Σε αναζήτηση νέου σκιάχτρου για τους ιθαγενείς

Τώρα λοιπόν που παίρνουμε το ΟΚ για την 6η δόση (από τους Ευρωπαίους γιατί το ΔΝΤ δεν το έχει δώσει…), ποιο σκιάχτρο θα αρχίσει να κουνάει η κυβέρνηση και η παραπαίουσα πολιτική μας τάξη ώστε να παραμείνουν σε διαρκή φόβο οι πολίτες; Εχετε την εντύπωση πως θα αλλάξει το μοντέλο διακυβέρνησης το οποίο βασίζεται «στη μάταιη ανησυχία για κάτι που δεν μπορεί να αποφευχθεί ή πιθανώς δεν πρόκειται να συμβεί»; Οι περισσότεροι στοιχηματίζουν το ακριβώς αντίθετο: Αν τελικώς συναινέσει και το ΔΝΤ, οι πολιτικοί μας πρέπει να ανακαλύψουν κάποιο άλλο φόβητρο προκειμένου να μην πουν την αλήθεια, να μην κάνουν αυτό που πρέπει και να μην ταρακουνήσουν την εκλογική τους πελατεία. Και ας χάνονται κατά χιλιάδες οι θέσεις εργασίας και ας βουλιάζει συνεχώς η αγορά και ας σβήνει η ελπίδα ακόμα και απ’ τους αθεράπευτα αισιόδοξους.

Κατά μαγικό τρόπο, κάθε φορά που κλείνει το μέτωπο της δόσης, η κουβέντα μετατοπίζεται είτε στην επόμενη, είτε σε κάποιον άλλο μπαμπούλα ώστε να αποφευχθεί η συζήτηση για την ουσία και – κυρίως – να μην εργαστούν οι κυβερνώντες πάνω  στα πραγματικά προβλήματα. Σύντομα, η παρούσα Βουλή θα βρεθεί στο βιβλίο με τα ρεκόρ Γκίνες: Οχι μόνο γιατί κατάφερε μέσα σε δύο χρόνια να γυρίσει τη χώρα αρκετές δεκαετίες πίσω. Κυρίως γιατί ψήφισε περίπου 220 νομοσχέδια, χωρίς να εφαρμόσει τα περισσότερα εξ’ αυτών!

Ομως, οι χιλιάδες σελίδες των νομοσχεδίων δύσκολα μπορούν πλέον να κρύψουν την πραγματικότητα: Η Ελλάδα που θα παραδώσουν οι υπουργοί, καθώς σύντομα τελειώνει πρόωρα η θητεία τους, δεν θα έχει κερδίσει ούτε έναν πόντο στην σκληρή παγκόσμια κλίματα της ανάπτυξης. Μπορεί να μην το γνωρίζουν οι κυβερνώντες, αλλά οι αλλαγές δε γίνονται με νόμους των 300 σελίδων που συνοδεύονται από δύο ντουζίνες υπουργικών αποφάσεων και μια ντουλάπα εγκυκλίων. Πρέπει και κάποιος να τους εφαρμόσει και αυτοί δε θέλουν!

Οσο εμείς βλέπαμε στους τηλεοπτικούς δέκτες τη χορωδία της έκτης δόσης, οι κυβερνώντες συνέχιζαν να βολεύουν φίλους και συμβούλους, να μαγειρεύουν τον προϋπολογισμό, να δανείζονται για να πληρώσουν τον κομματικό στρατό και να θολώνουν τα νερά. Κυρίως να μυξοκλαίνε για τους κακούς δανειστές – τοκογλύφους που μας πιέζουν όταν όλοι γνωρίζουν πως η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήταν αυτή που προσέτρεξε στις αγκάλες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ). Επειδή δεν είχε το πολιτικό θάρρος να αντιμετωπίσει την κρίση και νωρίτερα είχε υποκλέψει την εξουσία με το «υπάρχουν εκατομμύρια, δισεκατομμύρια, τρισεκατομμύρια» του Γ. Παπανδρέου.

Ταυτόχρονα, η μακρά προεκλογική περίοδος ταιριάζει κουτί σε αυτούς που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Μέχρι τότε θα έχει προχωρήσει και η εφεδρεία (πολύ φασαρία για όφελος μόλις 300 – 350 εκατ. ευρώ), θα έχει ψηφιστεί το νέο μνημόνιο και θα πορευόμαστε εν μέσω νέων φόρων, νέων έκτακτων εισφορών και νέων αυξήσεων στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, μέχρι την επόμενη κυβέρνηση. Ποιος χρειάζεται σχέδιο ανάπτυξης; Το πολύ – πολύ να φτιάξουμε μια τριμελή επιτροπή από πέντε εφοριακούς ώστε να μην αδικηθούν όσοι καλούνται να πληρώσουν έκτακτη εισφορά ακινήτων, με βάση τα «πέτσινα» στοιχεία των αντικειμενικών αξιών και των δήμων.

Περί ελληνικών προϊόντων και πολυεθνικών (έκδοση 2.0)

Με αφορμή τη συζήτηση που είχε ξεκινήσει προ εβδομάδων με τις «Ιστορίες Εξαγωγών» για τα ελληνικά προϊόντα και την επιστολή που έστειλε ο μηχανικός κ. Στρατάκης, ένας ακόμα επαγγελματίας καταθέτει τη δική του άποψη. Κατά σύμπτωση, σήμερα ο υπουργός Ανάπτυξης Μιχ. Χρυσοχοϊδης, λίγο μετά τη δήλωση σύμφωνα με την οποία θα διεκδικήσει την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ, εξήγγειλε και ειδικό σήμα ελληνικών προϊόντων. Η ιδέα δεν είναι κακή, αλλά, όπως έγραφε και ο κ. Στρατάκης, πρέπει να αποφύγουμε τις υπερβολές. Διαβάστε τι γράφει ο άνεργος λογιστής Θανάσης Ποντίκης.

 

κύριε Κόλλια,

 
ακολουθώντας το παράδειγμα του Ν. Στρατακη, ειπα και εγώ να γράψω λίγες γραμμές με την ελπίδα  οτι μπορείτε να τις φιλοξενήσετε

ευχαριστώ

Θανάσης Ποντίκης

άνεργος λογιστής



Πώς ακουμε οι άνεργοι τα συνθηματα για τα ελληνικα προϊόντα.  

Συνεχίζω να παίρνω κάποια emails που μου λενε να αγοράζω μονο ελληνικά προϊόντα. Δεν μενω στα λάθη που έχουν, καθώς οι συντάκτες τους δεν γνωρίζουν οτι αρκετές απο τις εταιρείες που αναφέρουν έχουν ήδη πουληθεί σε ξένες. ΟΙ έλληνες ιδιοκτήτες τους εκαναν την επιλογή να πουλήσουν τις βιομηχανίες τους και να γίνουν εισοδηματίες, γιατι έτσι έβγαζαν μεγαλύτερα κέρδη απο τους τόκους και τις τοποθετήσεις σε χρηματοοικονομικά προϊόντα.
Δεν ειναι τυχαίο που πριν λιγο καιρό οι Γερμανοί βιομήχανοι έκαναν δημόσια δήλωση που ζητουσαν απο τους ελληνες επιχειρηματίες να επιστρέψουν τα χρήματα που είχαν στο εξωτερικό για να επενδύσουν στην Ελλάδα.
Αυτά όμως ειναι ζητήματα υψηλής πολιτικής. Πιο πολύ με ενδιαφέρει να μεταφέρω, αυτο που σημείωνε και ο Ν. Στρατάκης. Τα συναισθήματα καποιων πρώην εργαζομένων και νυν ανέργων όπως εγώ. Μιλώ με αρκετούς απο το κύκλο μου. Είμαστε γύρω στα 45 και δεν ξέρουμε πότε θα βρουμε ξανά δουλειά.

Το επόμενο χτύπημα στην απασχόληση

Αυτοι που γράφουν τις λίστες με τα ‘ελληνικά προϊόντα’ είναι ή άσχετοι ή βαλτοί…  Αν ήθελαν να κάνουν καλο, θα είχαν μάθει οτι οι περισσότερες ελληνικές βιομηχανίες έχουν πουληθεί σε ξένους. Δεν θελω να πιάσω την ιστορία γιατι εμένα τώρα με καίει να πιάσω δουλειά.
ΟΙ άνεργοι γνωστοι μου και εγώ εχουμε σα μεγαλύτερη ελπίδα να πιάσουμε δουλειά σε κάποια σχετικά μεγαλη εταιρεία, που ειναι οργανωμένη και τηρεί τους εργατικούς νόμους. Ο Ν. Στρατάκης έκανε μια περιγραφή για το τι συμβαίνει σε πολλές μεσαίες ελληνικές.
Οι περισσότερες απο τις σχετικά μεγαλες εταιρείες ειναι ξένες. Πολλές απο αυτές έχουν ένα μέρος της παραγωγής στην Ελλάδα. Το επόμενο μεγαλο χτύπημα θα ειναι αν κάποιες απο αυτές, επειδή γίνονται καμπάνιες κατά των ξένων βιομηχανιών ή και γιατι μεώνεται σημαντικά η ζήτηση, τα μαζεψουν και φύγουν.
Θα είναι ένα μεγαλο χτύπημα για την απασχόληση γιατι θα χαθουν θέσεις εργασίας που δεν πρόκειται να ξαναδημιουργηθουν ποτέ.
Οι πολιτικοι δημιουργουν ελπίδες οτι με τις επιδοτήσεις του ΕΣΠΑ θα γίνουν καινούργιες εταιρείες. Ας αφήσουμε το οτι εχουν παγώσει ολα τα προγράμματα του ΕΣΠΑ παρά τις συνεχείς υποσχέσεις που δίνει ο υπουργός κ. Χρυσοχοϊδης. Τα τελευταία χρόνια οι κρατικές επιδοτήσεις δοθηκαν με τη σέσουλα για να γίνουν κομμωτήρια και καφετέριες. Τι απασχολήση δημιουργουν τετοιες επιχειρήσεις και ποσο συνεπείς ειναι με την εφορία, αυτο το ξέρουμε ολοι.
Επειδή ολα αυτα τα δημοσιεύματα που βγαίνουν στο Ιντερνετ ειναι ανώνυμα ή γράφονται απο κάποιους με ψευδώνυμα, εγώ βάζω με το μυαλο μου οτι αυτοι που τα γραφουν ειναι κάποιοι αργομισθοι  ή ορισμενοι που λειτουργουν 2-3 μηνες το καλοκαιρι μπαρ σε τουριστικές περιοχές, που συνηθίζουν να έχουν κακές σχέσεις με την εργασία, την εφορία , αλλά και τους ανασφαλιστους εργαζόμενους που απασχολούν στην ‘επιχείρησή’ τους.
Βέβαια στο μυαλο που πηγαίνει οτι μπορει κάτι τέτοια να τα γράφουν επαγγελματίες που αβαντάρουν κάποια εταιρεία σε βάρος κάποιας άλλης. Η καταγγελία των ‘ξένων’ ήταν πάντοτε ένα καλο αποκούμπι για την εύκολη προπαγάνδα.


Αυτο που κρύβουμε για τους ξένους

Ενας απο τη παρέα μας των ανέργων, ο Μίλτος , ειναι ένας πρώην εργαζόμενος σε τουριστική επιχείρηση. Ευσυνείδητος με πτυχία και προσόντα. Το αφεντικό της επιχείρησης που δούλευε ειναι έλληνας, που επιδίδεται σε επίδειξη του προσωπικου του πλούτου. Η τουριστική του εταιρεία ειναι καταχρεωμένη οπως όλος αυτος ο κλάδος, που στηρίχτηκε σε αφθονες επιδοτήσεις και δάνεια που δεν τα γύρισαν ποτέ. Ειναι αντεθνικό μίασμα ο Μιλτος, που προβλέπει οτι πολλές ελληνικές υπερχρεωμένες τουριστικές επιχειρήσεις, αργα ή γρήγορα θα περάσουν σε ξένους; Ειναι αμαρτία που περιμένει οτι μια τέτοια αλλαγή θα του δώσει μια καλύτερη ευκαιρία να βρει δουλειά με βαση τα προσόντα του και οχι με το πόσο ξεσκονίζει το αφεντικό ή πόσο κάνει σκόντο στα εργατικά του δικαιώματα;
Η Αθανασία, μια αλλη της συντροφιάς μας, ηξερε τι γινόταν στο ‘Πετζετάκι’ απο τις αρχές της δεκαετίας του ‘ 90. Μετά η μετοχή της εταιρείας έγινε τουρμπο το 1999, αλλά εσωτερικά η επιχείρηση πηγαινε απο το κακο στο χειρότερο. Να της κόψουμε τη γλώσσα της Αθανασίας που λεει οτι θα ήταν καλύτερα να ειχαν αγοράσει ξενοι το ‘Πετζετάκι’ απο το ‘ 95; Μπορει να ειχε σωθει, να ειχαν ακομα τη δουλειά τους 1.000 ατομα, να συνεχιζε τις εξαγωγές ενα ελληνικό εργοστάσιο που ειχε παγκόσμια πατέντα απο το 1970 και να πλήρωνε κανονικα τους φόρους.

Οταν πηγαίνω στο σούπερ-μάρκετ


Οταν πηγαίνω στο σούπερ-μάρκετ ή στο εστιατόριο ή ακόμα και στο περίπτερο , αυτο που κυτάζω ειναι να διαλέγω προΪόντα που εχουν καλή ποιότητα και σωστή τιμή. Μαζί με αυτα, προσέχω ώστε να παράγονται απο εργοστάσια που λειτουργουν στην Ελλάδα. Δεν πεφτω στη παγίδα, να ψάχνω μερες-νύχτες τι εθνικοτητας ειναι ο ιδιοκτήτης της εταιρείας που παραγει το προϊόν.
Η κρίση σκοτεινιάζει το μυαλο και δίνει χώρο σε ‘εθνικές ρητορείες’. Να μη φτάσουμε στο σημείο να διώξουμε ξένους επενδυτες που θα θελουν να αγοράσουν ένα ξενοδοχείο που το φαλήρισε ‘ελληνας’ ή καποιους που θελουν να τυποποιήσουν ελληνικά προϊόντα. Οταν είχαμε τη πολυτέλεια να κάνουμε τέτοιες επιλογές, είδαμε τι κάναμε… Τώρα λοιπον ψυχραιμία για να μη φύγουν και εκείνες οι  εταιρείες που τηρουν τους εργατικους νομους, δεν θα τις δουμε στις λίστες των φοροφυγάδων, ούτε θα τα μαζεψουν στη πρώτη ευκαιρία

Αξιοποίηση Ελληνικού: Πως μια κρίσιμη επένδυση μετετράπη σε Μνημείο Προχειρότητας

Προχθές, σε πανηγυρικό κλίμα, η διοίκηση του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων διέρρευσε πως στις αρχές Δεκεμβρίου πρόκειται να βγει στον αέρα ο διαγωνισμός για την αξιοποίηση του Ελληνικού και πως εντός του 2012 θα έχει επιλεγεί ο ανάδοχος για την επένδυση – σύμβολο της τελευταίας διετίας. Βιάστηκε, μάλιστα, να υποστηρίξει πως πρόκειται για μια επένδυση πέντε δισ. σε βάθος δεκαετίας. Την ίδια στιγμή παραδέχεται ότι δεν έχει ξεκαθαριστεί το ιδιοκτησιακό καθεστώς της τεράστιας έκτασης του πρώην αεροδρομίου, δεν έχουν καθοριστεί οι χρήσεις γης και δεν υπάρχει συγκεκριμένη περιγραφή του σχεδίου ανάπτυξης της ευρύτερης περιοχής. Ο τραγέλαφος συμπληρώνεται από το γεγονός πως ενεγράφησαν στο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων έσοδα περί τα 5 δισ. από το Ελληνικό όταν είναι άγνωστο πότε και ποιού ύψους θα είναι η προκαταβολή που θα λάβει το δημόσιο από τον επενδυτή.

Οσο για το περίφημο σχέδιο του Ισπανού αρχιτέκτονα Αθεμπίγιο για τη μεταμόρφωση του Ελληνικού σε «Σιγκαπούρη» ανετράπη από τη διοίκηση της εταιρείας «Ελληνικό ΑΕ» που ήθελε να μετατρέψει την περιοχή σε «Μονακό». Τελικά δεν θα γίνουμε ούτε Σιγκαπούρη, ούτε Μονακό, αλλά οι υποψήφιοι επενδυτές θα αποφασίσουν τι θα κάνουν με την έκταση.

Στην ουσία, η διοίκηση του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων λέει πως θα βγάλει στον αέρα μια γενική προκήρυξη ενδιαφέροντος όταν δεν έχουν επιλυθεί σοβαρές νομικές και πολεοδομικές εκκρεμότητες επί δύο χρόνια. Περιμένει, δε, να εκδηλωθεί ουσιαστικό ενδιαφέρον όταν οι υποψήφιοι δεν θα γνωρίζουν ούτε την ακριβή έκταση που θα αξιοποιήσουν, ούτε το θεσμικό πλαίσιο εντός του οποίου θα κινηθούν. Για τους ασχολούμενους με τα δημόσια ακίνητα, η πρωτοβουλία δεν αποτελεί έκπληξη: Ούτως ή άλλως επί 30 χρόνια «αξιοποιούνται» πολύτιμες εκτάσεις του δημοσίου χωρίς να γίνεται τίποτα. Ποιος ξεχνάει τις Αλυκές Αναβύσσου όπου οι πρώην ιδιοκτήτες παίρνουν πίσω τα ακίνητα (νομίμως!) γιατί ο νόμος προβλέπει επιστροφή μιας απαλλοτριωθείσας έκτασης όταν επί 30 χρόνια δεν αξιοποιηθεί;

Από την εποχή που ο τότε υπουργός Επικρατείας Χάρης Παμπούκης θεωρούσε σίγουρη την απόκτηση του Ελληνικού από το Κατάρ («μέσω διακρατικής συμφωνίας» διέρρεαν τότε από το Μέγαρο Μαξίμου) μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει σχεδόν κανένα ουσιαστικό βήμα. Εχει βέβαια δημιουργηθεί μια ανώνυμη εταιρεία με πολυμελές διοικητικό συμβούλιο και ομιχλώδες αντικείμενο δραστηριότητας. Εχουν προσληφθεί 4 – 5 σύμβουλοι με άγνωστη αμοιβή και άγνωστο μέχρι στιγμής έργο. Εχουν μεταβιβαστεί τα ακίνητα (ποια; Πόσα είναι καθαρά από διεκδικήσεις;) στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων. Αλλά ουσιαστική πρόοδος στο ξεκαθάρισμα της τεράστιας έκτασης, στον πολεοδομικό σχεδιασμό και στην αντιμετώπιση των μικροσυμφερόντων δεν έχει υπάρξει.

Το Ελληνικό θα μπορούσε να αποτελέσει τη «διαφήμιση» του νέου καθεστώτος που διέπει τις μεγάλες επενδύσεις στην Ελλάδα μαζί με το περίφημο Fast Track (στο οποίο δυστυχώς εντάσσονται κυρίως εγχώριες επενδύσεις γιατί οι ξένοι ουδόλως ενδιαφέρονται…). Αντ’ αυτού τα δύο – τρία διοικητικά συμβούλια και τα τρία – τέσσερα υπουργεία που ασχολούνται με την επένδυση, ετοίμασαν πρόσκληση ενδιαφέροντος προς επενδυτές χωρίς οι τελευταίοι να γνωρίζουν σε ποια έκταση θα τοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους και τι ακριβώς θα κάνουν. Εκτός και αν στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων έχουν στο μυαλό τους μόνο εγχώριους επενδυτές οι οποίοι, κατά την παραδοσιακή λογική «βλέποντας και κάνοντας», θα κατέβουν στο διαγωνισμό επειδή γνωρίζουν πως στο τέλος, και με τις κατάλληλες άκρες, κάτι θα γίνει…

«Επιταχύνουν» άγνωστους διαγωνισμούς ιδιωτικοποιήσεων

Επειτα από τις αιχμές για τις καθυστερήσεις στο πρόγραμα αποκρατικοποιήσεων που περιέχονται στην χθεσινή έκθεση Ράιχενμπαχ, η διοίκηση του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων υπό τον διευθύνοντα σύμβουλο Κ. Μητρόπουλο έσπευσε προ ολίγου να ανακοινώσει πως «επιταχύνονται οι διαδικασίες με έξι ακόμα διαγωνισμούς μέχρι το τέλος Ιανουαρίου 2012». Στην πανηγυρική ανακοίνωση του Ταμείου, δεν περιλαμβάνονται, όμως, οι διαγωνισμοί που επιταχύνονται! Αντιθέτως, αφιερώνεται μια παράγραφος της ανακοίνωσης στην επιτυχία ολοκλήρωσης του διαγωνισμού για το φάσμα συχνοτήτων στην κινητή τηλεφωνία με τον κ. Μητρόπουλο να δηλώνει «ιδιαίτερα ικανοποιημένος» για την μόλις δεύτερη ιδιωτικοποίηση του Ταμείου.

Η διοίκηση του Ταμείου είχε σπεύσει από το πρωί να διαρρεύσει στο «Βήμα» την «επιτάχυνση» των (άγνωστων) διαγωνισμών επειδή γνώριζε πως δεν είναι και τόσο κολακευτικά όσα αναφέρονται στην πρώτη έκθεση Ράιχενμπαχ. Ξέχασε, όμως, να αναφέρει τους οργανισμούς ή τα ακίνητα που θα πωληθούν με τη γνωστή ταχύτητα που χαρακτηρίζει το Ταμείο. Είναι σίγουρο πως ο πρώτος από τους έξι θα είναι ο διαγωνισμός για το Ελληνικό, στις αρχές Δεκεμβρίου.

Ψευτοτσαμπουκάδες

Σε λίγους μήνες όταν κληθούμε πιο ψύχραιμα να εξηγήσουμε την ατυχέστατη πρωτοβουλία του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου για δημοψήφισμα θα καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα: Πέραν όλων των άλλων, ήταν μια ακόμα κουτοπόνηρη πρωτοβουλία η οποία είχε σαν κύριο στόχο να μην προχωρήσουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις τις οποίες εξαγγέλει, χωρίς να υλοποιεί, η κυβέρνηση της αέναης διαβούλευσης. Γι’ αυτό μεταξύ των ενθέρμων υποστηρικτών του δημοψηφίσματος ήταν το «βαθύ ΠΑΣΟΚ» και οι υπουργοί που το εκπροσωπούν.


Οι ίδιοι άνθρωποι οι οποίοι εδώ και δύο χρόνια δηλώνουν υποκριτικά πως είναι κατά των σκληρών φορομπηχτικών μέτρων, αλλά αρνούνται να προχωρήσουν τις αλλαγές στους τομείς ευθύνης τους με αποτέλεσμα να προστίθενται συνεχώς νέοι φόροι στις πλάτες των γνωστών υποζυγίων. Οι ίδιοι που από το πρωί ανέκρουσαν πρύμναν στο δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι στο ευρώ όταν είδαν τον πρωθυπουργό να φεύγει πάνω σε άλογο για τις Κάννες και να επιστρέφει «σε φορείο» προκειμένου να μη μείνουν εκτός των ραγδαίων εξελίξεων. Εφτασαν μάλιστα μέχρι του σημείου να δηλώνουν «μα δεν είπαμε να γίνει δημοψήφισμα υπέρ της παραμονής μας στο ευρώ»! Λες και θα ήταν άλλο το περιεχόμενο οποιουδήποτε δημοψηφίσματος ανεξάρτητα από τη διατύπωση.


Η αλήθεια είναι πως μόλις κατάλαβαν ο κ. Παπανδρέου και οι συνεργάτες του πως μετά τη συμφωνία της τελευταίας Συνόδου Κορυφής έπρεπε να υλοποιήσουν όσα υποσχέθηκαν στους ευρωπαίους εταίρους και έχουν νομοθετήσει εδώ και δύο χρόνια, αποφάσισαν να πετάξουν πάλι τη μπάλα στην εξέδρα. Προκειμένου να μην συγκρουστούν με τα συμφέροντα, να μην προχωρήσουν στις απαραίτητες αλλαγές (όχι αυτές που στραγγαλίζουν την οικονομία, αυτές τις προχώρησαν με επιτυχία) αναζήτησαν άλλο ένα δίμηνο – τρίμηνο βαρύγδουπων δηλώσεων και μηδενικού έργου.


Θεώρησαν πως η καλύτερη διέξοδος θα ήταν όσα βαρύγδουπα, ανακριβή και ακατανόητα  υποστήριζε πριν αναχωρήσει για τις Κάννες ο Γ. Παπανδρέου περί πολέμου από συμφέροντα, επειδή δήθεν ανοίγουν οι λογαριασμοί Ελλήνων στην ΕλβετίαΟι επαναστατικές δηλώσεις πέρασαν και στο μπλογκ του πρωθυπουργού ο οποίος διακήρυξε πως αποφάσισε να πατάξει τα συμφέροντα με τα οποία απέφυγε να συγκρουστεί εφαρμόζοντας μια ειδική εκδοχή του μνημονίου. Μια εκδοχή που δεν άγγιξε κανένα από τα συμφέροντα που δήθεν απειλούν τον πρωθυπουργό.


Με τον ίδιο ψευτοτσαμπουκά και την ίδια απραξίαπορεύτηκε τους τελευταίους μήνες η κυβέρνηση: Την πρώτη φορά διέκοψαν τις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα και μετά έτρεχαν στις Βρυξέλλες με το χέρι απλωμένο. Αφού δέχθηκαν το «κούρεμα» του 50% στα ελληνικά ομόλογα, όταν πριν λίγες εβδομάδες δήλωναν πως θα ξεπληρώσουμε τους δανειστές μας «μέχρι το τελευταίο ευρώ», επιχείρησαν μια ακόμα μπλόφα με το δημοψήφισμα.


Κατά σύμπτωση και στις δύο περιπτώσεις δεν εξετέθη μόνο ο πρωθυπουργός, αλλά και ο Ευαγγ. Βενιζέλος: Στην περίπτωση της Τρόικας υποστήριξε αρχικά πως η αποχώρηση ήταν προγραμματισμένη για να διαπιστώσουμε εντός ολίγου πως απλώς τον άφησαν στα κρύα του λουτρού. Στην περίπτωση του δημοψηφίσματος ο κ. Βενιζέλος επιχειρηματολογούσε υπέρ του δημοψηφίσματος για μισή ώρα προκειμένου στη συνέχεια να συμφωνήσει …διαφωνώντας στο υπουργικό συμβούλιο και τελικά να διαφωνήσει φωναχτά μετά την ψυχρολουσία στις Κάννες.