Ο Μπαρόζο και το Σχέδιο Μάρσαλ

Με λάθος στοιχεία και άστοχες συγκρίσεις με το αμερικανικό Σχέδιο Μάρσαλ επιχείρησε προχθές η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ο Ζ. Μπαρόζο να χρυσώσει το χάπι για τους Ελληνες πολίτες. Ο ίδιος ο Μπαρόζο έφτασε μέχρι του σημείου να υποστηρίξει πως η Ε.Ε. δίνει σε κάθε Ελληνα 33.600 ευρώ βοήθειας όταν γνωρίζει πως η συντριπτική πλειοψηφία (τα 240 από τα 380 δισ. «βοήθειας» κατά την Κομισιόν) είναι δάνεια τα οποία θα κληθούν να αποπληρώσουν, με τόκο, οι ανηλεώς φορολογούμενοι μισθωτοί και συνταξιούχοι. Η συντριπτική πλειοψηφία των τελευταίων δε συμμετείχε στο φαγοπότι των τελευταίων δεκαετιών που οδήγησε στην κατάρρευση της χώρας. Τα υπόλοιπα 100 δισ. αφορούν στο «κούρεμα» των ομολόγων και 40 δισ. είναι η συνδρομή του ΕΣΠΑ και των αγροτικών επιδοτήσεων. που ούτως ή άλλως θα χορηγούνταν στην Ελλάδα.

    Αρκετοί θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την πολιτικάντικη εξαγγελία του κ. Μπαρόζο καθώς εντάσσεται στο προεκλογικό κλίμα στην Ελλάδα. Δύσκολα, όμως, μπορεί να συγχωρέσει κάποιος τις ατυχείς συγκρίσεις που επιχειρεί η Κομισιόν μεταξύ του αμερικανικού Σχεδίου Μάρσαλ και της κοινοτικής βοήθειας προς την Ελλάδα. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ελλάδα λαμβάνει 380 δισ. (εξηγήσαμε ήδη πως η πραγματική ενίσχυση είναι μηδέν αφού ούτως ή άλλως θα παίρναμε τα 40 δισ. από τα κοινοτικά ταμεία) ενώ ολόκληρο το Σχέδιο Μάρσαλ την περίοδο 1948 – 1952 ήταν 13 δισ. δολάρια. Ομως, το Σχέδιο Μάρσαλ σε τρέχουσες τιμές θα έφτανε τα 100 δισ. δολάρια. Αν το υπολογίσουμε με βάση το ποσοστό των κονδυλίων επί του ΑΕΠ των ΗΠΑ, σήμερα θα ξεπερνούσε τα 200 δισ. δολάρια.

    Η Κομισιόν υποστηρίζει πως το Σχέδιο Μάρσαλ αντιστοιχούσε στο 2,1% του ΑΕΠ στις χώρες που χρηματοδοτήθηκαν ενώ η «βοήθεια» προς την Ελλάδα αντιστοιχεί στο 177% του ελληνικού ΑΕΠ! Οι σύμβουλοι του κ. Μπαρόζο, που είχαν την ιδέα για τη σύγκριση με το Σχέδιο Μάρσαλ, γνωρίζουν πως οι αριθμοί κρύβουν την αλήθεια. Το 1950, η αμερικανική βοήθεια κάλυψε το 50% του ελληνικού ΑΕΠ όπως αναφέρει ο αδικοχαμένος Βρετανός ιστορικός Τόνι Τζαντ στο βιβλίο του «Postwar: A History of Europe Since 1945». Ευτυχώς, πάντως, ο κ. Μπαρόζο δεν έμαθε πως τότε οι Αμερικάνοι μοίραζαν και μουλάρια γιατί υπήρχε κίνδυνος να γεμίσουν τα πάρκιν της Αθήνας με τα συμπαθή τετράποδα.

    Στις Βρυξέλλες γνωρίζουν, επίσης, πως όταν ο Τζ. Μάρσαλ επέστρεψε, στις 28 Απριλίου του 1947 στις ΗΠΑ, από μια συνάντηση με τους υπουργούς Εξωτερικών των συμμάχων στη Μόσχα, είχε πλέον καταλάβει πως τα δάνεια δεν θα έσωζαν την οικονομία της Γηραιάς Ηπείρου που βυθίζονταν. Και το Σχέδιο που ο ίδιος εξήγγειλε σε εκείνη τη διάσημη ομιλία του στις 5 Ιουνίου 1947, κατά την τελετή αποφοίτησης στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, ήταν πραγματικά μοναδικό.

    Ο Τζ. Μάρσαλ είχε καταλάβει πως τα δάνεια, που παρουσιάζει σήμερα ως βοήθεια ο κ. Μπαρόζο, δεν θα έλυναν το πρόβλημα της Ευρώπης η οποία είχε περάσει έναν από τους πλέον δύσκολους χειμώνες με τις τοπικές οικονομίες να βυθίζονται συνεχώς. Οι επιπτώσεις από τη διακοπή της αμερικανικής χρηματοδότησης και η συνεχής αύξηση του δανεισμού είχαν οδηγήσει τον Τζ. Μ. Κέινς στην απόφαση να γράψει μια έκθεση προς το βρετανικό υπουργικό συμβούλιο τον Αύγουστο του 1945 και να προειδοποιεί με «οικονομική Δουνκέρνη». Τα δάνεια δεν ήταν λύση για την ανάπτυξη της Ευρώπης, όπως διαπίστωσαν τότε οι ΗΠΑ που μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ έριξαν φρέσκο χρήμα για τη στήριξη της οικονομίας. Ούτε και τώρα φαίνεται πως είναι, αλλά θα χρειαστεί χρόνος μέχρι να το καταλάβει ο κ. Μπαρόζο.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στη «δημοκρατία»

Ο επίσημος παραγωγός του ΠΑΣΟΚ και ο ΟΠΑΠ

Σοβαρά ερωτηματικά προκαλεί η ανάθεση δύο συμβάσεων του ΟΠΑΠ σε εταιρείες που ελέγχει ο τηλεοπτικός παραγωγός Διονύσης Παναγιωτάκης, στενός φίλος και συνεργάτης του Ευαγγ. Βενιζέλου, λίγες ημέρες πριν ο τελευταίος εγκαταλείψει το υπουργείο Οικονομικών. Δύο εταιρείες του κ. Παναγιωτάκη, συζύγου της ηθοποιού Ελένης Κούρκουλα και φερόμενου ως «οπλαρχηγού» του κ. Βενιζέλου στο ΠΑΣΟΚ, υπέγραψαν στις αρχές Φεβρουαρίου και μέσα σε τέσσερις ημέρες δύο συμβάσεις, ύψους 1.200.000 ευρώ, με τον ΟΠΑΠ. Λίγες εβδομάδες μετά, ο Διον. Παναγιωτάκης εμφανίζεται ως μετέχων στο στενό επιτελικό προεκλογικό σχήμα του Ευαγγ. Βενιζέλου. Είναι ο άνθρωπος που έχει αναλάβει όλες τις προεκλογικές τηλεοπτικές παραγωγές και του πιστώνεται η ιδέα της αίθουσας συνεντεύξεων του 5ου ορόφου στην οποία υπάρχει ο λευκός τοίχος με την πράσινη οριζόντια γραμμή και τη λέξη «Αρχίζουμε».

Ολα δείχνουν πως ο νέος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ άρχισε με αναθέσεις και μάλιστα στο ζεύγος Παναγιωτάκη – Κούρκουλα με τους οποίους εμφανίζεται συχνά στο εστιατόριο «Μύλος» του Χίλτον. Μάλιστα, ο ΟΠΑΠ όχι μόνο υπογράφει συμβάσεις παραμονές των εκλογών με τον επίσημο σκηνοθέτη / παραγωγό του ΠΑΣΟΚ, αλλά δίνει και προκαταβολές σε εταιρείες που λίγες ημέρες νωρίτερα δεν είχαν καμία σχέση με το αντικείμενο της σύμβασης!

Ας πάρουμε, όμως την ιστορία από την αρχή: Ο Διον. Παναγιωτάκης και ο αδελφός του Βασίλης ασχολούνται εδώ και χρόνια με τις τηλεοπτικές παραγωγές μέσω της γνωστής εταιρείαςPLD Productions (η οποία μετονομάστηκε πρόσφατα σε Vision Plus ΑΕ) και της συγγενούς εταιρείας PLD Plus. Περιλαμβάνονται, επίσης, στους μετόχους του τηλεοπτικού καναλιού TRT της Θεσσαλίας.  Η οικογένεια Παναγιωτάκη είχε δημιουργήσει το 1985 και μια ξενοδοχειακή εταιρεία ονόματι BEL SOL.

Η BEL SOL έχει δημοσιεύσει σε επτά χρόνια λειτουργίας μόνο έναν ισολογισμό (!) για το 2007 στον οποίο εμφάνισε έσοδα μόλις 7.031 ευρώ. Ξαφνικά στα τέλη Ιανουαρίου η BEL SOLξυπνά από τον πολυετή λήθαργο και προχωρά σε αλλαγή καταστατικού έτσι ώστε εκτός από τα ξενοδοχεία να ασχολείται και με την «κατασκευή, επεξεργασία και παραγωγή οπτικοακουστικών προγραμμάτων για ραδιοτηλεοπτικούς, κινηματογραφικούς, διαφημιστικούς ή άλλους Οργανισμούς, Δημοσίου ή Ιδιωτικού Δικαίου, οι ενέργειες για την προμήθεια όλων των απαραίτητων μέσων παραγωγής». Και, ω του θαύματος, λίγες ημέρες μετά η BEL SOL του κ. Παναγιωτάκη υπογράφει διετή σύμβαση, 700.000 ευρώ, με τον ΟΠΑΠ για τα τηλεοπτικά δικαιώματα που αφορούν σε «δευτεροκλασσάτα» πρωταθλήματα όπως Βελγίου, Ολλανδίας, Ελβετίας, Δανίας, Ρωσίας και τις διοργανώσεις Κυπέλλου Ολλανδίας, Σκωτίας και Ουκρανίας.

Στη σύμβαση, ο ΟΠΑΠ δεν αναφέρει τι θα κάνει με τα δικαιώματα που αγοράζει (που θα προβάλλονται οι αγώνες, δηλαδή). Αναφέρεται, όμως, πως η μέχρι πρόσφατα ξενοδοχειακή εταιρεία του Διον. Παναγιωτάκη θα λάβει προκαταβολή 30% επί του ποσού της σύμβασης. Ολα δείχνουν πως ο κοσμικός παραγωγός / σκηνοθέτης και φίλος του Ευαγγ. Βενιζέλου έχει έναν λόγο παραπάνω να στηρίζει μέχρις εσχάτως τον προεκλογικό αγώνα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.

Δημοσιεύθηκε σήμερα στη «Δημοκρατία»

Παλαιά, ήταν οι Αμερικάνοι. Τώρα είναι οι Γερμανοί

Για την ευκολία με την οποία βρίσκουμε εξωτερικούς εχθρούς:

«Between 1947 and 1949 the Coca-Cola Company opened bottling plants in the Netherlands, Belgium, Luxembourg, Switzerland and Italy. Within five years of its creation West Germany would have 96 such plants and became the largest market outside the US itself. But while some voices had been raised in protest in Belgium and Italy, it was in France that Coca-Cola’s plans unleashed a public storm. When Le Monde revealed that the company had set a target of 240 million bottles to be sold in France in 1950, there were loud objections—encouraged but not orchestrated by the Communists, who confined themselves to the warning that Coke’s distribution services would do double duty as a US espionage network. As Le Monde editorialized on March 29th 1950, ‘Coca-Cola is the Danzig of European Culture.’

The furor over ‘Coca-Colonisation’ had its light side (there were rumours that the company planned to attach its logo, in neon, to the Eiffel Tower . . . ), but the sentiments underlying it were serious.»

Από το εξαιρετικό «Postwar: A History of Europe Since 1945» του Tony Judt

Ο Θόδωρος της Αραβίας

Οι συνήθεις τυμπανοκρουσίες της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου για τις σχέσεις με τον αραβικό κόσμο και οι υποσχέσεις για βροχή από «πετροδόλαρα» ήταν αντίστοιχες των δισεκατομμυρίων που περίμεναν οι οπαδοί του Ανδρ. Παπανδρέου στη δεκαετία του ’80. Ξεκίνησαν, μάλιστα από το 2009, λίγες ημέρες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας από τον άνθρωπο που οδήγησε την Ελλάδα στη χρεοκοπία.

Γι’ αυτό και λίγοι πήραν στα σοβαρά τη «φούσκα» των τεράστιων επενδύσεων που υποτίθεται πως θα πραγματοποιούσε το Κατάρ, παρά τις κινηματογραφικές σκηνές από την δήθεν τεράστια συμφωνία που υπέγραψε ο Γ. Παπανδρέου το Σεπτέμβριο του 2010 στη Νέα Υόρκη, τα ταξίδια υπουργών όπως ο Χ. Παμπούκης στη Ντόχα και τις δηλώσεις του τύπου «είναι κανονισμένο». Οσα συνέβησαν τα τελευταία 2,5 χρόνια δικαιώνουν όσους υποστηρίζουν πως αν η κυβέρνηση είχε ασχοληθεί με την ουσιαστική προετοιμασία των ιδιωτικοποιήσεων και όχι με τα πανηγύρια στις αραβικές πρωτεύουσες, τώρα θα είχαμε και κάποιες επενδύσεις, ενδεχομένως και από το Κατάρ.

Τώρα όλοι ελπίζουν πως το εμιράτο θα ενδιαφερθεί για την απόκτηση της ΔΕΠΑ για να δικαιωθούν, επιτέλους, όσοι δηλώνουν πως μοχθούν για την προσέλκυση αραβικών κεφαλαίων. Το ενδιαφέρον μπορεί να μην μετατραπεί σε τελική προσφορά, αλλά τουλάχιστον θα πανηγυρίσουμε για μερικές ημέρες. Πάντως, οι Αραβες δε συνηθίζουν να πραγματοποιούν επενδύσεις μέσω διαγωνισμών. Δεν είναι τυχαίο πως μέχρι πριν από ένα χρόνο ο (παραιτηθείς στη συνέχεια) Χ. Παμπούκης δήλωνε πως η επένδυση του Κατάρ στο Ελληνικό θα πραγματοποιηθεί μέσω διακρατικής συμφωνίας. Μετά τον ειδοποίησαν πως – παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης Παπανδρέου – η Ελλάδα παραμένει στην Ευρώπη… Και στην Ευρώπη η κρατική περιουσία αξιοποιείται με δημόσιους διαγωνισμούς, με ελάχιστες εξαιρέσεις.

Ο Σεϊχης Χαμάντ μπιν Χαλίφα αλ Θάνι, του πλουσίου σε φυσικό αέριο εμιράτου, συχνός επισκέπτης της χώρας μας είδε, πάντως, καλόπιστα το ενδιαφέρον της κυβέρνησης για προσέλκυση ξένων επενδυτών. Χρειάστηκαν, όμως, ελάχιστοι μήνες για να διαπιστώσει πως ακριβώς εννοούν τις επενδύσεις όσοι χειρίζονται τις τύχες της χώρας. Αλλά και ο Σεϊχης έχει τη φήμη του σκληρού διαπραγματευτή που επενδύει μόνο εκεί που βλέπει σίγουρες και γρήγορες αποδόσεις. Μια γεύση από τη στρατηγική της Qatar Investment Authority (QIA), που διαχειρίζεται 85 δισ. δολάρια από τον πλούτο του εμιράτου, πήρε ο Κύπριος πρόεδρος Δημ. Χριστόφιας: Εδώ και τρία χρόνια έχει συμφωνήσει επένδυση του Κατάρ σε ακίνητο στη Λευκωσία, αλλά ακόμα περιμένει.

Λίγες εβδομάδες μετά την πανηγυρική συμφωνία Γ. Παπανδρέου – Αλ Θάνι στη Νέα Υόρκη, η οποία υποτίθεται δέσμευε το Κατάρ για επενδύσεις 5,5 δισ. δολαρίων στην Ελλάδα, ήρθε το ναυάγιο του σχεδίου για κατασκευή τερματικού σταθμού φυσικού αερίου και μονάδας ηλεκτροπαραγωγής στον Αστακό. Τότε οι πολίτες διαπίστωσαν εμβρόντητοι πως στην πολυδιαφημισμένη επένδυση είχαν εμπλακεί διάφοροι άγνωστοι και αγνώστων προθέσεων. Είχαν την εντύπωση πως με την πολιτική κάλυψη της οικογένειας Παπανδρέου μπορούν να συνδιαλλαγούν με το Κατάρ. Διαπίστωσαν πως ο Σεϊχης επενδύει ενίοτε για πολιτικούς σκοπούς, αλλά μόνο αν βλέπει κέρδος. Αντί να σιωπούν, στην κυβέρνηση είχαν βγάλει τον τότε υπουργό Επικρατείας Χ. Παμπούκη που κατακεραύνωσε το Κατάρ επειδή δήθεν απέσυρε την τελευταία στιγμή το ενδιαφέρον του. Η πραγματικότητα είναι πως το εμιράτο παζάρεψε την τιμή στην οποία θα πωλούσε το φυσικό αέριο και όταν δεν πέτυχε το κατάλληλο τίμημα αποσύρθηκε ευγενικά.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την αποτυχία του Αστακού η κυβέρνηση Παπανδρέου βρήκε μια άλλη αφορμή για φιέστα στο Μέγαρο Μαξίμου, έστω και αν αφορούσε μια καθαρά ιδιωτική επένδυση. Ομως, λίγες ημέρες μετά τη φιέστα είχαμε ένα ακόμα ναυάγιο των επενδυτικών φιλοδοξιών του Κατάρ στην Ελλάδα. Η European Goldfields, που κατείχε τα μεταλλεία Κασσάνδρας στη Χαλκιδική αναζητούσε κεφάλαια για τη χρηματοδότηση της εξόρυξης και ήλθε σε συμφωνία με το Κατάρ. Μεγαλύτερος μέτοχος της European Goldfields ήταν ο κατασκευαστικός όμιλος ΕΛΛΑΚΤΩΡ ο οποίος είχε αποκτήσει την άδεια έναντι μόλις 11.000.000 ευρώ προ δεκαετίας. Κατά τη διάρκεια συνάντησης του Γ. Παπανδρέου με τον Σεϊχη Αλ Θάνι στη Γαλλία συμφωνήθηκε να πέσουν οι υπογραφές στο Μαξίμου όπως και συνέβη στις αρχές Οκτωβρίου 2011. Η ιδιωτική συμφωνία πανηγυρίστηκε δεόντως, μολονότι ουδεμία εμπλοκή είχαν τα κυβερνητικά στελέχη που πηγαινοέρχονταν στο Κατάρ. Λίγες ημέρες μετά ο Σεϊχης έμαθε πως ηEuropean Goldfields συμφώνησε να πωληθεί στην καναδική Eldorado Gold με αποτέλεσμα να τιναχθούν στον αέρα τα σχέδια του Κατάρ για το χρυσό της Χαλκιδικής. Εσχάτως λέγεται πως δε μιλάει με τα καλύτερα λόγια για την Ελλάδα και τους παρολίγο συνεταίρους του.

Οσο για το σήριαλ με το Ελληνικό, είμαστε μακριά από την εποχή που το Κατάρ εμφανίζονταν έτοιμο να μας δώσει 5 δισ. στο χέρι! Τώρα οι άνθρωποι του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων λένε πως «ουδέποτε απέσυρε το ενδιαφέρον του», αλλά και πως δεν ήθελαν να έχουν πολλά πάρε – δώσε με το εμιράτο για να μην αποτρέψουν άλλους επενδυτές. Οταν χάσαμε τον κ. Παμπούκη, μπήκε στο κάδρο της Ελληνο-καταριανής φιλίας ο αντιπρόεδρος Θ. Πάγκαλος ο οποίος πετάχθηκε προ ημέρων μέχρι τη Ντόχα. «Κατόπιν ενεργειών του» ενδεχομένως κάποια στιγμή θα γίνει και καμια επένδυση…

Από τη «δημοκρατία της Κυριακής»