Μια αλυσίδα συνήθειας

"Κατά βάθος δεν χρειάζονταν και πολλά γι' αυτό· κάποιο βερνίκι είχε ξεφλουδίσει, κάποια αυταπάτη είχε χάσει το κράτημα της, μια αλυσίδα συνήθειας, προσδοκίας και έντασης είχε σπάσει, μια ρευστή κρυφή ισορροπία μεταξύ συναι­σθήματος και κόσμου είχε διαταραχθεί για μια στιγμή. Όλα όσα αισθάνεται και πράττει κανείς, συμβαίνουν κατά κάποιο τρόπο «προς την κατεύθυνση της ζωής», και η ελάχιστη απόκλιση απ' αυτή την κατεύθυνση είναι δύσκολη ή σε τρομάζει. Είναι ακριβώς όπως όταν βαδίζει κανείς: σηκώνει το κέντρο βάρους, το σπρώ­χνει μπροστά και το αφήνει να πέσει· αλλά και η παραμικρή αλ­λαγή εδώ, αν φοβηθεί κανείς έστω και λίγο αυτό το αφήνομαι – να – πέσω – στο – μέλλον ή αν απλώς τον εκπλήξει, φτάνει για να μην μπορέσει πια να σταθεί όρθιος! Δεν επιτρέπεται να το συλλογι­ζόμαστε. Και ο Ούλριχ σκέφτηκε πως όλες οι αποφασιστικής ση­μασίας στιγμές της ζωής του είχαν αφήσει μια παρόμοια αίσθηση".

Ρ. Μούζιλ – "Ο Ανθρωπος Χωρίς Ιδιότητες"

Please follow and like us:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *