ΕΥΔΑΠ:Θάβουν την αποξηραμένη λυματολάσπη στην Ψυττάλεια και κάνουν τις πάπιες

Κόκκινος συναγερμός έχει σημάνει στην ΕΥΔΑΠ καθώς αναζητείται επείγουσα λύση για τη μεταφορά και αποθήκευση των 150 τόνων αποξηραμένης λυματολάσπης που παράγονται ημερησίως από το εργοστάσιο ξήρανσης στην Ψυττάλεια. Από την προηγούμενη Πέμπτη, οι δύο αποθήκες στις οποίες αποθηκεύονται προσωρινά τα υπολλείμματα είναι πλήρεις και χρησιμοποιείται λάκκος πάνω στο νησί. Αλλά και αυτή λύση είναι προσωρινή αφού σε 2 – 3 ημέρες θα έχει γεμίσει και ο λάκκος. Μέχρι χθες είχαν θάψει στην Ψυττάλεια περί τους 2000 τόνους και συνεχίζουν μολονότι υπήρξε επεισοδιακή επίσκεψη του δημάρχου Κερατσινίου.

    Οι εταιρείες που έχουν υπογράψει συμβάσεις μεταφοράς και διάθεσής της αποξηραμένης λυματολάσπης στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό αδυνατούν να τις εκπληρώσουν. Πολλοί φοβούνται πως αν δε βρεθεί άμεσα τρόπος μεταφοράς τους, θα επαναληφθούν εικόνες του 2006 όταν η λυματολάσπη θάβονταν στο νησί ή μεταφέρονταν εκτός σε συνθήκες κρίσης.

    Σχεδόν πέντε χρόνια μετά τη λειτουργία της μονάδας ξήρανσης, η ΕΥΔΑΠ δεν έχει υπογράψει μακροχρόνιες συμβάσεις για τη διάθεση των υπολλειμμάτων. Στηρίζονταν σε συμβόλαια και απευθείας αναθέσεις σε δύο – τρεις εταιρείες οι οποίες και αναλάμβαναν να μεταφέρουν την αποξηραμένη λάσπη εκτός Ψυττάλειας και να τη διαθέσουν, ως καύσιμο υλικό, σε τσιμεντοβιομηχανίες ή άλλα εργοστάσια σε Ελλάδα και Κύπρο.

    Στην ουσία, δύο εταιρείες μετέφεραν περί τους 41.000 τόνους που παράγει το εργοστάσιο ξήρανσης ετησίως: Μεγάλες ποσότητες μετέφερε η ΑΚΤΩΡ η σύμβαση της οποίας έληξε και δεν ανανεώθηκε γιατί σε σχετικό διαγωνισμό επικράτησε προ τριμήνου η εταιρεία «Καινούργιος». Η τελευταία κέρδισε το διαγωνισμό με την υπόσχεση πως θα μεταφέρει την αποξηραμένη λυματολάσπη στην Πορτογαλία, αλλά μέχρι σήμερα δεν έχει λάβει τις σχετικές άδειες. Το προϊόν της ξήρανσης  θεωρείται υψηλής επικινδυνότητας και απαιτούνται ειδικές άδειες για τη μεταφορά. Η δεύτερη εταιρεία, η Polyeco, του ομίλου Πολυχρονόπουλου, έχει ακόμα σύμβαση. Ομως, η τσιμεντοβιομηχανία ΤΙΤΑΝ η οποία έπαιρνε τις μεγαλύτερες ποσότητες από την Polyeco έχει δηλώσει πως μέχρι τις 10 Γενάρη αδυνατεί να παραλάβει. Ούτως ή άλλως η κατάρρευση της οικοδομής στην Ελλάδα έχουν οδηγήσει σε περιορισμό της παραγωγής τσιμέντου από τη μονάδα της εταιρείας.

    Η αποξηραμένη λυματολάσπη δε μπορεί να αποθηκευτεί για πολύ καιρό καθώς τα οργανικά στοιχεία οδηγούν, μετά από κάποιο διάστημα, σε αναφλέξεις. Οι βιομηχανίες που την έπαιρναν την αποθήκευαν προσωρινά και την χρησιμοποιούσαν άμεσα ως καύσιμο για να αποφευχθούν οι πυρκαγιές. Γι' αυτό και στην ΕΥΔΑΠ αναζητούν άμεση λύση μεταφοράς της από την Ψυττάλεια. Οι δύο αποθήκες είναι σχεδόν γεμάτες και η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Στελέχη της εταιρείας υποστηρίζουν πως είχαν ειδοποιήσει τη διοίκηση της εταιρείας για το σοβαρό πρόβλημα που δημιουργείται μέσα στις γιορτές, αλλά ουδείς ενδιαφέρθηκε.

Το πραγματικό δίλημμα δεν είναι πλέον το «ευρώ ή δραχμή»

Μέσα στις επόμενες ημέρες θα καταλάβουμε πως το δίλημμα δεν είναι πλέον «δραχμή ή ευρώ», αλλά κάτι περισσότερο. Επειτα από σχεδόν δύο χρόνια φορομπηχτικού παραλογισμού, υποκριτικού νομοθετικού οργασμού και ασυλίας σε μικρά και μεγάλα συμφέροντα βρισκόμαστε κοντά στο σημείο κατάρρευσης ακόμα και του σκληρού πυρήνα της οικονομίας. Της μειοψηφίας που είχε επιδείξει αντοχές στη βαθιά ύφεση, δεν είχε προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις, είχε κρατήσει τζίρο και ενδεχομένως παρουσίαζε ακόμα κέρδη. Επειδή ήταν εξωστρεφής, δεν ήταν κρατικοδίαιτος, είχε προετοιμαστεί και δεν είχε φορτωθεί με υπέρογκα δάνεια την περίοδο της ευφορίας. Σύντομα, όπως είπε σήμερα ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δημ. Δασκαλόπουλος, δεν θα υπάρχει η βάση πάνω στην οποία θα πατήσει η πολυπόθητη ανάπτυξη, όποτε και εάν έλθει.

Βέβαια, ορισμένοι από αυτούς που εκπροσωπεί ο κ. Δασκαλόπουλος πήραν μέρος στο πάρτι των τριών τελευταίων δεκαετιών και δικαίως βουλιάζουν μαζί με τους πολιτικούς τους προστάτες. Παρασύρουν, όμως, και δεκάδες υγιείς επιχειρήσεις οι οποίες άντεξαν επί τόσους μήνες. Τώρα βρίσκονται προ του λουκέτου εξαιτίας της μηδενικής ρευστότητας, της αδυναμίας πρόσβασης σε τραπεζικό δανεισμό ή των τεράστιων οφειλών του δημοσίου. Εδώ και τόσους μήνες ακούμε για τα μαγικά τρυκ του υπουργού Ανάπτυξης Μιχ. Χρυσοχοϊδη με τα οποία θα βρεθεί κεφάλαιο κίνησης για επιχειρήσεις που καταρρέουν επειδή έκλεισε κάθε γραμμή πίστωσης και όχι επειδή είναι προβληματικές.

Ολα δείχνουν πως τα νέα εργαλεία χρηματοδότησης, μέσω του ΕΣΠΑ, δεν θα είναι έτοιμα πριν την ολοκλήρωση του PSI, δηλαδή της ανταλλαγής των ελληνικών ομολόγων. Η καχυποψία των κοινοτικών εταίρων, εξαιτίας του πολυετούς πανηγυριού με τα κοινοτικά κονδύλια αναγκάζει τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών να ζητούν δεκάδες ασφαλιστικές δεικλίδες. Και ας ομολογούν πως το κύριο πρόβλημα της οικονομίας είναι η μηδενική ρευστότητα.

Το πολιτικό μας σύστημα παίρνει μαζί του στο γκρεμό ολόκληρη την οικονομία εν μέσω αντεγκλήσεων για το πόσοι είναι οι συνταξιούχοι, πως υπολογίζεται το ποσοστό αναπηρίας, τι σημαίνει η «εφεδρεία» και σκληρού αγώνα για την προστασία των κομματικών στρατών. Αντί να σκέφτεται πως θα στήσει δίχτυ προστασίας του παραγωγικού ιστού που έχει απομείνει όρθιος, ετοιμάζει έναν ακόμα γύρο εκφοβισμού των πολιτών προκειμένου να περάσουν τα μέτρα που θα συνοδεύσουν τη νέα δανειακή σύμβαση. Στους πολίτες που ήδη εκβιάζονται από τους πιστωτές οι οποίοι ζητούν ανταλλαγή των ελληνικών ομολόγων με τους δικούς τους όρους.

Οσο για τους ρομαντικούς που πίστεψαν (γιατί άραγε;) πως η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου μπορεί να σταματήσει την ελεύθερη πτώση της πραγματικής οικονομίας, ας θυμηθούν το δίλημμα του σκαντζόχοιρου. Σύμφωνα με το δίλημμα του σκαντζόχοιρου, παρά την καλή θέληση, η ανθρώπινη οικειότητα δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς αμφίδρομη βλάβη, και ως αποτέλεσμα προκύπτει σκεπτικισμός και ρηχές σχέσεις. Το ίδιο ισχύει και με την κυβέρνηση Παπαδήμου: Οσο καλή θέληση και αν υπάρχει από ορισμένους εταίρους, χωρίς κατά μέτωπο σύγκρουση με όσους δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα είναι αδύνατον να παραχθεί θετικό αποτέλεσμα. Γι' αυτό και είναι αστεία τα επιχειρήματα περί παράτασης της θητείας της σημερινής κυβέρνησης επειδή δήθεν θα λύσει τα προβλήματα.

Χαλκιδική: Από τα 11 εκατομμύρια στα 2 δισεκατομμύρια με ενδιάμεση στάση το Κατάρ

    Με την πανηγυρική ανακοίνωση εξαγοράς της European Goldfields, που ελέγχει τα μεταλλεία Κασσάνδρας, από έναν ισχυρό «παίκτη» στην παγκόσμια αγορά χρυσού, την καναδική Eldorado Gold, κλείνει ο κύκλος των απίστευτων υπεραξιών γύρω από το χρυσό της Χαλκιδικής. Μια εταιρεία με κυριότερο περιουσιακό στοιχείο τα μεταλλεία Κασσάνδρας, που τα είχε αγοράσει μόλις 11 εκατ. ευρώ παραμονές των εκλογών του 2004 επί Κ. Σημίτη, αποτιμήθηκε 1,8 δισ. ευρώ.

    Οι μέτοχοι της European Goldfields (που ελέγχει τα μεταλλεία μέσω της «Ελληνικός Χρυσός») και ο όμιλος ΕΛΛΑΚΤΩΡ της οικογένειας Μπόμπολα, βασικός μέτοχος της πρώτης, είναι οι μεγάλοι κερδισμένοι. Η ΕΛΛΑΚΤΩΡ και μέλη της διοίκησή της έχουν αποκομίσει μέχρι σήμερα περί τα 250 εκατ. ευρώ χωρίς να έχει ξεκινήσει η λειτουργία των μεταλλείων καθώς προ εβδομάδων εγκρίθηκε η μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Τώρα αποκτούν και το 5% ενός διεθνούς κολοσσού όπως η Eldorado Gold.

    Η εξαγορά τινάζει στον αέρα τη συμφωνία για χρηματοδότηση της επένδυσης στη Χαλκιδική από το Κατάρ που είχε ανακοινωθεί πανηγυρικά στο Μέγαρο Μαξίμου από τον τέως πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου. Οπως φαίνεται ήταν το τελευταίο επεισόδιο του σήριαλ με τα «πετροδόλαρα» που είχε αρχίσει με τις επισκέψεις στον Μ. Καντάφι και είχε ολοκληρωθεί με τους εναγκαλισμούς με τον εμίρη Αλ Θάνι στο Μαξίμου για μια καθαρά ιδιωτική επένδυση.

    Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Eldorado Gold (και πολύπειρο στέλεχος της διεθνούς αγοράς ορυχείων επί 30 χρόνια) Paul Wright ρωτήθηκε χθες αν, έστω και μετά από 7 χρόνια, θα αποκαταστήσει την αδικία προς την τοπική κοινωνία και την Ελλάδα. Απάντησε πως «αυτά συνέβησαν στο παρελθόν» και πως ο ίδιος προτιμά να μιλήσει για το μέλλον.

    Παρουσία του πρέσβη του Καναδά στην Ελλάδα Robert Peck, η διοίκηση της Eldorado (που ελέγχει και τα ορυχεία Περάματος Εβρου μέσω της «Χρυσωρυχεία Θράκης ΑΕ») ανακοίνωσε πως ενδιαφέρεται και για άλλες επενδύσεις σχετικές με τον ορυκτό πλούτο της Ελλάδας. Ο κ. Wright είπε πως σε Χαλκιδική και Εβρο πρόκετιαι να επενδυθούν περί το 1,5 δισ. ευρώ και θα δημιουργηθούν περί τις 2.000 θέσεις εργασίας. Ο Καναδός πρέσβης τόνισε πως πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες άμεσες ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα η οποία συμπίπτει με τα 70 χρόνια διπλωματικών σχέσεων μεταξύ της χώρας μας και του Καναδά, το 2012.

    Με βάση τη συμφωνία, που πρέπει να εγκριθεί από τις γενικές συνελεύσεις των δύο εταιρειών, η ΕΛΛΑΚΤΩΡ με ορμητήριο τα 11 εκατ. που δαπάνησε μαζί με τους συνεταίρους της το 2004 για τα μεταλλεία Κασσάνδρας αποκτά συμμετοχή (5%) σε ένα παγκόσμιο κολοσσό του χρυσού. Η νέα εταιρεία που θα προκύψει από τη συγχώνευση θα αποτιμάται στα 11 δισ. δολάρια. Οι Καναδοί έχουν ήδη παρουσία σε Τουρκία, Κίνα και Βραζιλία και τεράστια εμπειρία από λειτουργία ορυχείων χρυσού. Οι μετοχές της Eldorado Gold διαπραγματεύονται στα χρηματιστήρια της Νέας Υόρκης, του Τορόντο και του Σίδνεϋ.

    Οταν ο τότε υφυπουργός Οικονομίας Χρ. Πάχτας (που σήμερα είναι δήμαρχος Αριστοτέλη Χαλκιδικής) είχε ανακοινώσει τη συμφωνία παραχώρησης των μεταλλείων στην «Ελληνικός Χρυσός» είχε παρουσιάσει μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Είχε εξαγγείλει στη Βουλή ότι στην εκμετάλλευση θα συμμετείχαν οι τοπικοί δήμοι και άλλες ελληνικές επιχειρήσεις. Ετσι θα επωφελούνταν και η τοπική κοινωνία, η οποία επιβαρύνεται από τη λειτουργία των Μεταλλείων. Τελικώς, παραχωρήθηκαν έναντι πινακίου φακής στην «Ελληνικός Χρυσός», η οποία μάλιστα απαλλάχθηκε από την υποχρέωση καταβολής φόρου μεταβίβασης. Και μέτοχοι της «Ελληνικός Χρυσός» δεν ήταν όλοι οι μεγαλόσχημοι επενδυτές που έλεγε ο κ. Πάχτας αλλά μόνο η ΑΚΤΩΡ και η European Goldields.

    Μάλιστα μέτοχος της τελευταίας ήταν ο αμφιλεγόμενος Ρουμανο-Αυστραλός επιχειρηματίας Φρανκ Τίμις που ο Γ. Αλογοσκούφης είχε αποκαλέσει στη Βουλή «ο Κόμης Δράκουλας από την Τρανσυλβανία». Ο Τίμις εξαφανίστηκε για κάποια χρόνια από το προσκήνιο εξαιτίας ενός χρηματιστηριακού σκανδάλου: Μέσω της εταιρείας Regal, είχε εξαγοράσει και την Καβάλα Oil (εκμεταλλεύεται το κοίτασμα του Πρίνου) και είχε διαρρεύσει σε αναλυτές πως βρήκε τόνους πετρελαίου. Οι μετοχές της Regal εκτοξεύθηκαν για να διαπιστωθεί στη συνέχεια πως δεν υπήρχε το πετρέλαιο που υπόσχονταν. Ο κ. Τίμις είναι όμως επτάψυχος και τώρα ασχολείται πάλι με το πετρέλαιο ανά τον κόσμο, με παρουσία στα χρηματιστήρια μέσω άλλων εταιρειών. Η Καβάλα Oil έχει αλλάξει χέρια εδώ και χρόνια.

    Ο χορός των υπεραξιών μπορεί να μην συνεχίστηκε στον Πρίνο, αλλά «φούντωσε» για τα καλά στη Χαλκιδική. Λίγους μήνες μετά την απόκτηση των μεταλλείων από την «Ελληνικός Χρυσός», ανεξάρτητος διεθνής οίκος αποτιμά την εταιρεία σε 587.800.000 δολάρια! Το 2007, με βάση αυτήν την αποτίμηση, ο όμιλος ΕΛΛΑΚΤΩΡ πωλεί το 30% της «Ελληνικός Χρυσός» έναντι 178.000.000 δολαρίων. Στην ουσία ανταλλάσει αυτό το ποσοστό με το 19% της European Goldfields και καθίσταται κύριος μέτοχος της εισηγμένης.

    Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν πως οι τεράστιες υπεραξίες είναι λογικές με δεδομένο πως οι επενδυτές πήραν μια άδεια και έδωσαν πολυετή μάχη προκειμένου να λάβουν τις εγκρίσεις από την ελληνική κυβέρνηση. Στελέχη της αγοράς θεωρούν πως οι υπεραξίες ήταν κύρια στρατηγική από την αρχή. Ούτε η European Goldfields, ούτε η ΕΛΛΑΚΤΩΡ γνωρίζουν πως να λειτουργούν μεταλλεία χρυσού. Δεν είχαν ούτε τα κεφάλαια, ούτε την τεχνογνωσία. Το υπενόησε και χθες ο Paul Wright της Eldorado Gold λέγοντας πως «εμείς ξέρουμε να λειτουργούμε ορυχεία». Με τη χθεσινή συμφωνία, το ρίσκο πέφτει στις πλάτες του Καναδικού ομίλου και οι αρχικοί αγοραστές των μεταλλείων Κασσάνδρας επωφελούνται από τις υπεραξίες τις τελευταίας επταετίας. Και ως μέτοχοι, έχουν λαμβάνειν ακόμα περισσότερα από τα μερίσματα της Eldorado. Χωρίς καν να έχει ξεκινήσει η εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική…

Ρεπορτάζ που δημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο της "Δημοκρατία"

Προ της κατάρρευσης και οι τελευταίοι της βαριάς βιομηχανίας

Στα πρόθυρα της κατάρρευσης βρίσκεται η βαριά βιομηχανία της χώρας. Η πολυετής κρίση και η παρατεταμένη βουτιά της οικοδομής έχουν γονατίσει τους ισχυρούς ομίλους της χαλυβουργίας που θα καταγράψουν ζημιές περί τα 100.000.000 ευρώ για το 2011, με τη ζήτηση να υποχωρεί 70% στην εγχώρια αγορά. Η πολυήμερη απεργία των εργαζομένων στη μονάδα Ασπροπύργου της Χαλυβουργίας Ελλάδος (πρώην Ελληνική Χαλυβουργία), με σίδηρο της οποίας είχε χτιστεί το Οχυρό Ρούπελ, αναδεικνύει τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι τρεις επιχειρηματικές οικογένειες που ελέγχουν τους ισχυρούς του χάλυβα: Η οικογένεια Μάνεση, που δημιούργησε τη Χαλυβουργία Ελλάδος, η οικογένεια Κ. Αγγελόπουλου της Χαλουβουργικής και οι Στασινόπουλοι του ομίλου Βιοχάλκο, θυγατρική του οποίου είναι η Σιδενόρ.

Οι τρεις όμιλοι επένδυσαν τα τελευταία χρόνια περί το ένα δίσ. ευρώ για την αναβάθμιση των εργοστασίων, αλλά πλέον οι μονάδες λειτουργούν ελάχιστες ώρες ημερησίως. Οι διοικήσεις βρέθηκαν απροετοίμαστες στη μεγάλη βουτιά της οικοδομής και των δημοσίων έργων, ενώ η προσπάθεια για ενίσχυση των εξαγωγών σκοντάφτει στο υψηλό κόστος ενέργειας και μεταφοράς. Η Χαλυβουργία Ελλάδος βρίσκεται ήδη σε διαμάχη με τους εργαζομένους του Ασπροπύργου, ενώ σκληρό αγώνα για τη διατήρηση θέσεων εργασίας δίνουν οι υπόλοιποι δύο ανταγωνιστές και γείτονες στο Θριάσιο. Η οικογένεια Μάνεση, συμφώνησε με τους εργαζομένους στη μονάδα του Βόλου για την εφαρμογή 5ωρης απασχόλησης για τους επόμενους 4 μήνες, αλλά το σωματείο του Ασπροπύρου αρνήθηκε. Η κόντρα οξύνθηκε και η διοίκηση προχώρησε σε 50 απολύσεις. Στη συνέχεια υποσχέθηκε πως, παρά τις τεράστιες ζημιές που παρουσιάζει, θα τους επαναπροσλάβει αν δεχθούν το 5ωρο για τους επόμενους τρεις μήνες. Η διαμάχη συνεχίζεται.

«Η σημερινή ζήτηση στην εγχώρια αγορά δεν επαρκεί ούτε για τη λειτουργία μισής βάρδιας στις μονάδες» υποστηρίζει ο πρόεδρος της Ενωσης Χαλυβουργιών Ελλάδος Αλεξ. Τικτόπουλος. Τα ίδια εργοστάσια που εργάζονταν μέχρι το 2006 – 07 σε τρεις βάρδιες (24 ώρες το 24ωρο) σήμερα λειτουργούν μόνο τις νύχτες και τα Σαββατοκύριακα ώστε να επωφεληθούν από τα φθηνότερα τιμολόγια ηλεκτρικής ενέργειας. «Το 2011, η εγχώρια ζήτηση καλύπτει μόλις το 42% της χαμηλής αυτής παραγωγής» προσθέτει ο κ. Τικτόπουλος. Οι ελληνικές χαλυβουργίες στράφηκαν αναγκαστικά προς τις εξαγωγές, αλλά δύσκολα μπορούν να αντιμετωπίσουν το διεθνή ανταγωνισμό.

Κατά τον κ. Τικτόπουλο, «οι εξαγωγές ράβδων οπλισμού σκυροδέματος και χονδροσύρματος να αυξηθούν κατά 90% το 9μηνο Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου 2011, σε σύγκριση με το αντίστοιχο διάστημα του 2010. Σε σύγκριση με το 9μηνο Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου 2006, οι εξαγωγές υπερτριπλασιάστηκαν (+ 230%). Όμως, οι εξαγωγές αυτές πραγματοποιούνται κάτω από τις συνθήκες του οξύτατου ανταγωνισμού που επικρατεί στην παγκόσμια αγορά προϊόντων χάλυβα».

Στις πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες εξετάζεται ακόμα και η μεταφορά γραμμών παραγωγής σε γειτονικές χώρες, ο πρόεδρος της Ενωσης Χαλυβουργιών Ελλάδος επισημαίνει πως δεν μπορείς να βάλεις τις μονάδες σε βαλίτσα, όταν έχουν γίνει τεράστιες επενδύσεις. Θεωρεί πως αν δεν ξεκινήσουν άμεσα τα μεγάλα οδικά έργα που έχουν σταματήσει από τον περυσινό Νοέμβριο, οι επιχειρήσεις θα βρεθούν σε ακόμα πιο δυσάρεστη θέση. Οι διοικήσεις των εταιρειών επαναλαμβάνουν πως οι συνθήκες επιβαρύνονται από το υψηλό κόστος της ηλεκτρικής ενέργειας, του φυσικού αερίου (έπειτα από την πρόσφατη αύξηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης) και τις επιβαρύνσεις στα ελληνικά λιμάνια.

«Το ήδη υψηλό κόστος ενέργειας επιβαρύνθηκε ακόμη περισσότερο με την επιβολή, από την 1η Σεπτεμβρίου 2011, ειδικού φόρου κατανάλωσης στο φυσικό αέριο που ανέρχεται σε 5,4 ευρώ ανά μεγαβατώρα» λέει ο κ. Τικτόπουλος. Το ύψος του φόρου είναι δεκαπλάσιο από το ελάχιστο ύψος που προβλέπει η σχετική κοινοτική οδηγία (0,54 ευρώ ανά μεγαβατώρα)! Μάλιστα, τα περισσότερα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν επιβάλλουν ΕΦΚ στις βιομηχανίες τους ή επιβάλλουν το ελάχιστο της Οδηγίας. Ολα δείχνουν πως αν δε βρεθεί σύντομα λύση, οι εικόνες του Ασπροπύργου θα επαναληφθούν και σε άλλα εργοστάσια του Θριασίου.

Ρεπορτάζ που έγραψα για την "Κυριακάτικη Δημοκρατία" – 11/12/2011

Απίστευτο! Υπάρχει διαφθορά στις εφορίες

Εκπληκτη η πολιτική και δικαστική εξουσία έσπευσε να διατάξει ομοβροντία ερευνών, ενόρκων διοικητικών εξετάσεων, επειγουσών προκαταρκτικών εξετάσεων, εσωτερικών ελέγχων προκειμένου να διαπιστωθεί αν ισχύουν όσα είπε στις αρχές της εβδομάδας ο πρώην γενικός γραμματεάς Πληροφοριακών Συστημάτων του υπουργείου Οικονομικών Διομήδης Σπινέλλης για τη διαφθορά στις εφορίες. Η ηγεσία του υπουργείου εγκαλεί, μάλιστα, τον κ. Σπινέλλη επειδή δεν μίλησε εγκαίρως και τα είπε κατόπιν εορτής, όταν δηλαδή είχε παραιτηθεί και αντικατασταθεί.  Είναι, δε, η δεύτερη φορά που ο πρώην γραμματέας ταρακουνά τους μέχρι πρόσφατα πολιτικούς του προϊσταμένους καθώς είχαν προηγηθεί διαρροές σύμφωνα με τις οποίες οδηγήθηκε σε παραίτηση επειδή δεν «κατάπιε» προσπάθεια παραγραφής παρανομιών που συνδέονται με λαθρεμπόριο πετρελαίου. Και στις δύο περιπτώσεις ο κ. Σπινέλλης μίλησε κατόπιν εορτής λένε οι άσπονδοι φίλοι του.

Από τις αντιδράσεις τόσο των μελών της κυβέρνησης, όσο και της Δικαιοσύνης αρκετοί συμπεραίνουν, πάντως, πως δεν είχαν ακούσει σχεδόν τίποτα για τη διαφθορά του φορολογικού μηχανισμού. Δεν ήξεραν τίποτα για τον τρόπο με τον οποίο πλούτισε μια μερίδα υπαλλήλων του υπουργείου Οικονομικών που εργάζεται στις εφορίες. Ούτε για τις φήμες σύμφωνα με τις οποίες στο παρελθόν μια θέση ελεγκτή σε μια καλή εφορία «αγοράζονταν» αφού αυτός που θα την έπαιρνε θα έβγαζε πολύ περισσότερα αρμέγοντας τους φορολογούμενους. Ούτε για τα κυκλώματα εφοριακών και λογιστών που «καθάριζαν», με το αζημίωτο για τους φορολογούμενους. Ούτε για την πλήρη αποσάθρωση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού αφού αρκετοί υπάλληλοι είχαν δικά τους «μαγαζιά». Ούτε για το γεγονός πως οι φορολογούμενοι που πάνε σήμερα στις εφορίες συναντούν υπαλλήλους – ήρωες που δίνουν μάχη με την ανοργανωσιά, την έλλειψη τεχνολογικής υποδομής, τους τόνους χαρτούρας και τον παραλογισμό της φορολογικής νομοθεσίας.

Το «σύστημα 4-4-2» (40% ο εφοριακός, 40% ο φορολογούμενος και 20% το δημόσιο ταμείο) δεν ακούστηκε για πρώτη φορά. Είχε μιλήσει γι' αυτό εδώ και χρόνια, πάλι εκ των υστέρων και χωρίς να πράξει τίποτα για να σταματήσει τη φάμπρικα, ο Γιώργος Φλωρίδης ο οποίος είχε περάσει από το υπουργείο Οικονομικών. Τότε, βέβαια, ήταν η εποχή της «ισχυρής Ελλάδας» και ουδείς ασχολήθηκε με τις δηλώσεις Φλωρίδη. Και ας ήξεραν πως οι γείτονες ισχυρών παραγόντων της οικονομικής ζωής, σε ακριβές συνοικίες της Αττικής, είναι διευθυντές και άλλα στελέχη εφοριών ή πολεοδομιών. Γι' αυτό και ένας πρώην βουλευτής είχε δηλώσει πως είναι εύκολο να βρεις τους επίορκους στις εφορίες: «Τους ζητάς τη διεύθυνση κατοικίας για να στείλεις ευχετήρια κάρτα» είχε πει. Βέβαια, η περίπτωση ενός από τους υπόπτους της Siemens, που δήλωνε ως κατοικία το Παγκράτι ενώ έμενε στην Εκάλη, δείχνει πως δεν είναι τόσο εύκολο να τσιμπήσεις τα τρωκτικά.

Οι πολίτες γνωρίζουν τι ακριβώς θα συμβεί από εδώ και πέρα: Η έρευνα του κ. Βενιζέλου και ο δικαστικός έλεγχος θα κρατήσουν αρκετό καιρό ώστε να ξεχαστεί η υπόθεση και στο τέλος θα μπουν «στο αρχείο». Οπως τόσες και τόσες «επείγουσες προκαταρκτικές εξετάσεις». Αν και η κινητικότητα των δικαστικών αρχών το τελευταίο διάστημα έχει δημιουργήσει προσδοκίες.

Απελευθέρωση Κλειστών Επαγγελμάτων και άλλα αστεία

 

Οι νόμοι για την απελευθέρωση των λεγόμενων κλειστών επαγγελμάτων δεν είναι οι μοναδικοί από τα 220 νομοθετήματα της προηγούμενης κυβέρνησης που δεν εφαρμόζονται. Δείχνει, όμως, το μέγεθος της υποκρισίας που χαρακτήρισε τη δράση του δήθεν μεταρρυθμιστή τέως πρωθυπουργού και των πρωτοπόρων υπουργών του οι οποίοι τρέχουν ασυγκράτητοι να «αλλάξουν την Ελλάδα». Οι αλλαγές περιορίζονται στα λόγια μέσω της πολύωρης παρουσίας τους σε πρωινές εκπομπές των τηλεοπτικών σταθμών.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την «επανάσταση» του υπουργού Υγείας Ανδρ. Λοβέρδου με το ωράριο και το περιθώριο κέρδους των φαρμακείων, τίποτα δεν έχει γίνει. Ενάμισι χρόνο μετά την πολυήμερη αναστάτωση εξαιτίας της δήθεν απελευθέρωσης των αδειών για φορτηγά δημόσιας χρήσης βρισκόμαστε επίσης στα ίδια (με τη …βοήθεια της οικονομικής κρίσης). Πέντε μήνες μετά την «απελευθέρωση» των ταξί και ακόμα συζητούμε το πλαίσιο. Ο κ. Γ. Ραγκούσης νόμιζε πως οι αγορές ανοίγουν με μια δήλωση του υπουργού και όχι με διαβούλευση με την αγορά ώστε να εφαρμοστεί ένα πλαίσιο που θα λειτουργεί.

Από 1ης Ιουλίου υποτίθεται πως δεκάδες επαγγέλματα έχουν ανοίξει. Στη θεωρία, γιατί στην πράξη τα αρμόδια υπουργεία «ξέχασαν» τα σχετικά προεδρικά διατάγματα! Πάρτα για παράδειγμα τα …«ευγενή» κλειστά επαγγέλματα όπως οι δικηγόροι, οι μηχανικοί, οι συμβολαιογράφοι. Ακόμα επιβάλλεται η παρουσία δικηγόρου ή η σφραγίδα μηχανικού σε σειρά συναλλαγών όπου τον σχετικό έλεγχο θα έπρεπε να τον κάνουν ΔΩΡΕΑΝ οι πολυπληθείς υπηρεσίες του δημοσίου. Ακόμα ρυθμίζονται με σειρά «φωτογραφικών» διατάξεων τα επαγγελματικά δικαιώματα των μηχανικών, αλλά και το ύψος της αμοιβής για σειρά εργασιών.

Το ίδιο ισχύει για συμβολαιογράφους, ορκωτούς ελεγκτές και άλλες επαγγελματικές ομάδες που έχουν το προνόμιο να βγάζουν χρήματα όχι μόνο επειδή μοχθούν, αλλά και επειδή έχουν μια σφραγίδα… Ετσι, βέβαια, εξασφαλίζουν έσοδα δεκάδες χιλιάδες επαγγελματίες που είχαν την ατυχία να σπουδάσουν το συγκεκριμένο αντικείμενο, σε εποχές που το χρήμα ήταν άφθονο. Τώρα, όμως, αυτές οι αμοιβές (ενίοτε άνευ λόγου…) αποτελούν βαρίδι στην προσπάθεια για αναστροφή της παρατεταμμένης ύφεσης.

Την ίδια στιγμή που όλοι συμφωνούν πως το βραχυκύκλωμα στη Δικαιοσύνη αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της Ελλάδας, η κυβέρνηση δεν εφαρμόζει ψηφισθέντες νόμους (δεν έχουν εκδοθεί εδώ και ένα χρόνο τα σχετικά προεδρικά διατάγματα) για τον εξωδικαστικό συμβιβασμό, κλπ που θα αποφόρτιζαν τις δικαστικές αίθουσες. Δεν τα εφαρμόζει επειδή αντιδρούν οι δικηγόροι, όπως δεν εφαρμόζει και νομοθετήματα για το επάγγελμα του μηχανικού επειδή αντιδρά το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας (ΤΕΕ).

Εδώ και χρόνια η χώρα μας διασύρεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα επαγγελματικά δικαιώματα σειράς προνομιούχων συμπατριωτών μας. Συνήθως η Βουλή ψηφίζει κάποια υποκριτική ρύθμιση η οποία ανοίγει ένα παράθυρο, αλλά ταυτόχρονα κλείνει όλες τις πόρτες, όπως συνέβη με τις εξαγγελίες για τους δικηγόρους ή τους φαρμακοποιούς. Δεκάδες προεδρικά διατάγματα, τα οποία ενίοτε έχουν ψηφιστεί πριν από 50 και 70 χρόνια, ρυθμίζουν τη δραστηριότητα δεκάδων επαγγελμάτων ή επιτρέπουν σε λίγες προνομιούχες ομάδες να λειτουργούν με περιθώρια κέρδους απίστευτα για τους πληβείους σε εποχές κρίσης.