο Αιγαίο τα οποία ουδέποτε υλοποιήθηκαν. Απλώς έκλεισαν το δρόμο σε οποιονδήποτε άλλον ήθελε να επενδύσει στην περιοχή.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στη «δημοκρατία»

Please follow and like us:

Για τον αγωνιστή του λαού Ευαγγ. Βενιζέλο

Για δεύτερη φορά μέσα σε λιγότερους από 12 μήνες ο Ευαγγ. Βενιζέλος επιχειρεί με τις γνωστές αριστοτεχνικές λεκτικές πιρουέτες να αποφύγει το πολιτικό κόστος και τις τεράστιες ευθύνες για την κατάντια της χώρας. Πέρυσι το καλοκαίρι, ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου «πούλησε» στους ιθαγενείς δήθεν παλικαρίσια στάση απέναντι στους δανειστές επειδή ήθελε να αποφύγει τις περικοπές στο βαθύ κράτος. Ως αποτέλεσμα, οι εκπρόσωποι της τρόικας πήραν το αεροπλάνο και έφυγαν, ενώ ο κ. Βενιζέλος κατάλαβε στην επόμενη συνεδρίαση του Eurogroup πως η κοροϊδία τελειώνει.

Η περυσινή σύγκρουση, που είχε ως στόχο την προστασία της κρατικοδίαιτης εκλογικής πελατείας του τότε κυβερνώντος κόμματος, ήταν η αρχή του τέλους για την κυβέρνηση Παπανδρέου. Οταν έφτασε ο κόμπος στο χτένι, ο δήθεν οπαδός των μεταρρυθμίσεων Γ. Παπανδρέου επιχείρησε να παραπλανήσει του κοινοτικούς εταίρους με το γνωστό δημοψήφισμα, ο κ. Βενιζέλος αρχικώς συμφώνησε, στη συνέχεια αρρώστησε και κατά τη διάρκεια της πτήσης επιστροφής από τις Κάννες, τράβηξε το χαλί κάτω από τον Γ. Παπανδρέου. Στη συνέχεια συμφώνησε, ως υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Λ. Παπαδήμου, στους επαχθείς όρους του δεύτερου μνημονίου.

Τώρα, πριν παρέλθει 12μηνο από τους περυσινούς θεατρινισμούς που πληρώσαμε πανάκριβα, ο κ. Βενιζέλος επανέρχεται και προτείνει να μεταθέσουμε για δύο – τρία χρόνια τα μισά μέτρα του μνημονίου στα οποία ο ίδιος συμφώνησε προ λίγων μηνών. Εχει, βέβαια, το γνωστό επιχείρημα της ύφεσης η οποία είναι μεγαλύτερη από αυτήν που προέβλεπε το δεύτερο μνημόνιο. Στην πραγματικότητα, όμως, όλοι γνώριζαν πως η ύφεση θα είναι μεγαλύτερη. Γι’ αυτό και οι εκπρόσωποι των δανειστών δεν παίρνουν στα σοβαρά τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Του υπενθυμίζουν πως συμφώνησε με τις επώδυνες περικοπές των 11,6 δισ. ευρώ, αλλά ως καλός Ελλην πολιτικός άφησε για την επόμενη κυβέρνηση τη συγκεκριμενοποίηση τους. Ελάτε, όμως, που η μοίρα έφερε τον κ. Βενιζέλο να συμμετέχει στην κυβέρνηση που πρέπει να αποφασίσει για τα μέτρα ώστε να τιμήσει την υπογραφή του και τις δεσμεύσεις του. Τώρα ανακάλυψε πως η κοινωνία έχει ελάχιστες αντοχές; Τώρα διαπίστωσε πως είναι φαιδρό να συζητά την περικοπή 30 ευρώ από τη σύνταξη των αγροτών προκειμένου να μη βάλει χέρι στο αχανές δημόσιο;

Την Τρίτη προσπάθησε, μάλιστα, να κρυφτεί πίσω από τον πρωθυπουργό υποστηρίζοντας πως το Μέγαρο Μαξίμου έχει την ευθύνη των χειρισμών και πως το ΠΑΣΟΚ απλώς στηρίζει, με βάση την προγραμματική συμφωνία των τριών κομμάτων. Υπό κανονικές συνθήκες, αφού ως υπουργός Οικονομικών δέχθηκε τις περικοπές των 11,6 δισ. ευρώ, ο κ. Βενιζέλος θα έπρεπε να είναι τώρα ο πλέον προετοιμασμένος εκ των τριών πολιτικών αρχηγών για να τις παρουσιάσει αναλυτικά. Αντ’ αυτού εμφανίζεται να προτείνει έναν δήθεν «δεκάλογο» ο οποίος στην ουσία περιλαμβάνει ένα μέτρο: τη χρονική μετάθεση των περικοπών για τις οποίες ο ίδιος συμφώνησε προ λίγων μηνών.

Φαντάζομαι πως δεν περιμένετε να μας πάρουν σοβαρά οι ευρωπαίοι εταίροι μας και οι λογιστές της τρόικας. Δε μπορούν να διανοηθούν πως λίγους μήνες μετά τη φαρδιά πλατιά υπογραφή των πολιτικών αρχηγών στο μνημόνιο και στις περικοπές των 11,6 δισ., η πολιτική μας τάξη προσπαθεί να βρει 200.000.000 έως 300.000.000 ευρώ προκειμένου να μη βάλει χέρια στα ειδικά μισθολόγια. Οσοι κατηγορούν τους δανειστές για αναλγησία πρέπει να έχουν στο μυαλό τους πως το δρόμο τον άνοιξαν διάπλατα ο κ. Βενιζέλος και αρκετοί κρατικοδίαιτοι του ΠΑΣΟΚ (και όχι μόνο) οι οποίοι τώρα σκούζουν για τις αντοχές των πολιτών. Και τότε και τώρα οι συγκεκριμένοι λένε τη μισή αλήθεια. Τότε επειδή πίστευαν πως το να βάλουν ένα τεράστιο νούμερο (περικοπές 11,6 δισ. σε δύο χρόνια) στο δεύτερο μνημόνιο δεν θα τους κοστίσει πολιτικά, αφού θα την πλήρωνε η επόμενη κυβέρνηση που θα καθόριζε τα μέτρα με λεπτομέρεια. Τώρα επειδή δε θέλουν να πουν την πικρή αλήθεια στους πολίτες, για τα χρήματα που δεν υπάρχουν και για τα δανεικά που έχουμε ανάγκη.

 Το σημερινό άρθρο στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

Please follow and like us: