Η επικείμενη ελληνοελβετική συμφωνία για τις καταθέσεις

Οι συνήθεις φανφάρες με τις οποίες εμπλουτίζονται οι ανακοινώσεις του υπουργείου Οικονομικών αποκρύπτουν πως η επικείμενη φορολογική συμφωνία με την Ελβετία θα έχει μόνο δημοσιονομικό ενδιαφέρον (χωρίς να σημαίνει πως το όφελος είναι αμελητέο). Στη δισέλιδη ανακοίνωση, η οποία περιλαμβάνει και πανηγυρική δήλωση 250 λέξεων του υπουργού Οικονομικών Ευαγγ. Βενιζέλου, ξεκαθαρίζεται πως βάση για τη διμερή συμφωνία θα είναι η αντίστοιχη Ελβετίας – Γερμανίας. Το υπουργείο παραλείπει, όμως, να αναφέρει τι περιλαμβάνει η γερμανοελβετική συμφωνία η οποία στην ουσία διατηρεί το καθεστώς ανωνυμίας των φοροφυγάδων και τους δίνει αρκετό χρόνο (θα ισχύσει από το 2013) ώστε να μεταφέρουν καταθέσεις και επενδύσεις στον επόμενο φορολογικό παράδεισο.

Η Ελβετία, χάρη στο καθεστώς ανωνυμίας έχτισε έναν τραπεζικό τομέα που προσέλκυσε περί τα δύο τρισ. ευρώ και δεν παραδίδει ονόματα ούτε στους Γερμανούς και πολύ περισσότερο στην Ελλάδα, παρά τις ηρωικές δηλώσεις του κ. Βενιζέλου. Κατά τα άλλα, από την ανακοίνωση του υπουργείου Οικονομικών προκύπτει πως το προσύμφωνο που θα δημοσιοποιηθεί μέχρι τέλος του χρόνου (χωρίς να διευκρινίζεται πότε θα υπογραφεί τελική συμφωνία…) προβλέπονται τα εξής:

* Οσοι διαθέτουν σήμερα καταθέσεις ή επενδύσεις σε ελβετικές τράπεζες θα έχουν δύο επιλογές: Πρώτον να φορολογηθούν, χωρίς να αποκαλυφθεί το όνομά τους, με συντελεστή που θα προσδιοριστεί και δεύτερον να αποκαλύψουν τα στοιχεία τους στις ελληνικές αρχές και να υποστούν τις κυρώσεις αν δεν έχουν δηλώσει τα σχετικά εισοδήματα. Το υπουργείο αποφεύγει να αναφερθεί στο φορολογικό συντελεστή ο οποίος στην περίπτωση της Γερμανίας συμφωνήθηκε σε 19% – 34% με βάση μαθηματικό τύπο που περιλαμβάνει την κίνηση του λογαριασμού, την κίνηση μετά την ανακοίνωση της συμφωνίας, κλπ.

Δηλαδή κάποιος που έχει π.χ. κατάθεση ενός εκατομμυρίου ευρώ στην Ελβετία θα έχει δύο εναλλακτικές: Αν είναι καθόλα νόμιμα χρήματα να τα δηλώσει απευθείας στην Ελλάδα ή να εξακολουθεί να κρύβει την κατάθεσή του και να πληρώσει 190.000 – 340.000 ευρώ φόρο στους Ελβετούς οι οποίοι θα τον αποδώσουν στο ελληνικό δημόσιο. Αν τα πληρώσει ουδέποτε θα ξαναενοχληθεί.

* Οσοι επιθυμούν θα μπορούν και στο μέλλον να πηγαίνουν (κρυφά ή φανερά…) χρήματα στις ελβετικές τράπεζες οι οποίες δεν είναι υποχρεωμένες να δηλώνουν τα ονόματα των πελατών τους. Με βάση την ελβετο-γερμανική συμφωνία, όσοι καταθέτουν χρήματα ή επενδύουν στην Ελβετία θα πληρώνουν φόρο 26,4% και θα «καθαρίζουν». Αντίστοιχος συντελεστής φαίνεται πως θα συμφωνηθεί και με την Ελλάδα, χωρίς το υπουργείο Οικονομικών να δίνει περισσότερες λεπτομέρειες.

Οι Γερμανοί είχαν συμφωνήσει με τους Ελβετούς να λάβουν προκαταβολή 2 δισ. ελβετικά φράγκα τα οποία στη συνέχεια θα εισπράξουν οι τελευταίοι από τους καταθέτες. Απόδειξη πως οι συμφωνίες που υπογράφουν οι Ελβετοί ουδόλως διαταρράσουν το καθεστώς ασυλίας για τους φοροφυγάδες του πλανήτη και όχι μόνο είναι και ένα άλλο σημείο: Οι χώρες που τις υπογράφουν μπορούν να ζητήσουν στοιχεία για περιορισμένο αριθμό πολιτών που θεωρούνται ύποπτοι για κρυφές καταθέσεις. Οι Γερμανοί, συγκεκριμένα, μπορούν να ζητήσουν στοιχεία για 750 – 999 ονόματα σε περίοδο δύο ετών.

Να πάμε την κουβέντα λίγο παρακάτω…

Ωραία λοιπόν. Η Μεταπολίτευση κατέγραψε τη μεγαλύτερη επιτυχία της φεσώνοντας με 100 δισ. ευρώ τους κούτοφραγκους που μας δάνειζαν (με το αζημίωτο βέβαια…) για να συντηρήσουμε επί σχεδόν 40 χρόνια τη Σοβιετικού τύπου οικονομία μας. Μόλις σταματήσουν οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί «για την ελάφρυνση χρέους» τι θα κάνουμε; Θα συνεχίσουμε την κουβέντα για το πως πρέπει να διανέμεται ο πλούτος που δεν παράγει πλέον η χώρα, κατά την τακτική της κοινοβουλευτικής Αριστεράς; 'Η θα αρχίσουμε μια ειλικρινή συζήτηση για το πως θα αξιοποιήσουμε τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα ώστε να παραχθεί πλούτος και σε μία ή δύο δεκαετίες να επιστρέψουμε στις επόμενες γενιές όσα τους αρπάζουμε τα τελευταία χρόνια; Και η συζήτηση οφείλει να γίνει επί των πραγματικών δεδομένων, όχι με βάση τις φαιδρότητες που διακινεί από το πρωί η κυβέρνηση της πρώτης χρεοκοπημένης χώρας της Ευρωζώνης.

Την ώρα που οι βουλευτές μας κλαίνε υποκριτικά γύρω απ' το χυμένο γάλα, η πολιτική μας τάξη αρνείται να εξηγήσει το αυτονόητο: «Ο δρόμος της ανάπτυξης είναι ο δρόμος της συσσώρευσης, της εντατικής εργασίας και της προσωρινής τουλάχιστον (μερικής) στέρησης, ενώ ο δρόμος της (βραχυπρόθεσμης μόνον) ευημερίας είναι ο δρόμος του παρασιτισμού και της εκποίησης της χώρας». Στην εισαγωγή της ελληνικής έκδοσης του βιβλίου «Η παρακμή του Αστικού Πολιτισμού») ο Παν. Κονδύλης προσθέτει πως «αυτή η άτεγκτη οικονομική αλήθεια ισχύει ανεξάρτητα από το κοινωνικό και ηθικό πρόβλημα της διανομής των βαρών και της ιεράρχησης των στερήσεων».

Παράλληλα με τις (εξαιρετικά χρήσιμες) θεωρητικές αναζητήσεις για το αν ο κερδοσκοπικός καπιταλισμός βρίσκεται ή όχι στο τελευταίο στάδιο, για το πόσο ψηλά στην κλίμακα της ευημερίας μπορεί να πάει μια χώρα της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα, για το πως μπορείς να είσαι ανταγωνιστικός σε μια παγκόσμια οικονομία που επιβραβεύει τους φορολογικούς παραδείσους, πρέπει να κάνουμε και μια άλλη κουβέντα. Περισσότερο πρακτική. Πως τα πλεονεκτήματα της χώρας – από τον τουρισμό μέχρι την ηλιακή ενέργεια – μπορούν να μετατραπούν σε επενδύσεις. Και οι επενδύσεις δεν έρχονται με τα διακρατικά μνημόνια που υπογράφει κάθε εβδομάδα ο υπουργός Ανάπτυξης Μιχ. Χρυσοχοϊδης εν μέσω διθυράμβων των πασχόντων από το γνωστό σύνδρομο της δουλοπρέπειας.

Αυτή τη συζήτηση θέλουν να αποφύγουν οι «παραθυράτοι» πολιτικοί μας. Οσο και αν ψάξετε στα πρακτικά της Βουλής, στις νυχτερινές εκπομπές της τηλεόρασης και στις χιλιάδες λέξεις των συνεντεύξεων στις εφημερίδες δεν θα την εντοπίσετε. Η κουβέντα έχει μείνει στο χθες και στο πως θα διατηρήσουμε τα κεκτημμένα όταν τα πάντα γύρω μας γκρεμίζονται. Πως θέλουμε να είναι η Ελλάδα σε δέκα χρόνια; Να επιστρέψουμε στη δεκαετία του '60 και στη δραχμή με αναστολή της διάταξης που απαγορεύει το σπάσιμο πιάτων στις ταβέρνες ώστε να χαίρονται οι τουρίστες; 'Η να αναζητήσουμε τους δρόμους μέσα από τους οποίους θα επιβιώσουν (σε πρώτη φάση) και εν συνεχεία θα αναπτυχθούν οι ελληνικές επιχειρήσεις; Οι περισσότεροι θεωρούν αδύνατη αυτή την υπέρβαση από την πολιτική τάξη που μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Τουλάχιστον ας εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις – και όχι μόνο τα φορομπηχτικά μέτρα – που ψήφισαν τα τελευταία χρόνια.

Υ.Γ. Αυτό με τον Κονδύλη το έχω ξαναγράψει, αλλά μου αρέσει 🙂 

Το μυστικό σχέδιο «Ολα στο Γόνατο»

Τώρα που τελειώνει το παραμύθι της «Ελλάδας της Δημιουργίας», της «Δανίας του Νότου» και της «Ανοικτής Διακυβέρνησης» αρκετοί προσπαθούν να καταλάβουν ποιο ήταν το σχέδιο του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της κρίσης κατά την τελευταία διετία. Γιατί μας έστειλαν στις αγκάλες του ΔΝΤ, γιατί ψήφισαν περίπου 215 νόμους σε δύο χρόνια (ενίοτε δύο και τρεις νόμους για το ίδιο θέμα!), γιατί επέβαλλαν τα πλέον πρόχειρα και άδικα φορομπηχτικά μέτρα, γιατί κάθε τρεις μήνες ακούγαμε βαρύγδουπα διαγγέλματα, γιατί περιφέρονται στις ευρωπαϊκές αυλές σαν τροβαδούροι με το χέρι απλωμένο;

Τώρα ακόμα και οι πλέον καλόπιστοι συνειδητοποιούν πως δεν υπήρξε κανένα σχέδιο από ελληνικής πλευράς. Δεν κατατέθηκε καμία σοβαρή πρόταση στις ευρωπαϊκές διαβουλεύσεις που κορυφώνονται αυτή την Κυριακή. Δεν έγινε καμία ουσιαστική μελέτη από ελληνικής πλευράς παρά τις στρατιές των συμβούλων που προσέλαβε με αδιαφανείς διαδικασίες το Μέγαρο Μαξίμου. Ο πρωθυπουργός που δήλωνε πως εμφανίστηκε σε Σύνοδο Κορυφής με το πιστόλι στο τραπέζι στην ουσία παρακολουθούσε τους Γερμανούς και τους κερδοσκόπους να μετατρέπουν σιγά – σιγά την Ελλάδα σε πειραματικό εργαστήριο της νέας οικονομικής πραγματικότητας στην Ευρώπη.

Στην αρχή μας έλεγαν πως το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι κρίση χρέους, αλλά κρίση ελλείμματος. Το ίδιο ποιήμα έλεγε και η κυβέρνηση με τον πρωθυπουργό να υποστηρίζει πως η Ελλάδα θα πληρώσει τα χρέη της μέχρι το τελευταίο ευρώ. Τώρα δηλώνει πως «προσπαθούμε να μειώσουμε τα χρέη μας»! Πότε διαπίστωσε η κυβέρνηση πως το ελληνικό χρέος δεν είναι βιώσιμο; Μάλλον όταν της το είπαν οι ευρωπαίοι εταίροι. Γιατί δεν διαπραγματεύτηκε από την αρχή ένα «κούρεμα» του χρέους ώστε το πρόγραμμα λιτότητας να είναι ελεγχόμενο και να μην οδηγήσει την οικονομία στο σημερινό σπιράλ του θανάτου; Γιατί δεν της το είπαν οι Ευρωπαίοι είναι η απάντηση.

Χάρη στην κυβερνητική ανικανότητα, η Ελλάδα κινδυνεύει να «πνιγεί» από τις επιπτώσεις ενός «κουρέματος» άνω του 50%, όταν η ελάφρυνση του χρέους θα είναι περιορισμένη γιατί ο κ. Παπανδρέου μας «φόρτωσε» με το Μνημόνιο το οποίο διαφήμιζε μέχρι πρόσφατα «ως το μεγαλύτερο δάνειο που έλαβε ποτέ χώρα»!

Ακόμα και την ύστατη ώρα, σχέδιο για την επόμενη ημέρα δεν φαίνεται να υπάρχει. Μόνο ο κ. Χρυσοχοϊδής περιφέρεται ανά την Ευρώπη «για επενδύσεις» όταν οι ξένοι επενδυτές φεύγουν από την βυθιζόμενη Ελλάδα. Ο ίδιος διαφημίζει την «έκρηξη» των ελληνικών εξαγωγών όταν είναι κοινό μυστικό πως η άνοδος οφείλεται κυρίως στα καύσιμα. Εξάλλου, όλοι γνωρίζουν πως μια πολιτική ενίσχυσης των εξαγωγών δεν αποτελεί από μόνη της γιατρικό όταν με την ίδια συνταγή προσπαθεί να ορθοποδήσει η μισή Ευρώπη σε μια παγκόσμια οικονομία που σκοντάφτει.

Επί δύο χρόνια η κυβέρνηση επιχείρησε να σχεδιάσει το μέλλον με πρώτη ύλη το παρελθόν. Με υποκριτικές εξαγγελίες, καταιγισμό ανεφάρμοστων νομοσχεδίων, τουλάχιστον ατυχείς επιλογές προσώπων για να στελεχώσουν κρίσιμες θέσεις και κρυφτούλι με τα συμφέροντα που κρατούν την Ελλάδα πίσω. Τώρα απλώς περιμένει τους Ευρωπαίους να αποφασίσουν για λογαριασμό της και για λογαριασμό μας.

Τα αφελή και επικίνδυνα με τα ελληνικά προϊόντα

Με αφορμή το άρθρο για τις «Ιστορίες Εξαγωγών» ο Μηχανικός Παραγωγής Ν. Στρατάκης μου έστειλε μια ενδιαφέρουσα τοποθέτηση. Διαβάστε την.

Αγαπητέ κύριε,

διάβασα το εξαιρετικό σας άρθρο για τις ‘Ιστορίες Εξαγωγών’. Επειδή δεν έχω τη πολυτέλεια να φτιάξω το δικό μου μπλογκ, θα σας παρακαλούσα να δημοσιεύσετε το παρακάτω κείμενο, έστω στα σχόλια του μπλογκ σας. Είναι προσωπικές μου απόψεις, αλλά αφορουν το δικαίωμα στη παραγωγική εργασία αρκετών χιλιάδων ελλήνων, που κινδυνευουν απο λαϊκίστικες καταγγελίες με εύκολα συνθήματα..

Νικος Στρατάκης

Μηχανικός Παραγωγής


Ακολουθεί το άρθρο με τίτλο «Τα αφελή και επικίνδυνα με τα ελληνικά προϊόντα»:

Το τελευταίο καιρό διαβάζω διάφορα αφελή που μου στέλνουν με ηλεκτρ ταχυδρομείο για τη στήριξη των ελληνικών προϊόντων. Επειδή έχω πικρή εμπειρία απο το τι είναι και τι δεν ειναι εγχώριο προΙόν, ειπα να γράψω πέντε λόγια, επειδή οι υπεραπλουστεύσεις που διαβάζω μπορει να κάνουν ζημιά σε εκατοντάδες ελληνες που θα χάσουν τη δουλειά τους, απο ένα κύμα καταδίωξης.
Πριν τέσσερα χρόνια εφυγα απο μια πολυεθνική που έχει εργοστάσια στην Ελλάδα και απασχολεί εκατοντάδες ατομα και πήγα σε μια εταιρεία ελληνικής ιδιοκτησίας, που μου έκανε μια δελεαστική πρόταση. Ειδα και επαθα σε αυτο τον ‘ελληνα’ εργοδότη, ώσπου πριν ένα χρόνο βρήκα την ευκαιρία και μεταπήδησα σε μια τριτη εταρεία. Ειναι και αυτή ελληνικής ιδιοκτησίας, αλλά σοβαρή και κάνει εξαγωγές. Εχοντας αυτη τη διαδρομή, μπορώ να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις, για να μην καταπιείτε αμάσητα αυτα που λενε αφελείς ή κάποιοι που έχουν συμφέροντα.


Τι θα πει ‘ελληνική εταιρεία και ελληνικά προϊόντα’;


Η εμπειρία μου απο την εταιρεία που έφυγα πέρυσι ήταν σκληρή. Ο έλληνας ιδιοκτήτης ήταν περισσότερο τυχοδιώκτης και λιγότερο επιχειρηματίας. Εφτιαξε ένα μικρό εργοστάσιο παίρνοντας συνεχώς κρατικές επιδοτήσεις, που δεν μπορώ να ξέρω αν όλες επενδύθηκαν στην επιχείρηση. Αντι να ασχολείται με το πώς θα κάνει καλύτερο προϊόν, αφιέρωνε το περισσότερο χρονο να κάνει καταγγελίες εναντίον των ανταγωνιστών του. Είχε πάρει και πολλά τραπεζικά δάνεια, που δεν μπορουσε να αποπληρώσει , οπότε νοιωθαμε τη πίεση μιας έκκρυθμης κατάστασης.
Οι περισσότεροι εργαζόμενοι στην παραγωγή ήταν αλλοδαποί. Κάποιοι απο αυτους χωρίς χαρτιά.
Ο ιδιοκτήτης έδινε τη δική του μάχη, αλλά ειχε και χρόνο να κάνει πολλά προσωπικά ταξίδια στο εξωτερικό και να ασχολείται με προσωπικές μπίζνες που δεν είχαν σχέση με το εργοστάσιο. Δυο έλληνες
managers και εγώ που ειμαι μηχανικός, ζητούσαμε να γίνουν κάποια σεμινάρια που θα βοηθούσαν να βελτιώσουμε τη ποιότητα, αλλά πότε δεν είχαμε λεφτά και πάντοτε δεν βρίσκαμε χρόνο.

Δεν ειμαι ειδικός στο marketing, αλλά καταλάβαινα ότι γινόταν με γιουρούσια και ξαφνικές ιδέες που ερχονταν στο αφεντικό. Οι ιδέες , τις πιο πολλές φορές, εμεναν στη σύλληψη.
Ευτυχώς που ο ιδιοκτήτης της ελληνικής εταιρείας που δουλεύω τώρα ειναι διαφορετική περίπτωση. Κάνει και αυτος τα λάθη του, αλλά το παλεύει και σκίζεται να κάνει ταξίδια για να αυξήσει τις εξαγωγές. Το ερώτημα ειναι αν θα καταφέρει να αντέξει τις αγριες συνέπειες της κρίσης και της δυσφήμισης που έχει υποστεί επειδή η εταιρεία του λειτουργεί στην Ελλάδα. Ενώ ο ιδιος και η εταιρεία του κάνουν καλή δουλειά, οι ξένοι τον κυτάνε με μισο μάτι, λόγω του κακου ονόματος που εχει αυτη την εποχή σ ολο το κόσμο η χώρα μας.

Μερικές φορές, τρεις συνάδελφοί μου και εγώ αναρωτιόμαστε αν θα έχουμε τη δύναμη να πάμε κόντρα σε όλο αυτο το κύμα της οικονομικής δυσπραγίας και της δυσφήμισης. Οι τράπεζες εχουν κλείσει τις κανουλες και οι ξένοι προμηθευτές για να μας στείλουν πρώτη ύλη, ζητάνε τις πληρωμές προκαταβολικά και σε ρευστό. Εμεις οι 4 πιστεύουμε οτι η εταιρεία μας θα δώσει μάχη και μπορει να τα καταφέρει. Κάνουμε οτι περνάει απο το χέρι μας για να βοηθήσουμε, γιατι ξέρουμε καλά ότι παίζουμε τη δουλειά μας.


Για τους 5 φίλους πουναι ανεργοι


Οσοι έχουμε δουλεψει περι τα 15 χρόνια στην ελληνική βιομηχανία, έχουμε πολλές παραστάσεις και δεν εχουμε αυταπάτες. Εχω πέντε συμφοιτητές απο το Πολυτεχνείο που είναι άνεργοι. Ενας εκτος
 ανησυχεί, γιατι ενώ δουλεύει σε μια καλή βιομηχανία, μαθαίνει για τις επιθέσεις που γίνονται χύμα σε εταιρείες που έχουν παραγωγή στην Ελλάδα , αλλα εχουν πολυεθνικό ιδιοκτήτη.

Στο ονομα λοιπόν αυτών των συναδέλφων και για λογαριασμό όποιων επιστημόνων και μηχανικών έχουν μείνει άνεργοι, θέλω να κάνω μια έκκληση: να ειμαστε προσεχτικοί στις ανώνυμες καταγγελίες που βοηθάνε -οπως νομίζουν-  τα ελληνικά προϊόντα. Τι θαπρεπε να κάνουμε; Να γίνουμε πιο απαιτητικοί. Να ζητάμε να ενισχυθουν τα προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα απο σοβαρές εγκαταστάσεις και βιομηχανίες.

Δυστυχώς τα τελευταία 30 χρονια, μετά την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΕ, παρα πολλές ελληνικές βιομηχανίες πωλήθηκαν σε διεθνείς εταιρείες. Οι έλληνες ιδιοκτήτες τους έκριναν σωστό για τα συμφέροντά τους να τις πωλήσουν και οι ίδιοι να αποκομίσουν ένα μεγαλο κερδος. Πήραν τα λεφτα οι περισσότεροι και προτίμησαν να ειναι εισοδηματίες ή να εγκατασταθουν μόνιμα στο εξωτερικό.  Δεν τα επένδυσαν ξανά στη χώρα.
Οι περισσότερες απο αυτές τις βιομηχανίες που πωλήθηκαν σε διεθνείς εταιρείες, συνεχίζουν να λειτουργουν. Τι θα κάνουμε τώρα; Θα τιμωρήσουμε τους έλληνες εργαζόμενους, επειδή οι έλληνες ιδιοκτήτες πούλησαν αυτές τις επιχειρήσεις; Στην τυποποίηση ελαιολαδου λχ, στις τηλεπικοινωνίες, στην καπνοβιομηχανία, οι εργοδότες με τα περισσότερα ατομα προσωπικού ειναι διεθνείς εταιρείες που αγόρασαν τα εργοστάσια απο ελληνες επιχειρηματίες.
Να είμαστε πολύ προσεχτικοί έπίσης οταν θεωρούμε ελληνικό ένα εργοστάσιο των 40 εργαζομένων, ενώ θεωρούμε ‘κακό’ ένα ανταγωνιστικό εργοστάσιο των 1000 εργαζομένων, επειδή πουλήθηκε σε διεθνή όμιλο. Αν κάνουμε τώρα προπαγάνδα υπέρ του εργοστασίου των 40 εργαζομένων, τι θα γίνει αν αυτό αύριο πουληθεί σε καποια άλλη πολυεθνική εταιρεία, όπως έχει γίνει πολλές φορές μέχρι τώρα;


Η απασχόληση και η τσέπη μας


Ναι, λοιπόν να σηκώσουμε την ελληνική σημαία, χωρίς όμως κραυγές και ανακρίβειες. Να μην γίνουμε νεροκουβαλητές σε κάποιους που κάνουν θόρυβο γιατι θέλουν να πουλήσουν ακριβά την -ελληνική μέχρι τώρα- βιοτεχνία τους ή θελουν να κρύψουν τα λάθη τους.
Στο σημειο αυτο πρέπει να πούμε
 ότι σαν υπεύθυνοι πολίτες, πρέπει πρώτα απόλα να κυτάζουμε το συμφέροντά μας, δηλαδή να αγοράζουμε εκείνα τα προϊόντα που έχουν συμφέρουσα τιμή και καλή ποιότητα. Δεν έχει έννοια να στηρίζουμε προϊόντα που εμφανίζονται σαν ελληνικά, που έχουν αμφίβολη ποιότητα και οχι καλή τιμή.


Αν θέλουμε να στηρίξουμε τη χώρα μας, τότε το κριτήριό μας πρέπει να είναι ο σεβασμός σε παραγωγικές μονάδες που απασχολούν ένα μεγάλο αριθμό εργαζομένων στη χώρα μας, κάνουν επενδύσεις και δείχνουν ότι δεν θα εγκαταλείψουν το ελλαδικό χώρο στη πρώτη ευκαιρία που θα βρουν ένα καλό αγοραστή, ούτε θα κλείσουν τη πρώτη χρονιά που θα αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα απο την οικονομική κρίση της χώρας.
Ναι, να πέσουμε στη φωτιά για να στηρίξουμε τις καλές, παραγωγικές ελληνικές εταιρείες, που δεν ειναι κρατικοδίαιτες και κυτάνε να κάνουν εξαγωγές, όχι με ‘ενέσεις’ κρατικού χρήματος. Παράλληλα όμως να διαμορφώσουμε ένα πλαίσιο, που να ειναι ελκυστικό για διεθνείς εταιρείες, που θα λειτουργούν εργοστάσια στην Ελλάδα , γιατι -τώρα πια- μονο αυτές μπορουν να κάνουν τέτοιες επενδύσεις στη χώρα μας. Ετσι λειτουργεί
 η παγκόσμια οικονομία στη δεκαετία 2010-2020. Η Ελληνική οικονομία,  που βρίσκεται στη χειρότερη θέση στο παγκόσμιο χάρτη, δεν θα οφεληθεί σε τίποτε απο παλιομοδίτικες ‘πατριωτικές’ κινήσεις, που ειναι εκτός τόπου και χρόνου.

Η κυβέρνηση μεταξύ σπαρταριστού και αξιοδάκρυτου

 

Η κυβέρνηση των 213 νομοσχεδίων, αλλά των μηδενικών ουσιαστικών αλλαγών, κινείται πλέον μεταξύ του σπαρταριστού και του αξιοδάκρυτου. Ο πλέον ευφάνταστος επιθεωρησιογράφος δύσκολα θα μπορούσε να συλλάβει όσα εκτυλίχθηκαν τις τελευταίες ημέρες για το θέμα των αποδείξεων. Ο πλέον ανίδεος στη διαχείριση οργανισμών και ανθρώπων θα τα είχε καταφέρει καλύτερα στο ζήτημα της εργασιακής εφεδρείας που κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια ακόμα ιλαροτραγωδία.

Η κυβέρνηση παρέλαβε έναν κρατικό μηχανισμό που βρίσκονταν από δεκαετίες σε χειμερία νάρκη και τον κατέστησε κλινικά νεκρό μέσα σε λίγους μήνες. Γι’ αυτό και οι εξαγγελίες της πέφτουν στο κενό, οι δεκάδες νόμοι δεν εφαρμόζονται, οι φόροι δεν πληρώνονται και οι εισηγήσεις των ακριβοπληρωμένων συμβούλων ή υπηρεσιακών στελεχών είναι για κλάμματα. Και, κυρίως, οι δανειστές μας αμφισβητούν πλέον ανοικτά την ικανότητα της κυβέρνησης να εφαρμόσει τα μέτρα που εξαγγέλει και γι’ αυτό ζητούν συνεχώς εναλλακτικές λύσεις ώστε να είναι εξασφαλισμένοι.

Η προσπάθεια παράκαμψης των θυλάκων διαφθοράς και αναποτελεσματικότητας, με τη δημιουργία παραμηχανισμών που στελεχώνουν «δικά μας παιδιά» (αντί της κατά μέτωπον σύγκρουσης), οι συνεχείς εξαγγελίες ανούσιων μέτρων και η παρατετταμένη ανασφάλεια του προσωπικού κατέστρεψαν τα τελευταία γρανάζια του βυθιζόμενου δημοσίου τομέα. Επί σχεδόν δύο χρόνια συγχωνεύονται οργανισμοί, αλλάζει το μισθολόγιο, μεταφέρονται υπηρεσίες και αρμοδιότητες από υπουργείο σε υπουργείο (βλέπε ναυτιλία) και ψηφίζονται αλληλοαναιρούμενα νομοσχέδια.

Τώρα οι υπουργοί αδυνατούν να εφαρμόσουν ακόμα και τα στοιχειώδη με τραγικές συνέπειες για την οικονομία και τους πολίτες: Πολλοί αναρωτιούνται για την πνευματική επάρκεια των ανθρώπων που εισηγούνται π.χ. τις φαιδρότητες που εξήγγειλε (για να πάρει πίσω εντός 24ωρου) ο υπουργός Οικονομικών Ευαγγ. Βενιζέλος για τις αποδείξεις. Κάποιοι άλλοι προσπαθούν να καταλάβουν γιατί οι υπηρεσίες, οι συμβουλάτορες και οι αυλοκόλακες των υπουργείων αδυνατούν να ακολουθήσουν τον δήθεν νομοθετικό οργασμό της κυβέρνησης.

Είναι δυνατόν να απελευθερώνονται δεκάδες επαγγέλματα από 1ης Ιουλίου και να μην υπάρχουν ακόμα (τρεις μήνες μετά) τα προεδρικά διατάγματα ή οι υπουργικές αποφάσεις που θα διέπουν τη λειτουργία τους; Συζητάμε ακόμα για τα ταξί και βλέπουμε τους ιδιοκτήτες να διαδηλώνουν επί εβδομάδες όταν όλοι γνώριζαν εδώ και μήνες πως το καθεστώς αλλάζει. Είναι δυνατόν να έχει ψηφιστεί από πέρυσι, εν μέσω βαρύγδουπων εξαγγελιών, το νομοσχέδιο για την επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης και να μην έχουν εκδοθεί εδώ και 10 μήνες τα προεδρικά διατάγματα που θα επιτρέψουν την εφαρμογή του;

Τώρα διαπίστωσε το Μέγαρο Μαξίμου πως δεκάδες από τα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν δεν εφαρμόζονται; Τώρα κατάλαβαν πως δεν υπάρχει μηχανισμός παρακολούθησης της εφαρμογής τους; Τώρα έμαθαν πως ο ένας υπουργός αποκαλεί «έκθεση ιδεών» και ο άλλος «επαναστατικό σχέδιο» τις αλλαγές στον τομέα ευθύνης του;

Η κυβέρνηση άγεται και φέρεται από τη διεθνή συγκυρία, την πρωινή διάθεση των βουλευτών στα ευρωπαϊκά κοινοβούλια και την πένα των γελοιογράφων του διεθνούς Τύπου «με το κεφάλι ψηλά» (που θα έλεγε και ο πρωθυπουργός) και το χέρι απλωμένο… Η δημιουργικότητα των υπουργών εξαντλείται στις εκατέρωθεν διαρροές των κ.κ. Ρέππα και Ραγκούση για το τεράστιο έργο που άφησαν πίσω τους και την καμμένη γη που παρέλαβαν.